II SA/KR 2899/03

II SA/Kr 2899/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Grażyna Firek /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007 r. sprawy ze skarg I. B. – R., M. K. – B. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargi oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2003 roku, Nr [...], znak sprawy [...], Prezydent Miasta K. na podstawie art. 39, art. 42 i art. 44 w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 717) oraz art. 104 k.p.a. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego zabudowanego w ścianach szczytowych w granicy sąsiadów nr [...] i [...]" na terenie działki nr [...] - obręb [...], przy ul. N. w K., wskazując, iż aktualnie dla obszaru inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja zachowuje ważność do dnia 31 grudnia 2007 roku.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił, iż w dniu [...] lutego 2003 roku A. K. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, że obszar ten nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego postępowanie przeprowadził w trybie art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalił w oparciu o przepisy szczególne i uwzględniają one wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury. Wskazał również, że określenie zasad kompozycji przestrzennej zostało oparte o ocenę warunków funkcjonalno - przestrzennych i architektonicznych na obszarze otoczenia planowanej zabudowy, podkreślił, że poprzez uzupełnienie sześciometrowej luki pomiędzy budynkami nr [...] i [...] utworzony zostanie jednolity ciąg zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej, złożony w sumie z czterech budynków, a brakujący element powstanie pomiędzy ścianami szczytowymi przylegających budynków, co poprawi estetykę pierzei ul. N., zaś realizacja inwestycji nie naruszy generalnego systemu przewietrzania w tym rejonie miasta z uwagi na nieznaczną kubaturę nowego obiektu. Podkreślił także, iż warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały sporządzone przez uprawnionego urbanistę - mgr inż. arch. E. G. w oparciu o przepisy ustaw szczególnych, powołanych w załączniku do decyzji.
W dalszej kolejności organ wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2003 roku została przeprowadzona, w myśl art. 44 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, rozprawa administracyjna. Podał także, iż J. S. kilkakrotnie (ustnie do protokołu w dniu [...] czerwca 2003 roku, w piśmie z tej samej daty, a także na rozprawie w dniu [...] czerwca 2003 roku) wnosił o umorzenie postępowania administracyjnego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną istnieniem w obrocie prawnym decyzji ostatecznych, dotyczących tego samego terenu. Wskazał również, że uzasadniony w ten sam sposób wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego złożyła także I. B. – R..
Organ I instancji wyjaśnił, iż istotnie w dniu [...] lipca 1996 roku, po rozpoznaniu wniosku A. K. zapadła decyzja nr [...], znak [...], odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: budynek mieszkalny dwukondygnacyjny z przyziemiem na działce nr [...] obręb [...] przy ul. N. w K., iż w dacie wydania przedmiotowej decyzji na obszarze pomiędzy ulicami C., S., R. i M. obowiązywał Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, zatwierdzony uchwałą Nr LXXXI/953/93 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993 roku, a odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nastąpiła z uwagi na sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z tymże planem. Wyjaśnił także, iż kolejne dwa wnioski A. K., złożone w dniach [...] marca 2000 roku i [...] stycznia 2002 roku, obejmujące ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...] obręb [...] przy ul. N.", zakładały realizację domu jednorodzinnego, dwukondygnacyjnego z przyziemiem, usytuowanego na działce nr [...] o powierzchni 141 m2 i szerokości 6m., w granicy działek nr [...] i [...] - forma plomby pomiędzy istniejącymi budynkami nr [...] i nr [...] i zostały połączone w jedno postępowanie, prowadzone pod znakiem [...]. Organ podkreślił, że prowadząc to postępowanie przyjęto, iż wobec uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie Uchwały Rady Miasta Krakowa Nr VII/58/94 w przedmiocie zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa w części dotyczącej obszaru pomiędzy ulicami C., S., R. i M., na obszarze tym obowiązywał plan zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LXXXI/523/93 z dnia 30 kwietnia 1993 roku i po przeanalizowaniu stanu faktycznego uznano, iż zachodzi tożsamość pomiędzy sprawą zakończoną ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 1996 roku oraz sprawą aktualnie rozpatrywaną, zatem wobec złożenia wniosków dotyczących tego samego terenu przez ten sam podmiot i wobec tego samego stanu faktycznego postępowanie uznano za bezprzedmiotowe i dlatego w dniu [...] marca 2002 roku wydano decyzję Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne.
W tym miejscu organ pierwszej instancji zaznaczył, że kwestia obowiązywania na omawianym terenie planu zagospodarowania przestrzennego była sporna, albowiem do 2002 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymywało, iż plan ten nie obowiązuje. Dopiero w decyzji z dnia [...] czerwca 2003 roku, utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] marca 2002 roku, Nr [...], a także w decyzji z dnia [...] lutego 2003 roku, uchylającej decyzję stwierdzającą nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1996 roku, odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "budynek mieszkalny dwukondygnacyjny z przyziemiem na działce nr [...] obręb [...] przy ul. N. w K.". Kolegium zmieniło swoje stanowisko uznając, że plan uchwalony w dniu 30 kwietnia 1993 roku obowiązuje na tym obszarze.
W dalszej kolejności Prezydent Miasta K. wskazał, iż obecnie stan sprawy uległ zmianie, ponieważ z dniem 31 grudnia 2002 roku miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły ważność, a zatem wniosek obejmuje ten sam co uprzednio teren, złożył go ten sam podmiot, jednakże zmianie uległ stan faktyczny i prawny, albowiem na przedmiotowym terenie nie obowiązuje żaden plan miejscowy; nie zachodzi więc tożsamość spraw, wobec czego postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, a dokonane rozstrzygnięcie nie będzie dotknięte wadą nieważności.
Organ wskazał ponadto, iż w dniu [...] czerwca 2003 roku, podczas rozprawy administracyjnej, J. S. stwierdził, że rozprawa ta nie spełnia swojego zadania - nie przyspiesza i nie upraszcza postępowania, a także nie jest wymagana. I w odniesieniu do tego zarzutu wyjaśnił, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązek przeprowadzenia rozprawy wynika z art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Na tej samej rozprawie J. S. stwierdził, iż brak jest możliwości zabudowy działki nr [...] obręb [...], ze względu na charakter zabudowy, powierzchnię działki i jej szerokość mniejszą niż 6 metrów. W tej kwestii Prezydent Miasta K. wskazał, iż szerokość i wielkość działki przy zabudowie jednorodzinnej szeregowej, w sytuacji braku planu miejscowego, nie jest uściślona przepisami szczególnymi; realizacja inwestycji będzie musiała spełniać wymogi bezpieczeństwa pożarowego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku, Nr 75 poz. 690); najczęściej stosowana szerokość członu dla budynku wewnętrznego w ciągu zabudowy jednorodzinnej szeregowej wynosi 5 - 7 m., a wielkość działek wewnętrznych najczęściej stosowanych zawiera się w przedziale 120 - 200 m2.
W decyzji wskazano nadto, iż Wojewoda M. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 roku, znak [...] stwierdził zgodność z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jako integralną część decyzji wskazano także załącznik nr 1 - warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w których wskazano, iż teren zostaje przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, z uwagi na brak zieleni wysokiej i niskiej nie określono szczegółowych warunków w zakresie ochrony zieleni, zaś obsługę komunikacyjną ustalono od ul. N.. Następnie określono warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, zaś odnośnie warunków zagospodarowania przestrzennego wskazano, na podstawie analizy istniejącego zainwestowania i zagospodarowania na działkach sąsiednich oraz w oparciu o charakter i formę zabudowy otoczenia, iż generalnym założeniem kompozycji funkcjonalno - przestrzennej jest stworzenie jednolitego ciągu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej, a planowany budynek, nawiązujący do przyległych gabarytem, formą i detalami, ma stanowić plombowe uzupełnienie zabudowy. Wskazano, iż ściany graniczące z sąsiednimi budynkami należy wykonać zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi i przeciwpożarowymi, przy czym zalecane jest użycie materiałów wykończeniowych wysokiej jakości. W zakresie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich ustalono, iż realizacja inwestycji nie może powodować uciążliwości i ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich, inwestycję projektować i budować należy w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi m. in. przez hałas, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Jako integralną część do decyzji włączono także załącznik nr 2 - graficzne przedstawienie linii rozgraniczających teren inwestycji.
Od powyższej decyzji odwołanie w terminie wnieśli M. K. – B., I. B. – R. i J. S..
M. K. – B. zarzuciła, iż zaskarżona decyzja narusza ustawę z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołująca się dopatrzyła się także sprzeczności rozstrzygnięcia z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również z k.p.a. I. B. – R. podniosła te same zarzuty, dodając nadto iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z pozostającą w obiegu prawnym decyzją nr [...]. J. S. wskazał natomiast, iż decyzja organu pierwszej instancji jest sprzeczna z przepisami prawa, a w aktach sprawy znajdują się zarzuty, które nie zostały uwzględnione przy jej podejmowaniu.
