II SA/KR 295/20

II SA/Kr 295/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2374/21 - Wyrok NSA z 2024-06-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35 oraz art. 32
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2017 poz 1257
art.7, 77, 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skarg : [...] z siedzibą w K., A. K., Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" Budynków przy ul. [...],[...] w K. i Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w K. na decyzję Wojewody z dnia 2 stycznia 2020 roku znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala
Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją nr [...].[...] wydaną 5 lipca 2019 r., po rozpatrzeniu wniosku Inwestora: [...] w K. udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego wraz z infrastrukturą przy ul. [...] oraz pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa zespołu budynku mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w części parteru oraz garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną tj. budową dróg wewnętrznych, dojść i dojazdów, placu zabaw, miejsc postojowych, budową zewnętrznych instalacji: elektrycznej (w tym oświetlenia terenu), kanalizacji sanitarnej i deszczowej, budową wewnętrznych instalacji: wody, elektrycznej, telekomunikacyjnej, telekomunikacyjnej, centralnego ogrzewania z wymiennikownią, wentylacji mechanicznej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, na działkach nr [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej części [...] i [...]), [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej część [...] i [...]), [...] (dawniej cześć [...]), [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej część [...]), [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], przebudową i rozbudową kolidującej sieci i wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] (dawniej część [...]), [...], [...], [...] i części działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz rozbiórkę kolidującej infrastruktury technicznej na działkach nr [...] (dawniej część [...]), [...] (dawniej część [...]), [...]. [...] (dawniej część [...]), [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K.".
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek Inwestora złożony 6 czerwca 2016 r. z wymaganymi dokumentami (oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i projektem budowlanym), został następnie skorygowany przy pismach z dnia 3 października 2017 r. i z dnia 18 grudnia 2018 r.
Dla terenu projektowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek Inwestora złożony został w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 13 marca 2008r., o ustaleniu warunków zabudowy ww. zamierzenia inwestycyjnego (znak: [...]) - zwanej dalej WZ, przeniesionej na inwestora decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 29 maja 2015 r.
Jako podstawę prawną decyzji organ l instancji wymienił art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 Pb. Obszar oddziaływania obiektu, określony został jako obejmujący działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. O przebiegu toczącego się postępowania były prawidłowo powiadomione strony postępowania.
Skuteczne odwołania od tej decyzji wnieśli: A. T., I. P., A. K., [...] i Z. S. - reprezentowani przez radcę prawnego L. L. oraz Wspólnota Mieszkaniowa "[...] Budynków przy ul. [...], [...] i Wspólnota Mieszkaniowa "[...]".
Po rozpoznaniu odwołań Wojewoda decyzją z dnia 2 stycznia 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 jednolity tekst ze zmianami) - zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst Dz.U.2019.1186 ze zmianami).
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie prawnym:
W wyniku rozpatrzenia wniosku złożonego przez Inwestora 6 czerwca 2016 r., Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] wydaną 5 sierpnia 2016 r. (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzieli pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych A i B (...) objętych l i II etapem zamierzenia budowlanego pn.: "budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w części parteru oraz garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz rozbiórka kolidującej infrastruktury technicznej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]obr. [...] jedn. ew. [...] przy ul. [...] w K. (...) oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę kolidującej infrastruktury technicznej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ew. [...], przy ul. [...] w K. oraz rozbiórkę budynku biurowego wraz z infrastrukturą zlokalizowanego przy ul. [...], na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ew. [...] w K.". Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z 25 listopada 2016 r. znak: [...] oraz zreformowana w zakresie dotyczącym obszaru oddziaływania po rozpatrzeniu odwołania stron postępowania. W wyniku zaskarżenia ww. decyzji Wojewody z 25 listopada 2016 r. znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - zwanego dalej WSA, wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 144/17 z 3 października 2017 r. (prawomocnym od 20 listopada 2018 r.) uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji z uwagi na brak wyjaśnienia wszystkich kwestii związanych z etapowaniem inwestycji, bilansu terenu, wątpliwości co do kompletności projektu budowlanego w związku z zawartym w projekcie budowlanym zapisem projektanta, że podstawą realizacji inwestycji będzie projekt wykonawczy. Wyrok sądu wiąże organ w danej sprawie, jednakże należy uwzględnić zmianę stanu prawnego i faktycznego w sprawie.
W toku postępowania przed organem l instancji i ponownego rozpatrzenia sprawy Inwestor skorygował swój poprzednio złożony wniosek zmieniając nazwę i zakres inwestycji oraz załączając nowy projekt budowlany dla tej inwestycji. Organ powiadomił ustalony krąg stron postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie - pismo z 5 czerwca 2019 r., po czym 5 lipca 2019 r. wydał decyzję nr [...] udzielając Inwestorowi: [...] ul. [...] w K., pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego wraz z infrastrukturą przy ul. [...] oraz zatwierdzając projekt budowlany udzielił pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji.
Oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznano, że jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji.
Nie znajduje potwierdzenia argument "braku legitymacji Inwestora do nieruchomości na cele budowlane", bowiem Wnioskująca [...] złożyła do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 Pb. Tytułem, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest umowa zawarta przez wnioskującą z obecnym użytkownikiem wieczystym nieruchomości, zatem brak jest podstaw aby podważyć ww. oświadczenie. W aktach sprawy brak jest dowodu, z którego wynikałoby, że inwestor nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Wskazać należy, zgodnie z orzeczeniem sadu administracyjnego, że "Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego sprawdzającego prawdziwość twierdzenia inwestora, że legitymuje się prawem do terenu na cele budowlane. Złożenie oświadczenia, na odpowiednim formularzu pod rygorem odpowiedzialności karnej, jest czynnością dowodową, procesową, która prowadzi do wykazania okoliczności spełniania przesłanki wymaganej prawem materialnym." (wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wr 567/17 z 4.01.2018 r.).
Do pozwolenia na rozbiórkę obiektu wnioskująca [...] złożyła zgodnie z wymogami art. 33 ust. 4 pkt 1 zgodę właściciela obiektu i projekt rozbiórki obiektu (13 kart ozn. K1 wg spisu zawartości projektu budowlanego tom l). Projekt rozbiórki zawiera opracowanie dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Wyjaśnić należy, iż ewentualne przejściowe uciążliwości związane z wykonywaniem robót budowlanych i organizacją placu budowy nie podlegają ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Analizę projektu budowlanego organ odwoławczy przeprowadził w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Projekt budowlany (wielotomowy) zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany został bez uwag zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej, oraz bez zastrzeżeń uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno higienicznych - 29 listopada 2018 r. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę i zszyty.
Dla przedmiotowej inwestycji - tj. przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - Prezydent Miasta K. wydał 16 sierpnia 2017 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (znak: [...]), stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia nakładając jednocześnie obowiązek działań polegających na unikaniu, zapobieganiu i ograniczaniu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzję tę sprostowano postanowieniem z 19 stycznia 2019 r. Projekt budowlany spełnia wymagania ww. decyzji.
Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy dla celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (7 kart ozn. Z5 - tom l proj. budowlanego). W projekcie określona została trzecia kategoria geotechniczna obiektu, przy złożonych warunkach gruntowych. Do akt sprawy załączono opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia obiektów (karty G2.1- 57 oraz dokumentację geologiczno-inżynierską (karty G1.1 - 66). Ponieważ, co wynika z projektu budowlanego, poziom posadowienia fundamentów budynków zaprojektowano poniżej poziomu zwierciadła wody gruntowej, wykonany został projekt robót geologicznych zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta K. z 10.05.2018 r. znak: [...] oraz dokumentacja geologiczno-inżynierską dla projektowanej inwestycji zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z 12.06.2018 r. znak: [...] Wykonano również dokumentację określającą warunki hydrogeologiczne - zatwierdzoną decyzją Marszałka Województwa z 23.10.2017 r. znak: [...] Odpowiadając na podnoszoną w odwołaniu kwestię potencjalnego zjawiska leja depresji i odpływu wód spod fundamentów oraz możliwości naruszenia stateczności budynków sąsiednich wyjaśnić należy, iż w części konstrukcyjnej projektu budowlanego uwzględniono możliwość powstania leja depresji (z uwagi na posadowienie budynku poniżej poziomu wód gruntowych) wskazano jednakże, że projektowane i konieczne jest wykonanie szczelnej obudowy wykopu oraz kontrolowanie poziomu wody gruntowej wewnątrz wykopu tak, aby lej depresji nie wykraczał poza granice działek objętych inwestycją. Inwestor jest zobowiązany do prawidłowego i zgodnego z przepisami prawa budowlanego prowadzenia robót budowlanych. W sytuacji, jeżeli roboty budowlane wykonywane są nieprawidłowo lub niezgodnie z wydaną decyzją lub zasadami sztuki budowlanej, tj. kiedy roboty budowlane prowadzone są w sposób mogący powodować między innymi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, organ nadzoru budowlanego jest właściwy do podjęcia stosownych działań.
Lokalizacja projektowanych obiektów o funkcji mieszkalnej została ustalona w decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] wydanej 13 marca 2008 r. znak: [...], jako kontynuacja rodzaju i funkcji zabudowy na działkach sąsiednich. Warunki określone w decyzji WZ, zgodnie z treścią art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Q.t. Dz.U.2018.1945 ze zmianami), wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja do nie podlega natomiast ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Decyzja ta określiła zarówno parametry dotyczące zabudowy jak i udziału powierzchni biologicznie czynnej, wskazała także warunki ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zatem te wymagania muszą zostać spełnione w projektowanej inwestycji. Jedynie w tym zakresie planowana inwestycja podlega kontroli organów administracji architektoniczno-budowlanej co do zgodności z decyzją WZ, a nie w zakresie (jak wskazują odwołujący), że organy winny zweryfikować inwestycję "w stosunku do rzeczywistej liczby mieszkańców planowanych budynków, rzeczywistego wpływu na środowisko". Brak jest podstaw innych niż ustalenia decyzji WZ do oceny zasadności powstania inwestycji z powodu subiektywnego odczucia stron, że "w okolicy brakuje terenów zielonych".
