II SA/KR 3254/00

II SA/Kr 3254/00 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-12-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2000-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /sprawozdawca/
Tadeusz Woś /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska (spr.) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2004r. sprawy ze skargi J. O., P. O. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącego J. O. kwotę 315 (trzysta piętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 3254/00
UZASADNIENIE
Ostateczną decyzją z dnia [...].10.1999r Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.F. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego : przebudowa i adaptacja poddasza na pracownię z aneksem mieszkalnym w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji podano , że inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] , wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i aktu notarialnego , a projekt budowlany został sporządzony przez osobę uprawnioną i jest zgodny z przepisami , w tym techniczno-budowlanymi. W decyzji określono , że powierzchnia użytkowa pracowni wynosi 46,91 m kw. , a powierzchnia mieszkania 9,60 m kw.
Pismem z dnia 12.04.2000r. J.O. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją , podając , że inwestor wprowadził organ w błąd co do powierzchni poddasza zajętej na adaptację.
Podał, że inwestor jest właścicielem strychu o powierzchni 26,3 m kw., a zajął około 100 m kw.
Postanowieniem z dnia [...].08.2000r zostało wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] 1999r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na przebudowę poddasza w domu przy ul. [...] w K. Postanowieniem tym ustalono jednocześnie , że ponowne rozpoznanie sprawy we wznowionym postępowaniu nastąpi w zakresie jego podstawy określonej w art.145 § 1 pkt 5 kpa, tj. zostały ujawnione istotne dla sprawy dowody istniejące w dniu wydania decyzji , nie znane organowi , który wydał decyzję.
Decyzją z dnia [...]09.2000r Prezydent Miasta K. , na podstawie art.151 § 1 pkt 1 kpa w związku z rt. 145 § 1 kpa , art.150 § 1 kpa i art.104 kpa po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę , po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...].08.2000r, odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...].1999r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał , że we wznowionym postępowaniu zapoznał się z dokumentami , które nie były złożone w sprawie o pozwolenie na budowę , tj. projektem wydzielenia lokalu użytkowego w poddaszu nr [...] oraz zaświadczeniem o wydzieleniu tego lokalu z dnia [...].1998r wydanym przez UMK.
Organ stwierdził, że z projektu tego wynika, że lokal użytkowy nr [...] składający się z 2 pomieszczeń , tj. [...] i [...] o łącznej powierzchni użytkowej 26,03m kw, w części graficznej stanowi cały strych wraz z klatką schodową co zostało zaznaczone kolorem [...] na dokumentacji dostarczonej do urzędu.
Wyliczenie powierzchni nastąpiło w oparciu o normę PN-70 B-02365.
Z oświadczeń stron zawartych w akcie notarialnym z dnia [...].01.1999r, a w szczególności z oświadczenia J.O. że wyraża bezwarunkową zgodę na przeprowadzenie przez każdoczesnego właściciela lokalu nr [...] adaptacji tego lokalu na cele mieszkalne, wynika , że inwestor dysponował prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Dlatego też odmówiono uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odwołaniu od tej decyzji J.O. zarzucił, że organ pominął w uzasadnieniu decyzji zapisy aktu notarialnego ze strony 3 i 4 i w całości podtrzymał treść swego pisma z dnia 25.05.2000r.
W piśmie tym podał, że nieprawdą jest, że to on dokonał wydzielenia lokalu nr [...] , gdyż w "Projekcie wydzielenia własności" napisano , że właścicielem lokalu jest A.F. , jak też , że jest on inwestorem. Zleceniodawcą sporządzenia projektu wydzielenia lokalu był więc sam A F. .
J.O. podniósł , że A.F. nabył część strychu o powierzchni 26,03 m kw i tej części strychu dotyczy jego zgoda na adaptację. Zarzucił, że norma PN-70/B-02365 nie obowiązuje przy zawieraniu umów sprzedaży.
Podkreślił, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyła adaptacji powierzchni 56,51 m kw, zaś zatwierdzony projekt stanowi, że nowy lokal będzie posiadał powierzchnię 72,6 m kw.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2000r znak : [...] Wojewoda , na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, że z akt sprawy wynika, że współwłaściciel budynku J.O. brał udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...].1999r , miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi aktami sprawy i projektem budowlanym dotyczącym przebudowy poddasza i nie wnosił żadnych uwag.
