II SA/Kr 295/23

II SA/Kr 295/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Mirosław Bator
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 156 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2022 poz 699
art 3  ust    1 pkt 5  ;it b , art 3 ust 1 pkt 34  i art 41  ust 3 pkt 1 lit d
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2373
art 72  ust 2a  pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowie P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 11 stycznia 2023 r. znak: SKO.BP/4104/22/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2023 r. nr SKO.BP/41 04/22/2022 umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu w Tarnowie z dnia 17 grudnia 2021 r. znak: WOŚ.6233.12.2021.KK2 zmieniającej decyzję Starosty Powiatu w Tarnowie z dnia 20 listopada 2014 r. znak: WOŚ.6233.67.2014.KK2 w sprawie zezwolenia firmie C. Sp z o.o. w R. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów.
Z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia wynika, że decyzją z dnia 20 listopada 2014 r. Starosta Powiatu w Tarnowie zezwolił firmie C. o Sp z o.o. w R. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów.
Powyższa decyzja została zmieniona decyzją z dnia 21 stycznia 2021 r. w zakresie rodzajów odpadów dopuszczonych do zbierania, a następnie decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. W efekcie drugiej decyzji, rozszerzono katalog odpadów objętych zezwoleniem, a ponadto dopuszczono sposób zbierania odpadów o kodach 20 02 01 i 20 03 01 polegający na odbieraniu tych odpadów od mieszkańców pojazdami specjalistycznymi, przeładowaniu odpadów w wiacie stalowej do stalowego kontenera umieszczonego w samochodzie typu "hakowiec" lub pojazdu specjalistycznego typu "ruchoma podłoga", wyeliminowaniu ewentualnej uciążliwości zapachowej oraz zapełnieniu kontenera o pojemności 36 m3 w okresie nie dłuższym niż 24 godziny i przetransportowaniu do odbiorcy końcowego (instalacji przetwarzania odpadów komunalnych).
W opinii Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie decyzja z dnia 17 grudnia 2021 r. nie została dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2022 r. poz.2000 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), które świadczyłyby o jej nieważności.
Po pierwsze stwierdzono, że nie została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Zdaniem Kolegium pierwotna decyzja o zezwoleniu na zbieranie odpadów z 2014 r. została zmieniona decyzją z dnia 21 stycznia 2021 r., w której określono maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku na 2667,36 Mg. Decyzja z dnia 17 grudnia 2021 r. nie dokonuje zmiany decyzji w tym aspekcie, a zatem łączna masa wszystkich odpadów nadal pozostaje ustalona na 2667,36 Mg. Wprawdzie w decyzji z 17 grudnia 2021 r. wpisano zezwolenie na zbieranie odpadów o dodatkowych kodach 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji) i 20 03 01 (niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne), jednak nie oznacza to, że decyzja zezwala na zwiększenie rocznej masy odpadów. Kolegium odwołało się w tym zakresie do słów Starosty, który stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z magazynowaniem odpadów, zatem nie było podstaw do określania ilości odpadów zmagazynowanych w tym samym czasie oraz łącznie w skali roku. Wprawdzie we wniosku spółka podała stosowne wyliczenia tych ilości, jednak niewłaściwie przyjmując, że są to odpady magazynowane. Tymczasem podane wartości są mocami przerobowymi stacji przeładunkowej odpadów, a nie ilościami magazynowanych odpadów, gdyż w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia z magazynowaniem. W przedmiotowym zezwoleniu organ wskazał czasową ilość zgromadzonych odpadów na 36 m3 co przy średniej gęstości (1,45) odpadów o kodzie 20 02 01 i 20 03 01 daje ilość 52,2 Mg. Zważywszy, że w zezwoleniu na zbieranie odpadów spółka ma określoną maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w okresie roku na 2667,36 Mg, to czasowe zgromadzenie 52,2 Mg odpadów nie jest istotną zmianą zezwolenia.