Analiza projektu budowlanego pozwala stwierdzić, że w projekcie budowlanym spełnione zostały wymagania dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, określone dla terenu objętego wnioskiem do 45 % (powierzchnia zabudowy wynosi 2374,05 m2), co stanowi 30,85 % powierzchni terenu objętego inwestycją tj. powierzchni 7694,30 m2 - zatem wskaźnik powierzchni zabudowy określony dla ww. terenu inwestycji został spełniony. Spełnione zostały warunki dotyczące wymaganej powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 30 % (2402,75 m2 powierzchni stanowi powierzchnię biologicznie czynną tj. 31,23 % powierzchni terenu zieleni). Dachy budynków zaprojektowane zostały, jako płaskie. Wysokość budynków nie przekracza określonej w ww. decyzji WZ wysokości mierzonej do poziomu gzymsu, attyki do 45 m dla budynków usytuowanych dłuższym bokiem wzdłuż ul [...] (budynki A i D) oraz do 38 m usytuowanych dłuższym bokiem wzdłuż ul [...] (budynki B i C). Budynki zaprojektowano następująco: wysokość piętnasto-kondygnacyjnych budynków A i D usytuowanych dłuższym bokiem wzdłuż ul [...] wynosi 44,92 m, natomiast wysokość budynków dwunasto-kondygnacyjnych B i C usytuowanych dłuższym bokiem wzdłuż ul [...] wynosi 36,27 m. Gabaryt budynków (wysokość) nie narusza ustaleń ww decyzji WZ. Zaprojektowano zespół budynków mieszkalno-usługowych, które mają zaprojektowane podziemne garaże, zatem to zamierzenie nie jest sprzeczne z decyzją WZ szczególnie, że decyzja ustalająca warunki zabudowy określa przede wszystkim przestrzenne (czyli powyżej powierzchni terenu) parametry i uwarunkowania dla danej inwestycji. Projektowane budynki w poziomie parteru mają zaprojektowaną powierzchnię przeznaczoną na funkcję usługową pozostałe kondygnacje stanowią mieszkania. Spełnione zostały wymagania dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji tj. "zapewnienia miejsc postojowych w ilości 0,6-0,9 mp/1 mieszkanie, oraz 12mp/1000m2 pow. usług, 15 mp/100 zatrudnionych" -zaprojektowano 351 miejsc postojowych w tym: w garażu podziemnym budynków w ilości 297 miejsca postojowe oraz 54 miejsc postojowych na terenie, w tym 20 miejsc postojowych dla części usługowej budynków (karta A1.20 części opisowej projektu zagospodarowania).
Wjazd na teren inwestycji z ul. [...] (dz. nr [...]) znajduje się na działce nr [...], [...], droga znajdująca się na terenie działki nr [...] nie jest wykorzystywana dla potrzeb inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest organem właściwym do oceny czy też badania natężenia ruchu komunikacyjnego związanego z daną inwestycją. Zatem argument dotyczący "zwiększenia natężenia ruchu w układzie komunikacyjnym ulic G. Z., [...] oraz [...]", nie może być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu. Dodać należy, iż zarządca drogi uzgodnił możliwość włączenia ruchu drogowego planowanej inwestycji do tej drogi (pismo ZiKiT z 22.02.2016 r.) . Stwierdzić natomiast należy, ze planowana inwestycja nie pozbawia skarżących dostępu do drogi publicznej, natomiast każda inwestycja wiąże się z określonymi uciążliwościami, a uciążliwości komunikacyjne będą analogiczne dla skarżących jak i dla nowych mieszkańców.
Nie można uznać za zasadny zarzut, że "projekt budowlany nie uwzględnia wcześniejszego zainwestowania (...) miejsca postojowe wykonane w oparciu o decyzję nr [...] z 19.06.2016 r. w liczbie ok. 120 w obecnie procedowanym projekcie budowlanym zostaną zabudowane budynkami mieszkalnym. Podkreślić należy, iż Wspólnota Mieszkaniowa, której członkami są skarżący, sama pozbyła się praw do nieruchomości, na której miały być zagwarantowane miejsca postojowe obsługujące istniejące budynki, zatem roszczenia co do tych miejsc są bezpodstawne i nie wprowadzają dodatkowych ograniczeń dla projektowanej inwestycji. Stwierdzić należy, iż nie znajduje potwierdzenia zarzut dotyczący braku zgodności inwestycji z wymaganiami decyzji WZ.
Usytuowanie projektowanych budynków nie narusza także przepisów § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [...]).