We wznowionym postępowaniu nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności faktyczne ani nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji , nieznane organowi.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję J.O. i PO. wnieśli o jej uchylenie.
Zarzucili, że narusza ona przepis art.34 ust.3 pkt 2 i art.35 ust. 1 pkt 1 c prawa budowlanego na skutek odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo braku kompletnego projektu konstrukcyjnego, art.35 ust.2 pkt 2 prawa budowlanego, gdyż wnioskodawca nie wykazał się dowodem stwierdzającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane , jak również przepisy postępowania w sposób mający wpływ na treść zaskarżonej decyzji, w szczególności art.145 § 1 pkt 5 kpa na skutek błędnego przyjęcia , że nie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności i dowody istniejące wcześniej i nieznane organowi wydającemu decyzję oraz art.145 § 1 pkt 4 kpa na skutek nie uwzględnienia faktu, że P.O. - współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości nie brał bez własnej winy udziału w postępowaniu.
W uzasadnieniu skargi podali , że wykonana przebudowa poddasza grozi katastrofą budowlaną, w zatwierdzonej dokumentacji brak było projektu konstrukcyjnego nowej części dachu , kominy zostały nadbudowane niezgodnie z normami.
W decyzji o pozwoleniu na budowę wspomniano jedynie ogólnie, że inwestor przedstawił jako dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane akt notarialny - nie wskazując o jaki konkretnie dokument chodzi. Podkreślili , że P.O. sprzedał jedynie lokal użytkowy stanowiący część strychu o powierzchni 26,03 m kw.
Projekt wydzielenia lokalu użytkowego z listopada 1998r wedle którego przedmiotowy lokal ma stanowić cały strych nie może być podstawą rozstrzygnięć w powyższej materii, gdyż został wykonany na wniosek osoby nieuprawnionej , ponieważ A.F. został współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości dopiero w styczniu 1999r. Uznanie całego poddasza za odrębny lokal mieszkalny jest niedopuszczalne ponieważ uniemożliwiłoby to dostęp do miejsc , w których znajdują się otwory rewizyjne , szuflady kominowe , przewody spalinowe , dymowe i wentylacyjne dla pozostałych lokali w przedmiotowym budynku. Zdecydowana część strychu w naturalny sposób stanowi części wspólne budynku i nie może wchodzić w skład odrębnego lokalu mieszkalnego. Skarżący podali , że już w dniu 16.06.2000r J.O. skierował do organu pismo , w którym żądał unieważnienia wydzielenia lokalu nr [...] . Zarzucili w nim , że w dacie sporządzenia projektu wydzielenia lokalu nr [...] lokal taki nie istniał , na poddaszu znajdowało się pomieszczenie strychowe nie wydzielone żadnymi ściankami trwałymi z jedynym wejściem głównym. Te nowe okoliczności, istniejące w dniu wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie , a o których organy powzięły wiadomość w toku wznowionego postępowania , nie były przedmiotem ustaleń.
Skoro organ I instancji przyznał, że w pierwotnym postępowaniu nie dysponował projektem wydzielenia lokalu, to już ten fakt stanowi wystarczającą podstawę wznowienia.
Nadto skarżący zarzucili, że P.O. nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania o pozwolenie na budowę.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodała, że P.O. brał udział w postępowaniu, miał możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym, o czym świadczy potwierdzenie odbioru z datą 11.10.1999r- k.[...] akt instancji.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/.
W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy, że kwestionowana decyzja jest niezgodna z prawem.
Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania.
W myśl art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
W myśl art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony.
P.O. nie złożył organowi wniosku o wznowienie postępowania, w szczególności z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 kpa.
Żądanie wznowienia postępowania wniesione przez J.O., , również nie opierało się na tej podstawie wznowienia.
Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, /art. 148 kpa/.
Ani organ I , ani II instancji nie wypowiedziały się czy wniosek został wniesiony w terminie i czy został złożony przez stronę postępowania. W przedłożonych aktach administracyjnych brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez P.O. - J.O.
