II SA/Kr 320/26

II SA/Kr 320/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Mirosław Bator /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 136 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2025 r. nr SKO.EA/418/107/2025 SKO.EA/418/108/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1/ uchyla zaskarżone postanowienie; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej M. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 27 lutego 2025 r. nr EW-01.3160.6.7.2025.PM działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 2, 3 oraz § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 124 K.p.a. odmówił umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 13 listopada 2024 r. nr ZDMK/NIEP-ZRID/7/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/10/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/13/2024, nr ZDMK/NIEP-ZRID/16/2024 z powodu braku podstaw do ich umorzenia.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił istotę umorzenia postępowania egzekucyjnego powołując stosowne przepisy. Kolejno wskazano, że organ egzekucyjny zgodnie z art. 29 u.p.e.a. bada z urzędu dopuszczalność egzekucji i nie ma uprawnień do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wyjaśniono poprawność wypełnienia tytułów wykonawczych wskazując, że żaden przepis rozporządzenia wykonawczego do u.p.e.a. dotyczącego wzorów tytułów wykonawczych nie wymaga wskazania daty podpisania tytułu wykonawczego. Prezydent Miasta Krakowa odniósł się do podnoszonej przez zobowiązaną kwestii wydania wierzycielowi nieruchomości, która nie istnieje w sensie prawnym. Zobowiązana argumentowała, że wydanie dz. nr [...] obręb [...] powstałej z podziału działki nr [...] jedn. ewid. K. - N. H.; dz. nr [...] obręb [...] powstałej z podziału działki nr [...] jedn. ewid. K. - N. H.; dz. nr [...] obręb [...] powstałej z podziału działki nr [...] jedn. ewid. K. - N. H. i dz. nr [...] obręb [...] powstałej z podziału działki nr [...] jedn. ewid. K. - N. H. jest niemożliwe dlatego, że działki nie powstały, a także dlatego, że w terenie nie wytyczono geodezyjnie ich granic, ani ich położenia. Prezydent Miasta Krakowa - przywołując regulację art. 12 ust. 1 i art. 11 f ust. 1 pkt 5 u.z.r.i.d. wyjaśnił, że decyzja o realizacji inwestycji drogowej zatwierdza podział nieruchomości. Linie rozgraniczające teren, w tym granice pasów drogowych, ustalone decyzją ZRID stanowią linie podziału nieruchomości. Podkreślono, że decyzja jest wprawdzie nieostateczna, ale ma nadany rygor natychmiastowej wykonalności, co czyni ją wykonalną (wywołuje skutki prawne). Ponadto wskazano, że podczas czynności egzekucyjnych zostaną geodezyjnie tymczasowo wytyczone linie rozgraniczające inwestycję i zarazem zostanie określony zakres terytorialny placu budowy, który zostanie przekazany wykonawcy. Dodano, że wskutek nadania decyzji ZRID rygoru natychmiastowej wykonalności zaistniała możliwość natychmiastowego rozpoczęcia realizacji inwestycji drogowej, a skutki owego rygoru rozciągają się także na możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do obowiązków wymienionych w art. 17 ust. 3 u.z.r.i.d. Nadto wyjaśniono, że w umowie z dnia 30.12.2015 r. o zastępstwo inwestycyjne dla realizacji inwestycji drogowej w związku z koniecznością budowy i rozbudowy dróg publicznych spowodowanych realizacją inwestycji nie drogowej oraz w calu skomunikowania okolic ul. C. , ul. S. ul. N. j znajduje się zapis, który obliguje Inwestora do dokonania trwałej stabilizacji granicznych granic, nowo wydzielonych działek w formie znaków betonowych w terminie 14 dni od dnia ostateczności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 12.10.2023 r. Podkreślono wymagalność obowiązku wydania działek objętych tytułami wykonawczymi. W konkluzji stwierdzono brak podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła M. M..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2025 r. nr SKO.EA/418/107/2025 SKO.EA/418/108/2025 uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji i umorzyło postępowanie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: 1/ niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego; 2/ niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3/ niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; 4/ śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek: a) jest ściśle związany ze zobowiązanym, b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 5/ gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 6/ gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel; 7/ gdy odrębne ustawy tak stanowią. W doktrynie wskazuje się, że umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Do umorzenia postępowania egzekucyjnego może dojść również wskutek oceny, że egzekucja będzie bezskuteczna, gdyż zobowiązany nie posiada majątku albo gdy koszty egzekucji byłyby wyższe od kwoty możliwej do wyegzekwowania. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone również w przypadku uznania zarzutu zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej wniesionego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1-5 oraz na podstawie art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Poczynając od 25.03.2024 r. podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego stanowi wówczas art. 59 § 1 a u.p.e.a. Wcześniej podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku uznania zarzutu stanowił art. 34 § 4 pkt 3 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne należy umorzyć na podstawie art. 59 § 1 a u.p.e.a. również wówczas, gdy wierzyciel z urzędu występuje do organu egzekucyjnego w trybie art. 34a u.p.e.a. o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny będący równocześnie wierzycielem umarza z urzędu postępowanie egzekucyjne stwierdzając z urzędu okoliczności, o których mowa w art. 34a u.p.e.a. (P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2025, art. 59). W niniejszej sprawie rozważenia wymaga, czy organ egzekucyjny w świetle uregulowań u.p.e.a. miał możliwość rozpoznać wniosek w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Z art. 35 u.p.e.a. wynika, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Przepisy art. 56 § 3, art. 57 § 1 i art. 58 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że M. M. po wszczęciu postępowania egzekucyjnego wobec jej osoby złożyła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji, co skutkowało zawieszeniem postępowania w trybie art. 35 u.p.e.a. Rację ma więc zobowiązana, powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, iż zawieszone postępowanie egzekucyjne obliguje organ do powstrzymania się przed podejmowaniem jakichkolwiek czynności, w tym także polegających na merytorycznym rozpatrzeniu na podstawie przesłanek wymienionych w art. 59 u.p.e.a., żądania przez stronę umorzenia postępowania egzekucyjnego, do czasu podjęcia tego postępowania. Z art. 58 § 1 u.p.e.a. wynika, że w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków (zob. też wyrok NSA z 5.06.2024 r., I GSK 1649/20, LEX nr 3743887). Istota zawieszenia postępowania egzekucyjnego wyraża się bowiem w tym, że w czasie zawieszenia organ egzekucyjny w zasadzie nie działa, choć należy mieć na uwadze, że art. 58 § 2 u.p.e.a. dopuszcza możliwość uchylania, pod określonymi warunkami, czynności egzekucyjnych. Z powyższego wynika, że w trakcie zawieszenia postępowania organ egzekucyjny nie może podejmować żadnych czynności, poza wskazanymi w ustawie. W realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że w dacie rozpoznawania wniosku zobowiązanej przez organ egzekucyjny o umorzenie postępowania egzekucyjnego postępowania egzekucyjne były zawieszone, z uwagi na złożenie zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji, co niewątpliwie powodowało przeszkodę formalną w rozpoznawaniu wniosku o umorzenie postępowania. W świetle powyższego uznać należy, że orzeczenie organu I instancji było przedwczesne, bowiem organ egzekucyjny podjął rozstrzygnięcie w dacie kiedy winien się powstrzymać od rozstrzygnięcia do czasu zakończenia postępowania w sprawie zarzutów, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Aktualnie postępowania w sprawie zarzutów zostały zakończone postanowieniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, część spraw toczy się nadal w sądzie administracyjnym, niemniej jednak nie konwaliduje to wadliwości postępowania organu egzekucyjnego. Prezydent Miasta Krakowa winien był się bowiem powstrzymać od wydawania rozstrzygnięcia z wniosku zobowiązanej do czasu zakończenia postępowań w sprawie zarzutów i podjęcia zawieszonych postępowań. Co istotne w sprawie, postępowania egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej są zakończone, a obowiązek niepieniężny został wyegzekwowany. Organ egzekucyjny nie podejmuje żadnych czynności związanych z zakończoną egzekucją (pismo PMK z dnia 22.09.2025 r.). Powyższe oznacza, że postępowanie zażaleniowe jest bezprzedmiotowe i jako takie winno zostać umorzone. Brak jest bowiem podstaw do rozpoznawania - w dacie orzekania przez Kolegium - sprawy z wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, które zostało już zakończone, bowiem obowiązek został wyegzekwowany.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. M. zarzucając naruszenie art. 105 w związku z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez celowe i bezpodstawne przewlekanie przez SKO postępowania zażaleniowego do czasu przeprowadzenia czynności egzekucyjnych, które pomimo wniosku nie zostały przez SKO wstrzymane, a następnie umorzenie postępowania ze względu na "zakończenie postępowania egzekucyjnego", a tym samym uchylenie się od rozpoznania zarzutów skarżącej, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej ochrony prawnej i umożliwiło przeprowadzenie egzekucji pomimo oczywistej wadliwości tytułów wykonawczych przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek ich kontroli. Taka interpretacja przepisów prawa, jak dokonana przez SKO, która uzależniałaby ochronę prawną wyłącznie od woli organu odwoławczego rozpoznania zażalenia we właściwym czasie, czyniłaby tę ochronę zupełnie iluzoryczną. Równocześnie tak podstawowa okoliczność, jak spełnienie przez tytuł wykonawczy warunków, o których mowa w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - pozbawiona byłaby jakiejkolwiek kontroli organu odwoławczego, pomimo, że zarówno wniosek o umorzenie egzekucji, jak i zażalenie w tej sprawie złożono na długo przed dokonaniem czynności egzekucyjnych (tj. w terminie właściwym). Ponadto skarżąca wnosiła do SKO o wstrzymanie zaplanowanych czynności egzekucyjnych w związku z nierozpoznaniem wniesionych środków odwoławczych - czego również SKO nie uczyniło, pozbawiając skarżącą ochrony prawnej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie art 144 K.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że do rozpoznawania zażaleń od postanowień, na które służy ten środek zaskarżenia, organ odwoławczy stosuje art 138 K.p.a. Dla przykładu posłużyć można się stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2021 r. III OSK 3523/21, w którym podniesiono, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., z literalnej z wykładni przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że dopuszczalne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w części i umorzenie w tym zakresie postępowania przed organem pierwszej instancji. Mając na względzie art. 144 k.p.a. powyższe odnosi się również do zażaleń na postanowienia. Wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania następuje wówczas, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji winien orzekać na podstawie art. 138 K.p.a. Przepis ten stanowi, że § 1 organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie odwoławcze.
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Jak przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie przepis art. 138 zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej, niż wymienione w tym przepisie możliwości. Innymi słowy, przepis art. 138 K.p.a. określa ramy, w jakich organ odwoławczy orzeka w rozpoznaniu odwołania (zażalenia) od decyzji organu pierwszej instancji. Nie jest zatem dopuszczalne jakiekolwiek inne zakończenie postępowania odwoławczego. Rozstrzygnięcie takie (sprzeczne z art. 138 § 1 K.p.a.) oznaczałoby by przekroczenie organu z przyznanych mu tym przepisem kompetencji a zarazem uprawnień (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 2018 r. I OSK 2294/16 regulacja prawna zawarta w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi katalog zamknięty rodzajów decyzji, jakie może wydać organ odwoławczy. Innymi słowy, organ odwoławczy nie może wydać decyzji o innym brzmieniu sentencji niż wymienione w ww. artykule. Także w wyroku z dnia z dnia 3 lipca 2015 r. II GSK 1427/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż artykuł 138 § 1 k.p.a. wprowadza zamknięty katalog rozstrzygnięć, które mogą być podjęte przez organ odwoławczy rozpatrujący odwołanie (por. też wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r. I OSK 926/10). Jak wskazuje Knysiak-Sudyka Hanna w Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II - rodzaje rozstrzygnięć z art. 138 są dla organu odwoławczego bezwzględnie wiążące. Organ odwoławczy nie jest więc uprawniony do wydania decyzji, która zawierałaby sentencję innej treści. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja, która nie mieści się w ramach tego przepisu, jest wydana z rażącym naruszeniem prawa (zob. wyrok NSA z 12.06.2001 r., II SA 3214/00, LEX nr 75525; wyrok WSA w Rzeszowie z 28.03.2012 r., II SA/Rz 1022/11, LEX nr 1138757; wyrok WSA w Poznaniu z 29.08.2013 r., II SA/Po 657/13, CBOSA).
Tak więc organ odwoławczy rozpoznając odwołanie (zażalenie) może jedynie utrzymać decyzje (postanowienie) organu pierwszej instancji w mocy, uchylić tą decyzję (postanowienie) i orzec co do istoty, bądź uchylić decyzję (postanowienie) i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji. Uchylenie może przy tym dotyczyć całej decyzji (postanowienia) jak i części. Organ odwoławczy może też uchylić decyzję (postanowienie) w całości i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia lub umorzyć postępowanie odwoławcze. Każde inne rozstrzygnięcie będzie rozstrzygnięciem wadliwym, nie mającym oparcia w obowiązujących przepisach.
Tymczasem w niniejszej sprawie organ uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie, nie określając, że dotyczy ono postępowania przed organem I instancji, ani czy umorzenie dotyczy całości czy części postępowania. Tego typu wyrzeczenie jest sprzeczne z art. 138 K.p.a., który dopuszcza jedyne uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia) w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy albo uchylenie decyzji i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji w całości albo w części. Wadliwość ta jest wystarczającą podstawą do eliminacji zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Treść wyrzeczenia stoi bowiem w sprzeczności z zapisem ustawy stanowiącym wiążącą regulację, co do treści wyrzeczenia jakie organ odwoławczy jest kompetentny wydać.
Z uzasadnienia postanowienia wynikać może że intencją organu było umorzenie postępowania zażaleniowego. Wywodzić to można z fragmentu uzasadnienia, w którym podniesiono "Co istotne w sprawie, postępowania egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej Pani M. M. są zakończone, a obowiązek niepieniężny został wyegzekwowany. (...) Organ egzekucyjny nie podejmuje żadnych czynności związanych z zakończoną egzekucją (...). Powyższe oznacza, że postępowanie zażaleniowe jest bezprzedmiotowe i jako takie winno zostać umorzone. Brak jest bowiem podstaw do rozpoznawania - w dacie orzekania przez Kolegium - sprawy z wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, które zostało już zakończone, bowiem obowiązek został wyegzekwowany."
Wskazać należy, że jeżeli w ocenie organu zachodziły podstawy do umorzenia postępowania zażaleniowego, to wyrzeczenie powinno odpowiadając treścią przepisowi art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. - umarza postępowanie zażaleniowe. W regulacji tej, nie ma mowy o uchyleniu orzeczenia organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania odwoławczego (zażaleniowego) a jedynie o umorzeniu postępowania odwoławczego (zażaleniowego). Także z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie sposób wyczytać by jednym z możliwych rozstrzygnięć, po wcześniejszym uchyleniu orzeczenia organu pierwszej instancji, była możliwość umorzenia postępowania odwoławczego (zażaleniowego).
Wskazać też należy, że żadna z podanych przez organ podstaw prawnych, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania. W szczególności, podstawy takiej nie stanowi art. 59 § 1 oraz 1a z dnia 17 czerwca 1966 r. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podstawy tej nie można też dopatrzeć się też w art. 34 § 1 w/w ustawy. Wykonanie zobowiązania o charakterze niepieniężnym, czy też wyegzekwowanie takiego obowiązku, kończy egzekucję administracyjną bez dodatkowej czynności (wydania aktu) wykazującego zakończenie tego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 września 2025 r. II SA/Kr 629/25). Postępowania zakończonego nie można w szczególności umorzyć. Wskazuje na to zresztą organ, w końcowym fragmencie uzasadnienia, powołując się na stanowisko wyrażone w komentarzu - postępowanie egzekucyjne w administracji., wyd. II Przybysz Piotr Marek.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, a także 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.