Projektowane budynki zlokalizowano na terenie inwestycji ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości: 4,39 m - 5,36 m do granicy działki drogowej od strony północnej; w odległości 5,54 m do granicy działki drogowej ul. [...], od strony wschodniej; w odległości 4,0 m do granicy działki drogowej nr [...] od strony południowej i w odległości 22,44 m - 23,64 m do granicy działki nr [...] od strony zachodniej. Dodać należy, iż odległości usytuowania podziemnych części obiektów do granicy działki (tj. części budynku znajdującej się w całości pod powierzchnią terenu) nie są normowane przepisami prawa, natomiast inwestor uzyskał stosowne uzgodnienie od zarządcy drogi (karta [...] wg spisu zawartości projektu budowlanego tom l).
Projekt budowlany zawiera analizę oddziaływania projektowanych obiektów na tereny działek sąsiednich (6 kart ozn. AOO wg spisu zawartości projektu budowlanego tom l), oraz analizę przesłaniania i nasłonecznienia (11 kart ozn. APN wg spisu zawartości projektu budowlanego tom I). Usytuowanie projektowanych obiektów nie wprowadza ograniczeń i nie narusza przepisów § 13 wt. Obiekty usytuowano w taki sposób, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń przesłanianych w budynkach sąsiednich, nie znajduje się obiekt przesłaniający (wysokość przesłaniania wynosi 35 m) - patrz karta APN.01. Budynki nie wprowadzają również niedopuszczalnych ograniczeń wynikających z § 60 ww. przepisów w zakresie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków na działkach sąsiednich (nr [...], [...], [...]) - patrz karta [...], karta [...], [...] Pokoje mieszkalne mają zapewniony wymagany czas nasłonecznienia ponad 3 godziny, przy czym zgodnie z § 60 ust. 2 wt wymagania te są spełnione dla jednego pokoju w mieszkaniach wielopokojowych. Projektowana inwestycja z uwagi, że jest zlokalizowana po stronie północnej działek nr [...] nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków znajdujących się na tej działce Zatem projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenów sąsiednich.
Organ odwoławczy nie znalazł potwierdzenia zarzutu odnoszącego się do zdaniem skarżących "niespełnienia wymagań narzuconych przez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego" bowiem należało wymagania WSA uwzględnić stosownie do zmienionego zakresu wniosku Inwestora i zmienionego projektu budowlanego, m. in. wskazania sądu dotyczyły etapowania inwestycji i innego projektu budowlanego (w obecnym stanie faktycznym nie mają już zastosowania). Pozostałe wytyczne sądu zostały natomiast uwzględnione w postępowaniu organów l i II instancji).
Po wnikliwym zbadaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, należy uznać, że jest on wystarczający dla organu administracji właściwego w sprawie pozwolenia na budowę, do uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Stwierdzić należy, że projekt budowlany nie narusza wymagań określonych w decyzji WZ, w szczególności w zakresie: wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości, geometrii dachu, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Na zakończenie powołano się na art. 35 ust. 4 Pb "(...) W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 (wyżej cytowanym) oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę". Stwierdzono, że inwestor spełnił zarówno wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Pb.
Dodatkowo w decyzji wyjaśniono, że za prowadzenie budowy w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy i zasadami wiedzy technicznej, odpowiada kierownik budowy i inspektor nadzoru inwestorskiego. Osoby te muszą posiadać stosowne uprawnienia budowlane. Organem, który jest właściwy do oceny prawidłowości prowadzenia robót budowlanych, jest organ nadzoru budowlanego. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.
Opisaną decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie:
< [...] (sygn. II SA/Kr 295/20)
< A. K. (sygn. II SA/Kr 296/20)
< Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" Budynków przy ul. [...], [...] w K. (sygn. II SA/Kr 390/20)
< Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" (sygn. II SA/Kr 437/20).
Sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.),
[...] podniosła zarzuty:
1) rażącego naruszenia normy prawnej z art. 32 ust, 4 pkt. 2 ustawy Prawa budowlanego, wobec nie posiadania przez Inwestora tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
2) rażącego naruszenia normy prawnej z art. 35 ust. 1 pkt, 1 Prawa budowlanego - niezgodności decyzji Prezydenta z decyzją WZ,
3) rażącego naruszenia normy prawnej z art. 65 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 1 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("upzp") oraz art. 33, 34 i 35 ustawy Prawo budowlane, wobec nie uwzględnienia wcześniejszego zainwestowania terenu objętego projektem budowlanym,
4) rażącego naruszenia normy prawnej z art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy Prawa budowlanego, art. 65 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 1 61 ust. 1 upzp w zw. z art. 233 k.c. wobec nie posiadania przez Inwestora tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Na ich podstawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody oraz Decyzji Prezydenta wobec naruszenia prawa materialnego, a także o obciążenie kosztami postępowania Wojewody.
