II SA/KR 3182/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje odmawiające zwrotu nieruchomości, uznając, że organy błędnie zastosowały przepisy dotyczące przesłanek negatywnych zwrotu.
Sprawa dotyczyła wniosku o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości, który został odrzucony przez Starostę i Wojewodę. Sądy administracyjne uznały, że organy błędnie zastosowały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, w szczególności art. 229, ponieważ zdarzenia decydujące o odmowie zwrotu (ustanowienie użytkowania wieczystego i umowa zamiany) nastąpiły po terminie określonym w tym przepisie. W konsekwencji, WSA uchylił zaskarżone decyzje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał sprawę ze skargi Z. L., A. R., M. L. na decyzję Wojewody z dnia 19 listopada 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...].05.2002 r. o odmowie zwrotu części działki nr [...] położonej w C. gm. L. Nieruchomość ta została wywłaszczona na cele eksploatacji kruszywa na podstawie decyzji z 1979 r. Wnioskodawcy, jako spadkobiercy poprzedniego właściciela, domagali się zwrotu części nieruchomości. Organy administracji odmówiły zwrotu, powołując się na fakt, że na nieruchomości zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego na rzecz K. Zakładów Eksploatacji Kruszywa, a następnie prawo to zostało przeniesione na Gminę L. umową zamiany. Sąd administracyjny, kontrolując legalność zaskarżonych decyzji, stwierdził naruszenie prawa. Kluczowym zarzutem sądu było błędne zastosowanie art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten stanowi, że roszczenie o zwrot nie przysługuje, jeżeli przed dniem 1 stycznia 1998 r. nieruchomość została sprzedana lub ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i zostało ono ujawnione w księdze wieczystej. Sąd ustalił, że wniosek o ujawnienie prawa użytkowania wieczystego został sporządzony w maju 1998 r., a umowa zamiany zawarta w czerwcu 1998 r., czyli oba zdarzenia miały miejsce po 1 stycznia 1998 r. W związku z tym, przesłanki negatywne określone w art. 229 ustawy nie zostały spełnione. Sąd podkreślił również obowiązek organów do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego. Z uwagi na stwierdzone naruszenia prawa, WSA uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty i zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżących.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, roszczenie o zwrot przysługuje, jeśli przesłanki negatywne określone w art. 229 ustawy (sprzedaż lub ustanowienie użytkowania wieczystego przed 1.01.1998 r.) nie zostały spełnione.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organy błędnie zastosowały art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ zdarzenia decydujące o odmowie zwrotu (ustanowienie użytkowania wieczystego i umowa zamiany) nastąpiły po 1 stycznia 1998 r., co oznacza, że negatywne przesłanki zwrotu nie zostały spełnione.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (13)
Główne
u.g.n. art. 229
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
Roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed dniem 1.01.1998 r.) nieruchomość została sprzedana albo na wywłaszczonej nieruchomości ustanowione zostało prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej.
Pomocnicze
u.g.n. art. 136 § 3
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
u.g.n. art. 136 § 1
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
u.g.n. art. 137
Ustawa o gospodarce nieruchomościami
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
p.u.s.a. art. 1 § 2
Ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
p.o.p.s.a. art. 97 § 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.o.p.s.a. art. 134
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.o.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.o.p.s.a. art. 135
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.o.p.s.a. art. 200
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błędne zastosowanie przez organy art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż zdarzenia decydujące o odmowie zwrotu nastąpiły po 1 stycznia 1998 r.
Godne uwagi sformułowania
Nie jest dopuszczalny zwrot nieruchomości, której właścicielem aktualnie, w czasie rozpatrywania wniosku o zwrot, nie jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, jak również nie jest dopuszczalny zwrot nieruchomości, która wprawdzie jest własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, lecz zostało na niej ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa), w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § kpa) i w końcu sporządzenia uzasadnienia w którym wskazane zostaną fakty uznane przez organ z udowodnione, dowody, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 kpa).