Następnie organ odwoławczy ocenił, że przy zmianie decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa w aspekcie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247), a w szczególności, że zmiana decyzji nie wymagała w świetle art. 72 ust. 2a pkt 2 tej ustawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja z dnia 17 grudnia 2021 r. nie powoduje bowiem ingerencji w istniejące przedsięwzięcie ani nie sprawia, że dochodzi do realizacji nowego przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium decyzja ta nie zmienia charakteru przedsięwzięcia i nie prowadzi do usankcjonowania nowej grupy odpadów, które nie były ujęte we wcześniejszych decyzjach.
Wobec tego, że nie stwierdzono również żadnych innych uchybień skutkujących nieważnością decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 i art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie.
Od powyższej decyzji skargę złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej, domagając się jej uchylenia w całości oraz stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 17 grudnia 2021 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego, a to :
1. art. 3 ust. 1 pkt lit b) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 21 w zw. z art. art. 41 ust. 3 pkt 1) lit. d) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że czasowe gromadzenie odpadów 20 03 01 oraz 20 02 01 w kontenerze w stacji przeładunkowej spółki nie jest magazynowaniem odpadów w ramach zbierania, co miało wpływ na wynik sprawy gdyż: w konsekwencji, doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że na terenie bazy w R. ilość magazynowanych odpadów nie przekracza 3000 Mg, a organem właściwym do wydania decyzji zmieniającej jest Starosta Tarnowski, podczas gdy organem właściwym do wydania takiej decyzji był Marszałek Województwa Małopolskiego,
2. art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez błędną wykładnię polegające na przyjęciu, że zmiana zezwolenia na zbieranie polegającą na rozszerzeniu możliwości zbierania o nowe kody odpadów przy zachowaniu charakteru przedsięwzięcia nie stanowi zmiany przedsięwzięcia, która wymaga uzyskania decyzji środowiskowej co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego uznania, że spółka nie była zobowiązana do uzyskania decyzji środowiskowej w związku ze zmianą decyzji na zbieranie z dnia 17 grudnia 2021 r. wydanej przez Starostę pomimo, że warunki przedsięwzięcia ulegały zmianie,
3. art. 41a ust. 6 w zw. z art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wnioskowana przez spółkę zmiana zezwolenia polegająca na rozszerzeniu możliwości zbierania o kody 20 03 01 oraz 20 02 01, nie miała charakteru istotnej zmiany, a więc nie wymagała przeprowadzenia kontroli instalacji przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Powiatowej Straży Pożarnej, podczas wnioskowaną zmianę zezwolenia należało ocenić jako istotną z uwagi znaczącą zmianę ilości odpadów jakie będą zbierane oraz związane z tym zwiększenie oddziaływania na środowisko, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji zmieniającej zezwolenie na zbieranie bez wymaganych przepisami kontroli oraz bez wymaganej opinii;
II. naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 156 §1 pkt 1 oraz pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej co w konsekwencji spowodowało jej utrzymanie w obrocie prawnym pomimo wad prawnych które powinny skutkować jej nieważnością,
2. art. 43 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o odpadach w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. polegającą na uznaniu, że brak określenia obligatoryjnego elementu zezwolenia na zbieranie w postaci maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które w tym samym czasie mogą być magazynowane oraz które mogą być magazynowane w okresie roku nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 259), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie jest to, czy decyzja Starosty Tarnowskiego z dnia 17 grudnia 2021 r. dotknięta została wadami świadczącymi o jej nieważności, a w związku z tym, czy poprawna była ocena Kolegium, które nie dopatrzyło się żadnych uchybień w tym zakresie i w konsekwencji umorzyło postępowanie.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zawarte są w art. 156 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jako postępowanie nadzwyczajne służy wyłącznie ocenie, czy przy wydaniu decyzji nie doszło do nadzwyczajnych, tzw. kwalifikowanych naruszeń prawa, które uzasadniają podważenie mocy decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest więc ocena, czy decyzja została wydana w sytuacjach wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1405/19). Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest przy tym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją, albowiem decyzja, o której mowa w art. 158 § 1 k.p.a., jakkolwiek jest decyzją wydaną w sprawie administracyjnej, to jednak sprawy tej nie rozstrzyga (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 935/19).
