II SA/Kr 2860/02

II SA/Kr 2860/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-09-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-10-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Pasternak
Małgorzata Brachel - Ziaja
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Barbara Pasternak Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia 25 września 2002 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., (znak [...]) Wójt Gminy w L., działając na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył, wznowione na wniosek S. B. postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej system GSM [...] na działce ewidencyjnej nr 1 w J. zakończonego decyzją Wójta Gminy L. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r., (znak: [...]).
Odwołanie S. B. nie zostało uwzględnione i Wojewoda, decyzją z dnia 25.09.2002 r., (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje wywodząc w uzasadnieniu, że pismem z dnia 30.03.2002 r., które do urzędu wpłynęło w dniu 22.04.2002 r., działający z upoważnienia S. B. i innych zainteresowanych radca prawny mgr S. G. wystąpił do Wójta Gminy L. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie budowy stacji telefonii komórkowej na działce nr 1 w J. zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy L. z dnia [...].04.2000 r., podstawą do wznowienia postępowania ma być art. 145 § 1 pkt 4 kpa ponieważ S. B. właściciel działki nr 2 w J. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, natomiast art. 147 kpa stanowi, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. Osoba występująca w tym trybie z wnioskiem o wznowienie postępowania musi być stroną w tym postępowaniu. Tymczasem S. B. stroną przedmiotowego postępowania nie może być, gdyż jest właścicielem działki nr 3 oddzielonej od działki nr 1 na której zlokalizowana jest przedmiotowa staga telefonii komórkowej działką nr 4 o stanowiącą drogę gminną. Projektowana staga została usytuowana w odległości ponad 80,0 m od jego działki. Zgodnie z opracowaną oceną oddziaływania na środowisko stacji bazowej BT- [...] w J. jedynym czynnikiem fizycznym który stanowi uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska jest pole magnetyczne o wartościach wyższych niż graniczne dla dopuszczalnych poziomów promieniowania. Pola o tych wartościach wystąpią tylko na znacznych wysokościach nad terenem od około 27,7 m nad poziomem terenu i w odległości około 15,0 m od anten sektorowych, a zatem w znacznym oddaleniu od działki odwołującego się. Zgodnie z oceną oddziaływania przedmiotowa stacja nie będzie wywierała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i wobec powyższych ustaleń nie ma potrzeby ustanowienia dla tej stacji obszaru ograniczonego użytkowania. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, ze S. B. nie jest stroną w przedmiotowym postępowaniu, ponieważ budowa w żaden sposób nie wpływa na jego działkę. Wobec powyższego słusznie organ I instancji umorzył wszczęte postępowanie wznowieniowe, ponieważ jak wykazało postępowanie wyjaśniające zostało ono wszczęte na wniosek osoby nie będącej stroną w postępowaniu.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył S. B. i nie precyzując żądania skargi, zarzucił:
"1. sprzeczność istotnych ustaleń zaskarżonej decyzji z rzeczywistym stanem sprawy przez przyjęcie merytorycznych w sprawie przesłanek do umorzenia postępowania 2. naruszenie przepisów postępowania przez przekroczenie granic określonych w przepisie art. 149 § 2 k.p.a. i wydanie merytorycznego w sprawie rozstrzygnięcia, aby Skarżący nie był stroną przedmiotowego postępowania, podczas gdy w rzeczywistym stanie przedmiotowej sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną Decyzją postępowanie co do wznowienia postępowania jest jedynie podstawą do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do przyczyn rozstrzygnięcia istoty sprawy, a nie jest podstawą do orzekania w przedmiocie stron postępowania administracyjnego"'.
W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 105 § 1 kpa bowiem nie wskazuje "żadnego konkretnego faktu, ani żadnej konkretnej okoliczności, ani przyczyny z których wynikać by miało, aby postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe".