Jeżeli wniosek o wznowienie postępowania złożył podmiot, który nie jest stroną lub wniosek został złożony przez stronę, lecz po upływie terminu określonego w art. 148 kpa, organ administracji winien wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania .
Stosownie do treści art. 149 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.
Organ zobowiązany jest do podjęcia takiego postanowienia wtedy , gdy strona wskazuje we wniosku o wznowienie ustawową podstawę wznowienia. Postanowienie to wywiera jedynie skutki procesowe (nie przesądza o bycie prawnym decyzji ostatecznej), natomiast stwierdzenie, czy przyczyna (przyczyny) wznowienia rzeczywiście wystąpiły mogą być oceniane po wydaniu postanowienia z art. 149 § l Kpa /por. wyrok NSA z dnia 30.09.1999rIVSA 1532/977.
Badanie sprawy o wznowienie postępowania w zakresie określonym w art. 151 § 1 kpa, jak i w art. 151 § 2 kpa może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 1 i § 2 kpa, tj. po ustaleniu, że podanie o wznowienie zostało wniesione przez stronę, z zachowaniem terminu określonego w art. 148 kpa oraz powołana została chociażby jedna z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa. Badanie zasadności wskazanych przyczyn wznowienia może nastąpić stosownie do art. 149 § 2 i 151 kpa, po wydaniu postanowienia o wznowieniu, czyli w postępowaniu co do przyczyn wznowienia (art. 149 § 2 kpa), co do istnienia podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 145 § l (art. 151 kpa) Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje zatem organowi podstawę do rozpoznania dwóch połączonych ze sobą spraw, tj. jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania pierwszą i podstawową kwestią rozstrzyganą przez organ administracji jest ustalenie, czy faktycznie w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania, wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Dopóki nie zostanie dokonana taka ocena, niedopuszczalne jest ponowne rozpoznawanie sprawy i dokonywanie merytorycznej oceny prawidłowości prawomocnej decyzji.
Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylania decyzji ostatecznych, a stanowiące wyłom w zasadzie trwałości decyzji określonej w art. 16 kpa, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi , należało ocenić , czy prawidłowe jest ustalenie organu administracji , że we wznowionym postępowaniu nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności faktyczne ani dowody , istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał.
Wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa następuje nie tylko z uwagi na ujawnienie nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji oraz nieznanych organowi, który ją wydał.
Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.
Nie muszą to być takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Fakt, iż urzędnik nie dostrzegł tej okoliczności na skutek przeoczenia czy też niedokładnego przeczytania akt, nie może uzasadnić wznowienia postępowania.
Z treści skargi zdaje się wynikać, że tymi nowymi okolicznościami były : wykonanie projektu wydzielenia lokalu nr [...] na wniosek osoby nieuprawnionej, wykonanie projektu wydzielenia lokalu nr [...] w sposób wadliwy i brak oddzielenia trwałymi ściankami wydzielanego lokalu nr [...] w dacie wykonania projektu wydzielenia.
Ponieważ skarżący kwestionowali tytuł inwestora do dysponowania na cele budowlane powierzchnią całego poddasza , należało ocenić czy wskazane wyżej nowe okoliczności faktyczne były istotne dla rozstrzygnięcia i nieznane organowi w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W aktach sprawy o pozwolenie na budowę znajduje się m.in. wypis aktu notarialnego z dnia [...].1999r, z którego wynika, że inwestorowi został sprzedany lokal użytkowy nr [...], składający się z dwóch pomieszczeń oznaczonych numerami [...] o powierzchni 9,40 m kw oraz [...] o powierzchni 16,63 m kw. , tj. o łącznej powierzchni użytkowej 26,03 m kw.
Skoro dopiero we wznowionym postępowaniu organowi został przedłożony dokument nazwany "Rzut poddasza l : 50 . Inwentaryzacja dla potrzeb wydzielenia lokali" , z którego wynika , że na poddaszu są wyodrębnione 2 lokale : nr [...] i [...] to rzeczą organu było ustalenie gdzie lokale te /nazwane w akcie notarialnym pomieszczeniami/ usytuowane są na poddaszu i gdzie usytuowane były ścianki pomieszczenia te oddzielające.
