II SA/Kr 281/23

II SA/Kr 281/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Magda Froncisz
Mirosław Bator /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : Sędzia WSA Magda Froncisz Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję nr 1/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 2 stycznia 2023 r. znak WOB.7721.241.2022.KJAS w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki ostateczną decyzją nr 415/2015 z dnia 20 listopada 2015 r. znak: ROiK I.5160.98.2015.KKA nakazał inwestorowi J. W. "doprowadzenie budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w K. w zakresie lokalu nr [...] do stanu poprzedniego (...)".
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki (dalej również jako PINB) postanowieniem nr 1021/2017 z dnia 28 listopada 2017 r. znak ROIK 1.5160.73.2017.ALC wznowił na wniosek J. W. na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie administracyjne zakończone opisaną wyżej decyzją.
Następnie PINB wydał decyzję nr 1250/2019 dnia 18 września 2019 r. znak ROIK 1.5160.73.2017.ALC, którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 150 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uchylił własną ostateczną decyzję nr 415/2015 z dnia 20 listopada 2015 r. znak: ROiK I.5160.98.2015.KKA oraz nie nałożył na J. W. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych i instalacyjnych.
Od tej decyzji odwołała się Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K.. Po rozpatrzeniu odwołania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w Krakowie (dalej również jako MWINB) decyzją nr 799/2019 z dnia 31 grudnia 2019 r. znak: WOB.7721.544.2019.MW, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z dnia 21 marca 2022 r. znak RPE.5160.1.2022.KBK organ I instancji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki nr 415/2015 z dnia 20.11.2015 r. znak: ROiK 1.5160.98.2015.KKA - wobec braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. W. Małopolski Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 1/2023 z dnia 2 stycznia 2023 r., znak WOB.772L241.2022.KJAS utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji, jako podstawę prawną wskazując art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022r., poz. 2000 z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2021r., poz. 2351 z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na obecnym etapie postępowania tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu na wniosek, organ administracji publicznej ograniczony jest co do zakresu badania sprawy jedynie co do tej przesłanki, którą wskazał wnioskodawca w swym wniosku o wszczęcie postępowania i która stanowiła podstawę do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. W związku z powyższym analizie MWINB podlegała wyłącznie kwestia zaistnienia przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś badanie możliwości ewentualnego zaistnienia innych przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. byłoby niedopuszczalne.
MWINB podtrzymał w pełni własne ustalenia zaprezentowane w treści decyzji kasatoryjnej wydanej wcześniej w tej sprawie wskazując, iż podstawą prawną postanowienia PINB nr 1021/2017 z dnia 28 listopada 2017 r. znak ROIK I.5160.73.2017.ALC był wyłącznie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dla porządku zaznaczono, iż powyższe ustalenia nie zamykają drogi do analizy w odrębnym postępowaniu wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania na podstawie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jednakże powyższe pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania odwoławczego i MWINB nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do podnoszonych przez skarżącego kwestii ziszczenia się tak określonej przesłanki wznowienia. W ocenie MWINB obecnie zakres przedmiotowy postępowania PINB został wyznaczony właściwie.
Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.: "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Z powodu braku udziału strony postępowanie wznawia się wyłącznie na jej wniosek. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
PINB uznał pismo J. W. z dnia 20 lipca 2016 r. za wniosek o wznowienie postępowania. Wynika z niego, iż J. W. dowiedział się o treści przedmiotowej decyzji z dniem otrzymania pisma PINB z dnia 4 lipca 2016 r. Mimo braku zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. pisma organu I instancji, termin 30 dni od dnia dowiedzenia się o decyzji został niewątpliwie zachowany, gdyż od dnia sporządzenia pisma PINB do dnia złożenia pisma pełnomocnika z dnia 20 lipca 2016 r. upłynęło mniej niż miesiąc. Natomiast wcześniejszy brak wiedzy o decyzji PINB nr 415/2015 został wykazany poprzez nieodebranie przesyłki zawierającej ww. rozstrzygnięcie organu I instancji. Powyższe obligowało zatem PINB do wydania na podstawie art. 149 § k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego nr 1021/2017 z dnia 28 listopada 2017 r. Powyższe zagadnienia podlegały merytorycznej ocenie organu odwoławczego w związku z niezaskarżalnością ww. postępowania PINB zgodnie z art. 142 k.p.a.