Sprzecznie z treścią art. 149 k.p.a. zaskarżona decyzja naprowadza merytoryczne w sprawie twierdzenia, aby projektowana stacja usytuowana została w odległości ponad 80 metrów od działki S. B. i przez to nie wywiera negatywnego wpływu na zdrowie ludzi. Brak też podstaw do ustalenia, aby dla przedmiotowej stacji nie było potrzeby ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania. Do podejmowania takich ustaleń brak jest jakichkolwiek podstaw. W szczególności nie ma rzeczywistej potrzeby do ustalania na tym etapie postępowania czy S. B. jest stroną w postępowaniu w sprawie budowy przedmiotowej stacji. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie w sprawie wznowienia postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Nie stanowi natomiast podstawy do dokonywania wyżej przywołanych merytorycznych ustaleń w przedmiotowej sprawie. Tym bardziej brak jest podstaw do opierania na wyżej powołanych ustaleniach merytorycznego w sprawie rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).,
Skarga jest uzasadniona aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych ale podnieść należy, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak 1 utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo.
Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych zapisanej w art. 16 kpa. Dlatego niezwykle istotna jest w takim postępowaniu precyzja organów zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i interpretacji prawa.
Otóż organ" I instancji na podstawie art. 105 § 1 kpa, umarza wznowione postępowanie z uwagi na to, że wnoszący o wznowienie postępowania nie może być uznany za stronę postępowania.
Stanowisko to akceptuje organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję.
Zaprezentowane stanowisko jest błędne.
Zgodnie z art. 149 § 2 kpa po wznowieniu postępowania organ przeprowadza postępowanie merytoryczne w dwóch aspektach :
rzeczywistego istnienia podstawy wznowieniowej i co do istoty sprawy. Negatywne ustalenie w zakresie pierwszym prowadzi wprost do wydania decyzji o treści określonej przepisem art. 151 § 1 pkt 1 kpa tj. do odmowy uchylenia ostatecznej decyzji - bez dalszego badania istoty sprawy. W takiej sytuacji, choćby nawet w ocenie organu decyzja ostateczna była wadliwa z przyczyn innych niż wymienione w art. 145 § 1 kpa, nie jest możliwe inne rozstrzygnięcie. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym jest możliwe tylko wtedy, kiedy istnieje rzeczywiście jedna z podstaw wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 kpa. Jeśli podstawa wznowienia istnieje, możliwe są dwa rozwiązania : albo ostateczna decyzja podlega uchyleniu i jest zastąpiona inną (art. 151 § 1 pkt 2), albo stwierdza się, że ostateczna decyzja została wydana z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i 2 kpa). Jeżeli więc organ stwierdza, po wznowieniu postępowania, że nie istnieje podstawa wznowienia zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej ( art. 151 § 1 pkt. 1 kpa). Decyzja o umorzeniu nie może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania co do wad określonych w art. 145 § 1.
Wbrew temu co się twierdzi w skardze, iż "nie ma rzeczywistej potrzeby do ustalania na tym etapie postępowania czy S. B. jest stroną w postępowaniu’’ - podstawowym obowiązkiem organu jest ustalenie podstawy wznowienia, w niniejszym przypadku faktu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jeżeli więc podmiot wnoszący o wznowienie postępowania, twierdzi, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu obowiązkiem organu jest po pierwsze ustalenie, czy ten podmiot może mieć atrybut strony postępowania administracyjnego, a po drugie, czy bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Stwierdzenie braku którejkolwiek z tych przesłanek - musi prowadzić do wydania decyzji o której mowa w art. 151 § 1 pkt. 1 kpa. Postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 2 kpa) stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Tak więc ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę wyżej naprowadzone okoliczności, jak również rozważą czy przytoczone okoliczności uznania S. B. za nie posiadającego atrybutu strony, które ujawnione zostały w toku postępowania, mogą decydować o braku tego atrybutu.
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt.l lit."a" i "c" należało orzec jak w sentencji.
O kosztach nie orzeczono bowiem pełnomocnik nie wnosił o zasądzenie na rzecz skarżącego tych kosztów.