II SA/Kr 2984/02

II SA/Kr 2984/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-05-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda
Grażyna Firek /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda A WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2006 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odraczającej termin przymusowej rozbiórki garaży I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji a także postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. W. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 2984/02
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] października 1995 r. znak [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. odroczono M. K. - jako inwestorowi samowolnie wykonanych boksów garażowych na działkach nr [...] , [...] przy ul. B. w K. termin wykonania ich rozbiórki do dnia [...] grudnia 2000 r. Udział w postępowaniu zakończonym tą decyzją poza inwestorem brała także J. C.. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna. W zakończonym nią postępowaniu nie brał udziału R. W., bowiem nie miał przymiotu strony.
Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Kr 1254/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 czerwca 1999 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 1999 r. znak [...] Miejskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o odmowie wznowienia postępowania na wniosek R. W. w sprawie wybudowanych samowolnie boksów garażowych na działce nr [...] w K. zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 1995 r. znak [...] jak i poprzedzającą decyzję organu I instancji tj. decyzję z dnia [...] kwietnia 1999 r, znak [...].
W jego uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego jest kilkuetapowe , że pierwszy etap to ocena wniosku pod względem formalnym, a elementami podlegającymi badaniu są: zachowanie terminu, istnienie decyzji /postanowienia/ ostatecznej, status osoby składającej wniosek, oraz rodzaj podniesionych we wniosku zarzutów, że negatywny wynik opisanego badania prowadzi do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 3 kpa, a stanie się tak w szczególności wówczas, kiedy we wniosku podniesiono inne niż wymienione w art. 145 i 145a zarzuty, bądź też - generalnie - sam wniosek pochodzi od osoby nie będącej stroną postępowania. Podkreślił także, iż ta ostatnio wymieniona przesłanka wymaga jednak dalszego sprecyzowania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że z odmowną decyzją spotkać musi się wniosek osoby, domagającej się wznowienia i wskazującej choćby jedną z podstaw wymienionych w art. 145 § l pkt 1,2,3,5,6,7,8 kpa, która jednak nie była stroną postępowania i nie twierdzi nawet, że powinna była nią być. Zupełnie inny jednak charakter, podkreślił NSA, ma wniosek o wznowienie postępowania oparty na podstawie z art. 145 § l pkt 4 kpa. Istotą bowiem takiego żądania jest twierdzenie, że mimo istnienia interesu prawnego, wnioskujący wznowienie był pozbawiony uczestnictwa w sprawie. Badanie zaś, czy danej osobie służy interes prawny w znaczeniu, jakie nadaje mu przepis art. 28 kpa, nie mieści się w ramach wstępnego etapu postępowania wznowieniowego, mającego charakter tylko formalny, gdyż kwestia, czy postępowanie administracyjne dotyczy interesu danej osoby, jest zagadnieniem materialnoprawnym, podlegającym merytorycznej ocenie. Taka zaś ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu jest niedopuszczalna. Sąd podkreślił także, iż odmowa wznowienia postępowania i odmowa uchylenia decyzji to dwa różne rozstrzygnięcia, zapadające w różnych sytuacjach i z zupełnie odmiennych przyczyn. Tylko druga z wymienionych decyzji poprzedzona jest właśnie badaniem merytorycznym istnienia przyczyn wznowienia. Sąd wskazał także, iż tej właśnie różnicy organ II instancji nie dostrzegł powołując się w uzasadnieniu na przepisy art. 149 i 151, a co więcej, traktując, niezgodnie z prawem kwestię interesu prawnego w kategoriach formalnych. Sąd zwrócił także uwagę , że w aktach sprawy znajduje się kilka egzemplarzy różnych map, ale żadna z nich nie odpowiada wymaganiom określonym przepisami prawa. Mapa, nazwana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mapą ewidencyjną gruntów miasta K., jest arkuszem z naniesionymi granicami i numerami działek, nie zawiera jednak żadnego oznaczenia, pieczęci, ani potwierdzenia. Mapa dołączona do opinii technicznej została opatrzona pieczęcią Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, ale oznaczone na niej granice działek [...], [...] i [...] są nieczytelne. Skoro przebieg tych granic miał przesądzać o tym, czy R. W. jest właścicielem działki sąsiedniej, to okoliczność ta winna była zostać ustalona niewątpliwie, na podstawie czytelnego dokumentu. Sąd zwrócił także uwagę, że w aktach sprawy znajduje się decyzja z [...] kwietnia 1994 r., którą orzeczono