Uzupełniając odwołanie pismem procesowym z dnia [...] października 2003 roku, I. K. – B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem dotyczy ona sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, a mianowicie decyzją nr [...].
W dniu [...] października 2003 roku uzupełnienie odwołania złożył także J. S.. Zarzucił, iż w świetle przepisów planu miejscowego teren działki nr [...] nie nadawał się do zabudowy, co potwierdzone zostało odpowiednimi decyzjami - poza przytaczaną już decyzją nr [...], także decyzjami odmawiającymi ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu usługowego (Nr [...]) i kiosku handlowego (Nr [...]), których kopie dołączył do pisma procesowego. Wskazał również, iż decyzja nr [...] stanowi ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...], dopiero wejście w życie kolejnego planu miejscowego może doprowadzić do wygaśnięcia tej decyzji w wypadku jej sprzeczności z zapisami takiego planu, zaś stwierdzenie wygaśnięcia będzie wymagało formy decyzji. Decyzja nr [...] stanowi przedłużenie aktu normatywnego, jakim jest plan i jako taka obowiązuje ma charakter substytutu planu w odniesieniu do terenu działki nr [...]. Normy w niej zawarte obowiązują tak jak plan i tylko zapisy nowego planu mogą spowodować ich wygaśnięcie. Nie można zatem było, zd. odwołującego się , spornej działki traktować jako terenu, dla którego brak jest planu miejscowego, albowiem rolę planu w tym konkretnym przypadku pełni decyzja nr [...]. Odwołujący się odniósł się także do zastosowanego - jego zdaniem błędnie - przepisu art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując iż znajduje on zastosowanie jedynie w dwóch sytuacjach: gdy plan miejscowy nie został uchwalony oraz gdy plan obowiązywał, ale utracił moc, a jednocześnie nie wydano na jego podstawie ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; żadna z tych sytuacji nie dotyczy działki nr [...]. J. S. zarzucił także, iż postanowienie Wojewody M., jako zbyt ogólne i nie odnoszące się do złożonego stanu faktycznego terenu działki nr [...], nie spełnia wymogów art. 7 k.p.a.
W uzupełnieniu odwołania z dnia [...] października 2003 roku I. B. – R. wniosła - na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 (k.p.a.) w zw. z art. 34 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego. Zarzuciła, iż nieprawidłowe było zastosowanie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku, podczas gdy art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnosi się do spraw wszczętych i nie zakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy. Zdaniem autorki odwołania, przedmiotowa sprawa została zakończona ostateczną decyzją nr [...], odmawiającą ustalenia tych warunków. Nadto art. 34 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż utrata mocy planów miejscowych nie powoduje utraty mocy decyzji administracyjnych wydanych na ich podstawie. W ocenie odwołującej się w sytuacji utraty mocy planu ze względu na upływ czasu nie było podstaw, by po 11 lipca 2003 roku stosować art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zd. odwołującej się wydanie zaskarżonej decyzji obarczone jest wadą nieważności, skoro dotyczy ona sprawy już rozstrzygniętej, niniejsze postępowanie winno zatem podlegać umorzeniu. W kolejnym piśmie, wniesionym również dnia [...] października 2003 roku, I. B. – R. odniosła się negatywnie do próby zabudowy terenu działki nr [...], podnosząc iż obszar, na którym leży działka jest enklawą domów jednorodzinnych wolnostojących, a z uwagi na pobliski nasyp kolejowy i wysokie bloki funkcjonuje tak specyficzny system przewietrzania, narzucający zabudowę otwartą. Na obszarze tym nie występuje zabudowa szeregowa. Projektowana inwestycja pogorszy dotychczasowe standardy, powiększając intensywność zabudowy, naruszając system przewietrzania, wprowadzając zabudowę szeregową.
Po rozpoznaniu powyższych odwołań, decyzją z dnia 30 października 2003 roku, znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając w oparciu o art. 39, art. 40 ust.1, ust. 3, art. 42 i art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, organ drugiej instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz przepisami procedury, co uzasadnia nie uwzględnienie podniesionych w odwołaniach zarzutów. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem w myśl przepisu art. 85 ust. 1 tejże ustawy zastosowanie winny znaleźć przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, regulującej sposób i zakres postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując zrównoważony rozwój jako podstawę tych działań. W sytuacji braku podstawowego instrumentu zagospodarowania przestrzennego, jakim jest plan miejscowy, określenie przeznaczenia terenu i warunków zabudowy następuje w decyzji i warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. Wówczas, zgodnie z art. 44 cytowanej wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję wydaje się po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Przepis ten nakłada również na organ wydający decyzję obowiązek przedstawienia ustalonych warunków wojewodzie w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem.
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż jak wynika z akt administracyjnych, organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami. W myśl art. 28 k.p.a. prawidłowo ustalił strony postępowania, zawiadomił je o terminie rozprawy, zapewniając możliwość udziału w toczącym się postępowaniu, a następnie przeprowadził rozprawę, w toku której zastrzeżenia i uwagi stron były przedmiotem analizy organu, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji, ustalone przez uprawnionego urbanistę warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki objętej wnioskiem przedstawiono Wojewodzie M., który w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2003 roku stwierdził ich zgodność z prawem. Organ odwoławczy wskazał także, iż decyzja zawiera wszystkie elementy wynikające z treści art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - zakres merytorycznych ustaleń i warunków wynikających z powołanego przepisu jest wyczerpujący i jednoznaczny, a zatem nie może być ani rozszerzony, ani ograniczony.
W ocenie organu drugiej instancji, podniesione zarzuty nie mogły zostać uwzględnione i brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na podniesione zarzuty Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przedmiotowa sprawa nie podlegała umorzeniu z uwagi na fakt, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Nr [...] z dnia [...] lipca 1996 roku, odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Odmowa nastąpiła bowiem z uwagi na sprzeczność planowanego przez A. K. zamierzenia z obowiązującym wówczas Miejscowym Ogólnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993 roku, Nr LXXXI/523/93, który to plan utracił 31 grudnia 2002 roku moc obowiązującą, co spowodowało, że obecnie na danym obszarze nie obowiązują jego ustalenia. Brak mocy obowiązującej planu spowodowało zmianę stanu prawnego, a w takim przypadku, zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym określenie przeznaczenia terenu i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji i wówczas to decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest substytutem planu, do czasu uchwalenia nowego. Podkreślono także, iż organ pierwszej instancji wnikliwie ustosunkował się do podnoszonych zarzutów, a stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji tego organu znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.
Na powyższą decyzję skargi w terminie wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie I. B. – R., M. K. – B. i J. S..
W skardze, zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Kr 2899/03, I. B. – R. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z przyczyn, określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., wskazując, iż dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 1996 roku, Nr [...], którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej inwestycji na tym samym terenie. Decyzja ta nie utraciła mocy obowiązującej, mimo że przestał obowiązywać plan zagospodarowania przestrzennego, istniejący w obrocie prawnym w dacie jej wydania. Sama decyzja jednak pozostaje w obrocie prawnym, ponieważ nie stwierdzono jej wygaśnięcia.
Skarżąca wskazała także, iż postępowanie w sprawie objętej zaskarżoną decyzją zostało wszczęte w dniu [...] lutego 2002 roku, a zatem przed wejściem w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zgodnie z przepisem art. 85 tej ustawy w niniejszej sprawie stosuje się uprzednio obowiązujące przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 roku. Ustawa ta nie reguluje bezpośrednio skutków utraty mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do decyzji, wydanych na podstawie tego planu. Określa natomiast w art. 35 skutki wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiąc o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli są one sprzeczne z ustaleniami nowego planu. Wygaśnięcie takich decyzji wymaga odrębnego stwierdzenia przez organ, który je wydał. Przy wygaśnięciu planu zagospodarowania przestrzennego nie można mówić, że decyzja wydana na jego podstawie jest sprzeczna z jakimkolwiek planem, bo takiego planu nie ma. Nie może więc ona wygasnąć na podstawie tego przepisu, nadal zatem obowiązuje. Rozumowanie to jest zgodne z zasadą wyrażoną w art. 34 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącym iż utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji wydanych na podstawie tego planu i oznacza, że zasada ta pośrednio obowiązywała także pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku. W świetle powyższego zaskarżona decyzja jest - w ocenie skarżącej - nieważna z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
W zarejestrowanej pod sygnaturą akt II SA/Kr 2949/03 skardze M. K. – B. również wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 6, 7, 8 i 107 § 3 k.p.a. Wskazała, że na tym samym terenie obowiązują dwie sprzeczne ze sobą decyzje, a sprzeczność ta wywołuje kolejne komplikacje, albowiem tak z obecnie obowiązujących, jak i uprzednich przepisów wynika, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Rodzi to niedopuszczalną sytuację, w której ten organ będzie związany dwoma sprzecznymi ze sobą decyzjami.
Nadto, zdaniem skarżącej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono dokładnie, na czym polega zmiana stanu prawnego i jakie rodzi skutki prawne w odniesieniu do zaistniałej w niniejszej sprawie sytuacji - gdy plan pozostawał w mocy, wydano nadal obowiązującą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a plan utracił moc na skutek upływu czasu, a nie na skutek jego wadliwości. W uzasadnieniu nie powołano przepisu, który stwierdzałby wygaśnięcie decyzji Nr [...]. Decyzja nie podaje zależności pomiędzy utratą mocy planu a obowiązywaniem decyzji, nie wykazano też, że zmiana stanu prawnego powoduje wygaśnięcie bądź wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Nr [...], nie wynika to również z przepisów ustaw z 1994 roku i 2003 roku. W aktach sprawy brak również decyzji, która stwierdziłaby wygaśnięcie decyzji Nr [...]. Skarżąca zarzuciła również, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie odniesiono się do wyrażonego w odwołaniu zarzutu funkcjonowania dwóch sprzecznych ze sobą decyzji i dopuszczalności zaistnienia takiej sytuacji.
O stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wniósł także J. S., którego skargę zarejestrowano pod sygnaturą II SA/Kr 2973/03. Zarzucił on zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a., poprzez zastosowanie art. 44 wbrew stanowi faktyczno- prawnemu, wynikającemu z art. 39, 40, 48 i 35 ustawy z 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, jak też z art. 34 ust. 2 ustawy z 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem skarżącego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza także art. 107 § 3 k.p.a., brak w nim bowiem odniesienia do całego materiału i podania przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności materiałowi dowodowemu, przedstawionemu w odwołaniu. Nadto decyzja narusza warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przyjmuje bowiem linię projektowanej zabudowy wzdłuż granicy działki nr [...], wykraczającą 1,5 metra poza gabaryty budynku nr [...], niezgodnie z warunkami technicznymi, mówiącymi o możliwości dobudowy do istniejącego budynku, posadowionego wzdłuż granicy.
Jako uzasadnienie skargi J. S. dołączył także kopię własnego pisma (uzupełnienia odwołania) z dnia [...] października 2003 roku, a także kopię pisma I. B. – R. z dnia [...] października 2003 roku, zatytułowane jako "dalszy ciąg uzupełnienia odwołania".
W odpowiedziach na powyższe skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o ich oddalenie, wskazując jako okoliczność bezsporną, iż Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, zatwierdzony uchwałą Nr LXXXI/953/93 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993 roku utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2002 roku, zaś brak mocy obowiązującej planu powoduje zmianę stanu prawnego i faktycznego. Z uwagi na utratę mocy obowiązującej planu brak jest ciągłości prawnej w zakresie przeznaczenia określonych terenów na cele wskazane w poprzednio obowiązującym planie oraz sposobu ich zagospodarowania. Zmiana stanu prawnego i faktycznego powoduje, że nie istnieje tożsamość przedmiotowej sprawy z postępowaniem zakończonym ostateczną decyzją organu pierwszej instancji Nr [...], a wobec tego zaskarżona decyzja nie może być dotknięta wadą nieważności, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W niniejszej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, mamy do czynienia z tym samym podmiotem oraz przedmiotem postępowania, jednakże odmienny jest stan prawny i faktyczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło również, iż brak planu zagospodarowania przestrzennego nie pozbawia danego terenu możliwości jego zabudowy i zagospodarowania, zaś fakt że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej działki z uwagi na sprzeczność zamierzonej inwestycji z nieobowiązującym już planem zagospodarowania przestrzennego, nie udaremnia w aktualnym stanie prawnym rozstrzygnięcia o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji przez inwestora. Nadto w odpowiedzi na pozostałe zarzuty organ drugiej instancji w całości podtrzymał swoje stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządził połączenie spraw o sygnaturach II SA/Kr 2949/03 i II SA/Kr 2973/03 do wspólnego rozpoznania ze sprawą ze skargi I. B. – R. (sygn. akt II SA/Kr 2899/03) na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm./.
Na tejże rozprawie skarżący J. S. podkreślił, że organ odwoławczy nie przeprowadził analizy całej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności jej rozdziału 3, a z przepisów tych jasno wynika, że decyzje podjęte w czasie obowiązywania planu pozostają nadal wiążące. Wskazał także, iż decyzja odmowna ukształtowała prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich i nie została wyeliminowana z obrotu, a zatem nadal wiąże. Zarzucił też, iż przeprowadzona analiza urbanistyczna pozostawia wiele do życzenia, a przede wszystkim rażąco zaniża standard zabudowy.
