II SA/KR 3086/01

II SA/Kr 3086/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak
Grażyna Firek /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Kasprzycki
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Sygn. powiązane
II OZ 943/07 - Postanowienie NSA z 2007-10-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. Z. i M. Z. na decyzję Wojewody z dnia 4 października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Z. Z. kwotę 50 zł. ( pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 3086/01
UZASADNIENIE
Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane /Dz.U.Nr 106 poz. 1126 z 2000r. z późn.zm. Dz.U.Nr 109 poz. 1157 z 2000r., Dz. U.Nr 120 poz. 1268 z 2000r./ oraz na podstawie art. 4ust. l pkt. 11 w zw. z art. 38 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym / Dz. U. Nr 91 poz. 578 z 1998 r. ze zm. / i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r.Nr 98 poz. 1071) po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] maja 2000 r. Nr rejestru organu architektoniczno-budowlanego: [...] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla A. Sp. z o.o. os. [...] w K. oraz W. K. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego polegającego na budowie Salonu Samochodowego "[...]" obejmującej dwa etapy: I etap -przebudowa części parteru i piętra oraz poddasza istniejącego budynku przy ul. [...], dobudowa budynku salonu samochodowego i parkingu wraz z placem postojowym dla nowych samochodów od strony zachodniej, z wykorzystaniem istniejących mediów budynku nr [...] przy ul. [...] oraz II etap - dobudowa od strony zachodniej właściwego salonu samochodowego z pełnym podpiwniczeniem (garażem podziemnym) i piętrem biurowym , infrastrukturą techniczną i miejscami parkingowymi, wraz z przebudową realizowaną w I etapie części obiektu jako salon samochodowy przy ul. [...] w K. zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] Obr. [...] oraz infrastruktury technicznej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...].
W jej uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] maja 1999 r., że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci : odpisu z księgi wieczystej dla działki nr [...], [...], [...] z dnia [...] stycznia 2000 r., umowy poddzierżawy działki nr [...], [...], zgody ZDiK na wejście teren działki nr [...], [...], [...] oraz zgody Agencji Mieszkaniowej na wejście teren działek nr [...], [...].
Organ I instancji stwierdził także, że przedmiotowe zamierzenie budowlane spełnia warunki określone w decyzji wz i zt oraz planu szczegółowego dla danego obszaru oraz , że udział procentowy powierzchni zajmowanej przez funkcje dopuszczalne dotyczy całego obszaru M4U i wynosi maks. 30% powierzchni tego obszaru, a skoro powierzchnia obszaru M4U wynosi 0,41 ha to maksymalna powierzchnia zabudowy dla funkcji dopuszczalnych wynosi 0,123ha lub 1230m2 , zatem suma powierzchni zabudowy istniejących obiektów o charakterze funkcji dopuszczalnej (garaże), oraz nowoprojektowanych obiektów wynosi 1176 m2 , czyli nie przekracza dopuszczalnego wskaźnika.
W zakresie ograniczenia dopływu światła dziennego organ stwierdził, że sporządzona została analiza nasłonecznienia w okresie równonocy dla budynku przy ul. [...], która wykazała ze w okresie od godz. 8 do 16 , w żadnym momencie nowoprojektowana część budynku przy ul. [...] nie zacienia budynku przy ul. [...], budynek przy ul: [...] ma jedną elewację z ekspozycją południową , która w okresie od godz. 8 do 16 jest w sposób "ciągły nasłoneczniona, a zgodnie z §60 i §13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w dniach równonocy 21 marca i 21 września w godz. 8-16 według czasu lokalnego średniego w mieszkaniu wielopokojowym co najmniej jeden pokój powinien mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny i warunek ten w nin. sprawie został spełniony . Odnośnie ukształtowania terenu organ I instancji wyjaśnił, że w projekcie została uwzględniona różnica poziomu terenu na działkach [...] i [...], co jest ukazane na rysunkach elewacji wschodniej i zachodniej-stąd wysokość 9,90m budynku była liczona od strony ul. [...], od strony ul. [...] wysokość budynku jest o ok. l,00m mniejsza , od strony ul. [...] różnica poziomów jest pokonywana schodami i pochylnią wjazdową do budynku .
Organ podkreślił nadto, że lokalizacja przedmiotowego obiektu jest zgodna Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Obszaru Olsza uchwalonego Uchwałą Nr CXXII/1093/98 Rady Miasta Krakowa z dnia 17 czerwca 1998r /Dz.Urz.Woj.Krak.Nr 17, poz.110 z dnia 24 lipca 1998r/ oraz warunkami ochrony środowiska, a przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie oraz został wykonany przez osobę uprawnioną.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. wniosła o jej "anulowanie" , zarzucając, że inwestorzy nie są uprawnieni do dysponowania nieruchomością, na której w części ma być realizowane przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne , a której współwłaścicielką jest odwołująca się.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli także, Z. Z. i M. Z. w której zarzucili, że stopień zabudowy, o którym mowa w zał.nr 2 decyzji wz i zt winien być liczony w granicach planu zagospodarowania działki, a nie w odniesieniu do powierzchni danego obszaru, że dokumentacja projektu jest niekompletna i nie zawiera opracowań wymaganych przez Ministra Ochrony Środowiska, że inwestor nie ujawnił faktu, że użytkowany przez niego obiekt o funkcji usługowo-mieszkalnej użytkuje w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem, gdyż w całości jest wykorzystywany na działalność gospodarczą , a zaskarżona decyzja to sankcjonuje i likwiduje w sposób niezgodny z prawem substancje mieszkaniową w obszarze M4U. Odwołujący się zarzucili także zaskarżonej decyzji uchybienie formalne polegające na tym , że od grudnia 2000 r. współwłaścicielka posesji nr [...], której m.in. dotyczy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie była należycie reprezentowana w postępowaniu administracyjnym albowiem reprezentował ją drugi współwłaściciel R. K. podczas gdy jej pełnomocnikiem został ustanowiony mgr S. G.
Decyzją z dnia 4 października 2001 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § l pkt. l w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. z 2000 r. Dz. U. Nr 98 poz. 1071) oraz art. 81, ust. l pkt. 2 i art. 82, ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) po rozpatrzeniu powyższych odwołań Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nr [...] z dnia [...] maja 1999 r., znak: [...], że inwestor zgodnie z dyspozycją art. 33 Prawa budowlanego (Dz. U. Nr 89, poz. 414) dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę; projekt budowlany, wraz z opiniami i uzgodnieniami, wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia a także dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego w odwołaniu dotyczącego braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ odwoławczy wskazał, że umowa poddzierżawy poprzez zapis: (§6 pkt. l umowy zwartej dnia 28 lutego 1998 r. między Firmą A. F. a A. Sp. z o.o.)
"...Ewentualne, planowane przez Poddzierżawię inwestycje, zabudowa i adaptacje budowlane wymagają każdorazowo uzgodnienia z Poddzierżawiającym, za wyjątkiem inwestycji wyraźnie podnoszących wartość obiektu (bez potrzeby zgody Poddzierżawiającego)" daje prawo inwestorowi do dysponowania nieruchomością na cele budowlane , bowiem Podzierżawiający na podstawie § 8 umowy dzierżawy z dnia [...] listopada 1997 r. miał prawo oddania przedmiotu dzierżawy w poddzierżawę osobom, równocześnie zastrzegając sobie prawo rozwiązania umowy § 11 pkt. 1 jeżeli Dzierżawca "...będzie naruszał w sposób rażący istotne postanowienia umowy".
Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w drugim odwołaniu organ II instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru Olsza w rejonie ulic [...] i ul. [...] (uchwała Nr CXXII/1093/98 Rady Miasta Krakowa z dnia 17 czerwca 1998 r.), i warunkami zawartymi w decyzji WZiZT [...] maja 1999 r., znak: [...], a wysokość zaprojektowanego obiektu nie przekracza maksymalnej wysokości określonej zapisem planu tj. 3 kondygnacji (§ 16 ww. uchwały Rady Miasta) są to bowiem w większości 2 kondygnacje nadziemne a w niewielkiej części 3 kondygnacje, odległość projektowanego obiektu od granic nieruchomości jest zgodna z zapisem rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie § 12 ; obiekt zaprojektowany na działkach nr [...] i [...], [...] stanowi całość realizowaną w dwu etapach nie ma więc mowy o realizacji obiektu przy granicy działki, a ponadto § 12 ust. 6 cyt. rozporządzenia nadal obowiązuje, ale wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego został skreślony z treści tego przepisu warunek uzyskania pisemnej zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie obiektu bezpośrednio przy granicy.
Organ odwoławczy stwierdził nadto, że cały obiekt został zaprojektowany w dwóch obszarach tj.: M4U i UC, przy czym znaczna część obiektu zaprojektowana została w obszarze UC natomiast pozostała w M4U, że spełniony został warunek zgodności z zapisem planu dotyczący nie przekroczenia 30 % powierzchni obszaru oznaczonego symbolem M4U z dopuszczeniem lokalizacji obiektów, usług komercyjnych, rzemieślniczych i produkcyjnych nieuciążliwych dla otoczenia, garaży, że w zapisie planu przeznaczenie dopuszczalne zawsze określane jest procentowym udziałem w stosunku do całego obszaru o funkcji podstawowej i w nin. stanie faktycznym spełniona została określona w WZiZT intensywność zabudowy.
Organ II instancji wskazał także, iż przedmiotowej inwestycji nie zalicza się do inwestycji szkodliwych lub mogących wpływać szkodliwie na środowisko w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r., (§ 2 tego rozporządzenia) gdyż serwis obsługi obejmuje diagnostykę elektroniczną, geometrię kół i ustawianie świateł, wyposażanie samochodów w urządzenia elektroniczne i elektryczne zabezpieczeń antywłamaniowych oraz przeglądy gwarancyjne i drobne naprawy tapicerskie, nie było zatem wymagane badanie i opiniowanie przedmiotowej inwestycji w świetle przepisów ochrony środowiska.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie Z. Z. i M. Z. domagali się uchylenia powyższej decyzji , zarzucając, że inwestor przekroczył procentowy udział powierzchni zabudowy obszaru M4U przez budownictwo z grupy obiektów dopuszczonych jako budownictwo uzupełniające podstawową funkcję tego obszaru albowiem w dokonanych obliczeniach nie uwzględniono faktu, że obiekt, który ma być przebudowywany jest w całości użytkowany jako użytkowy, a został uwzględniony w tych obliczeniach jako mieszkalno-usługowy oraz przytaczając ponownie zarzuty zgłoszone w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i przytoczył ponownie argumenty zawarte w uzasadnieniu zakurzonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zm./.
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.
Skarga jest częściowo uzasadniona .
Treść art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane /t.j. z 2000 r. nr 106 poz.1126 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji była następująca :
" Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,
2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane."
Z kolei przepis art. art.35 tej ustawy stanowił, że "1.Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1)zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:
a)miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,
b)wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
c)przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
3)wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5.
3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych
nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę."
Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był zatem sprawdzić czy spełnione zostały wymogi zawarte w cyt. wyżej przepisach i dopiero w sytuacji spełnienia łącznie wszystkich wskazanych wymagań organ zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę.
Organy obu instancji stwierdziły , że wskazane w cyt. wyżej przepisach warunki zostały w nin. sprawie spełnione podczas gdy w istocie taka sytuacja nie zachodzi.
Otóż wbrew stanowisku organów należy bowiem wskazać, że przedstawiony przez inwestorów projekt nie spełnia wszystkich warunków wynikających z decyzji o wz i zt i obwiązującego w dacie wydania decyzji Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. W załączniku nr 2 do decyzji wz i zt Nr [...] , zgodnie z treścią MPZP Obszaru Olsza wskazano, że przedmiotowa inwestycja ma być realizowana m.in. na obszarze M4U , w którym obiekty z zakresu dopuszczalnego można lokalizować pod warunkiem , że nie będą zajmowały więcej niż 30% powierzchni danego obszaru. Badając spełnienie tego warunku organy obu instancji za inwestorem przy obliczeniu tego wskaźnika uwzględniły do obliczeń powierzchnię budynku znajdującego się na działce nr [...], który miał podlegać rozbudowie, jako mieszkalno- użytkową , podczas gdy , wprawdzie samowolnie, ale sposób jego użytkowania został zmieniony , budynek w całości był wykorzystywany jako usługowy i wobec tego przy obliczeniach należało uwzględnić w całości jego powierzchnię jako usługową, a przy takim prawidłowym obliczeniu w istocie przedłożony projekt budowlany wskazanego warunku nie spełnił, a tym samym doszło do naruszenia zasady z cyt. wyżej przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1/a/ i b/ ustawy Prawo budowlane.
W tym zakresie zatem zarzut skargi należało uznać za uzasadniony.
W pozostałym zakresie zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnione. Przede wszystkim , jak słusznie wskazał organ odwoławczy, projektowana inwestycja nie została zaliczona do inwestycji szkodliwych lub mogących wpływać szkodliwie na środowisko , nie było zatem obligatoryjne sporządzenie opinii oddziaływania na środowisko. Ponadto analiza przedłożonego projektu budowlanego pozwala stwierdzić , że wysokość zaprojektowanego obiektu nie przekracza maksymalnej wysokości określonej zapisem planu i powtórzonej w załączniku nr 2 do decyzji wz i zt tj. 3 kondygnacji.
Wbrew wreszcie zarzutom skargi należy stwierdzić, że krąg uczestników nin. postępowania administracyjnego został prawidłowo ustalony i na wszystkich jego etapach uczestnicy ci brali udział w postępowaniu w tym M. K., początkowo poprzez pełnomocnika R. K., a następnie ,po zgłoszeniu zmiany pełnomocnika , poprzez udział pełnomocnika S. G.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności na zasadzie art. 145§1 pkt 1/a/ oraz art. 135 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, na zasadzie art. 152 tej ustawy orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a o kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt III sentencji wyroku na zasadzie art. 200 cyt. ustaw