o zwrocie M. i M. K. własności działek [...] i [...] w K. i jeśli ta decyzja jest tytułem własności, to obie działki należą do tych samych osób, stanowią więc jedną nieruchomość, a co więcej, nieruchomość ta stanowi jednolicie zagospodarowany kompleks, którego elementem jest budynek garaży. Z działką zaś nr [...], po której - jak się wydaje przebiega dojazd do garaży - działka R. W. graniczy na całej długości. Sąd podkreślił, że tych aspektów sprawy organy administracji w ogóle nie uwzględniły wychodząc z założenia, że stroną postępowania jest tylko właściciel działki sąsiedniej, gdy tymczasem żaden przepis prawa ograniczenia takiego nie wprowadza. Z reguły właściciel działki sąsiedniej ma interes prawny, którego postępowanie o odroczenie terminu rozbiórki obiektu na działce sąsiedniej, dotyczy. Nie oznacza to jednak, aby interesu takiego nie miał nigdy właściciel nieruchomości sąsiedniej lub położonej w niewielkiej odległości, bowiem decydować o tym muszą indywidualne okoliczności konkretnego przypadku, które przez organy w sprawie niniejszej ani nie zostały należycie ustalone, ani zanalizowane i ocenione.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...] na podstawie art.145 § l pkt 4, art.l47, art.149 § l, art.I50 § l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t Dz.U. z 2000r Nr 98, poz.I07I) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. wznowił postępowanie na żądanie R. W. w sprawie wybudowanych samowolnie boksów garażowych na działce nr ewid. gr. [...] i [...] przy ul. B. [...] w K. zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...].10.1995r. znak: [...], odraczającą termin przymusowej rozbiórki tych garaży do dnia [...] grudnia 2000r. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że wznowienie przedmiotowego postępowania z udziałem R. W. należało orzec wobec treści stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu cyt. wyżej wyroku, wobec uznania po ponownym przeanalizowaniu sprawy, że R. W. posiadał interes prawny w stosunku do prowadzonego postępowania w sprawie odroczenia terminu rozbiórki boksów garażowych, lecz bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...] na podstawie art. 151§l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071) po przeprowadzeniu postępowania, na skutek jego wznowienia w sprawie wybudowanych samowolnie boksów garażowych na działce nr ewid. gr. [...] i [...] przy ul. B. [...] w K. zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...].10.1995r znak: [...], odraczającą termin przymusowej rozbiórki tych garaży do dnia [...] grudnia 2000r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. postanowił odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej Prezydenta Miasta K. z dnia [...].10.1995r. znak: [...], odraczającej termin przymusowej rozbiórki tych garaży do dnia [...] grudnia 2000r. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art.145 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z okoliczności naruszeń prawa wymienionych enumeratywnie w tym przepisie, stanowiących podstawę do uchylenia decyzji dotychczasowej.
Niezależnie od powyższego organ zaznaczył że przedmiotowa decyzja z dnia [...].10.1995 r znak: [...] utraciła ważność z mocy prawa, ponieważ termin odroczenia rozbiórki boksów garażowych określony w tej decyzji już upłynął, a w przedmiotowej sprawie zapadła nowa decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia [...].07.2001r znak: [...] odmawiająca dalszego odroczenia terminu rozbiórki boksów garażowych, która to decyzja została w trybie odwoławczym utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.200Ir znak: [...], obecnie zaś prowadzone jest postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia [...].05.1993r znak: [...] nakazującej M. K. wykonanie rozbiórki przedmiotowych boksów garażowych.
Od decyzji tej odwołali się: M. K. i R. W..
M. K. domagał się jej uchylenia i podniósł w swoim odwołaniu, że w trakcie postępowania wznowieniowego organ I instancji nadal nie stwierdził i nie wyjaśnił czy faktycznie R. W. miał interes prawny przy składaniu wniosku i w tym stanie rzeczy decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej nadal nieprawomocnej decyzji Prezydenta Miasta K. odraczającej rozbiórkę garaży do dnia [...] grudnia 2000r. została podjęta bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności, podkreślił też, że organ orzekający nie podał racjonalnych przyczyn odmowy decyzji.
Natomiast R. W. podniósł w swoim odwołaniu, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, ponieważ w wyrysie geodezyjnym dokonano oszustwa, poprzez wycięcie części jego działki, aby pozbawić go uczestnictwa w postępowaniu jako strony i domagał się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1995 r. znak [...] "zgodnie z art. 156 pkt 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego".