Uczestnik – inwestor A. K., wnosząc o oddalenie skargi podał, że uzyskał już pozwolenie na budowę i obiekt został już wybudowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.).
Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W myśl wskazanego wyżej art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, wobec czego jego ingerencja nie musi ograniczać się wyłącznie do decyzji lub aktu bezpośrednio zaskarżonych. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd – w myśl art. 151 p.p.s.a. – skargę oddala.
Mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy oraz zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, a także przebieg postępowania przed organami administracji publicznej, wszystkie skargi uznać należy za bezzasadne.
W pierwszej kolejności należy wskazać na prawidłowość ustaleń, poczynionych przez organy administracji publicznej obu instancji w zakresie utraty mocy obowiązującej Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, zatwierdzonego uchwałą Nr LXXXI/953/93 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993. Wskazać należy, iż plan ten został uchwalony pod rządami ustawy z dnia 12 lipca 1984 roku o planowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 1989 roku, Nr 17, poz. 99 z późniejszymi zmianami). Ustawa z 1984 roku została uchylona przez przepis art. 74 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 1995 roku (art. 75 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Ustawa z 1994 roku przewidywała w przepisie art. 67 ust. 1 utratę mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu jej wejścia w życie. Pierwotnie przepis ten stanowił, iż owe plany tracą moc po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże ostatecznie, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 21 grudnia o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 154, poz. 1804) termin ten został przedłużony do 8 lat. Z uwagi na fakt, iż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie - w myśl jej art. 75 - z dniem 1 stycznia 1995 roku, uchwalone wcześniej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc po upływie ośmiu lat od tej chwili, a zatem z dniem 2 stycznia 2003 roku. Sytuacja ta dotyczy również obejmującego sporną działkę Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, zatwierdzonego uchwałą Nr LXXXI/953/93 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993. Sąd zauważa, iż organy w uzasadnieniach decyzji wskazały datę derogacji planu z minimalną niedokładnością (wskazując dzień 31 grudnia 2002 roku jako datę utraty mocy planu), co jednak w niniejszej sprawie nie miało żadnego znaczenia.
Z uwagi na daty wydania decyzji obu instancji, niezbędne było również ustalenie, jakie przepisy winny znaleźć zastosowanie, w sytuacji gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został złożony w dniu [...] lutego 2003 roku, a zatem pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, natomiast decyzje obu instancji (z dnia [...] września 2003 roku i 30 października 2003 roku) zapadły już po wejściu w życie kolejnego aktu prawnego, regulującego przedmiotową materię - ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 roku. Ustawa ta w art. 85 ust. 1 stanowił, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Prawidłowo zatem organy obu instancji stwierdziły, iż przedmiotową sprawę należało rozstrzygać w oparciu o przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku. Z uwagi na podnoszone w toku postępowania administracyjnego zarzuty odnośnie zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego trzeba podkreślić w odniesieniu do powyższych wywodów, iż w przedmiotowej sprawie - stosownie do cytowanego art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w ogóle nie mogło być mowy o stosowaniu przepisów tej ustawy ani o uwzględnieniu jej uregulowań, gdyż z racji daty wszczęcia postępowania zastosowanie mogła znaleźć wyłącznie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku.
Ustawa ta przewidywała (art. 2 ust. 1), iż ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. W myśl art. 2 ust. 2, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, określenie przeznaczenia i ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. Zastrzeżenie art. 13 ust. 1 odnosiło się do sytuacji, w których sporządzenie planu miejscowego było obligatoryjne, co w przypadku działki nr [...] obręb [...] nie miało miejsca. Zatem w razie braku planu miejscowego ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało wyłącznie w oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a decyzja stanowiła surogat planu miejscowego w odniesieniu do terenu konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż surogatem planu może być decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ale już nie decyzja odmawiająca ustalenia tych warunków dla konkretnej inwestycji - taka decyzja bowiem żadnych warunków nie ustala, przesądzając jedynie, iż konkretna inwestycja nie może zostać zrealizowana.
Podkreślenia wymaga, iż przepis art. 2 ust. 2 ustawy z 1994 roku nie daje podstaw do rozróżniania sytuacji, kiedy dany teren nigdy nie posiadał obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego od przypadków, kiedy teren był objęty planem, który utracił już moc obowiązującą. Plan uchylony należy w świetle tego przepisu traktować zatem jako nie istniejący, wobec czego ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustalane powinno być wyłącznie na podstawie przepisów obowiązujących ustaw, a nieobowiązujący plan nie mógł mieć żadnego wpływu na treść decyzji. Warto w tym miejscu wskazać na przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do którego nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2; można z tak brzmiącego przepisu wywieść, iż w sytuacji braku planu - czyli w sytuacji, o jakiej mowa w art. 2 ust. 2 ustawy - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa.
