II SA/Kr 297/22

II SA/Kr 297/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2020 poz 1990
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 15 grudnia 2021r. znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 2 listopada 2021 roku nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm.) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), ustalił na wniosek Firma A lokalizację inwestycji celu publicznego p.n.: budowa stacji ładowania autobusów elektrycznych transportu publicznego na terenie zajezdni autobusów Firma A obejmująca budowę dwóch słupów wspornikowych na dwa pantografowe punkty ładowania autobusów, budowę stacji transformatorowej 15/0,4 kV wraz z przyłączem i instalacją elektroenergetyczną kablową SN i nN, budowę wiaty przystankowej przy ul. [...] w K. na działkach: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obr. [...]
Załączniki: Nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiły integralną część niniejszej decyzji.
W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji wpłynął w dniu 11 sierpnia 2021 r. Inwestycja polegająca na budowie stacji ładowania autobusów elektrycznych transportu publicznego na terenie zajezdni autobusów Firma A stanowi część systemu komunikacji publicznej miasta K. jako element umożliwiający wykorzystanie autobusów elektrycznych w komunikacji zbiorowej świadczonej przez Firma A i ma służyć użytkownikom lokalnej publicznej komunikacji miejskiej. Wobec powyższego stacja ładowania autobusów elektrycznych, jako obiekt budowlany, pełniący ww. funkcje stanowi obiekt transportu publicznego o istotnym znaczeniu dla lokalnej społeczności miejskiej, o którym mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n. Zatem inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym).
Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W toku postępowania, z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Marszałka Województwa [...] i Ministra Klimatu i Środowiska, w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, w terminie 2 tygodni, uzgodnienie z tymi organami należało uznać za dokonane (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ pozyskał opinie: Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K., Zarządu Dróg Miasta K., Wydziału ds. Jakości Powietrza Urzędu Miasta K. oraz Miejskiego Konserwatora Zabytków w K.. Projekt decyzji przygotowała osoba uprawniona do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K., domagając się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
art. 7, art. 107 k.p.a. poprzez brak wnikliwego zbadania sprawy i w konsekwencji uznania, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na m.in. na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] nie spowoduje ograniczenia dostępu do drogi publicznej, chociaż w rzeczywistości znacznie utrudni dostęp do budynku przy ul. [...] oraz zmniejszy przepustowość drogi publicznej położonej w pobliżu tego budynku;
art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zawarcie w treści decyzji jedynie pozornych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, bez uwzględnienia rzeczywiście istniejących zagrożeń w tej materii, przytoczonych w niniejszym odwołaniu.
Strona odwołująca się domagała się przeprowadzenia wizji lokalnej na działkach objętych postępowaniem celem przedstawienia stanowiska Wspólnoty oraz wykazania braku możliwości posadowienia stacji ładowania autobusów elektrycznych na wskazanej działce.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 grudnia 2021 r., [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 53 i art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że inwestycja polegająca na budowie sieci ciepłowniczej w ramach budowy stacji ładowania autobusów elektrycznych transportu publicznego jest inwestycją celu publicznego, ponieważ stanowić może realizację celu w zakresie wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowie, utrzymywanie oraz wykonywanie robót
budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Realizacja tego celu, polegającego na budowie stacji ładowania autobusów elektrycznych transportu publicznego niewątpliwie służy ogółowi społeczności lokalnej i jest przeznaczona do zaspokojenia potrzeb powszechnych. Firma A jest przedsiębiorstwem, które świadczy usługi komunikacyjne dla ludności miasta K., a także ludności okolicznych gmin, stąd każda inwestycja mająca na celu swego rodzaju rozbudowę istniejącego systemu sieci komunikacyjnej nosi znamiona inwestycji celu publicznego.
Zaskarżona decyzja spełnia wymogi przewidziane przez art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ między innymi określa rodzaj inwestycji (obiekty infrastruktury technicznej), warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz zawiera załącznik mapowy, zaś projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został przygotowany przez osobę spełniającą wymogi art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Wydanie decyzji poprzedziła analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikającej z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W zaskarżonej decyzji wskazano również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych oraz sporządzono załącznik mapowy, w skali 1:1000, na którym, kolorem czarnym, zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Szczegółowy przebieg planowanej inwestycji po terenie zawierającym się w liniach rozgraniczających nastąpi jednak na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Organ II instancji przybliżył jeszcze uregulowania prawne zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące wymogów wniosku oraz zasad uzyskiwania uzgodnień oraz wskazał, że z uwagi na niezajęcie stanowiska w terminie 2 tygodni przez Marszałka Województwa [...] oraz Ministra Klimatu i Środowiska, uzgodnienie należało uznać za dokonane.
Wyjaśnił na koniec, że zgodnie zaś z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi; zatem w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to organ winien wydać w sprawie decyzję pozytywną.
Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. wniosła na opisaną wyżej decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 53 oraz art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji gdy z uwagi na przytoczone poniżej nieprawidłowości nie powinna ona zostać utrzymana w obrocie prawnym,
art. 7, art. 107 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego zbadania sprawy przez organy obu instancji i w konsekwencji uznania, iż ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na m.in. na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] nie spowoduje ograniczenia dostępu do drogi publicznej, chociaż w rzeczywistości znacznie utrudni dostęp do budynku przy ul. [...] oraz zmniejszy przepustowość drogi publicznej położonej w pobliżu tego budynku,
art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i
zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I
instancji pomimo zawarcia w treści tej decyzji jedynie pozornych wymagań
dotyczących ochrony interesów osób trzecich, bez uwzględnienia rzeczywiście
istniejących zagrożeń w tej materii, przytoczonych w odwołaniu,
art. 7, art. 107 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego zbadania sprawy przez nieprzeprowadzenie wizji lokalnej na działkach (pomimo stosownego wniosku w odwołaniu) objętych postępowaniem celem przedstawienia stanowiska Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] oraz wykazania braku możliwości posadowienia stacji ładowania autobusów elektrycznych na wskazanej działce.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały rozwinięte.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
W piśmie z dnia 9 maja 2022 r. (wniesionym za pośrednictwem Urzędu Miasta K.) Firma A wniosło o uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania. Uczestnik wyjaśnił, że uwzględniając stanowisko skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej zmieniono teren inwestycji. Wydana decyzja nie będzie więc wykorzystana celem uzyskania pozwolenia na budowę a jej funkcjonowanie w obrocie prawnym niepotrzebnie eskaluje konflikty społeczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.
W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.
Na wstępie należy jednakże wyjaśnić, że po złożeniu wspomnianego wyżej pisma z dnia 9 maja 2022r., podpisanego przez D. W., mieniącą się być pełnomocnikiem, Sąd wezwał wymienioną do wykazania umocowania do działania w imieniu Firma A w K. w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia czynności. Do chwili obecnej żadne pełnomocnictwo nie zostało złożone. Nie można zatem przyjąć, że wymieniona, składając pismo, działała w imieniu Spółki. Niezależnie od powyższego, wskazać trzeba, że przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie przewidują sytuacji "cofnięcia wniosku" po wydaniu decyzji ostatecznej zainicjowanej tym wnioskiem. Zmiana decyzji mogłaby ewentualnie nastąpić w innym trybie.
Przechodząc do zarzutów skargi i je reasumując, powtórzyć należy, że skarżąca Wspólnota zarzucała naruszenie szeregu przepisów postępowania, podnosząc błędne przyjęcie, że lokalizacja inwestycji celu publicznego nie spowoduje utrudnienia dostępu do drogi publicznej, choć w rzeczywistości jej zdaniem znacznie utrudni dostęp do budynku przy ul. [...] i zmniejszy przepustowość drogi publicznej. Zarzucano nieprzeprowadzenie wizji lokalnej na działkach objętych postępowaniem dla wykazania złej lokalizacji inwestycji i podnoszono jedynie pozorne zachowanie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Skarżąca nie kwestionuje zatem faktu, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, a tylko zagadnienia związane z jej błędną, jak twierdzi, lokalizacją.
Wobec powyższego należy poczynić kilka uwag o naturze decyzji o lokalizacji celu publicznego, oraz wskazać na pewne aspekty postępowania, które ją poprzedza. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że Sąd podziela wszystkie oceny prawne dokonane przez SKO w K., że zatem nie ma potrzeby przytaczania ponownie wszystkich podstaw prawnych. Należy natomiast powiedzieć, że Sąd nie ma żadnej wątpliwości, iż stacja ładowania autobusów elektrycznych transportu publicznego jest inwestycją celu publicznego. Jest tak zwłaszcza w świetle wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2015 r. V CSK 184/15 LEX nr 1976254: " W ustawie z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami brak definicji obiektu i urządzenia transportu publicznego, a zatem takie obiekty należy oceniać indywidualnie w nawiązaniu do okoliczności sprawy i mieć na uwadze ich funkcje. Zalicza się do nich: dworce, przystanki, wiaty, torowiska porty przystanie, natomiast jako placówki nieobjęte hipotezą unormowania zawartego w art. 6 pkt 1 u.g.n. wskazuje się obiekty luźniej związane z transportem publicznym, np. gastronomiczne, hotelowe, magazynowe, czy inne usługowe. Uogólniając, należy uznać za inwestycję celu publicznego takie zamierzenie, które jest bezpośrednio konieczne do realizacji celu publicznego, a nie takie które służą pośrednio jedynie do realizacji tego celu, nawet konieczne dla realizacji działalności gospodarczej danego podmiotu, polegającego na wykonywaniu publicznego przewozu osób".