Decyzją z dnia 21 października 2002 r. znak [...] na podstawie art. 138 § l pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r, - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań M. K. i R. W. od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta K. z dnia [...].08.2002r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia i orzekł w tym zakresie, że: "1/decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].10.1995r., Znak: [...] odraczająca termin przymusowej rozbiórki samowolnie wybudowanych boksów garażowych na działce nr ewid, gr. [...] i [...] przy ul. B. [...] w K. do dnia [...] grudnia 2000r. została wydana z naruszeniem prawa, bowiem R. W. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w tej sprawie, co stanowiło naruszenie art. 10 § l Kpa, 2/jednakże nie podlega uchyleniu bowiem mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej", - w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W jej uzasadnieniu organ wskazał, że jakkolwiek R. W. posiadał interes prawny do wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie odroczenia terminu rozbiórki boksów garażowych, lecz bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu, to jednak decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].10.1995r. odraczająca termin rozbiórki przedmiotowego obiektu została wydana prawidłowo, bowiem w dacie jej wydania istniały przesłanki do odroczenia terminu rozbiórki przedmiotowych boksów garażowych, na podstawie złożonych przez inwestora dokumentów. Organ podkreślił, że słusznie w związku z tym organ I instancji nie znalazł podstaw do uchylenia własnej decyzji, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 Kpa), a zatem uchylenie własnej decyzji tylko po to ażeby wydać decyzję tej samej treści stanowiłoby formalną manipulację.
Dodatkowo organ podkreślił, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta K. utraciła ważność z mocy prawa, ponieważ określony w niej termin odroczenia rozbiórki tj. dzień [...].12.2000r. już upłynął i w sprawie boksów garażowych zapadły kolejne decyzje, a mianowicie: decyzja Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla miasta K. z dnia [...].07.2001r. odmawiająca dalszego odroczenia terminu rozbiórki obiektu oraz utrzymująca ją w mocy decyzja drugoinstancyjna z dnia [...].08.2001 r. oraz prowadzone jest także postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania rozbiórki orzeczonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1993r.
Nie stwierdzając uchybień w postępowaniu organu I instancji , zd. organu II instancji należało zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Z uwagi jednak na wadliwość rozstrzygnięcia organ II instancji uchylił ją w tej części i orzekł w tym zakresie, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].10.1995r. znak: [...] odraczająca termin przymusowej rozbiórki samowolnie wybudowanych boksów garażowych na działce nr ewid. gr. [...] i [...] przy ul. B. [...] w K. do dnia [...] grudnia 2000r., została wydana z naruszeniem prawa, bowiem R. W. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w tej sprawie, co stanowiło naruszenie art. 10 § l Kpa i orzekł o nie podleganiu przedmiotowej decyzji uchyleniu bowiem mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Odnosząc się do kwestii podnoszonych w odwołaniu przez R. W. dotyczących prawidłowości sporządzonych map geodezyjnych oraz naruszenia własności organ wyjaśnił, że podniesione kwestie nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego i mogą być rozstrzygane jedynie w organach zajmujących się sprawami geodezji lub w postępowaniu sądowym z powództwa cywilnego.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie R. W. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, składając zarzuty do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 1995 r. znak [...], których uwzględnienie zd. skarżącego winno skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji, a nie uznaniem, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja o treści odpowiadającej decyzji dotychczasowej. Skarżący wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta K. została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez dokonanie oszustwa polegającego na "wycięciu i zabraniu" w wyrysie geodezyjnym części jego działki i dołączenie tego wyrysu do akt, poprzez pominięcie go jako strony postępowania w którym wydano przedmiotową decyzję, poprzez zajęcie przez inwestora jego działki pod samowolę budowlaną przez co naruszone zostało jego prawo własności, zarzucił także, iż szkic sytuacyjny z dnia [...] lutego 1995 r. nie zawiera podpisu osoby sporządzającej, ani zatwierdzającej, a ponadto sporządzony został dwa lata po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 1993 r. tj. nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanych boksów garażowych do dnia [...] września 1993 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i przytoczył ponownie argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył co następuje:
Zgodnie z przepisem art.97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm./.
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/.
Skarga jest uzasadniona.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że obydwie decyzje i wskazane w sentencji wyroku postanowienie zostały wydane w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 1995 r. znak [...] , w którym brała udział jako jego strona J. C. zam. w K. przy ul. B. nr [...]. Zatem J. C. także miała prawo wziąć udział w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem R. W. o wznowienie postępowania. Tymczasem organy obu instancji pominęły J. C. jako stronę w nin. postępowaniu wznowieniowym dopuszczając się tym samym uchybienia dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art.145§1 pkt 4 kpa/.
Zwrócić też należy uwagę na inne uchybienia, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także postanowienia z dnia [...] sierpnia 2002 r.