W opinii Sądu rację miał Prokurator zarzucając, że decyzja Starosty z dnia 17 grudnia 2021 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.
Właściwość organów w sprawach dotyczących zezwolenia na zbieranie odpadów reguluje ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 699 ze zm.). Zgodnie z art. 41 ust. 3 tej ustawy, organem właściwym jest:
1) marszałek województwa:
a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,
c) dla instalacji komunalnych,
d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg;
2) starosta - w pozostałych przypadkach.
Kolegium argumentowało, że w przedmiotowej sprawie organem właściwym do zmiany zezwolenia był starosta, ponieważ maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku nie przekracza w przedmiotowej sprawie 3000 Mg. Poza sporem jest, że spółka ubiegająca się o zmianę zezwolenia wskazała, że maksymalna masa odpadów, które zamierza magazynować w okresie roku to: 2500 Mg – odpady o kodzie 20 02 01 oraz 5000 Mg – odpady o kodzie 20 03 01 (str. 4 wniosku). Suma tych odpadów, wynosząca 7500 Mg rocznie, bezsprzecznie przekracza zatem próg w wysokości 3000 Mg, który zmienia właściwość organu. Zdaniem Kolegium powyższe odpady o kodzie 20 02 01 i 20 03 01 nie powinny jednak być wliczane do masy magazynowanych odpadów, ponieważ w ich przypadku nie mamy do czynienia z magazynowaniem odpadów, lecz z "mocą przerobową stacji przeładunkowej odpadów". Powyższa argumentacja jest błędna i zupełnie oderwana od ustawowych definicji, a także zamierzeń wnioskodawcy.
Po pierwsze należy podkreślić, że jak wskazano powyżej zezwolenie wymagane jest m.in. na zbieranie odpadów, polegające na ich magazynowaniu. Obydwa pojęcia, tj. zbieranie odpadów oraz magazynowanie odpadów zostały zdefiniowane ustawowo. Art. 3 ust. 1 pkt 34 stanowi, że przez zbieranie odpadów rozumie się gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b cyt. ustawy, przez magazynowanie odpadów rozumie się tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów.
Analiza wniosku o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów prowadzi do konkluzji, że wnioskodawca zamierzał poszerzyć swoją działalność o zbieranie odpadów o kodzie 20 02 01 oraz 20 03 01, które to odpady miały być przechowywane do czasu zapełnienia kontenera, który to czas został przez starostę ograniczony do 24 h, a następnie przewiezione do odbiorcy końcowego. Powyższy stan faktyczny wypełnia zatem przesłankę tymczasowego magazynowania odpadów, które jest rodzajem zbierania odpadów. Wbrew twierdzeniom Kolegium, nie ma żadnych podstaw, aby wyłączyć masę odpadów magazynowanych wyłącznie tymczasowo (do 24 h) z ogólnej masy odpadów magazynowanych przez wnioskodawcę. Ustawa wprost stanowi, że tymczasowe magazynowanie odpadów jest formą ich zbierania. Rację miał Prokurator twierdząc, że zbieranie odpadów jest pojęciem szerszym i obejmuje w zasadzie każde działanie, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc przetwarzania.
Podsumowując, wskazane we wniosku odpady o kodach 20 02 01 oraz 20 03 01, które zgodnie z zamiarem wnioskodawcy mają być przez niego tymczasowo magazynowane, stanowią część zbieranych przez niego odpadów, a przez to ich masa powinna być uwzględniona w celu oceny właściwości organu uprawnionego do wydania zezwolenia na taką działalność bądź też jego zmiany. Oznacza to, że decyzja z dnia 17 grudnia 2021 r. wydana została z naruszeniem właściwości organów, wynikającej z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. d ustawy o odpadach. Kolegium błędnie zatem uznało, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, a zatem nie została zrealizowana przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Choć powyższe uchybienie było zasadniczym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium, to również pozostała argumentacja mająca świadczyć o braku rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu kontrolowanej decyzji Starosty jest wadliwa.