Co się tyczy samej decyzji o lokalizacji celu publicznego, to ma ona charakter związany, czyli organ jest obowiązany podjąć decyzję przy spełnieniu wymagań ustawowych.
Organ administracji wydając decyzję lokalizacyjną musi oprzeć rozstrzygnięcie na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie wolno mu przekroczyć granic, jakie ta norma wyznacza. O odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą zadecydować ogólne względy celowości czy słuszności, a jedynie wyraźna sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami nakładającymi konkretne (sprecyzowane) ograniczenia. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 października 2019 r. II SA/Gd 243/19, LEX nr 2737780).
Z punktu widzenia zarzutów skargi najistotniejsza jest ocena procedowania w sprawie wydania omawianej decyzji. Jak to już zaznaczyło SKO, przede wszystkim decydujący jest wniosek inwestora i jego zakres. Albowiem organ, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany przebiegu inwestycji, czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych)- tak wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2018 r. II SA/Łd 831/17 LEX nr 2442171. Podkreślił tę okoliczność Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 sierpnia 2016 r. II OSK 2874/14 LEX nr 2142392 na przykładzie inwestycji liniowej: "W sytuacji, gdy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor określił proponowany przebieg inwestycji liniowej z wykorzystaniem oznaczonych nieruchomości, to właściwy organ rozpoznający ten wniosek nie jest uprawniony do zmiany zaproponowanej w nim trasy przebiegu inwestycji liniowej". W wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1373/19, LEX nr 3099319 NSA wskazał: " Ocena legalności lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu, co obejmuje również ocenę jej przebiegu po terenie prywatnym, powinna polegać na stwierdzeniu, czy ingerencja w prawo własności jest w danym przypadku konieczna i uzasadniona. Stwierdzenie to nie sięga jednak tak daleko, aby obejmowało obowiązek badania przez organy słuszności, czy też celowości realizacji inwestycji, jak też prowadziło do nałożenia na wnioskodawcę wymogu przestawienia wszystkich rozwiązań alternatywnych lokalizacji inwestycji i szczegółowego omówienia, dlaczego został wybrany dany jej wariant. Organ orzekający nie może modyfikować wniosku inwestora, korygować lokalizację przyszłego zamierzenia. Aby odmówić ustalenia lokalizacji w sposób wskazany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Oceniając decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy mieć na uwadze nie tylko słuszny interes indywidualny, ale także publiczny cel, jakiemu służyć ma planowana inwestycja, który to cel usprawiedliwia między innymi ograniczenie prawa własności osoby trzeciej". "Przepisy nie przewidują także, aby dla wydania decyzji pozytywnej konieczne było uzyskanie zgody pozostałych stron postępowania (w tym właścicieli nieruchomości przez które ewentualnie przebiegać będzie linia). Nie ma również podstaw prawnych ku temu, aby w postępowaniu badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy też wartość gruntów. Brak jest bowiem stosownych przepisów uprawniających organ do takich czynności, jak również uzależniających rozstrzygnięcie od ww. okoliczności" (tak WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 5 marca 2020 r. II SA/Ol 747/19, LEX nr 2957048). Tym samym "Sprzeciw mieszkańców, że inwestycja godzi w interes publiczny i nie znajduje społecznej akceptacji, nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego" (tak wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 marca 2021 r. II SA/Rz 1251/20 LEX nr 3168182).
Końcowo zatem jeszcze raz stwierdzić należy, że organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem inwestora co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia i dlatego opisane w nim zamierzenie powinien poddać ocenie wyłącznie z punktu widzenia właściwych przepisów prawa. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Tak też było w kontrolowanej sprawie, gdyż wniosek czynił zadość warunkom formalnym i pozostawał w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślił to ponownie NSA w wyroku z dnia 17 lutego 2021 r. II OSK 3149/20 LEX nr 3126604:" Organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest uprawniony do oceny zasadności i celowości zamierzonej inwestycji czy jej przebiegu. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej optymalną według niego lokalizację i rozwiązania techniczno-wykonawcze (...)". Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 9 września 2015 r. II OSK 96/14 LEX nr 2092005: "Z przepisu art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że warunki zabudowy, jak też lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się na wniosek inwestora. Zatem to wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany".
Mając na uwadze powyższe wskazania, stwierdzić trzeba, że nie są zasadne zarzuty materialnoprawne ani procesowe skargi, eksponujące brak uwzględnienia stanowiska Wspólnoty co do lokalizacji inwestycji w kontekście oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Jak to już powiedziano, wobec jednoznacznego stanowiska inwestora, organ był związany wskazaną we wniosku lokalizacją.
Z wymienionych względów, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.