MWINB przechodząc do badania przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyjaśnił, że ta podstawa do wznowienia opiera się na dwóch przesłankach: fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu oraz na braku winy strony. Poddając analizie zasadność ponownego przeprowadzenia postępowania wznowionego z powodu wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., MWINB wskazał, że decyzja nr 415/2015 z dnia 20 listopada 2015 r. znak: ROiK 1.5160.98.2015.KKA została doręczona J. W. w sposób zastępczy, o którym mowa w art. 44 k.p.a., którego treść przytoczono.
Przedmiotowa przesyłka została skierowana do J. W., gdyż w postępowaniu przed wydaniem decyzji nr 415/2015 nie był reprezentowany przed organem I instancji przez pełnomocnika. Nadto przesyłka ta została skierowana na adres, pod którym J. W. wcześniej odbierał korespondencję w przedmiotowej sprawie, a także ten sam adres J. W. wskazał choćby udzielając pełnomocnictwa jako własny adres zamieszkania. Skarżący w treści odwołania nie wskazywał, iż przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została skierowana na niewłaściwy adres lub do niewłaściwego adresata – dlatego też mogło mieć zastosowanie doręczenie zastępcze o którym mowa w art. 44 k.p.a. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (dalej także ZPO) listonosz wskazał daty pierwszej i drugiej próby doręczenia (30 listopada i 8 grudnia 2015 r.), potwierdzając powyższe własnym podpisem. Tak wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru w ocenie MWINB należy uznać za zgodne z prawdą, gdyż brak jest dowodów przeciwnych potwierdzających twierdzenia skarżącego, jakoby ww. zwrotne potwierdzenie odbioru zostało uzupełnione wadliwie.
Zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w ocenie MWINB brak jest również jakiegokolwiek dowodu, poza twierdzeniem samego skarżącego, na podnoszony w odwołaniu fakt, iż zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru nie zostały pozostawione przez listonosza lub zostały zostawione z naruszeniem art. 44 § 2 k.p.a. Co więcej, zgodnie z wiedzą organu skarżący nie wykonał żadnych czynności zmierzających do udowodnienia, iż przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję nr 415/2015 została doręczona wadliwie. W szczególności brak jest dowodu na podjęte przez skarżącego kroki w przedmiocie złożenia reklamacji do operatora pocztowego.
W ocenie MWINB nie został ujawniony żaden dowód uzasadniający obalenie domniemania skuteczności podwójnego awizowania przesyłki i przyjęcia fikcji doręczenia w myśl przepisu art. 44 k.p.a. Jednocześnie odnosząc się do przedłożonego przez J. W. oświadczenia jego pracodawcy dotyczącego częstych wyjazdów służbowych strony w okresie wydawania przedmiotowej decyzji PINB organ odwoławczy wskazał, że powyższe nie uzasadnia braku winy strony w braku uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym W szczególności, mając na uwadze częstą nieobecność w kraju skarżącego, wskazać należy, że dbająca o własny czynny udział w postępowaniu strona miała m.in. możliwość ustanowić pełnomocnika, co skarżący uczynił dopiero po wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia PINB (należy zauważyć, iż o możliwości ustalenia pełnomocnika w sprawie oraz o konieczności powiadomienia organu o zmianie adresu strona poinformowana została w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 22 kwietnia 2013r., które to zawiadomienie zostało skutecznie doręczone J. W.). Zauważyć nadto należy, że w ww. oświadczeniu wskazano, że na okres od września 2014 roku do grudnia 2015 roku, jak wynika z akt PINB w tym czasie J. W. niejednokrotnie podejmował w sprawie działania osobiście. Mając to wszystko na uwadze, należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie nie została zrealizowana przesłanka braku udziału strony w postępowaniu bez jej winy.
Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym kreuje prawo, a nie obowiązek uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, a co za tym idzie nie jest koniecznym warunkiem ich prawidłowości. To strona jest dysponentem swojego prawa procesowego i to ona decyduje o tym, czy zechce z niego skorzystać, czy też nie - przy czym, by móc tę decyzję podjąć, powinna mieć wiedzę o wszczęciu postępowania oraz informacje o istotnych czynnościach (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Kr 152/17). W realiach przedmiotowej sprawy J. W. miał wiedzę o toczącym się postępowaniu administracyjnym, a także kierowane były do niego zawiadomienia o poszczególnych znaczących czynnościach w sprawie dokonywanych przez organ I instancji, zatem zdaniem MWINB brak jest podstaw do uznania, że w przedmiotowym postępowaniu ww. strona nie miała zapewnionego prawa do czynnego udziału, lecz z tego prawa w sposób świadomy nie skorzystała (w tym z uwagi na niedbałość w prowadzeniu swojej sprawy).
