II SA/KR 3087/03

II SA/Kr 3087/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Szkodzińska
Jan Zimmermann /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Kotulski
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Sentencja
Sygn. akt IISA/ Kr 3087/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann ( spr.) Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska AWSA Mariusz Kotulski Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2004r. sprawy ze skargi Wojewody M. na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] 2003r., Nr [...] w przedmiocie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. - skargę oddala -
Uzasadnienie
Sygn. akt IISA/ Kr 3087/ 03
UZASADNIENIE
Rada Gminy Gdów podjęła w dniu 17 czerwca 2003 r. Uchwałę Nr XI/69/2003 w sprawie zmiany fragmentu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Gdów, na obszarze wsi: Jaroszówka, Marszowice, Nieznanowice i Wieniec. Zmiana ta została podjęta w stosunku do obowiązującego planu, przyjętego uchwałami Rady Gminy Gdów z dnia 30 lipca 1992 r. Nr XXIII/165/92 i z dnia 24 listopada 1994 r. Nr VIII/46/94. Zmiana ta objęła poszerzenie terenów powierzchniowej eksploatacji kruszywa, w myśl uchwały Rady Gminy Gdów z dnia 12 czerwca 1998 r. Nr LH/345/98 w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie złoża Kruszywa "Nieznanowice -Wieniec", a w granicach określonych w załącznikach Nr l, Nr 2 i Nr 3. Jej mocą na terenie górniczym "Nieznanowice", utworzonym decyzją Wojewody Krakowskiego z dnia 26 lutego 1996 r. pod powierzchniową eksploatację kruszywa przeznaczono szereg działek, położonych na czterech wyznaczonych obszarach nazwanych polami (I, II, III i IV) i ustalono, że granice tego terenu górniczego obejmują jeszcze szereg innych działek, położonych w Jaroszówce, Marszowicach, Nieznanowicach i w Wieńcu (§ 2).
W dniu 16 grudnia 2003 r. skargę na powyższą uchwałę skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewoda Małopolski, wnosząc o stwierdzenie je nieważności. Wojewoda zarzucił, że zakres zaskarżonej uchwały nie pokrywa się z zakresem ustalonym w cyt. Uchwale o przystąpieniu do sporządzania projektu planu. Wynika to, zdaniem Wojewody, z załącznika graficznego do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia projektu. W uchwale tej przyjęto, że plan obejmuje tereny do granic udokumentowanych złóż kopaliny - kruszywa naturalnego, na terenie sołectwa Marszowice, Nieznanowice i Wieniec, czyli ustalono, że granice planu będą się pokrywały z granicami udokumentowanych złóż kopaliny. Natomiast w zaskarżonej uchwale o planie znalazły się tylko 4 obszary wydzielone spośród terenów objętych pierwszą uchwałą.
Wojewoda wywodzi, że istnieje konieczność zachowania pełnej zgodności między uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu i uchwałą o samym planie, bowiem wyłącznie w stosunku do terenu objętego pierwszą uchwałą zostały przeprowadzone dalsze czynności planistyczne. Wojewoda zarzucił, że decydując się na odstępstwo od zakresu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, nie powtórzono poszczególnych etapów procedury planistycznej. W szczególności nie zawiadomiono o tym właścicieli nieruchomości, w stosunku do których odstąpiono od sporządzenia planu i nie sporządzono stosownej korekty w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu. Wojewoda uważa, że braki te powodują potrzebę stwierdzenia
nieważności uchwały o planie na podstawie art. 27 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewoda Małopolski podniósł także, że w § 2 pkt 1-5 zaskarżonej uchwały wymieniono teren górniczy "Nieznanowice" oraz określono jego granice, ale uchwała nie zawiera żadnych zasad zagospodarowania tego terenu. Wojewoda uważa, że pozostaje to w sprzeczności z art. 2 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który wymaga ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w planie. Ponadto Wojewoda stwierdził, że "wspomniany teren górniczy nie został ujęty w granicach ustalonych dla obszaru objętego uchwaloną zmianą planu, który obejmuje wyłącznie cztery wydzielone obszary". Stanowi to, jago zdaniem, naruszenie art. 12 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który wymaga ustalenia granic obszaru objętego planem.
W odpowiedzi na skargę Gmina Gdów wniosła o jej oddalenie. Napisano tu, że w dotychczas obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego zostały wyznaczone tereny pod eksploatacje kruszywa naturalnego, które są eksploatowane przez [....] Zakłady [....] S.A. na podstawie stosownych koncesji. Zasięg tych terenów nie pokrywa się z granicami udokumentowanych obecnie złóż i dlatego KZEK wystąpiły o ich poszerzenie w planie o pola I, II, III i IV. Granice terenu objętego zmianą planu pokrywają się od strony zachodniej z granicą udokumentowanych złóż, a następnie w kierunku wschodnim z granicą terenu górniczego "Nieznanowice". Dopuszczenie do eksploatacji jedynie tych czterech pól nastąpiło w wyniku decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2001 r., która ograniczyła zasięg terenu dopuszczonego obecnie do eksploatacji kruszywa poprzez nie wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów położonych w południowej części pola I i na terenie całego pola III. Dlatego Gmina stwierdza, że "z opracowania nie wyłączono części obszaru, który był ujęty w uchwale Rady Gminy Gdów o przystąpieniu do opracowania zmiany planu", a jedynie część obszaru złoża przeznaczono pod teren eksploatacji kruszywa, a część nie. Wnioski do opracowania zmian złożyły 3 osoby. Jeden z nich nie dotyczy terenu opracowania, a dwa dotyczą działek położonych w obrębie terenu, przeznaczonego w dotychczasowym planie pod eksploatacje kruszywa. Zarząd Gminy powiadomił wnioskodawców (o czym???) a osoby te nie złożyły protestów ani zarzutów.
Napisano dalej, że teren górniczy został w całości ujęty w granicach obszaru objętego zmianą planu i został też określony sposób jego zagospodarowania w załączniku graficznym Nr 1. Granice terenu objętego zmianą planu obejmują zarówno tereny przeznaczone pod eksploatację kruszywa, jak i tereny w granicach udokumentowanego złoża, nie przeznaczone pod eksploatację (§ 2 pkt 5 uchwały). Błędne więc jest twierdzenie strony skarżącej o zmianie zakresu ustalonych wcześniej granic obszaru objętego planem. Obszary te pokrywają się
w całości, toteż nie zachodziła konieczność dokonania czynności, o których pisze strona skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Wojewody Małopolskiego uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego nie determinuje tego, że w efekcie postępowania planistycznego musi powstać plan obejmujący obszar pokrywający się z tym, jaki został wyznaczony w tej uchwale. Jest oczywiste, że nie może to być obszar szerszy, tzn. organy planistyczne nie mogą obejmować gotowym planem terenu, który nie był przewidziany w uchwale o przystąpieniu. Jednak sytuacja odwrotna może mieć miejsce i podczas procesu planistycznego można prowadzić do częściowego uchwalenia planu, dbając tylko o to, żeby wobec tej uchwalanej części zostały dopełnione wszystkie etapy wyznaczone przez ustawę. Tym bardziej nie można więc twierdzić, że jeżeli organ planistyczny uchwalił plan w węższym zakresie, niż wyznaczony przez uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu, to już ta właśnie okoliczność ma powodować sprzeczność uchwalonego planu z prawem. Już więc z tego punktu widzenia podstawowy zarzut skargi Wojewody Małopolskiego należy uznać za nietrafny.
Niezależnie jednak od tego, wbrew twierdzeniem Wojewody, w analizowanej tu sprawie wcale nie doszło do uchwalenia planu wobec terenu węższego od tego, który został przewidziany w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia tego planu. Teren ten jest taki sam, tylko w trakcie procesu planistycznego okazało się, że pierwotne zamierzenie objęcia całego tego terenu eksploatacja kruszywa jest niemożliwe ze względu na brak zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia niektórych gruntów na cele nierolnicze. To spowodowało, że w zaskarżonej uchwale o planie wyodrębniono 4 obszary przeznaczone pod powierzchniową eksploatację kruszywa (§ 2 pkt l, 2, 3 i 4), a inne działki zaliczono tylko do terenu górniczego (terenu udokumentowania złoża), pozostawiając ich dotychczasowe przeznaczenie (§ 2 pkt 5). Dlatego nietrafny jest również zarzut Wojewody o uchwaleniu planu dla pomniejszonego terenu, choć - jak wskazano wyżej - nawet taki zabieg nie oznaczałby niezgodności z prawem uchwalonego planu. Tym samym zarzuty szczegółowe, dotyczące niepowiadomienia właścicieli nie są również zasadne. Nie jest też trafny zarzut dotyczący braku zasad zagospodarowania terenu górniczego "Nieznanowice" i nieujęcia tego terenu w granicach zmiany planu. Przeczy temu treść załącznika graficznego Nr l, ma którym granice te zostały nakreślone oraz treść samej uchwały, w której określono zasady zagospodarowania terenu. W § 3 uchwały ustalono sposób prowadzenia wydobycia kopaliny i umieszczono cały szereg warunków, dotyczących sposobu eksploatacji terenu. Jest oczywiste, że sposoby te i warunki odnoszą się tylko do terenu eksploatacji złoża, a nie do terenów wchodzących wprawdzie w skład
terenu górniczego, ale pozostających w użytkowaniu rolniczym ze względu na wspomniany brak zgody Ministra Rolnictwa. Dla tych ostatnich plan nie musiał przewidywać nowych zasad zagospodarowania.
W rezultacie należało stwierdzić, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.