W tym zakresie organ odwoławczy tłumaczył, że w szczególności brak nowej decyzji środowiskowej nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa, ponieważ przy zmianie zezwolenia na zbieranie odpadów na warunkach wynikających z decyzji Starosty, pozyskanie takiej decyzji nie było wymagane.
Z powyższą, tak jednoznaczną oceną, zdaniem Sądu nie można się zgodzić, a w każdym razie przedstawiona przez organ argumentacja w tym zakresie jest nielogiczna i sprzeczna z przedstawionym we wniosku o zmianę zezwolenia stanem faktycznym.
Na wstępie należy podkreślić, że uzyskanie tzw. decyzji środowiskowej jest co do zasady wymagane przy prowadzeniu działalności polegającej na zbieraniu odpadów. Zgodnie z art. 72 ust. 2 lit. a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.) wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 21, nie stosuje się, w przypadku gdy jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie.
Kluczem do oceny, czy w przedmiotowej sprawie zaistniała potrzeba uzyskania nowej decyzji środowiskowej jest zatem odpowiedź na pytanie, czy poszerzając działalność w sposób wynikający z decyzji, przedsięwzięcie wnioskodawcy uległo zmianie.
Odpowiadając na to pytanie Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja "nie powoduje tego, iż następuje ingerencja w istniejące przedsięwzięcie lub że dochodzi do realizacji nowego przedsięwzięcia". W sprawie "nie doszło do obowiązku uzyskania nowej decyzji środowiskowej z uwagi na to, że decyzja nie zmienia charakteru przedsięwzięcia i nie prowadzi do usankcjonowania nowej grupy odpadów, które nie były ujęte we wcześniejszych decyzjach. Cały czas bowiem mówimy o odpadach komunalnych". Powyższe stwierdzenie jest oczywiście sprzeczne ze stanem faktycznym. Wnioskodawca zamierza bowiem magazynować odpady o innych niż dotychczas kodach, uciążliwych zapachowo oraz w znacznie większej ilości, co świadczy niewątpliwie o zwiększeniu oddziaływania na środowisko. Nie można zatem mówić, że "nie następuje ingerencja w istniejące przedsięwzięcie". Argument zaś o zbieraniu odpadów z tej samej grupy (odpady komunalne) nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Fakt, że wnioskodawca zamierza zbierać nadal odpady komunalne nie świadczy o tym, że nie zmienia się jego przedsięwzięcie.
Dokonując ponownej oceny, Kolegium raz jeszcze dokona analizy, czy w okolicznościach niniejszej sprawy uzyskanie decyzji środowiskowej faktycznie nie jest wymagane. Kolegium ponadto rozważy kwestię, na którą zwrócił uwagę Prokurator, a która uszła uwadze organu, czy zmiana zezwolenia w przedmiotowej sprawie nie ma charakteru istotnego i w związku z tym nie powinna być w świetle art. 41 a ust. 6 w zw. z art. 41 a ust. 1 poprzedzona przeprowadzeniem przewidzianych w tym przepisie kontroli i ewentualne wskazania w tym zakresie wskaże w uzasadnieniu nowej decyzji.
Finalnie jeszcze wskazać należy, że stwierdzenie przez organ, iż w sprawie nie została zrealizowana żadna z przesłanek zawartych w art. 156 §1 k.p.a. powinna skutkować nie umorzeniem postępowania, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, lecz merytorycznym rozstrzygnięciem w postaci odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. "W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd o potrzebie wydania w tym przypadku rozstrzygnięcia merytorycznego w postaci decyzji odmownej, bez względu na sposób zainicjowania czynności jurysdykcyjnych. Rozstrzygnięcie to ma charakter deklaratywny, w sferze skonkretyzowanych uprawnień i obowiązków niczego nie zmienia, niemniej jednak, w przeciwieństwie do umorzenia postępowania, tworzy stan rei iudicatae" (Knysiak-Sudyka Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję.