II SA/Gd 790/22

II SA/Gd 790/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Magdalena Dobek-Rak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 26 lipca 2022 r. nr WI-I.7840.3.114.2022.GM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Lęborskiego z dnia 20 kwietnia 2022 r. nr 164/22.
Uzasadnienie
Skarga P. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 26 listopada 2022 r., nr WI-I.7840.3.114.2022.GM, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Starosta Lęborski decyzją z dnia 20 kwietnia 2022 r. nr [...] odmówił P. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...], [...] obr. N. [...] jednostka ewidencyjna [...].
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 14 lutego 2022 r. nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia:
1- zaświadczenia Wójta Gminy Nowa Wieś Lęborska o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
2- zaświadczenia projektantów biorących udział w sporządzaniu projektu budowlanego,
3- projektu zagospodarowania terenu wraz z podaniem wymiarów budynku objętego opracowaniem
4- projektu zagospodarowania terenu zgodnie z zapisami zawartymi w § 1.7 ust. 5 pkt. 1 Uchwały nr XXIV/293/20 Rady Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 20 listopada 2020r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Nowa Wieś Lęborska (miejsca postojowe).
5- projektu zgodnego z zapisami zawartymi w § 27 ust. 1 pkt la uchwały nr XXIV/293/20 Rady Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 20 listopada 2020r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Nowa Wieś Lęborska, zgodnie z którym przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej, niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekracząjącej 30% powierzchni całkowitej budynku.
W ocenie Starosty skarżący nie uzupełnił punktu 4 postanowienia z dnia 14 lutego 2022 r.
Analizując zapisy zawarte § 17 ust. 5 Uchwały nr XXIV/293/20 Rady Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 20 listopada 2020r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Nowa Wieś Lęborska, organ stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizowanie miejsc postojowych "(...) w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku(...)". Jak wynika z dokumentów dołączonych do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor lokalizuje miejsca postojowe na nieruchomości będącej jedynie przedmiotem umowy dzierżawy w części zajmującej 8 miejsc parkingowych. Nieruchomość ta oddalona jest od działki, na której realizuje się inwestycję o ok. 70m.
Wojewoda Pomorski decyzją z dnia 26 listopada 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak wskazał, stosownie do § 17 ust. 5 pkt 4 planu miejscowego, przebudowa, rozbudowa, nadbudowa istniejących obiektów, lokalizacja nowych obiektów o funkcjach określonych w ustaleniach szczegółowych dla terenów elementarnych jako podstawowe przeznaczenie terenu, a także zmiana sposobu użytkowania istniejących lokali i budynków, wymaga zaspokojenia potrzeb parkingowych zgodnie z zasadami ustalonymi w niniejszym ustępie. Zgodnie zaś z pkt. 1 ww. paragrafu, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej należy zapewnić minimalną ilość miejsc do parkowania – 2 miejsca postojowe na 1 mieszkanie, dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową - 0 mp. Z kolei w myśl pkt. 2 "obowiązuje zaspokojenie potrzeb parkingowych w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku, o ile ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów nie stanowią inaczej".
Wojewoda wyjaśnił, że nie ma legalnej definicji pojęcia "posesja", natomiast zgodnie ze Słownikiem języka polskiego poprzez posesję należy rozumieć "wydzielony teren, zwykle z budynkiem mieszkalnym, stanowiący czyjąś własność".
Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej położone są na działkach [...] i [...], natomiast projektowane miejsca parkingowe znajdują się na terenie działki nr [...], zlokalizowanej po przeciwnej stronie ulicy G. W opisie technicznym podano, że miejsca zostały wskazane w projekcie zagospodarowania terenu i zostaną wykonane po otrzymaniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z rysunkiem zagospodarowania terenu, miejsca postojowe mają być wykonane na podstawie umowy najmu w odrębnym postępowaniu. Do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono umowę dzierżawy z dnia 24 września 2021 r.
W ocenie Wojewody działka nr. [...] nie znajduje się na posesji przynależnej do przebudowywanego budynku, gdyż działkę można uznać za przynależną do budynku, gdy jest ona częścią nieruchomości, na której znajduje się budynek. Zatem działki nr [...], na której zaplanowano parking, nie można uznać za "posesję przynależną do budynku". Z księgi wieczystej [...] wynika, że nieruchomość, na której zlokalizowano planowane miejsca postojowe, należy do osoby niebędącej stroną postępowania.
Ponadto zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, miejsca postojowe dla obsługi projektowanych lokali mieszkalnych powinny być urządzone na tej samej działce budowlanej, co budynek.
Nie można uznać, aby zawarcie umowy dzierżawy miejsc postojowych, z których inwestor będzie mógł korzystać, w sposób trwały rozwiązywało kwestię zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia. Wojewoda dodał też, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 043-UP - tereny usług publicznych, na którym dopuszczono usługi: sportu i rekreacji, turystyki, handlu i gastronomi. Plan miejscowy nie przewiduje na tym terenie usług w zakresie działalności parkingowej. W § 43 pkt 1 lit. e planu miejscowego dopuszczono również lokalizację infrastruktury technicznej, jednak miejsca postojowe nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej. Miejsc postojowych nie sposób więc zaliczyć do żadnego z wyjątków przewidzianych w planie.
W konsekwencji uznano, że przy ocenie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejsca parkingowe, które nie są zaprojektowane w granicach działki inwestycyjnej lub posesji przynależnej do budynku, nie mogą być uwzględniane w bilansie. Analizowane zamierzenie budowlane nie spełnia warunków obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie liczby miejsc postojowych, zatem inwestor nie mógł uzyskać pozwolenia na budowę.
Wojewoda zgodził się przy tym z zarzutem odwołania wskazując, że w ocenie Wojewody Pomorskiego, część nałożonych w postanowieniu Starosty obowiązków była sformułowana w sposób nieprecyzyjny, przy czym organ nie wezwał inwestora do usunięcia niezgodności projektu z obowiązującymi przepisami. W punkcie 4 postanowienia Starosta Lęborski zobowiązał inwestora do "przedstawienia projektu zagospodarowania terenu zgodnie z zapisami zawartymi w § 17 ust. 5 pkt 1 Uchwały nr XXIV/293/20 Rady Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Nowa Wieś Lęborska (miejsca postojowe)". Z treści postanowienia nie wynika, jakie nieprawidłowości dostrzegł organ I instancji w przedłożonej dokumentacji ani jaki konkretnie obowiązek spoczywa na inwestorze. Zgodnie z treścią zobowiązania, wystarczające byłoby więc oznaczenie miejsc postojowych na rysunku projektu zagospodarowania terenu. Starosta nie wezwał w konsekwencji prawidłowo inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami. Użycie sformułowania "należy przedstawić projekt zagospodarowania terenu zgodnie z przywołanym warunkiem miejscowego planu" nie wyjaśnia, w jakim zakresie projekt jest niezgodny z planem. Dodatkowo Starosta Lęborski przed wydaniem decyzji z dnia 20 kwietnia 2022 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę nie poinformował inwestora o możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranych dowodów i materiałów ze wskazaniem przesłanek zależnych od inwestora, które nie zostały spełnione.
Pomimo tych uchybień organ odwoławczy uznał, że zastrzeżenia organu pierwszej instancji były zasadne, a przy tym wobec założeń inwestycyjnych dotyczących liczby projektowanych lokali mieszkalnych, wymagań wynikających z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących wskaźnika stanowisk postojowych w przeliczeniu na liczbę lokali mieszkalnych oraz rozmiaru działki, nie istnieje możliwość, aby stanowiska postojowe w wymaganej przepisami liczbie usytuowane zostały w sposób zgodny z prawem.