W tej sytuacji zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego dot. zrealizowania obowiązku nałożonego decyzją PINB nr 234/2015 z dnia 10 lipca 2015 r. znak ROIK I.5160.94.2013.IGR, MWINB wskazał, iż powyższe zagadnienie nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania i z tej przyczyny organ nie ma kompetencji do merytorycznego odniesienia się do tak formułowanych zarzutów zawartych w odwołaniu.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. W., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, wnikliwego oraz wszechstronnego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci dokumentów dotyczących awizowania przesyłek kierowanych do Skarżącego w toku postępowania toczącego się pod sygn. ROiK 1.5160.98.2015.KKA, tj. zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz koperty zawierającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki nr 415/2015 z dnia 20 listopada 2015 roku wydaną w ww. sprawie, skutkującego błędnym ustaleniem przez Organ II instancji, że przedmiotowa przesyłka została skutecznie doręczona Skarżącemu, podczas gdy zbadanie w sposób prawidłowy zgromadzonego materiału dowodowego powinno prowadzić do ustalenia, iż nie doszło do skutecznego doręczenia Skarżącemu ww. decyzji;
2. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała przyczyna wznowienia postępowania polegająca na braku udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 21 marca 2022 roku znak: RPE.5160.1.2022.KBK i utrzymania w obrocie prawnym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki nr 415/2015 z dnia 20 listopada 2015 roku znak: ROiK 1.5160.98.2015.KKA, podczas gdy poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych na podstawie prawidłowej oceny materiału dowodowego powinno prowadzić do uznania, iż w sprawie zaistniała przedmiotowa przyczyna wznowienia postępowania;
3. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zakresem niniejszej sprawy nie może być objęta przedmiotowa przyczyna wznowienia i w konsekwencji nierozpoznanie sprawy w zakresie tej przyczyny wznowienia, podczas gdy:
- przepisy te nie zawężają granic postępowania wznowieniowego tylko do podstawy wznowienia postępowania wynikającej z wniosku o wznowienie,
- przed zakończeniem postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania Skarżący złożył pismo, którego celem było rozszerzenie postępowania wznowieniowego o przyczynę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i które powinno było zostać potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na wyjście na jaw nowego materiału dowodowego istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję;
4. art. 7 k.p.a. , art. 77 § 1 k.p.a. , art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, wnikliwego oraz wszechstronnego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w kontekście przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. , a tym samym doprowadzenie do tego, że w obrocie prawnym istnieje decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego - Powiat Grodzki nr 415/2015 z dnia 20 listopada 2015 roku, znak: ROiK 1.5160.98.2015.KKA, na podstawie której Skarżący zobowiązany jest przywrócić obiekt do stanu poprzedniego poprzez m.in. rozbiórkę wykonanych ścianek, nadbudowanych warstw podłogi czy wewnętrznych instalacji, podczas gdy zbadanie w sposób prawidłowy zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziłoby do ustalenia, że nie jest zasadnym nakazywanie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez rozbiórkę wykonanych robót, albowiem stan taki po wykonaniu przez Skarżącego przedmiotowych robót już istnieje.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozważenie uchylenia również:
- decyzji organu I instancji,
- decyzji Organu II instancji uchylającej poprzednio wydaną decyzję w przedmiocie wznowienia postępowania i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji, tj. decyzji nr 799/2019 z dnia 31 grudnia 2019 roku znak: WOB.7721.544.2019.MW, jako że decyzja ta formułowała względem Organu I instancji zalecenia, które uniemożliwiały wydanie prawidłowej decyzji w sprawie.
Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja wydana po wznowieniu postępowania, odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej w związku z brakiem zaistnienia przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że decyzja będąca przedmiotem wznowienia została skarżącemu doręczona w trybie art. 44 k.p.a. tj. przy zastosowaniu tzw. fikcji doręczenia po dwukrotnym bezskutecznym awizowaniu. Organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w sposobie doręczenia tej przesyłki. W konsekwencji przyjął, że nie można stwierdzić by brak udziału skarżącego w postępowaniu był przez niego niezawiniony.
