II SA/Kr 325/05

II SA/Kr 325/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Brachel - Ziaja
Mariusz Kotulski /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 800/06 - Wyrok NSA z 2006-10-18
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski ( spr.) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2006 r. sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 20 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] w części § 19, II. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącego K. S. 300 zł. (trzysta złotych ) kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999r., Nr XXI/155/99 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" w Krakowie.
Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 lipca 2002 r. do dnia 29 lipca 2002 r.
Zarzut do w/w projektu wniósł pismem z dnia [...] .07.2002r. K. S. właściciel działek nr [...], [...] i [....] obręb [...] podnosząc, iż nie zgadza się "z pięćdziesięciometrową strefą ograniczonego użytkowania z uwagi na przebieg obwałowania Rudawy."
Zarząd Miasta Krakowa uchwałą z dnia 9.09.2002r., nr 1339/2002 w sprawie rozpatrzenia protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie uwzględnił częściowo wniesiony zarzut w zakresie zmiany ustalenia minimalnej odległości 25 m od stopy wału.
Rada Miasta [...] w § 19 uchwały z dnia 20 października 2004 r., Nr [...]odrzuciła powyższy zarzut w pozostałej (nie uwzględnionej) części -wyłączenia z ruchu kołowego ul. Odlewniczej na odcinku od ul. Przybyszewskiego dotyczącego 50- metrowej strefy ograniczonego użytkowania wzdłuż obwałowań Rudawy. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".
W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez K. S. został szczegółowo zbadany przez Zarząd Miasta Krakowa w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia), dowodowe materiały merytoryczne (inwentaryzację urbanistyczną, wnioski do planu, koncepcja planu - poprzedzona opracowaniami analitycznymi, opinie i uzgodnienia projektu planu, wykaz zarzutów i protestów wraz ze sposobem ich rozpatrzenia przez Zarząd Miasta Krakowa, prognoza oddziaływania na środowisko, materiały mapowe i opisowe poświadczające stan własności gruntów, Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa), oraz informacja o zbadaniu spójności rozwiązań omawianego projektu planu z polityką przestrzenną Miasta określoną w w/w Studium. Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie w oparciu o Uchwałę Nr XXI/155/99 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999r. określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta, a wśród nich zarzut K. S. Zarząd Miasta działając w ramach kompetencji przyznanej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym rozpatrzył zarzut i postanowił o jego częściowym uwzględnieniu, a w pozostałym zakresie (nieuwzględnionym) stosownie do ustawowych wymogów skierował go do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa.
Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że:
- projekt planu ustala lokalizację działek nr [...] i [...] obr. [...] w obszarze przeznaczonym na budownictwo mieszkaniowe o intensywności zabudowy do 0,4 oznaczonym symbolem M4, natomiast działki nr 4 na zieleń publiczną (ZU). Plan wyznacza strefę ograniczonego użytkowania terenu oraz linie nieprzekraczalne zabudowy na rysunku planu zgodnie z obowiązującymi przepisami. W terenach sąsiadujących z Rudawą istnieją ograniczenia wynikające z zapisu art.85 ust.1 pkt.4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, który stanowi, iż dla zapewnienia stabilności i szczelności wałów przeciwpowodziowych zabrania się: wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału. Od zakazów określonych w ww. przepisie może zwolnić jedynie, w drodze decyzji, marszałek województwa (art85 ust.3). W wyniku rozpatrzenia Zarząd Miasta Krakowa częściowo uwzględnił zarzut poprzez wprowadzenie dla tych terenów zapisu umożliwiającego zabudowę w przypadku uzyskania pozytywnej decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego. W przypadku uzyskania pozytywnego stanowiska, skorygowany zapis planu jako linię zabudowy ustalił minimalną odległość 25 m od stopy wału.
- rozpatrując zarzut Rada Miasta Krakowa wzięła pod uwagę, że Zarząd Miasta częściowo uwzględnił zarzut
- w związku treścią wskazującą naruszenie interesu prawnego właściciela Rada Miasta odniosła się do rozwiązań planistycznych dotyczących nie tylko przedmiotowej działki, ale całokształtu ustaleń projektu planu. Zarzut, mimo że jest indywidualnym środkiem prawnym przysługującym określonym podmiotom w trakcie procesu planistycznego winien być rozpatrywany w nawiązaniu do projektu planu, jego celów i założeń oraz całościowych rozwiązań,
- rozpatrując zarzut w świetle konfliktu interesu właściciela z interesem publicznym stwierdzono, że w pierwszym rzędzie jest to konflikt z powszechnie obowiązującym prawem, które jest nadrzędne do tworzonego prawa lokalnego, jakim jest plan miejscowy. Rada Miasta przeanalizowała zasadność zarzutu pod kątem prawidłowości przyjętych w planie rozwiązań, ale opierając się na treści ustawy Prawo wodne, nie mogła znaleźć podstaw do weryfikacji przedstawionych w planie rozwiązań i rezygnacji z wprowadzonych ograniczeń zagospodarowania działki. Rada uznała, że sporządzony projekt planu musi uwzględniać obowiązujące ustawy, a tym samym zapewnić zgodność uchwały w sprawie planu z przepisami prawa. Przyjęte w rozwiązaniach przestrzennych parametry szerokości strefy ograniczonego użytkowania wzdłuż obwałowań rzeki Rudawy są zgodne z art.85 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo wodne. Złożony zarzut został również rozpatrzony w kontekście relacji interesu prawnego właścicieli, wynikającego z prawa własności terenu i interesu prawnego właścicieli, wynikającego z prawa własności terenu i interesu publicznego, jakim jest respektowanie zasad profilaktyki powodziowej oraz przepisów dotyczących ograniczania skutków powodzi,
- rozważano także ewentualność uwzględnienia zarzutu. Uznano jednak, ze skutkiem takiej decyzji byłoby naruszenie obowiązujących przepisów prawa.
Stwierdzono, ze wymienione wyżej okoliczności wpływają na brak podstaw do uwzględnienia przez Radę Miasta Krakowa zarzutu.
W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez K. S. wskazano, że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Na podstawie rozpoznanego szczegółowo stanu faktycznego oraz przepisów prawa materialnego pozostających w związku z opisanym stanem faktycznym Rada Miasta Krakowa uznała za właściwe odrzucenie zarzutu K. S. dotyczącego likwidacji strefy ograniczonego użytkowania wzdłuż obwałowań rzeki Rudawy.
Podniesiono wreszcie, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1); w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w szczególności art.9 stanowiącego, że "w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych odnoszące się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń" oraz przepisy art.1 ust.2 pkt 1 nakazującemu uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego i urbanistyki; w przepisach art.85 ust.1 pkt 4 i art.85 ust.3 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 z późn. zm.).
Rada Miasta Krakowa rozważała zarzut także w aspekcie wymogów wynikających z art.1 ust.2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art.3 stanowiącego, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny".