Zgodnie z treścią art.153 cyt. wyżej ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Cytowany przepis jest odpowiednikiem przepisu art.30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74 poz.368 ze zm./ obowiązującego w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy obu instancji.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Kr 1254/02 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego jest kilkuetapowe, w pierwszym rzędzie to ocena wniosku pod względem formalnym polegająca na badaniu zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie, istnienie decyzji ostatecznej, status osoby składającej wniosek oraz rodzaj podniesionych we wniosku zarzutów, a negatywny wynik przedstawionej oceny prowadzi do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania stosownie do treści art. 149§3 kpa, zaś kolejnym dopiero etapem winna być ocena - gdy wniosek oparty jest na podstawie art. 145§1 pkt 4 kpa - czy osobie składającej wniosek służy interes prawny w znaczeniu jaki nadaje mu art. 28 kpa, która to kwestia jest zagadnieniem materialnoprawnym, podlegającym merytorycznej ocenie i taka ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, dokonując oceny istnienia interesu prawnego po stronie wnioskującego /po pozytywnej ocenie wniosku pod wskazanym wyżej względem formalnym/ należy wyjaśnić, wobec tego, że w aktach sprawy znalazły się egzemplarze kilku różnych map nie odpowiadających wymaganiom określonym przepisami prawa i na podstawie których trudno ocenić czy nieruchomość stanowiąca własność wnioskującego graniczy z działką nr [...] po której - jak się wydaje przebiega dojazd do garaży - jak położona jest nieruchomość wnioskującego w stosunku do nieruchomości na której znajdują się sporne garaże. Zwrócił nadto uwagę, że żaden przepis prawa nie wprowadza ograniczenia polegającego na założeniu, że stroną postępowania jest tylko właściciel działki sąsiedniej i jakkolwiek z reguły jest tak, że właściciel działki sąsiedniej ma interes prawny w postępowaniu o odroczenie terminu rozbiórki obiektu na działce sąsiedniej to nie oznacza to by takiego interesu nie miał nigdy właściciel nieruchomości sąsiedniej lub położonej w niewielkiej odległości, bo o tym decydować muszą okoliczności konkretnego przypadku.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...] organ I instancji powołując jako podstawę art. 145§1 pkt 4, art.147, art. 149§1 i art. 150§1 kpa wznowił postępowanie w sprawie wybudowanych samowolnie boksów garażowych na działce nr [...] i [...] przy ul. B. nr [...] w K. zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 1995 r. znak [...] odraczającej termin przymusowej rozbiórki tych garaży do dnia [...] grudnia 2000 r.
Z treści uzasadnienia tego postanowienia nie wynika , by organ I instancji dokonał oceny wniosku o wznowienie od strony formalnej , a także od strony merytorycznej w sposób określony cyt. wyżej uzasadnieniem. Uzasadniając cyt. postanowienie organ po przytoczeniu jedynie fragmentu wskazań zawartych w cyt. wyżej uzasadnieniu NSA nie wskazując czy i jakiej oceny formalnej i merytorycznej wniosku o wznowienie dokonał stwierdził jedynie , że "Wobec powyższego , rozpatrując sprawę ponownie w trybie wznowieniowym należało orzec jak w sentencji postanowienia".
Rozpoznając odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...] organ II instancji w ogóle nie zwrócił uwagi na to, że nie zostały wykonane wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA , które wiązały przecież organy obu instancji. Tym samym należy stwierdzić, że organy obu instancji naruszyły cyt. wyżej zasadę z art. 153, a naruszenie tego przepisu postępowania mogło mieć istotny wpływ na jego wynik.
Kolejnym uchybieniem było uznanie przez organy obu instancji , że decyzja z dnia [...] października 1995 r. znak [...] , była decyzją zgodną z prawem i uznanie , że powołane jako podstawa prawna tej decyzji zasada z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. -Prawo budowlane /Dz. U. nr 38 poz.229 ze zm./ zostały prawidłowo zastosowane podczas gdy brak było podstaw do stosowania tych zasad. Decyzja nakazująca rozbiórkę garaży stała się bowiem ostateczna w dniu [...] lipca 1993 r., a zatem przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane , która obowiązuje od dnia 1 stycznia 1995 r. Brak zatem było podstaw do stosowania w decyzji z dnia [...] października 1995 r. przepisu art. 39 starego prawa budowlanego, a cyt. ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. nie przewiduje instytucji odroczenia wykonania nakazu rozbiórki. W tej sytuacji organ winien rozważyć czy nie została spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 kpa , zawieszenie postępowania wznowieniowego i wdrożenie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1995 r. /o ile takie postępowanie nie toczyło się już z wniosku skarżącego/. Kwestię tę należało tym bardziej rozważyć, że zwracał na nią uwagę skarżący w swoim odwołaniu.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 b/ i c/ cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. , a o kosztach postępowania jak w pkt II sentencji wyroku na zasadzie art. 200 tej ustawy.