II SA/Kr 2818/03

II SA/Kr 2818/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Rynczak /przewodniczący/
Izabela Dobosz
Janusz Kasprzycki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Ewa Rynczak Sędziowie NSA: Izabela Dobosz AWSA: Janusz Kasprzycki ( spr.) Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2007 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie garaży I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2003 r. nr [...]; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej B. S. kwotę 10 zł ( słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2000 r., znak: [...] Prezydent Miasta udzielił E. W., J. Z. i B. Z. pozwolenia na użytkowanie zespołu garaży "blaszaków" na działce nr 154/1 obr. [...] przy ul. [...] w K.
W dniu [...] 2003 r. wpłynął wniosek B. S. wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją.
We wniosku o wznowienie wnioskująca podniosła, iż jako właścicielka sąsiedniej działki powinna być powiadomiona o toczącym się postępowaniu
w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie zespołu garaży "blaszaków".
O decyzji o pozwoleniu na użytkowanie garaży dowiedziała się w dniu [...] 2003 r. Wnioskująca podniosła również, iż garaże nie spełniają wymogów określonych w art. 5 ust. 1 d i 1 e, art. 6 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm., zwanej dalej - Prawo budowlane
z 1994 r.), a także, że organ wydający przedmiotową decyzję naruszył ust. 1 pkt.6 w/w artykułu, poprzez nie uwzględnienie ochrony interesów osób trzecich, określonych ust. 2 pkt. 3 i 4 wyżej cytowanego art. 5 Prawa budowlanego z 1994 r.. Wnioskująca podniosła także, iż tak duża ilość garaży blaszanych na sąsiedniej działce jest bardzo uciążliwa ze względu na zwiększoną liczbę przejeżdżających aut różnej wielkości powodujących znaczny hałas oraz ze względu na to, że auta te są myte
i naprawiane na wolnym powietrzu.
Postanowieniem z dnia [...] 2003 r., znak: AU-01-3-AWI.73551-210/03 Prezydent Miasta wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 1071, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.)
W wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie wznowienia w dniu [...] 2003 r. została wydana decyzja, znak:[...], na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1, art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt.4 i art. 104 k.p.a., którą Prezydent Miasta odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zespołu garaży "blaszaków" na działce nr 154/1, obr. [...] przy ul. [...] w K.
W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta wskazał, że w myśl art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Prezydent podniósł, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo każdy kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podstawa wznowienia wynikająca z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. opiera się na dwóch przesłankach tj. fakcie nie brania przez stronę udziału w postępowaniu oraz braku winy strony, przy czym przesłanki te muszą wystąpić łącznie.
Prezydent stwierdził, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym nie zależy od życzenia strony lecz od istnienia interesu prawnego, który musi być aktualny
i obiektywnie sprawdzalny. Status strony wynika bowiem z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa i obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ prowadzący postępowanie. Po stronie podmiotu musi zatem istnieć "własny" interes prawny podlegający konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie stronie statusu strony
w określonej sprawie musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Interes prawny jest zazwyczaj definiowany jako oparty o konkretną, istniejąca normę prawa materialnego. Do stwierdzenia istnienia interesu prawnego po stronie jakiegoś podmiotu należy wskazać normę prawną, która da się indywidualnie określić
i wyodrębnić normę, która tak wiąże się z indywidualną sytuacja prawna jakiegoś podmiotu, że daje mu ochronę prawną w danej konkretnej sytuacji. Od interesu prawnego należy odróżnić interes taktyczny, który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, nie może jednak wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Brak wskazania normy prawa materialnego, które czyniłoby wadliwą decyzją pozwolenia na użytkowanie nakazuje zarzuty skarżącej kwalifikować w kategoriach mieszczących się
w pojęciu naruszenia interesu faktycznego, nie mającego znaczenia interesu prawnego.
Prezydent podkreślił, że w analizowanej sprawie chodzi o odpowiedź na pytanie, czy w sprawie wydania decyzji pozwolenia na użytkowanie dla zespołu garaży "blaszaków", posiada interes prawny osoba nie będąca właścicielem nieruchomości na której zlokalizowana jest inwestycja, ani też nie będąca inwestorem w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z przepisami ustawy Prawa budowlanego z 1994 r. z wnioskiem
o pozwolenia na użytkowanie może wystąpić jedynie właściciel wybudowanego obiektu budowlanego. Może to być zarówno właściciel nieruchomości, której częścią składową jest samowolnie użytkowany obiekt budowlany lub użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej, na której taki obiekt został wybudowany. W ocenie Prezydenta
w przedmiotowej sprawie warunek ten został spełniony. Z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie wystąpiły bowiem współwłaścicielki działki nr 154/1 obr.[...], tj. E. W., J. Z. oraz B. Z.. Zgodnie z w/w. artykułem właściciel jest obowiązany dołączyć do wniosku inwentaryzację powykonawczą i ekspertyzę techniczna potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony Inspekcji Ochrony Środowiska, Inspekcji Sanitarnej Państwowej Straży Pożarnej. W/w. organy mają 14 dni od dnia złożenia wniosku przez inwestora na zajęcie stanowiska. Nie zajęcie stanowiska przez w/w. organy, traktuje się jak nie zgłoszenie sprzeciwu lub uwag. "Prezydent stwierdził, że w badanej sprawie wszystkie wymagane przepisami prawa warunki zostały przez właścicielki działki spełnione.
Prezydent podniósł także, że w sprawie tej stanowisko zajął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - Powiat Grodzki, który [...] 2000 r. wydał zaświadczenie, potwierdzające, że wybudowane przed 1995 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę obiekty budowlane-garaże "blaszaki" (13 sztuk) zlokalizowane na działce nr 154/1 obręb [...] usytuowanej w K. przy ul. [...] znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę, nie powodują niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno - budowlanymi i normami, inwestor przedłożył wymagane przepisami szczególnymi pozytywne opinie innych organów administracji państwowej. W dniu [...] 2000 r. w obecności E. W. dokonano oględzin przedmiotowej budowy. Podczas oględzin ustalono, że teren jest uporządkowany, a garaże utrzymane są w dobrym stanie technicznym.
W ocenie więc Prezydenta Miasta wnioskujące o uzyskanie decyzji
o pozwoleniu na użytkowanie dokonały wszelkich formalności wymaganych przepisami prawa do uzyskania tej decyzji. Nie stwierdzono, aby przedmiotowa inwestycja
w jakikolwiek sposób naruszała interesy osób trzecich, w tym B. S. Prezydent uważa więc, że w przedmiotowym postępowaniu nie przysługiwał B. S. przymiot strony, wobec czego orzekł jak w sentencji decyzji.
Odwołanie od tej decyzji wniosła B. S. domagając się w nim uchylenia decyzji o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie garaży
i wydanie decyzji uchylającej decyzję o pozwoleniu na użytkowanie garaży.
W odwołaniu tym podniosła także, że ówczesny plan zagospodarowania przestrzennego, jej zdaniem, nie przewidywał, aby na działce numer 154/1 obr. [...] można było budować garaże blaszane dla celów komercyjnych. Dowodem tego jest, według niej, opinia urbanistyczna z dnia [...] 1999 r. Nr [...], w której wyraźnie stwierdzono, że działka numer 154/1, położona jest
w terenach częściowo budowlano - mieszkalnych, a w części przeznaczonym pod zieleń parkową (mniej więcej po 1/2 części). Garaże blaszane budowane na wynajem winny być lokalizowane na terenach przeznaczonych pod usługi publiczne lub komercyjne. Owszem, obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację tego typu obiektów, ale tylko jako towarzyszących zabudowie podstawowej (budynki mieszkalne) do 30% powierzchni zabudowy działki.
Organ administracyjny wydając decyzję pominął zapisy miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa, w szczególności: §19 ust. 3, §16 ust. 1,2 i 3, § 30 i § 58.
Nadto, jej zdaniem, zostały naruszone przepisy Prawa budowlanego z 1994 r. - art. 5 ust. 1 d i e oraz ust. 1 pkt. 6 art. 5 .