W uzasadnieniu tej skargi podniesiono, że Inwestorem w niniejszym postępowaniu jest spółka [...] z kolei do dnia 24 maj 2019r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości przy ul. [...] w K., na której miała być realizowana inwestycja była spółka [...]. - spółka z grupy [...]. Jak wynika z załączonego do Skargi wydruku z elektronicznej księgi wieczystej, od 24 maja 2019r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości przy ul. [...] w K. jest spółka [...] wpisana do Rejestru Przedsiębiorców KRS pod numerem [...] (dowód: odpis z działu II księgi wieczystej [...]).
W piśmie z dnia 13 czerwca 2019r. załączonym do odwołania od Decyzji Prezydenta zarówno Inwestor - [...] jak i poprzedni użytkownik wieczysty nieruchomości - [...] stwierdzają, iż prawo użytkowania wieczystego zostało sprzedane na rzecz podmiotu trzeciego (czyli podmiotu spoza grupy [...]), [...] nie będzie już pełnić funkcji inwestora, a Inwestycja [...] nie będzie realizowana przez podmiotu z grupy [...] (dowód: pismo z dnia 13 czerwca 2019r.).
Organ II instancji w całości pominął zgłoszony i co najmniej uprawdopodobniony zarzut braku tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez Inwestora, poprzestając na uznaniu samego oświadczenia o posiadanym tytule do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w całości pomijając późniejsze stanowisko inwestora z dnia 13 czerwca 2019r. w którym Inwestor oświadcza, iż nie będzie już pełnić funkcji inwestora, a inwestycja nie będzie już realizowana.
Uzasadniając niezgodność wydanego pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy wskazano, że w decyzji WZ mowa jest o "Budowie zespołu budynków mieszkalno-usługowych (wielorodzinnych) z garażem podziemnym". Rozstrzygnięcie Decyzji WZ dopuszcza realizację jednego garażu dla całej inwestycji (a nie jednego dla każdego budynku),
Dalej wskazano, że w decyzji WZ w załączniku nr 1 do decyzji WZ - pkt. Il.1.d. określono wysokość elewacji frontowej ustala się dla budynków usytuowanych dłuższym bokiem wzdłuż ul. [...] - do 45 m. Tymczasem żaden z projektowanych budynków nie znajduje się wzdłuż tej ulicy.
Kolejny zarzut dotyczy pominięcia przez organy administracji architektoniczno - budowlanej, że teren objęty projektem budowlanym jest terenem zainwestowanym na podstawie wcześniejszych decyzji o pozwoleniu na budowę, a obecny projekt wcześniejszego zainwestowania nie uwzględnia. Dla nieruchomości objętej Decyzją Prezydenta została już wydana decyzja o pozwoleniu na budowę - Decyzja Prezydenta M. K. nr [...] z 19 czerwca 2006r. - zmieniona decyzją Prezydenta M. K. nr [...] z 27 czerwca 2007r. Na podstawie ww. decyzji na terenie objętym wnioskiem Inwestora, zostało wykonanych ok. 100 naziemnych miejsc postojowych koniecznych do zbilansowania ogólnej liczby miejsc postojowych wymaganych dla istniejącej części osiedla [...]. Powyższa inwestycja została zakończona decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z 21 września 2009r. o pozwoleniu na użytkowanie.
Wykonanie przedmiotowej inwestycji - nie oznacza utraty bytu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie których inwestycja została wykonana. W niniejszym postępowaniu Projektant i Inwestor w opisie inwestycji pominęli reżim
prawny tychże miejsc postojowych. W przypadku wykonania inwestycji w obecnie procedowanym kształcie doprowadzi to do sytuacji, iż na istniejącym osiedlu wystąpi deficyt ok. 100 miejsc postojowych, a ocenie Stron w tym zakresie projekt budowlany jest niezgodny z obowiązującymi przepisami.
Na koniec zwrócono uwagę, że stosownie do art. 233 k.c. w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. Zainwestowanie terenu inwestycji nastąpiło zgodnie z obowiązującym prawem - ustawą prawo budowlane oraz ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też w zakresie uprawnień użytkownika wieczystego, wyłączona jest dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w sposób sprzeczny z aktualnym zainwestowaniem nieruchomości.
A. K. w skardze zarzucił zaskarżonej decyzji, że:
1. została wydana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 13 marca 2008 r., która ze względu na fakt, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa winna być uznana za nieważną, co implikuje ustalenia, że również zaskarżona decyzja wypełnia walor nieważności.
2. jest sprzeczna z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy nr AU- [...] z dnia 13 marca 2008 r.
3. została wydana w oparciu o projekt budowlany obejmujący "Analizę nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach sąsiednich", która wskazuje na ograniczenie dostępu do światła dla mieszkańców nieruchomości sąsiednich, co skutkowało niewyczerpującym zebraniem materiału dowodowego,
4. została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności w aktach sprawy brak jest projektu zagospodarowania działki uwzględniającego usytuowanie, obrys i układ istniejących już obiektów budowlanych, projektu architektoniczno - budowlanego, określającego niezbędne rozwiązania techniczne i materiałowe z uwzględnieniem drugiej kategorii geotechnicznej budynku przy złożonych, a nie prostych warunkach geologicznych, ponadto opinii biegłego posiadającego stosowne uprawnienia w specjalności architektonicznej celem weryfikacji "Analizy przesłaniania i nasłoneczniania obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach", przedłożonej wraz z projektem budowlanym dla w/w inwestycji.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja WZ, na podstawie, której wydano pozwolenie na budowę jest nieważna, bowiem nie określa liczby budynków, posługując się jedynie pojęciem "zespół budynków". Ponadto w załączniku graficznym do decyzji WZ umieszczono dwa budynki, a nie cztery, jak to przewiduje zaskarżona decyzja.
Wspólnoty Mieszkaniowe "[...]" Budynków przy ul. [...], [...] w K. oraz Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" ( w osobnych skargach) zaskarżonej decyzji zarzuciły:
1. naruszenie prawa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a to:
• art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydane decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 5 lipca 2019 r. o pozwoleniu na rozbiórkę budynku biurowego wraz z infrastrukturą przy ul. [...] w K. oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 13 marca 2008 r., która ze względu na fakt, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa winna być uznana za nieważną, co implikuje ustalenia, iż również zaskarżona decyzja utrzymująca ww. decyzję nieważną wypełnia walor nieważności zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a.
2. naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to:
• art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że zaskarżona decyzja jest zgodna z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 13 marca 2008 r. podczas gdy decyzje te są sprzeczne ze sobą do implikuje ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
• art. 35 ust.1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania prawidłowości zastosowanych w projekcie budowlanym rozwiązań konstrukcyjnych i technologii wykonawstwa w zakresie zgodności kategorii geotechnicznej obiektu przyjętej w projekcie robót geologicznych oraz w projekcie budowlanym, choć zobowiązany był do formalnej analizy tej zgodności, co skutkowało poczynieniem ustaleń faktycznych sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wydaniem pozwolenia na budowę dla inwestycji niespełniającej wymogów określonych w przepisach techniczno-budowlanych,
• art. 35 ust.1 pkt 2 i ust.4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania prawidłowości przyjętych w projekcie rozwiązań w zakresie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków na działkach sąsiednich, choć formalna analiza graficznej części projektu budowlanego obejmującej "Analizę nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach sąsiednich" wskazywała na ograniczenie dostępu do światła dla mieszkańców nieruchomości sąsiednich, co skutkowało niewyczerpującym zebraniem materiału dowodowego,
- co skutkowało wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę z naruszeniem zasad wysłowionych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., a w konsekwencji:
3. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
• art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 34 ust.3 pkt 1 z zw. z art. 35 ust.1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niewyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności pominięcie okoliczności, iż w aktach sprawy brak jest projektu zagospodarowania działki uwzględniającego usytuowanie, obrys i układ istniejących już obiektów budowlanych, projektu architektoniczne - budowlanego, określającego niezbędne rozwiązania techniczne i materiałowe z uwzględnieniem drugiej kategorii geotechnicznej budynku przy złożonych, a nie prostych warunkach geologicznych, co skutkowało rozpatrzeniem całego materiału dowodowego w sposób dowolny, wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
• art. 7 k.p.a. w zw. art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust.3 pkt 1 z zw. z art. 35 ust.1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z poprzez niezasięgnięcia opinii biegłego posiadającego stosowne uprawnienia w specjalności architektonicznej celem weryfikacji "Analizy przesłaniania i nasłoneczniania obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach", przedłożonej wraz z projektem budowlanym dla w/w inwestycji, a w konsekwencji niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego niezbędnego dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
• art. 8 k.p.a. w zw. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 34 ust.3 pkt 3 w zw. z art. 35 ust.1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie dlaczego organ II instancji nie dokonał ustalenia w przedmiocie zaniechania przez organ l instancji zobowiązania inwestora do przedłożenia wymaganego prawem uzgodnienia, a to oświadczenia właściwego zarządcy drogi - Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. (dalej ZIKiT) o przepustowości ul. [...] stanowiącej zjazd z drogi publicznej na teren w/w inwestycji, co skutkowało wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniem na budowę w/w inwestycji bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego oraz sporządzeniem uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.;
• art. 9 i 11 k.p.a. w zw. z art. 34 ust.3 pkt 3 w zw. z art. 35 ust.1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 5 lipca 2019 r. o pozwoleniu na rozbiórkę budynku biurowego wraz z infrastrukturą przy ul. [...] w K. oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, co skutkowało bezzasadnym utrzymaniem przedmiotowej decyzji w mocy w sytuacji, gdy prawidłowym było stwierdzenie nieważności lub ewentualne jej uchylenie,
• art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 5 lipca 2019 r., w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie w sposób oczywisty wynika, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. niezgodnie z art. 156 § l pkt 2 k.p.a.
Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji i I instancji w całości, ewentualnie - na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd podniesionych zarzutów dotyczących nieważności – o uchylenie decyzji organu II i I instancji w całości, a w każdy wypadku o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wojewoda wniósł o oddalenie skarg.
Uczestnik postępowania [...] w K. pismem z dnia 8 września 2020 r wniosła o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.
Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze wskazane wyżej kryteria legalności Sąd stwierdza, że złożone skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowe. Uzasadnienia decyzji obu instancji zostały sporządzone zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. a zawarte w nich stwierdzenia dotyczące poszczególnych istotnych dla sprawy okoliczności są jasne i wyczerpujące.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.):
1. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;
(...)
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Stosownie do art. 34 ust. 3 P.b. projekt budowlany powinien zawierać:
1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;
2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych;
3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych;
4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych;
5) informację o obszarze oddziaływania obiektu.
Zasadą jest, że w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organy nie weryfikują szczegółowych rozwiązań projektowych zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym, natomiast badają projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy.
Trzeba jednak zaznaczyć, że opinie projektantów stanowią część materiału dowodowego, który podlega ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. , jak każdy dowód w sprawie.
Stosownie do art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżących, organy obu instancji sprostały postawionym przed nimi wymaganiom określonym w przepisach K.p.a. i dokonały własnej merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów. Organy odniosły się również wystarczająco do wszystkich formułowanych przez skarżącego wniosków i zastrzeżeń.
W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby.
Poszczególne zarzuty skarg są bezzasadne.
W toku postępowania przed organem l instancji inwestor skorygował swój uprzednio złożony wniosek zmieniając nazwę i zakres inwestycji oraz załączając nowy projekt budowlany. Stosownie do wskazań wynikających z prawomocnego wyroku WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 144/17 z 3 października 2017 r. wyjaśniono wątpliwości związane z etapowaniem inwestycji, bilansem terenu, a także złożono kompletny nowy projekt budowlany. Wskazania wyroku zostały wykonane.
Analiza projektu budowlanego wykazała, że jest on kompletny. Projekt budowlany wraz z jego uzupełnieniami został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania inwestycji został sporządzony przez uprawnionego projektanta na kopii aktualnej mapy do celów projektowych. Inwestor uzyskał wymagane uzgodnienia, a całość inwestycji zlokalizowana jest na działkach, co do których złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tytuł prawny do nieruchomości został wykazany przez inwestora w trakcie trwania postępowania umową dzierżawy z dnia 24 maja 2019 r pomiędzy [...] w K. a [...] w K.. [...] w K.,( jako nabywca prawa użytkowania nieruchomości, po Firma F z siedzibą w K. ), złożyła oświadczenie o wyrażeniu zgody na rozbiórkę obiektów budowlanych położonych na nieruchomości objętej planowaną inwestycją. ( k – 67-72 a.a.).
Lokalizacja projektowanych obiektów o funkcji mieszkalnej została ustalona w decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] wydanej 13 marca 2008 r. znak: [...], jako kontynuacja rodzaju i funkcji zabudowy na działkach sąsiednich. Warunki określone w decyzji WZ, zgodnie z treścią art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2020.293 t.j. z dnia 2020.02.24), wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja ta nie podlega natomiast ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skonkretyzowane określenie planowanej inwestycji wynikające z nowego projektu budowlanego, wbrew twierdzeniom skargi nie jest sprzeczne z decyzją WZ , w której mowa jest ogólnie o "Budowie zespołu budynków mieszkalno-usługowych (wielorodzinnych) z garażem podziemnym". Decyzja WZ dopuszcza budowę odrębnych garaży podziemnych pod każdym z budynków. Odmienna interpretacja prowadziłaby do nieracjonalnych konsekwencji i komplikacji w sferze praw rzeczowych.
Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, jest kompletny i wykonany został na kserokopii aktualnej mapy dla celów projektowych.
Do akt sprawy załączono wymagane opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia obiektów (karty G2.1- 57 oraz dokumentację geologiczno-inżynierską (karty G1.1 - 66). Inwestycja została zaliczona do III kategorii geotechnicznej przy złożonych warunkach gruntowych.
Kwestię potencjalnego zjawiska leja depresji i odpływu wód spod fundamentów oraz możliwości naruszenia stateczności budynków sąsiednich wystarczająco wyjaśniono w części konstrukcyjnej projektu budowlanego. Uwzględniono możliwość powstania leja depresji (z uwagi na posadowienie budynku poniżej poziomu wód gruntowych) wskazano jednak, że projektowane i konieczne jest wykonanie szczelnej obudowy wykopu oraz kontrolowanie poziomu wody gruntowej wewnątrz wykopu tak, aby lej depresji nie wykraczał poza granice działek objętych inwestycją.
