II SA/Kr 319/23

II SA/Kr 319/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /przewodniczący/
Mirosław Bator
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 49 e pkt. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję nr 41/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2023 r, znak: WOB.7721.422.2022.JKUT w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 24 stycznia 2023r., nr 41/2023, po rozpatrzeniu odwołania M. sp. z o.o. z siedzibą w S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 18 sierpnia 2022 r., którą nakazano rozbiórkę utwardzonego placu postojowego dla pojazdów samochodowych na działkach nr ew. [...], [...] obr. [...] w miejscowości Z. o wymiarach około 41,70 x 28,50m o nawierzchni żwirowej - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Postanowieniem nr 138/22 z dnia 6 kwietnia 2022 r. znak: NB.5160.5.44.2021.AT, PINB w Zakopanem działając na podstawie art. 48 u.p.b. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z utwardzeniem placu pod miejsca postojowe dla pojazdów samochodowych na działkach nr ewid. [...] i [...] obr. [...] w miejscowości Z. wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i nakazał inwestorowi: M. sp. z o.o. z siedzibą w S. zabezpieczyć teren budowy przed dostępem osób trzecich, w sposób niezagrażający bezpieczeństwu użytkowników przyległych nieruchomości, a także pouczył o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego (...).
Następnie organ I instancji w dniu 18 sierpnia 2022 r. wydał decyzję nr 178/22, znak: NB.5160.5.44.2021.AT, którą na podstawie art. 49e pkt 1 u.p.b. nakazał inwestorowi: M. sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz właścicielom działek nr [...] i [...] obr. [...] w Z.: S. G.
i J. G. rozbiórkę przedmiotowego utwardzonego placu postojowego dla pojazdów samochodowych (...).
W wyniku odwołania M. sp. z o.o. z siedzibą w S. od ww. decyzji organu I instancji, organ odwoławczy wydał ww. rozstrzygnięcie.
Uzasadniając swoją decyzją MWINB w Krakowie stwierdził, że na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w Z. miała miejsce budowa placu postojowego. W wyniku zrealizowanych robót budowlanych polegających na niwelacji terenu oraz utwardzeniu go kruszywem powstał obiekt budowlany - budowla tj. utwardzony plac postojowy. Zdaniem organu II instancji, utwardzenie terenu działek kruszywem w taki sposób, że umożliwia to wykorzystywanie działek jako parkingu, stanowi wykonanie obiektu w postaci placu postojowego stanowiącego obiekt budowlany o którym mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b.
Dalej wskazano, że zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 u.p.b, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Katalog określony w art. 29 ustawy Prawo budowlane enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Analiza treści art. 3 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 29 ust. 4 pkt 4 u.p.b. pozwala przyjąć, że pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni - gruntu na działkach budowlanych. Powyższy przepis stanowiąc wyjątek od reguły wynikającej z art. 28 ust. 1 u.p.b. ma charakter przepisu szczególnego, a w konsekwencji winien być poddawany ścisłej wykładni. Według natomiast art. 29 ust. 2 pkt 7 u.p.b. nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. MWINB zaznaczył, że ustawodawca odrębnie traktuje parking, plac postojowy oraz stanowiska postojowe. Świadczy o tym sama treść art. 29 ust. 1 pkt 19 i art. 29 ust. 4 pkt 4 u.p.b gdzie odrębnie traktuje się utwardzenie powierzchni oraz miejsca postojowe. Mimo, iż plac postojowy nie zawiera wyznaczonych stanowisk, co przesądza o niemożności traktowania go jako parkingu, konieczność uzyskania pozwolenia na budowę albo jego brak determinowała będzie ilość miejsc przeznaczonych na postój i parkowanie pojazdów. Dokonując weryfikacji liczby miejsc postojowych, jaka może być realizowana na przedmiotowym terenie utwardzonych działek nr [...] i [...] obr. [...] w Z. , organ odwoławczy stwierdził, że jest ona większa niż 10 miejsc postojowych. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące w przypadku samochodów osobowych co najmniej 2,5 m szerokości i 5 m długości. Zatem skoro potrzebna minimalna powierzchnia do urządzenia 1 miejsca postojowego to 12,5 m2, to dla 10 miejsc postojowych będzie to 125,0 m2. Przyjmując w uproszczeniu, że długość przedmiotowego utwardzenia wynosi 41,70 m (24,0 m + 17,70 m), to już przy szerokości 3,0 m zagospodarowanie utwardzonego terenu pozwoliłoby na utworzenie 10 miejsc postojowych (41,70 m x 3,0 m = 125,1 m2). Mając na uwadze, że szerokość powierzchni utwardzonej znacznie przekracza wartość 3,0 m, organ nadzoru stwierdził, że na przedmiotowym utwardzeniu terenu można fizycznie urządzić więcej niż 10 stanowisk postojowych dla pojazdów mechanicznych. W tym miejscu MWINB ponownie podkreślił, że w orzecznictwie przyjmuje się, że "Jeżeli utwardzenie terenu powstało dla umożliwienia unieruchomienia pojazdu i celowi temu służy, to powinno być traktowane jako miejsce postojowe. Samo natomiast niespełnienie przez miejsce postojowe warunków określonych w § 18-21 rozporządzenia z 2002 r. nie oznacza, że nie jest ono miejscem przeznaczonym do postoju pojazdu i art. 29 ust. 1 pkt 10 pr. bud. nie znajduje w stosunku do niego zastosowania. Przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby do obejścia prawa w zakresie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę co do miejsc postojowych dla samochodów osobowych powyżej 10 stanowisk" (wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r. sygn. II OSK 3050/14; a także wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 970/17).
W związku z powyższym stwierdzono, że wykonanie przedmiotowego utwardzonego placu postojowego na ww. działkach wymagało uzyskania pozwolenia na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro zatem inwestor nie dopełnił obowiązku uzyskania wymaganej zgody, to przedmiotowy obiekt uznano za tzw. samowolę budowlaną, pociągającą za sobą określone sankcje prawno-administracyjne, wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane (art. 48 u.p.b).
Następnie MWINB wskazał, że możliwość przeprowadzenia legalizacji realizowanej albo już zrealizowanej budowy, prowadzonej bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia uzależniona jest od woli inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Wniosek o legalizację budowy mogą oni złożyć w terminie 30 dni od dnia doręczenia ostatecznego postanowienia o wstrzymaniu budowy (art. 48a ust. 1 i 3 u.p.b.).
Podkreślono także, że legalizacja obiektu jest prawem, a nie obowiązkiem strony. Ponadto wskazano, iż inwestor w postanowieniu PINB nr 138/22 z dnia 6 kwietnia 2022 r. został pouczony o konsekwencjach niezłożenia w wymaganym terminie wniosku o legalizację, tj. wydaniu nakazu rozbiórki obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania.
Mając na względzie wszelkie aspekty przedmiotowej sprawy, organ II instancji zaznaczył, iż wydane na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. postanowienie PINB nr 138/22 z dnia 6 kwietnia 2022 r. jest ostateczne (zobowiązany inwestor nie skorzystał w możliwości zaskarżenia ww. postanowienia do organu II instancji), to 30-dniowy termin na złożenie przez inwestora wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu upłynął w dniu 11 maja 2022 r.
Z akt sprawy wynika, iż zobowiązany inwestor M. sp. z o.o. z siedzibą w S. nie skorzystał z możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania.
Powołując się na przepis art. 49e upb wskazano, że niezłożenie wniosku o legalizację w wymaganym terminie powoduje wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego (zgodnie z art. 49e pkt 1 u.p.b.).
Organ odwoławczy na koniec podkreślił, iż o konieczności rozbiórki obiektu budowlanego decydują konkretne przepisy prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego. Procedura po wydaniu postanowienia z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, przy całkowicie biernej postawie M. sp. z o.o. z siedzibą w S., jest konsekwencją obecnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego i nie daje organowi jakiejkolwiek swobody przy jej stosowaniu. Oznacza to, że w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego budynku wynika wprost z art. 49e pkt 1 Prawa budowlanego i ma charakter związany, co oznacza że brak wniosku o legalizację rodzi po stronie organu obowiązek wydania decyzji o rozbiórce.