Skargę na powyższą uchwałę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. S. reprezentowany przez radcę prawnego A. M. wnosząc o stwierdzenie nieważności § 19 uchwały nr [...]Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2004r.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: art.85 ust.3 ustawy z dnia 18.07.2001 r. prawo wodne poprzez pozbawienie strony skarżącej możliwości realizacji ewentualnych uprawnień wynikających z decyzji wydanej przez Marszałka Województwa; art.24 ust.3 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uzasadnienia faktycznego i niepełne uzasadnienie prawne do wydanej uchwały, w tym w szczególności poprzez brak określenia przesłanek faktycznych, którymi kierował się organ przy ustalaniu 25-metrowego pasa ochronnego dla nieruchomości stanowiących własność strony skarżącej oraz brak wyjaśnienia skutków uchwały na wypadek zwolnienia od zakazów określonych w art.85 ust.1 pkt 4 prawa wodnego w zakresie innym niż 25 metrów; art. 140 kodeksu cywilnego poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności strony skarżącej; art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzasadnieni ograniczenia prawa strony skarżącej, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona uchwała narusza przepisy ustawy prawo wodne (art.85 ust.3 i art.85 ust.1 pkt 4), zgodnie z którymi marszałek województwa jest uprawniony do wydania decyzji o zwolnieniu od zakazu określonego w art.85 ust.1 pkt 4. Zwolnienie to może oznaczać całkowite odstąpienie - w oparciu o decyzję marszałka województwa - od stosowania ograniczeń dotyczących strefy ochronnej w pasie nadrzecznym. "Poprzez naruszenie powołanego wyżej przepisu strona skarżąca została pozbawiona możliwości realizacji ewentualnych uprawnień wynikających z wydanej przez Marszałka Województwa decyzji, bowiem nawet w przypadku uzyskania decyzji pozytywnej, na mocy której zwolniona zostałaby z zakazów, o których mowa w art.85 ust.1 pkt 4 Prawa wodnego, strona skarżąca pozbawiona będzie możliwości realizacji inwestycji w odległości mniejszej niż 25 metrów od stopy wału, ze względu na treść skarżonej uchwały." Ustalenie 25 -metrowego pasa ochronnego dokonane zostało w sposób dowolny, bez przeprowadzania postępowania, którego celem byłoby wykazanie, ze pas o takiej szerokości prawidłowo spełniałby zadania ochronne (a nie np. o szerokości 10 lub 5 metrów).
Pełnomocnik skarżącego wskazał nadto, że odrzucenie zarzutu dotyczącego 50 metrowej strefy ograniczonego użytkowania stanowi naruszenie art.140 k.c.
W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, odniósł się w sposób szczegółowy do stanowiska strony skarżącej i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek w zasadzie z innych przyczyn niż te, które podniesione zostały jako zarzuty w skardze. W szczególności jako bezpodstawne uznać należy zarzuty, iż § 19 uchwały z dnia 20 października 2004 r., Nr [...]Rady Miasta Krakowa o odrzuceniu zarzutu narusza art.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.07.1994r. lub art.140 kodeksu cywilnego. Uchwałą ta w najmniejszym bowiem zakresie nie ogranicza prawa własności strony skarżącej.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.
Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.
Uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest adekwatne do złożonego przez stronę skarżącą zarzutu, który zawierał jedynie bardzo ogólne zdanie: "W związku z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" na Woli Justowskiej w Krakowie nie zgadzam się z pięćdziesięciometrową strefą ograniczonego użytkowania z uwagi na przebieg obwałowania Rudawy."
Należy podkreślić, że zarzuty mają charakter indywidualny i wymagają indywidualnego rozpatrzenia. Argumentacja Rady Miasta Krakowa wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, być może nie w pełni wyjaśnia podjęte rozstrzygnięcie, przede wszystkim w zakresie faktycznym (przyjęcia strefy 25 metrów), lecz jak wskazano wyżej sam wniesiony przez stronę skarżącą zarzut był również ogólny. Odnośnie uzasadnienia w części prawnej, to wskazać należy, iż wskazane przepisy zostały wprawdzie przez organ przytoczone, ale nie zaprezentowano ich interpretacji na gruncie przedmiotowej sprawy, która to interpretacja uzasadniałaby podjęte rozstrzygnięcie. W tej sytuacji nie można przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresata uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie mu motywów rozstrzygnięcia.
Zarzuty skargi zasługują zatem na uwzględnienie jedynie w zakresie, w jakim dotyczą nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonej uchwały.
Przede wszystkim jednak w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. T ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem.
W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999r., Nr XXI/155/98 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" na Woli Justowskiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w dniu 1 lipca 2002 r. na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r.
W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Niezależnie więc od treści zarzutów podnoszonych w skardze zaskarżona uchwała w zakresie § 19 jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270).
Fakt, iż zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" na Woli Justowskiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem treść studium nie mogła determinować treści sporządzonego wcześniej projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.