W samym projekcie budowlanym spełnione zostały wymagania dotyczące wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, określone dla terenu objętego wnioskiem do 45 % (powierzchnia zabudowy wynosi 2374,05 m2, co stanowi 30,85 % powierzchni terenu objętego inwestycją. Spełnione zostały warunki dotyczące wymaganej powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 30 %. Dachy budynków zaprojektowane zostały, jako płaskie. Wysokość budynków nie przekracza określonej w decyzji WZ wysokości mierzonej do poziomu gzymsu, attyki do 45 m dla budynków usytuowanych dłuższym bokiem wzdłuż ul [...] (budynki A i D) oraz do 38m usytuowanych dłuższym bokiem wzdłuż ul [...] (budynki B i C). Określono wysokość elewacji frontowej w stosunku do budynków usytuowanych dłuższym bokiem wzdłuż ul. [...] (osi ulicy) - do 45 m , co jest jednoznaczne i dopuszczalne.
Wysokość budynków nie narusza ustaleń decyzji WZ. Zaprojektowano zespół budynków mieszkalno-usługowych, które mają podziemne garaże, co jest zgodne z decyzją WZ. Spełnione zostały wymagania dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji tj. "zapewnienia miejsc postojowych w ilości 0,6-0,9 mp/1 mieszkanie, oraz 12mp/1000m2 pow. usług, 15 mp/100 zatrudnionych" -w sumie zaprojektowano 351 miejsc postojowych.
Trafny jest argument zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Wspólnota Mieszkaniowa sama " pozbyła się praw do nieruchomości, na której miały być zagwarantowane miejsca postojowe obsługujące istniejące budynki", zatem jakiekolwiek roszczenia, co do tych miejsc są bezpodstawne i nie mogą wprowadzać jakichkolwiek ograniczeń dla projektowanej inwestycji. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 października 2017 r, sygn. akt II SA/Kr 144/17. Pogląd wynikający z tego wyroku ma charakter wiążący na zasadzie art. 153 p.p.s.a.
Korzystający z ok. 100 naziemnych miejsc postojowych "koniecznych do zbilansowania ogólnej liczby miejsc postojowych wymaganych dla istniejącej części osiedla [...]" (skarga), a także zarządzający samym Osiedlem powinni należycie zadbać o swoje interesy i we właściwym momencie zapewnić na tyle mocne prawa rzeczowe do nieruchomości bądź zawrzeć stosowne umowy cywilne z uprawnionymi, aby dalej korzystać z terenu. Zarzut skarg dotyczący wcześniejszego zainwestowania terenu objętego projektem budowlanym, który rzekomo niweczy prawo do obecnej inwestycji jest bezzasadny i bez uzasadnionej podstawy prawnej. Wbrew twierdzeniom skargi nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowości wydanej decyzji, że w piśmie z dnia 13 czerwca 2019r. zarówno Inwestor - [...] oraz poprzedni użytkownik wieczysty nieruchomości - [...]. stwierdzają, iż prawo użytkowania wieczystego zostało sprzedane na rzecz podmiotu trzeciego, [...] nie będzie już pełnić funkcji inwestora, a inwestycja nie będzie realizowana przez podmiotu z grupy [...].
Warunki § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019 poz.1065) zostały spełnione.
Projekt budowlany zawiera analizę oddziaływania projektowanych obiektów na tereny działek sąsiednich (karty oznaczone AOO.1-14 wg spisu zawartości projektu budowlanego tom l), oraz analizę przesłaniania i nasłonecznienia ( karty ozn. APN.5-12 wraz z graficznymi schematami , wg spisu zawartości projektu budowlanego tom I).
Usytuowanie projektowanych obiektów nie wprowadza ograniczeń i nie narusza przepisów § 13 warunków technicznych. Obiekty usytuowano w taki sposób, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń przesłanianych w budynkach sąsiednich, nie znajduje się obiekt przesłaniający (wysokość przesłaniania wynosi 35 m) - karta APN.01. Budynki nie wprowadzają również niedopuszczalnych ograniczeń wynikających z § 60 warunków technicznych w zakresie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków na działkach sąsiednich (nr [...], [...], [...]) - karty APN.03, APN.ST.01, APN.ST.02. Pokoje mieszkalne mają zapewniony wymagany czas nasłonecznienia ponad 3 godziny, przy czym zgodnie z § 60 ust. 2 warunków technicznych wymagania te są spełnione dla jednego pokoju w mieszkaniach wielopokojowych. Projektowana inwestycja z uwagi, że jest zlokalizowana po stronie północnej działek nr [...] nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynków znajdujących się na tej działce.
Wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust 1-3 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy - organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień oraz wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby.
Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, w zabudowie wielkomiejskiej, szczególnie w pobliżu istniejących budynków należących do skarżących, musi się wiązać z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki (zanieczyszczenia, komunikacja, immisje).
W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego Takiej sprzeczności z prawem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się. Projekt zawiera rozwiązania minimalizujące ewentualne niedogodności dla ludzi i otoczenia.
Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz w trybie art. 15zzs(4) ust 3 ustawy z dnia 14 maja 2020 r o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U.2020.875) z dnia 2020.05.15.