Skład orzekający
Andrzej Niecikowski
przewodniczący sprawozdawca
Joanna Tuszyńska
członek
Piotr Głowacki
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, w szczególności stosowania art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami i znaczenia daty 1 stycznia 1998 r."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego związanego z wywłaszczeniem na cele eksploatacji kruszywa i późniejszymi zmianami własnościowymi oraz ustanowieniem użytkowania wieczystego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak kluczowe jest precyzyjne stosowanie przepisów prawa i dat granicznych, nawet w sprawach dotyczących zwrotu nieruchomości, co może być interesujące dla prawników specjalizujących się w tej dziedzinie.
“Zwrot wywłaszczonej nieruchomości: kluczowa data i pułapki interpretacyjne dla organów administracji.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Kr 3182/02 - Wyrok WSA w Krakowie Data orzeczenia 2006-08-09 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2002-11-29 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Sędziowie Andrzej Niecikowski /przewodniczący sprawozdawca/ Joanna Tuszyńska Piotr Głowacki Symbol z opisem 618 Wywłaszczanie i zwrot nieruchomości Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Uchylono decyzje I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska WSA Piotr Głowacki Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. L., A. R., M. L. na decyzję Wojewody z dnia 19 listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 30 zł. (trzydzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie Decyzją z dnia z dnia [...].05.2002 r. (znak: [...]) Starosta K., działając na podstawie art. 136 ust.3 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. nr. 115 poz. 741 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2004 r. nr. 261 poz. 2603 z późn.zm.-zwaną dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami) orzekł o odmowie zwrotu części działki nr [...] położonej w C. gm. L. w granicach wywłaszczonej parceli gruntowej l.kat. [...] o pow. 0,1394 ha na rzecz spadkobierców poprzedniego właściciela a mianowicie: Pana P. L., Pani Z. L., Pani M. L. i Pani A. R.. Odwołanie P. L., Z. L., M. L. i A. R. nie zostało uwzględnione i Wojewoda, decyzją z dnia 19.11. 2002 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje, podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ parcela gruntowa l.kat. [...] o pow. 0,1394 ha została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie decyzji Urzędu Gminy L. o wywłaszczeniu nieruchomości położonych w gm.kat. C. i odszkodowaniu z dnia [...].06.1979 r. (nr [...]), na cele eksploatacji kruszywa, zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny, wydaną przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Budownictwa i Architektury w K. z dnia [...].06.1967 r. (znak: [...]). Wywłaszczona nieruchomość stanowiła własność Z. L., na podstawie Aktu Własności Ziemi Nr [...] wydanego w dniu [...].07.1978 r. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w K. z dnia [...].11. 1987 r., sygn. akt [...] spadek po zmarłej Z. L. nabyli na podstawie ustawy : P. L., M. L., Z. L. i A. L. zamężna R.. 2/ wnioskowana do zwrotu parcela l.kat. [...] odpowiada w aktualnej ewidencji gruntów części działki nr [...] o pow.28,0937 ha. Dalej ustalono, iż decyzją Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia [...].06.1998 r. (Nr [...]) stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5.12. 1990 r. przez K. Zakłady Eksploatacji Kruszywa w K. prawa użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w C. gmina L. obejmującego między innymi parcelę l.kat. [...] o pow. 0,1394 ha obj. Kw [...]. Z kolei umową zamiany zawartą w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...].06. 1998 r. K. Zakłady Eksploatacji Kruszywa w K. przeniosły prawo użytkowania wieczystego nie zabudowanych działek, w tym również części działki nr [...] w skład, której weszła parcela l.kat. [...] na rzecz Gminy L., w zamian za co Gmina L. przeniosła na rzecz wyżej wymienionych Zakładów własność nie zabudowanej działki nr [...] położonej w C. gm. L. 4/ w celu ustalenia aktualnego sposobu zagospodarowania wnioskowanej do zwrotu parceli l.kat. [...] organ I instancji przeprowadził w dniu [...].07.2001 r. rozprawę administracyjną, połączoną z oględzinami przedmiotowej działki. Na podstawie oględzin ustalono, iż część przedmiotowej parceli od strony parceli l.kat. [...], stanowiącej obecnie część działki nr [...] wraz z częścią parceli l.kat. [...] stanowi teren zamknięty ogrodzeniem z siatki metalowej na słupkach, bez podmurówki. Na gruncie usytuowane są ponadto dwie pakamery metalowe, szafy energetyczne, studnia. Pozostała część parceli l.kat. [...] stanowi teren płaski przechodzący w skarpę, opadającą w kierunku zbiornika wodnego. 