Podstawowy spór w niniejszej sprawie dotyczył kwestii, czy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji dotyczyła sprawy już wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną, na czym skupiały się strony postępowania w swoich wnioskach, odwołaniach i wreszcie w skargach do sądu administracyjnego. Odpowiedź pozytywna na tak postawione pytanie pociągałaby za sobą daleko idące skutki, oznaczając - w myśl art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.- nieważność obu decyzji administracyjnych. Sprawę administracyjną rozumieć przy tym należy jako przewidzianą w przepisach prawa administracyjnego materialnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków organu administracyjnego i strony postępowania administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym poglądem nauki prawa administracyjnego i orzecznictwa, tożsamość dwóch lub więcej spraw zachodzi wówczas, gdy dotyczą one tego samego podmiotu, tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym. Dopiero stwierdzenie, iż wszystkie te elementy stosunku administracyjnoprawnego są identyczne w porównywanych sprawach, rozstrzygniętych decyzjami administracyjnymi, pozwala na traktowanie tych spraw jako tożsamych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2003, IV SA 453/2000; T. Woś: Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 1993 roku, III ARN 27/03, OSP 1995, Nr 3, str. 119; M. Jaśkowska: Komentarz do art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II).
Jak wyżej wskazano i jak podkreślały organy administracji publicznej w kwestionowanych rozstrzygnięciach, decyzja Nr [...] z dnia [...] lipca 1996 roku, odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "Budynek mieszkalny jednorodzinny" na terenie działki nr [...] - obręb [...], przy ul. N. w K. na wniosek A. K. zapadła w czasie obowiązywania Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, zatwierdzonego uchwałą Nr LXXXI/953/93 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 kwietnia 1993, natomiast zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w sytuacji, kiedy plan ten już nie obowiązywał. W ocenie Sądu, nie może być mowy o tożsamości obu odmiennie rozstrzygniętych spraw administracyjnych, albowiem decyzje w nich wydane - aczkolwiek charakteryzujące się łącznością podmiotową (osobą inwestora) i przedmiotową (tym samym zamierzeniem inwestycyjnym) – zapadły w zupełnie innych stanach prawnych. Zarzut ponownego rozstrzygnięcia sprawy, załatwionej już uprzednio decyzją ostateczną, zmierzający w konsekwencji do stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, okazał się zatem chybiony. Nie można również zgodzić się z zaprezentowaną przez skarżących tezą, jakoby nabyli oni - jako strony postępowania administracyjnego inne niż inwestor - jakiekolwiek prawo w wyniku wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działce sąsiedniej. Odmowa ustalenia warunków lokalizacji inwestycji w danym stanie faktycznym i prawnym na konkretnej działce nie może bowiem - zdaniem Sądu - być utożsamiana z nieograniczoną w czasie ochroną sąsiadów tejże działki przed jej zabudową.
Skarżący podnosili również zarzuty dotyczące braku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Nr [...] w związku z utratą mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując iż organy administracji publicznej nie rozważyły przepisów zawartych w rozdziale 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku. Konieczne jest w tym miejscu wskazanie, iż ów rozdział, przewidujący tryb stwierdzania wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, odnosi się wyłącznie do sytuacji, kiedy takie decyzje, wydane przed wejściem w życie planu zagospodarowania przestrzennego, są sprzeczne z jego zapisami. Brak jest natomiast podstaw, aby przepisy te stosować w sytuacji, kiedy decyzję wydano w oparciu o plan, który następnie utracił moc, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Twierdzenia skarżących, iż taka decyzja również wymaga stwierdzenia wygaśnięcia w drodze stosownego rozstrzygnięcia, nie znajdują potwierdzenia we właściwych przepisach.