Uważa więc, że w takiej sytuacji właściciel nieruchomości sąsiedniej winien być stroną postępowania celem zapewnienia swojego interesu prawnego (ochrony prawnej) przed naruszeniem jej konstytucyjnych praw. Jej interesem prawnym bezpośrednim jest fakt, że wskutek takiej decyzji jest permanentnie narażona na hałas, zanieczyszczenia chemiczne oraz zanieczyszczenia powietrza i gruntu związane
z obsługą garażujących pojazdów. Naprawy czy mycie odbywają się bezpośrednio na gruncie, bez jakichkolwiek zabezpieczeń.
W trakcie postępowania w ogóle nie zbadano wpływu tego typu sytuacji na sąsiednie nieruchomości zabudowane budynkami. Uważa zatem, że jej odwołanie jest
w pełni uzasadnione.
Decyzją z dnia [...] 2003 r., znak:[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2003 r., znak:[...]- Prezydenta Miasta .
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że nie stwierdził naruszenia interesu prawnego B. S., gdyż organ I instancji wykazał, że brak jest w tej konkretnej sytuacji naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, natomiast B. S. nie wskazała przepisu prawa, którego istnienie warunkowałoby przyznanie jej statusu strony postępowania. Wskazała jedynie interes faktyczny. Organ odwoławczy dodał, że w związku z licznymi wątpliwościami związanymi z określeniem stron w postępowaniach dotyczących wydawanych decyzji pozwoleń na użytkowanie,
w znowelizowanej ustawie Prawo budowlane z 1994 r., obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 r., ustawodawca jednoznacznie określił w art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego
z 1994 r., kto jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Faktem jest, że przywołany przepis nie ma zastosowania w postępowaniach wszczętych przed 11 lipca 2003 r., jednakże w sposób jednoznaczny potwierdza wcześniejszą praktykę, że stroną w postępowaniu o pozwoleniu na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Zatem stanowisko organów nadzoru budowlanego w prowadzonym wznowionym postępowaniu ma potwierdzenie w przywołanym wyżej przepisie. Organ II instancji stwierdził, że organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął skarżoną decyzją w sprawie zarzutu B. S. o naruszenie przy wydawaniu decyzji pozwolenia na użytkowanie garaży "Błaszaków", art.145 § 1 pkt 6 k.p.a. Organ I instancji wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie garaży "blaszaków" mając przedłożone przez inwestora dokumenty wymagane przepisami art. 56 ust. 1 i art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego
z 1994 r. oraz stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat Grodzki, które było wymagane przepisami k.p.a.
Natomiast w odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że niniejsze postępowanie prowadzone jest w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji pozwolenia na użytkowanie Nr [...] z dnia [...] 2000r., znak: [...], a więc rozstrzygnięcia organu I instancji w sprawie uchylenia powyższej decyzji. Z uwagi na to, że organ I instancji rozstrzygnął w powyższej sprawie skarżoną decyzją, a organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy, brak jest podstaw do rozpatrywania wniesionych zarzutów w postępowaniu odwoławczym.
Oceniając zgromadzony materiał dowodowy w tej sprawie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził zatem, iż organ I instancji zobowiązany był do wydania skarżonej decyzji odmawiającej uchylenia decyzji
o pozwoleniu na użytkowanie zespołu garaży "blaszaków" na działce nr 154/1 obręb[...] przy ul. [...] w K. Organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał więc w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w K. na powyższą decyzję B. S. nie zgadzając się ze stanowiskiem w niej zawartym powtórzyła zarzuty jakie podniosła w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowych garaży.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o Ustroju Sądów Administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U.
z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie
z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.
Skarga musiała zostać uwzględniona.
Wydane w rozpatrywanej sprawie postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie zespołu przedmiotowych garaży na działce nr 154/1 obr. [...] przy ul. [...]
w K. spowodowało otwarcie postępowania rozpoznawczego. Celem tego postępowania jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz
w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, s. 288)
Prezydent Miasta w postępowaniu rozpoznawczym zajął stanowisko, że wnioskującą o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją
o pozwoleniu na użytkowanie garaży - B. S. - nie ma przymiotu strony albowiem nie stwierdzono, aby w jakikolwiek sposób istnienie przedmiotowego zespołu garaży naruszało jej interesy prawne, czego efektem było wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowych garaży. Nie podał jednakże Prezydent Miasta argumentów przemawiających za tym stanowiskiem. Przeprowadził natomiast szerszy wywód na temat pojęcia strony postępowania administracyjnego oraz wskazał, że wszelkie wymogi wynikające z przepisów Prawa budowlanego stawiane wnioskującym podmiotom o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego zostały, w jego ocenie, spełnione.
Decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, organ administracji publicznej wydaje, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. Wówczas nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy, nie może nawet tego uczynić, gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji.
Słusznie stwierdza Prezydent, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. opiera się na dwóch przesłankach: - fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu oraz fakcie braku winy strony. Tę przesłankę uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania należy rozpatrywać przez pryzmat zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. O ile Prezydent przedstawił nie budzące wątpliwości wywody, co do pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym, to w sposób zupełnie niewystarczający przedstawił stanowisko odnośnie zaistnienia przesłanki
z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą powoływała się skarżąca B. S. Nie może być uznane za wystarczające jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że "nie stwierdzono" wpływu przedmiotowych garaży na sferę interesu prawnego wnioskującej o wznowienie. Prezydent nie zbadał więc wnikliwie sprawy, czym naruszył przepisy postępowania art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.
Celem wydawania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest stwierdzenie nie tylko zdatności danego obiektu do użytkowania ale w ramach tego również
i stwierdzenie, czy dana inwestycja nie narusza przepisów prawa w szerokim rozumieniu. Zdatności do użytkowania nie można ograniczać jedynie do potrzeb inwestora, ale także winno się brać pod uwagę interes osób trzecich, wymagania ochrony środowiska, przepisy sanitarne itd. W tym jednak zakresie Prezydent się nie wypowiedział, a to ma znaczenie dla kwestii posiadania interesu prawnego przez B. S.
Dopiero poczynienie ustaleń wpływu na sferę interesów prawnych - wówczas właścicielki działki nr 153/1, sąsiadującej z terenem inwestycji - da możliwość zajęcia stanowiska zapewnienia przez organ czynnego udziału w toczącym się postępowaniu tej osobie i ustaleniu braku jej winy w nie uczestniczeniu w tym postępowaniu, a co za tym idzie, w ustaleniu zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i podjęciu stosownej decyzji z art. 151 k.p.a.
Nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego, zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż określenie przez ustawodawcę w przepisie art. 59 ust. 7 znowelizowanych przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), że stroną postępowania o pozwoleniu na użytkowanie obiektu jest wyłącznie inwestor, potwierdziło wcześniejszą praktykę. Wcześniejsze brzmienie tego przepisu (tj. przed nowelizacją) niewątpliwie takie specjalnego zapisu nie zawierało, a zatem nie było uprawnione ograniczanie kręgu stron postępowania o pozwolenie na użytkowanie obiektu jedynie do inwestora, a tym bardziej już w tych sytuacjach, gdy obiekt taki został wybudowany nielegalnie (por. wyrok WSA z 7 grudnia 2005 r., VII SA/Wa 911/05, LEX nr 190893).
Nie może być zaakceptowane stanowisko organu odwoławczego, że z uwagi na utrzymanie przez niego w mocy decyzji organu I instancji o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie garaży brak jest podstaw do rozpatrywania zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Obowiązkiem więc organu odwoławczego jest rozpatrzyć wszystkie zarzuty i żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Nie uczynienie tego narusza postanowienia art. 107 § 3 k.p.a.
Wobec powyższego decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, jakkolwiek podjętą we wznowionym postępowaniu, wydaną w sytuacji nie ustalenia okoliczności mającej wpływ na wynik sprawy, narusza przepisy postępowania administracyjnego: art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Fakt sprzedania przez skarżącą m. in. działki nr 153/1 nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanych decyzji. Sąd administracyjny ocenia bowiem decyzje na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia danego aktu. Nie jest natomiast uprawniony do rozpatrywania w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po jego wydaniu, albowiem nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito, lecz dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej.
W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.,
z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
Treść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw.
z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) nakazywała orzeczenie jak w punkcie II sentencji wyroku.
O kosztach natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł
w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r.,
Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).