II SA/KR 3204/02

II SA/Kr 3204/02 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-05-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Izabela Dobosz /przewodniczący/
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Krystyna Daniel
Symbol z opisem
632  Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Umorzono postępowanie sądowe
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Krystyna Daniel AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006r sprawy ze skargi S.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 listopada 2002r., Nr [...] w przedmiocie przyznania renty socjalnej postanawia umorzyć postępowanie sądowe
Uzasadnienie
W dniu 17 maja 2002 r. S.C. złożył wniosek o ustalenie uprawnień do renty socjalnej i jej przyznanie do Kierownika Filii nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K.
W dniu [...].07.2002 r. Kierownik Filii nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. w drodze decyzji nr [...], działając na podstawie art. 27a ust. 1 ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, zmienił swoją poprzednią decyzję z dnia 22.01.1998 r. przyznającą S.C. zasiłek stały wyrównawczy w ten sposób, że:
a) przyznał stronie rentę socjalną od dnia 1 maja 2002 r. do dnia 31 maja 2005 r. w kwocie 406 zł przy zaliczeniu na poczet części kwoty renty socjalnej za miesiąc maj 2002 r. kwotę wypłaconego za ten miesiąc zasiłku stałego wyrównawczego;
b) od dnia 1.06.2002 r. ustalił wysokość renty socjalnej na kwotę 418 zł, przy czym za miesiąc czerwiec pomniejszono wysokość renty socjalnej do wypłaty o kwotę przyznanego i wypłaconego już zasiłku stałego wyrównawczego za ten miesiąc, oraz
c) stwierdził brak przysługiwania S.C. zasiłku stałego wyrównawczego od dnia 1 maja 2002 r.
Odwołanie od tej decyzji w dniu 23 lipca 2002 r. wniósł S.C., domagając się przyznania mu renty socjalnej od miesiąca listopada 1997 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając jak organ odwoławczy, decyzją z dnia 4.11.2002 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzję organu odwoławczego doręczono S.C. w dniu 2 grudnia 2002 r. (akta sprawy, karta nr 679), który w dniu 3 grudnia 2002 r. wniósł na nią skargę, ponownie domagając się, aby renta socjalna została przyznana skarżącemu od miesiąca listopada 1997 r., a nie maja 2002 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. odczytano kopię skróconego aktu zgonu S.C., z którego wynika, że skarżący zmarł w dniu [...] 2006 r. (akta sprawy, karta nr 27)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W dniu 3 grudnia 2002 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 4 listopada 2002 r. wniósł S.C.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawię - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153. poz. 1270 ze zm.). zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
Na rozprawie w dniu 10 maja 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarżący S.C. zmarł w dniu [...] 2006 r. Okoliczność ta wynika bowiem z kopii skróconego aktu zgonu (akta sprawy, karta nr 27).
Na tej podstawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że śmierć skarżącego została wykazana w sposób nie budzący wątpliwości, w związku z czym należało w tej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne umorzyć. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że w razie śmierci strony sąd ma obowiązek umorzyć w drodze postanowienia postępowanie, gdy przedmiot tego postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego.
Z akt zgromadzonych w tej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sprawy jest przyznanie renty socjalnej skarżącemu.
Renta socjalna, o której mowa w art. 27a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity / 1998 r. Dz. U. Nr 64, póz. 414 ze zm.), przysługuje jedynie osobie pełnoletniej, niezależnie od uzyskiwanego dochodu, spełniającej następujące warunki: a) całkowicie niezdolnej do pracy z powodu inwalidztwa powstałego przed ukończeniem 18 roku życia, lub b) całkowicie niezdolnej do pracy z powodu inwalidztwa powstałego w trakcie nauki w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej lub w szkole wyższej, przed ukończeniem 25 roku życia, a także w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Jest to więc świadczenie osobiste, przyznawane danej osobie w związku ze spełnieniem przez nią określonych warunków.
Renta socjalna jest przy tym świadczeniem majątkowym, które jednak wygasa wraz ze śmiercią osoby uprawnionej do jej pobierania. Realizacja prawa do renty ma bowiem na celu wyłączne zaspokojenie potrzeb osoby uprawnionej do niej, które to prawo z chwilą śmierci uprawnionego traci swój cel i staje się bezprzedmiotowe.
Prawo do renty jest więc tym prawem, które jest ściśle związane z osobą zmarłego. Jest to więc przypadek, w którym przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Nikomu z następców prawnych po zmarłym nie przysługują przy tym żadne roszczenia, które byłyby związane z ustaleniem prawa do renty socjalnej dla osoby zmarłego.
W związku z tym śmierć skarżącego czyni bezprzedmiotowym dalsze prowadzenie postępowania przed sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a.. orzec jak w sentencji postanowienia.