Wojewoda wskazał także, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem w zakresie powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej. W świetle § 27 pkt 2 lit. b i d, powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 50% powierzchni działki budowlanej, zaś powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 30% powierzchni działki budowlanej. Natomiast z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż wskaźnik zabudowy równy jest 62%, a wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 25%.
Wojewoda zwrócił także uwagę na to, że zgodnie z opisem technicznym projektu zagospodarowania terenu, "wody opadowe zostaną odprowadzone na teren inwestycji i zagospodarowane na działce (...), nie odprowadza się oraz nie kieruje wód opadowych poza granice działki, a w szczególności do rzeki K." (strona 4 opisu PZT). Na stronie 5 opisu podano, iż "przewiduje się minimalną zrównoważoną niwelację terenu projektowanego budynku w celu wyrównania oraz uzyskania niezbędnych wysokości". Z analizy dokumentacji projektowej wynika, iż na rysunku zagospodarowania terenu nie podano projektowanych rzędnych terenu, z rysunku można odczytać jedynie istniejące rzędne. Rysunek projektu zagospodarowania terenu nie zawiera również oznaczeń charakterystycznych spadków i obniżeń terenu. Stosownie zaś do § 15 ust. 2 pkt 3 i 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1609), część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa m.in. charakterystyczne rzędne - w tym rzędne terenu istniejącego i projektowanego, ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby przekroje pionowe terenu.
Z kolei w świetle do § 15 ust. 2 pkt 11 ww. rozporządzenia, na rysunku projektu zagospodarowania terenu należy określić sposób odprowadzania wód opadowych z podaniem niezbędnych spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych - w przypadku objęcia ich zakresem projektu. Z akt sprawy wynika, iż woda deszczowa z dachów budynków będzie odprowadzona rurami spustowymi pod utwardzoną nawierzchnię tarasu, następnie wzdłuż projektowanych budynków. W opisie podano, iż na wody deszczowe odprowadzane są "na teren inwestycji", natomiast z rysunków (rys. A-01 i A-03 projektu architektoniczno-budowlanego) wynika, iż projektowana instalacja zewnętrzna przebiega przez fragment działki nr [..]. Instalacja zewnętrzna wykracza zatem poza teren inwestycji (działki [...] i [...]). Tymczasem projektowana inwestycja winna w całości mieścić się na terenie działek, do których inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i które to działki zostały wymienione przez inwestora we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Dodatkowo w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym nie pokazano, dokąd jest odprowadzana woda deszczowa z dachów. Projekt nie zawiera również informacji, w jaki sposób wody opadowe z terenów utwardzonych zostaną odprowadzone na teren zieleni. W projekcie zabrakło także rozwiązań w postaci, przywołanych w § 18 pkt 3 lit. a miejscowego planu, szczelnych zbiorników, zbiorników retencyjnych lub studni chłonnych.
P. K. w skardze na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 26 listopada 2022 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazał m.in., że żaden przepis nie określa, że posesja przynależna musi być własnością należącą do tego samego podmiotu. Zdaniem skarżącego umowa dzierżawy stanowi podstawę do oświadczenia o władaniu terenem na cele budowlane, a sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w MPZP lub decyzji o warunkach zabudowy, a więc w przedmiotowej sprawie z dopuszczeniem lokalizacji na posesji przynależnej. Skoro dopuszczalna jest lokalizacja miejsc postojowych zgodnie z zapisami MPZP, to nie ma konieczności występowania o odstępstwa od przepisów warunków technicznych. Wojewoda wyraził jedynie swoją opinię, że zawarcie umowy na dzierżawę 8 miejsc postojowych na działce [...] nie można uznać za rozwiązanie trwałe, gdyż umowa może zostać rozwiązana.
Skarżący podniósł też, że Wojewoda pominął fakt, że parking na działce [...] istnieje, a uchwalony w roku 2020 MPZP dotyczy nowych inwestycji, a dotychczasowe, istniejące, mogą funkcjonować w dotychczasowej formie i funkcji. Przedłożony projekt nie zakładał budowy parkingu usługowego, a jedynie wykorzystanie istniejących miejsc postojowych na potrzeby projektowanej inwestycji.
Ponadto wnioskodawca został pozbawiony możliwości zastosowania innych rozwiązań problemu braku miejsc postojowych, które organ mógłby ocenić w zakresie zgodności z prawem. Nawet gdyby miała to być całkowicie inna (nowa) inwestycja, to decyzja o tym należy do wnioskodawcy, a nie do wojewody jako organu II instancji.
Skarżący przyznał, że z bilansu powierzchni działki wynika, że wskaźniki w zakresie powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej nie są zgodne z MPZP. Jednak Wojewoda nie dostrzegł, że te parametry musi spełniać nowa zabudowa. Istniejące obiekty w przypadku braku rozbudowy i nowej zabudowy nie muszą spełniać tych kryteriów. Wnioskowana inwestycja dotyczy nadbudowy, przebudowy i zmiany sposobu użytkowania bez rozbudowy, więc siłą rzeczy nie zmienia się wskaźnik zabudowy oraz wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ( pow. utwardzeń nie zmienia się). Wojewoda przyjmuje błędnie, że MPZP dotyczy każdej zabudowy, w tym istniejącej.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 26 listopada 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Lęborskiego z dnia 20 kwietnia 2022 r. odmawiającą skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej na dz. nr [...], [...] obr. N. jednostka ewidencyjna N. [...].
W przedmiotowej sprawie organy uznały, iż wniosek skarżącego o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej zawierał nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) – dalej jako Prawo budowlane. To z kolei stanowiło w ocenie organów przesłankę odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w myśl art. 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy.
Jednakże w ocenie Sądu wzmiankowane stanowisko organów uznać należy za przedwczesne.
Stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4)posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a)przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
Natomiast art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego określa, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (między innymi- uwaga Sądu) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.
Wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (zob. A. Ostrowska [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 520-521).
W przedmiotowej sprawie Wojewoda Pomorski dostrzegł uchybienie organu I instancji polegające na nieprecyzyjnym wezwaniu w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zakresie nieprawidłowości projektu zagospodarowania terenu z zapisami zawartymi w § 1.7 ust. 5 pkt. 1 Uchwały nr XXIV/293/20 Rady Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 20 listopada 2020r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Nowa Wieś Lęborska (miejsca postojowe).
Przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wyraźnie stanowi, że organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia "wskazanych nieprawidłowości", co oznacza, że wezwanie ma konkretnie wskazywać nieprawidłowości wynikające z przedłożonego projektu budowlanego. Z uwagi na skutek niezastosowania się przez inwestora do wezwania, wydane postanowienie musi być jasne, precyzyjne, dokładnie określać stwierdzone przez organ nieprawidłowości, aby nie powstały jakiekolwiek wątpliwości co do potrzeby i sposobu wykonania obowiązku. Umożliwia to również dokonanie kontroli zasadności wezwania w razie zaskarżenia tego postanowienia w odwołaniu od odmownej decyzji organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 391/22 (dostępny w CBOSA).
Zauważyć należy, iż mimo dostrzeżonego przez Wojewodę Pomorskiego uchybienia, o którym wyżej mowa nie podjął on jakichkolwiek działań sanujących wadliwość postępowania Starosty Lęborskiego. Co więcej, Wojewoda Pomorski wskazał także na inne nieprawidłowości wniosku skarżącego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, co do których pominął konieczność wezwania w trybie art. 35 ust. 3 tej ustawy.
Wobec powyższego z uwagi na naruszenie przez organy obu instancji trybu określonego w art. 35 ust 1, ust. 3 oraz ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego i tym samym naruszenie art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) orzekł jak w sentencji wyroku.