5/ materialnoprawną podstawę do orzekania o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości stanowi przepis art. 136 ust. l i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie jest dopuszczalny zwrot nieruchomości, której właścicielem aktualnie, w czasie rozpatrywania wniosku o zwrot, nie jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, jak również nie jest dopuszczalny zwrot nieruchomości, która wprawdzie jest własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, lecz zostało na niej ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Nieruchomość, o zwrot której ubiegają się skarżący, stanowi własność Skarbu Państwa i do dnia 30 czerwca 1998 r. znajdowała się w użytkowaniu wieczystym K. Zakładów Eksploatacji Kruszywa w K. - które to użytkowanie powstało z mocy prawa. A skoro powstało użytkowanie wieczyste przeto niedopuszczalne jest podjęcie decyzji o zwrocie nieruchomości, jeżeli zostało na niej ustanowione prawo wieczystego użytkowania. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył P. L. (a po jego śmierci podtrzymały ją jego spadkobierczynie Z. L., M. L. i A. R.). Nie precyzując żądania skargi zarzuca ona, że "po zakończeniu eksploatacji kruszywa działki zostały zwrócone Gminie.", a skoro nie mogą być użyte na inny cel niż określony w decyzji winny być zwrócone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo, przy czym należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Zacząć należy od pewnych ogólnych stwierdzeń. Kodeks postępowania administracyjnego nakłada na organy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa), w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § kpa) i w końcu sporządzenia uzasadnienia w którym wskazane zostaną fakty uznane przez organ z udowodnione, dowody, na których organ się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 kpa). W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zmarł P. L. a jego spadkobiercami są Z. L., M. L. i A. R.. W dniu wydawania zaskarżonej decyzji, obowiązywał art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wedle którego roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed dniem 1.01.1998 r.) nieruchomość została sprzedana albo na wywłaszczonej nieruchomości ustanowione zostało prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Żaden z orzekających w sprawie organów nie powołał się na ten przepis choć organ II instancji, wyraźnie stwierdza, że "nie jest dopuszczalny zwrot nieruchomości, której właścicielem aktualnie, w czasie rozpatrywania wniosku o zwrot, nie jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, jak również nie jest dopuszczalny zwrot nieruchomości, która wprawdzie jest własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, lecz zostało na niej ustanowione prawo użytkowania wieczystego". Otóż tak jest, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami a tymi przesłankami są : sprzedaż nieruchomości przed 1.01.1998 r., albo przed tym samym dniem ustanowienie na nieruchomości prawa użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i ujawnienie tego prawa w księdze wieczystej. Z akt sprawy wynika, że K. Zakłady Eksploatacji Kruszywa wniosek o ujawnienie prawa wieczystego użytkowania w księdze wieczystej sporządziły w dniu [...].05.1998 r., a przywoływana przez organy umowa zamiany zawarta została w dniu [...].06. 1998 r. Wszystkie więc te zdarzenia, które jak można sądzić decydują o odmowie zwrotu miały miejsce po 1.01.1998 r. Ponownie więc rozpoznając sprawę orzekające w sprawie organy muszą ustalić jednoznacznie czy w sprawie zachodzą negatywne przesłanki zwrotu określone w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy też podstawą odmowy może być zrealizowanie celu określonego w decyzji o wywłaszczeniu (art. 136 ust.2 w związku z art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt.l lit. "c" oraz art. 135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI