II SA/Kr 3043/00

II SA/Kr 3043/00 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-11-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2000-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Szkodzińska /sprawozdawca/
Izabela Dobosz /przewodniczący/
Renata Detka
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2004r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska (spr) SO-del. Renata Detka Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004r, sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2000r, Nr [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na budowę Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Uzasadnienie
II SA/Kr 3043/00
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 sierpnia 2000 r. [....] Starosta O., na podstawie art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane odmówił M.D. i M.D. zatwierdzenia projektu technicznego i udzielenia pozwolenia na przebudowę dachu budynku mieszkalnego wraz z adaptacją poddasza na cele mieszkalne na działce nr [....] w O.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzją z dnia 25 września 1996 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w O. orzekł nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu na samochody ciężarowe zlokalizowanego na przedmiotowej działce. Decyzja do dnia dzisiejszego nie została wykonana. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
W odwołaniu od tej decyzji M.D. i M.D. zarzucili, że decyzja nakazująca rozbiórkę dotyczy W.D. i M.D. , a ponadto została ona zaskarżona do NSA, który postanowieniem z dnia 22 lutego 1999 r. wstrzymał jej wykonanie. Podnieśli, że obiekt objęty nakazem nie jest obiektem objętym zamierzoną inwestycją, a miejsce położenia tego obiektu znajduje się poza terenem objętym warunkami zabudowy i zagospodarowania ustalonymi dla przebudowy dachu. Zdaniem odwołujących się przepis art. 35 ust. 5 w ogóle nie dotyczy przebudowy, lecz tylko budowy. Ma zastosowanie tylko w sytuacji, kiedy na konkretnym terenie, który ma być zagospodarowany znajduje się budynek podlegający rozbiórce. Taka zaś sytuacja w sprawie nie ma miejsca.
Decyzją z dnia 24 października 2000 r. znak [....] Wojewoda [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podał co następuje :
Na działce nr [....] w O. znajdują się 2 garaże, a w stosunku do jednego z nich orzeczono nakaz rozbiórki. Decyzja organu I instancji o rozbiórce została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, jest więc ostateczna. Stanu tego nie zmienia ani fakt zaskarżenia decyzji do NSA, ani nawet fakt wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Zarówno decyzja o ustaleniu wzizt, jak i projekt zagospodarowania działki dotyczą działki [....]. Bez znaczenia pozostaje natomiast , że adresatami decyzji rozbiórkowej są W.D. i M.D.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.D. zarzucił rażące naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2, ust. 3a , oraz art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, oraz obrazę przepisu art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Twierdził skarżący, że przepis art. 35 ust. 5 dotyczy tylko takich sytuacji, kiedy częścią składową projektu budowlanego jest projekt zagospodarowania działki i terenu. W sprawie zaś zastosowanie ma przepis art. 34 ust. 3a, który zwalnia skarżącego od przedstawienia projektu zagospodarowania terenu, stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu remont przebudowa, lub zmiana przeznaczenia części budynku, jeżeli nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu. Tym samym zaś nie ma zastosowania art. 35 ust. 5. Zwrócił też uwagę skarżący, że organ I instancji użył nieznanego ustawie pojęcia "projekt techniczny", podczas gdy przepis art. 35 ust. 5 mówi o projekcie zagospodarowania terenu i odmowie jego zatwierdzenia z uwagi na samowolę budowlaną.
W toku postępowania sądowego skarżący przedłożył odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 12 grudnia 2000 r. sygn. II SA/Ka 2571/98, którym uchylone zostały decyzje : Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 25 września 1996 r. nakazująca W.D. i M.D. rozbiórkę garażu na działce przy ul. [....] w O. , oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [....] z dnia 26 listopada 1998 r.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Znaczenie rozstrzygające w sprawie przypisać należy opisanemu powyżej wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2000 r. Jedyną przyczyną, dla której wniosek inwestorów o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę spotkał się z odmową, była ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki obiektu znajdującego się - wedle organu - w granicach zagospodarowania działki . Przyjąć więc należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji oparte zostały na tejże decyzji nakazującej rozbiórkę. Skoro decyzja ta została uchylona, to zachodzi sytuacja opisana przepisem art. 145 § 1 pkt 8 kpa, istnieje zatem podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego. W takim zaś wypadku sąd administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy ppsa zobowiązany jest decyzję uchylić. W tym zakresie sąd podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. np. wyrok z 5 lutego 1999 r. IV S.A. 238/97, wyrok z 30 października 1996 r. I S.A. 884/96 - ONSA 1997/4/157/.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że pogląd skarżącego, jakoby dla planowanej przezeń inwestycji uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, było zbędne, jest zupełnie chybiony. W art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /obowiązującej w dacie zaskarżonej decyzji/ sformułowana została zasada, zgodnie z którą każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania. Wyjątki od tej zasady wymieniono w ust. 2 cytowanego przepisu. Wśród nich rzeczywiście znajduje się przebudowa budynku, ale taka, która nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Zmiana zagospodarowania terenu w rozumieniu w/w ustawy oznacza zmianę jednego lub kilku z elementów składających się na to zagospodarowanie takich jak funkcja , gabaryt, forma architektoniczna.
Lektura przedłożonego projektu budowlanego musi prowadzić do wniosku, że przebudowa dachu na przedmiotowym budynku łączy się z faktyczną nadbudową obiektu. W opisie projektowanych prac podano, że "przebudowa polegać będzie na wykonaniu nowej konstrukcji dachu, dach będzie symetryczny ze spadkiem w kierunku północnym i południowym oraz lukarnami, istniejące ścianki kolankowe nie zostaną nadbudowane, wykonane natomiast będą ściany szczytowe od strony zachodniej i wschodniej". Już z tego opisu wynika, że efektem "przebudowy" będzie powstanie zupełnie nowych elementów budynku, dotychczas nieistniejących: ścian szczytowych i lukarn. Potwierdzają to rysunki projektu, zgodnie z którymi budynek nie tylko istotnie zmieni wygląd zewnętrzny, ale i osiągnie inne rozmiary /zwłaszcza jeśli idzie o wysokość/. Bez względu więc na użyte przez inwestora, a potem przez organy nazewnictwo, nie można nie zauważyć, że zamierzona inwestycja w istocie swej jest nadbudową budynku, prowadzącą do zmiany formy architektonicznej /zmiana dachu z czterospadowego na dwuspadowy z lukarnami/ , a nie tylko przebudową dachu i "adaptacją poddasza". Dla takiej inwestycji uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz przedłożenie projektu zagospodarowania terenu jest konieczne.
Nie znajduje też potwierdzenia w dokumentach sprawy zarzut, że projektem zagospodarowania terenu stanowiącym element przedłożonego projektu budowlanego, objęta jest tylko część działki nr [....]. Granice zagospodarowania zostały wyraźnie oznaczone i pokrywają się one z granicami działki. Inną kwestią jest to, czy teren objęty projektem zagospodarowania pokrywa się / mieści się/ z terenem będącym przedmiotem ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji o ustaleniu wzizt wskazano, że dotyczy ona przebudowy dachu wraz z adaptacją poddasza na mieszkanie na istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr [....] "zgodnie z opieczętowanym załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji". Znajdująca się w aktach sprawy kserokopia owego załącznika nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie gdzie przebiegają linie mające rozgraniczać inwestycję.
W każdym razie decyzje organów obu instancji, z powodu wskazanego na wstępie, zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b w zw. z art. 135 ppsa, po zbadaniu sprawy w zakresie przewidzianym przepisem art. 134 § 1 ppsa.