W piśmie z dnia 23 lutego 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, od powyższej decyzji MWINB złożyła M. sp. z o.o. z siedzibą w S., zarzucając naruszenie:
I. przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie:
1) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. wobec braku należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego na okoliczności związane z wybudowaniem, wymiarami i powierzchnią placu postojowego a ponadto przyjęciu, że miała miejsce budowa obiektu budowlanego, podczas gdy wykonano jedynie 9 (dziewięć) miejsc postojowych dla samochodów osobowych pracowników wraz z dojściem i dojazdem w sąsiedztwie marketu budowlanego, pominięciu okoliczności, iż wykonane utwardzenie jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane,
2) art. 107 § 1 i art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez brak precyzyjnego i zrozumiałego sformułowania nakazu rozbiórki, precyzyjnego wskazania, co powinno podlegać rozbiórce i w jakim zakresie,
3) art. 6, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczność uzasadnienia decyzji, nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których organ uznał, że utwardzony teren stanowi w całości parking, przyjęciu, że powierzchnia utwardzonego terenu przeznaczona jest dla większej liczby samochodów niż 10, podczas gdy w rzeczywistości wykonano utwardzenia terenu dla mniejszej ilości samochodów.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w uzasadnieniu skargi, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2023 roku, oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto na podstawie art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę MWINB w Krakowie wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że nie zawiera ono wad, powodujących konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w decyzji organu II instancji. W konsekwencji skarga M. sp. z o.o. z siedzibą w S. nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że ustalenia faktyczne organu I instancji, podzielone przez organ II instancji, a związane z tym, że działaniem inwestora powstał plac postojowym na więcej niż 10 samochodów, są poprawne i wynikają z materiału dowodowego zebranego w sprawie. Odpowiadając w tym zakresie na zarzuty skargi, trzeba wskazać, że pracownicy PINB w dniu 18 czerwca 2021 r. przeprowadzili czynności kontrolne w terenie, w czasie których sporządzili materiał zdjęciowy, wraz ze szczegółowym opisem tekstowym. Jak wynika z tego materiału dowodowego, na działkach [...] i [...] wykonano roboty budowlane polegające na niwelacji terenu oraz jego utwardzeniu kruszywem na powierzchni zgodnie z załącznikiem graficznym i o grubości ok. 30 cm, jak również wykonano ogrodzenie o wysokości 1,84 m od strony ulicy, inwestorem przedmiotowych robót jest spółka M. sp. z o.o. z siedzibą w S. roboty wykonane zostały w maju 2021 roku, na działkę wykonany jest zjazd z ulicy [...] (...), na wykonany zakres robót w dniu kontroli inwestor nie okazał żadnych dokumentów (zgłoszenie, czy pozwolenie na budowę) (...). Protokół z oględzin wraz ze szkicem sytuacyjnym oraz dokumentacją fotograficzną dołączono do akt sprawy (k. 16-19 a.a. PINB).
Podkreślenia wymaga, że kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie nie jest sam fakt wybudowania placu postojowego, tylko ilość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych na przedmiotowym terenie. Strona skarżąca wskazała w piśmie z dnia 2 marca 2022 r., iż "wykonała utwardzenie w celu utworzenia 9 miejsc parkingowych dla pojazdów samochodowych w odległości co najmniej 3 m od granicy działki" (k. 36 a.a.)
Weryfikacja obliczeń dokonanych przez organ nadzoru, z których wynika, że przy szerokości powierzchni utwardzonej ww. terenu znacznie przekraczającej wartość 3 m można urządzić więcej niż 10 stanowisk postojowych dla pojazdów mechanicznych - nie budzi zastrzeżeń Sądu. Stanowisko strony skarżącej, że wykonano jedynie 9 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, zdaniem Sądu przeczy prawidłowo przeprowadzonym w zaskarżonej decyzji obliczeniom, stanowiąc gołosłowną i bezpodstawną z nimi polemikę.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza ponad wszelką wątpliwość, że powierzchnia utwardzenia, która pełni funkcję parkingu, pozwala na utworzenie miejsc postojowych dla samochodów osobowych w ilości ponad 10 stanowisk. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy z 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz.U.2023.682 t.j. z dnia 2023.04.12) stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. A contrario budowa miejsc postojowych w ilości przewyższającej tę liczbę takiego pozwolenia wymaga (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3050/14; wyrok NSA z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 77/08, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zakres ustawy Prawo budowlane został określony w art. 1, zgodnie z którym ustawa ta normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów. Pojęcie obiektu budowlanego wyjaśnione zostało w art. 3 ustawy Prawo budowlane i obejmuje ono m.in. budowle, a więc to wszystko co nie jest budynkiem bądź obiektem małej architektury, a jednocześnie stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Niewątpliwie w takich kategoriach należy rozważać budowę parkingu, a nawet zwykłe utwardzenie terenu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2012r. sygn. akt. II OW 142/12, publikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie nie wyjaśniają co należy rozumieć przez pojęcie "utwardzenie terenu". Zdaniem WSA w Krakowie celowym jest w takiej sytuacji sięgnięcie do funkcjonującej w słowniku języka polskiego definicji pojęcia "utwardzać", które oznacza czynić coś twardym, twardszym (por. Nowy Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002). Wskazać także należy na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2725/15, zgodnie z którym przez utwardzenie gruntu należy rozumieć taki efekt działań, który doprowadza do trwałej zmiany charakteru podłoża, polega na połączeniu z podłożem materiału utwardzającego w sposób na tyle trwały, że skutek utwardzenia nie podlega usunięciu w efekcie zwykłego korzystania z takiego podłoża. Jakkolwiek zatem utwardzenie może ulegać zniszczeniu, wymagać napraw czy poddawać się rozbiórce, to ta ostatnia winna być efektem celowo podjętych działań, a nie zwykłego korzystania z dokonanego utwardzenia.
W ocenie Sądu przedmiotowa inwestycja wyczerpuje powyższe cechy i w związku z tym należy ją zaliczyć do określonej kategorii robót budowlanych, którym jest utwardzenie powierzchni gruntu. Niewątpliwie nawiezienie i rozprowadzenie na gruncie kruszywa zwiększa twardość podłoża, a więc utwardza je. Budową jest więc nawiezienie na grunt materiału utwardzającego w celu wykonania parkingu (tak też: NSA w ww. wyroku z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2725/15, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Decydującym kryterium zakwalifikowania samowolnie wykonanego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych powinna być, obok spełniania przez wykonany obiekt przesłanek wskazanych w art. 3 ustawy Prawo budowlane, zamierzona i realizowana przez inwestora funkcja obiektu. Utwardzenie terenu działek kruszywem w taki sposób, że umożliwia to wykorzystywanie działek jako parkingu, stanowi wykonanie obiektu w postaci placu postojowego. A zatem powstał obiekt budowlany o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji wykonanie tego obiektu, bez pozwolenia na budowę trafnie skutkowało zastosowaniem przez organ art. 49e pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem strona skarżąca nie skorzystała z możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego, chociaż była o tym prawidłowo pouczona, w treści postanowienia z dnia 6 kwietnia 2022 r. (k. 39 i k. 46 – potwierdzenie odbioru przesyłki przez skarżącą).
Stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji nie może także podważyć argumentacja skargi, zmierzająca do wykazania zgodności wykonanych robót z obowiązującym planem miejscowym. Należy podkreślić, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy przyczyną wydania nakazu rozbiórki nie było stwierdzenie niezgodności wykonanego obiektu budowlanego z planem miejscowym, ale okoliczność nieprzedłożenia przez stronę skarżącą wniosku o legalizację. Jak jednoznacznie wynika z art. 49e pkt 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że decyzja w przedmiocie rozbiórki ma w takim przypadku charakter związany, co oznacza, że ziszczenie się okoliczności wskazanej w przytoczonym przepisie powoduje po stronie organu obowiązek wydana decyzji o określonej treści.
Sąd nie podzielił również zarzutów, co do wadliwego sformułowania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Nakaz został prawidłowo skierowany do skarżącego, jako inwestora oraz do właścicieli dz. nr [...] i [...]. Nakazano wykonać rozbiórkę utwardzonego placu postojowego dla pojazdów samochodowych na działkach nr ew. [...], [...] obr.[...] w miejscowości Z. o wymiarach około 41,70x 28,50m o nawierzchni żwirowej. Zatem wątpliwości nie budzi : jak i co zostało objęte nakazem rozbiórki, bowiem zostało to precyzyjnie wskazane w sentencji decyzji.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.