Wyjaśnienia wymaga także podnoszona jako zarzut kwestia istnienia w obiegu prawnym dwóch sprzecznych decyzji i związania takimi decyzjami organów administracji architektoniczno - budowlanej. Otóż wskazać należy, że przepis art. 47 ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym przewidywał, iż warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Podobnie rzecz ma się w obecnie obowiązującym stanie prawnym, gdzie organ wydający pozwolenie na budowę będzie związany decyzją ustalającą warunki zabudowy w myśl art. 55 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z literalnego brzmienia przytoczonych przepisów wynika tylko tyle, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej jest związany treścią pozytywnej decyzji, ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja negatywna, odmawiająca ustalenia takich warunków, nie jest objęta treścią tak art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem nie wiąże organów w rozumieniu tego przepisu. Owszem, o ile inwestor dysponuje jedynie decyzją odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi to przeszkodę dla uzyskania pozwolenia na budowę, ale z tego tytułu, iż nie przedłożenie decyzji pozytywnej będzie - w braku planu zagospodarowania przestrzennego - przeszkodą w merytorycznym rozpatrzeniu wniosku o udzielenie takiego pozwolenia. Natomiast o ile inwestor posiada aktualną i ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, uprzednio wydane decyzje odmowne nie tamują możliwości uzyskania pozwolenia na budowę, nawet jeżeli nie stwierdzono ich wygaśnięcia.
Bezzasadny jest także zarzut sprzeczności ustalonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z przepisem o randze podstawowej - a mianowicie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami). Wskazać należy, iż powyższe rozporządzenie należy - w myśl art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane - do przepisów techniczno - budowlanych, branych pod uwagę w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i zgodność zamierzonej inwestycji z jego postanowieniami nie mogła stanowić przedmiotu oceny na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Podniesione w skargach zarzuty obrazy przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. - a zatem naruszenia zasady praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, a także wymogów stawianych uzasadnieniu decyzji podyktowane były odmiennym zapatrywaniem skarżących na tożsamość spraw administracyjnych i kwestię zastosowania właściwych przepisów, stanowiąc pochodną zarzutów, do których Sąd odniósł się powyżej. Trudno również zgodzić się z poglądem, jakoby organy administracji nie odniosły się do całokształtu materiału dowodowego i nie wskazały, z jakich powodów odmówiły pewnym dowodom wiary. Wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy był właściwie od początku bezsporny, zaś kwestionowany w toku postępowania był wyłącznie stan prawny- w szczególności zakres mocy wiążącej decyzji Nr [...] i tożsamość sprawy nią rozstrzygniętej ze sprawą niniejszą. Organy administracji publicznej dokonały wyczerpującej oceny stanu prawnego, obszernie wyjaśniając motywy podjętych decyzji. Okoliczność, iż organy nie podzieliły zdania skarżących w odniesieniu do charakteru decyzji Nr [...] jako przekreślającej możliwość ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w razie zmiany stanu prawnego, stanowiła jedynie ocenę prawną i nie może być utożsamiana z kwestionowaniem wiarygodności przedłożonych dokumentów, w tym owej decyzji.
Za prawidłowe trzeba również uznać postanowienie Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2003 roku, wydane w oparciu o art. 44 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W nawiązaniu do podnoszonych w toku postępowania zarzutów należy w tym miejscu zaznaczyć, iż rolą Wojewody była kontrola zgodności z prawem wyłącznie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zaś badanie legalności i prawidłowości całego postępowania administracyjnego, w tym kontrola czy nie zachodzi tożsamość z materią już ostatecznie rozstrzygniętą, które to zagadnienie stanowiło istotę sporu w niniejszej sprawie. Nie można zatem stawiać postanowieniu Wojewody M. zarzutu "zbytniej ogólności", jak chce tego jeden ze skarżących.
Wyjaśnić nadto należy, iż podniesiona przez uczestnika postępowania A. K. okoliczność, iż uzyskane zostało pozwolenie na budowę, a inwestycja została już zrealizowana, jest dla wyniku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego obojętne. Sąd administracyjny jest bowiem umocowany do badania prawidłowości kontrolowanego postępowania i zdarzenia mające miejsce po zakończeniu tego postępowania nie mogą być brane pod uwagę.
Niezależnie od zarzutów wyartykułowanych w skargach, Sąd, dokonując z urzędu kontroli w granicach sprawy, nie dopatrzył się żadnych istotnych uchybień tak w zakresie przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. Organy prowadzące postępowanie ustaliły krąg stron postępowania w zgodzie z dyspozycją art. 28 k.p.a. i w myśl art. 10 k.p.a. - zapewniły wszystkim stronom możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Niezależnie od realizacji wymogów proceduralnych, przewidzianych przez k.p.a., przeprowadzone postępowanie czyniło zadość odpowiednim przepisom właściwej w sprawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym- zgodnie z dyspozycją art. 44 ust. 1 tej ustawy została przeprowadzona obligatoryjna rozprawa administracyjna, zaś w myśl art. 44 ust. 3 – projekt warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został zbadany przez Wojewodę M. pod kątem ich zgodności z prawem.
Z uwagi na powyższe, nie znajdując powodów dla uchylenia tak zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, Sąd skargi oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.