Nie wiadomo kto obrysował cały rzut poddasza kreską koloru [...].
Ustalenie przez organ faktu , że lokal użytkowy nr [...] składający się z 2 pomieszczeń , tj. [...] i [...] o łącznej powierzchni użytkowej 26,03m kw stanowi cały strych wraz z klatką schodową , nie jest poparte żadnym wyliczeniem i wystarczającymi dowodami.
Samo obwiedzenie rzutu całego poddasza [...] kreską nie może jeszcze stanowić dowodu , że wydzielonym lokalem jest cały strych.
Ponieważ istnieje wątpliwość co do usytuowania i konfiguracji lokalu nr [...] , a w szczególności czy obejmuje on cały strych , to przedwczesnym było twierdzenie organu , że z oświadczenia J.O. o wyrażeniu bezwarunkowej zgody na przeprowadzenie przez każdoczesnego właściciela lokalu nr [...] adaptacji tego lokalu na cele mieszkalne, wynika , że inwestor dysponował prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Gdyby lokal nr [...] nie obejmował całego strychu , inwestor nie miałby prawa do dysponowania na cele budowlane całym poddaszem.
Zatwierdzony dotychczasową decyzją projekt budowlany jest niekompletny.
Nie spełnia wymogów § 4 i § 12 ust.4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dnia 20 listopada 1998 r.).
Co do zarzutów skargi, iż P.O. nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania o pozwolenie na budowę, stwierdzić należy, że jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych /k.[...], w dniu [...].09.1999r P.O. i /współwłaściciel nieruchomości/, jak i J.O. /działający z upoważnienia P.O. - brak w aktach pełnomocnictwa/ podpisali zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na przebudowę i adaptację poddasza na pracownię z aneksem mieszkalnym w budynku przy ul. [...] w K.
W dniu [.,..] .10.1999r J.O. i P.O. potwierdzili odbiór decyzji z dnia [...].10.1999r /k.[...]/. Odnośnie stwierdzenia organu, iż "z części graficznej projektu wydzielenia lokalu użytkowego nr [...]wynika , że lokal ten składający się z 2 pomieszczeń , tj. [...] i [...] o łącznej powierzchni użytkowej 26,03m kw stanowi cały strych wraz z klatką schodową, co zostało zaznaczone kolorem [...] na dokumentacji dostarczonej do urzędu, a wyliczenie powierzchni nastąpiło w oparciu o normę PN-70 B-02365", podnieść należy, że organ nie wyjaśnił, czy zastosowanie tej normy było prawidłowe.
Na wstępie podkreślić należy , że z treści przepisu art. 2 ustawy o własności lokali wynika , że " samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ustęp piąty tego przepisu stanowi, że lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku ; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu.
W myśl art.3 ust.3 ustawy udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Do wyznaczenia stosunku, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest określenie, oddzielnie dla każdego samodzielnego lokalu, jego powierzchni użytkowej wraz z powierzchnią pomieszczeń do niego przynależnych.
Z kolei, zgodnie z Polską Normą PN-70-B-02365 , cytowaną przez organ , sposób wyliczenia powierzchni lokalu zastosowany przez projektanta, dotyczy powierzchni całkowitej (Pc), czyli powierzchni wszystkich kondygnacji budynku nad - i podziemnych oraz przyziemnej , mierzonej po obrysie zewnętrznym ścian.
Tymczasem powierzchnia użytkowa (Pu) to powierzchnia pomieszczeń służących do zaspokojenia potrzeb związanych bezpośrednio z przeznaczeniem budynku /lub jego wydzielonej części/ -na wszystkich kondygnacjach.
Zgodnie z punktem 4.1 normy "przy obliczaniu poszczególnych rodzajów powierzchni należy przyjmować wymiary na wysokości 1,0 m nad poziomem podłogi odpowiedniej kondygnacji."
Reasumując uznać należy , że zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo.
Decyzje te zostały wydane przedwcześnie , bez należytego wyjaśnienia sprawy , co narusza przepis art.7 , 77 i 107 kpa.
Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku .
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.