Tymczasem skarżący zarzuca, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie jest możliwym ustalenie, aby doręczenie zastępcze decyzji rozbiórkowej nastąpiło w sposób prawidłowy. W aktach znajduje się bowiem zwrotne poświadczenie odbioru wraz kopertą adresowaną do J. W., lecz koperta wraz ze zwrotnym poświadczeniem odbioru w ocenie Skarżącego zostały wypełnione nieprawidłowo, co nie może w świetle art. 44 § 4 k.p.a. stanowić o skutecznym doręczeniu listu do adresata. Przedmiotowe zwrotne poświadczenie odbioru nie jest wypełnione czytelnie, w szczególności brak jest możliwości jednoznacznego stwierdzenia, w jakim miejscu pozostawione zostały awizo. Skarżący nigdy nie znalazł zaś przedmiotowych awizo w swojej skrzynce pocztowej ani (choć z uwagi na fakt posiadania przez skarżącego skrzynki, w niniejszej sprawie nie powinno być to brane pod uwagę) w innych miejscach, o których mowa w art. 44 § 2 k.p.a. Co więcej brak jest odpowiednich podpisów pracownika poczty przy pierwszym i drugim awizowaniu, a także brak jest czytelnego podpisu przy adnotacji odnośnie daty zwrotu przesyłki. Dokument jest wypełniony oraz podpisany nieczytelnie. W ocenie skarżącego obalenie domniemania skuteczności doręczenia może w tej sytuacji nastąpić już przez samo wykazanie nieprawidłowości w rzekomo dokonanej próbie doręczenia, na podstawie materiału dowodowego już zgromadzonego w sprawie. Z tego względu nie było potrzeby składania reklamacji.
Z argumentacją tą nie sposób się zgodzić. Na przedmiotowej przesyłce zaznaczono daty awizowania, przy każdej adnotacji o awizowaniu znajduje się parafka listonosza, a przy adnotacji o zwrocie także pieczęć z jego nazwiskiem oraz podpis. Zaznaczono również, że wobec nieobecności adresata zawiadomienie o przesyłce umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Wbrew stanowisku skarżącego nie jest konieczne by każdorazowo czyniąc jakąkolwiek adnotację na przesyłce poleconej doręczyciel podpisywał się czytelnie. Doręczenie skarżącemu decyzji z dnia 20 listopada 2015 r. nie budzi wątpliwości i należy uznać je za prawidłowe. W konsekwencji prawidłowo uznano, że nie zachodzi przesłanka braku winy skarżącego i dlatego należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. MWINB podkreślił, że skarżący brał aktywny udział we wcześniejszych stadiach postępowania, odbierał pisma w sprawie pod adresem, na który skierowano przedmiotową przesyłkę i przesyłał do organu niezbędne dokumenty. Jednocześnie skarżący przedłożył oświadczenie pracodawcy o jego częstych wyjazdach służbowych w okresie przypadającym na wydanie decyzji pierwotnej. W tej sytuacji trzeba zgodzić się z organem, iż dla prawidłowego zabezpieczenia swoich praw i interesów w toczącym się postępowaniu skarżący mógł ustanowić pełnomocnika. Skarżący twierdzi, że nie było takiej konieczności z uwagi na "dotychczasowy przebieg postępowania oraz skuteczny obieg korespondencji", niemniej jednak w aktach administracyjnych obejmujących postępowanie poprzedzające wydanie decyzji z 20 listopada 2015 r. na k. 5 i k. 12B znajdują się inne adresowane do skarżącego przesyłki doręczone w trybie art. 44 k.p.a. po dwukrotnym bezskutecznym awizowaniu. Przesyłka zawierająca decyzję nie była więc pierwszą w postępowaniu doręczoną skarżącemu w tym trybie, co dodatkowo potwierdza argument organów o niemożliwości przyjęcia, że brak udziału skarżącego w postępowaniu był przez niego niezawiniony.
Reasumując MWINB szczegółowo i wnikliwie zbadał znajdującą się w aktach przesyłkę adresowaną do skarżącego, zawierającą decyzję PINB z 20 listopada 2015 r. i doszedł do prawidłowego wniosku, że nastąpiło jej skuteczne doręczenie w trybie art. 44 k.p.a.
Drugi zarzut skarżącego dotyczy nieprawidłowego – jego zdaniem – przyjęcia, że zakresem niniejszej sprawy nie może być objęta przyczyna wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ("wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję"). Podkreśla się, że ani art. 149 § 2 k.p.a., ani żaden inny przepis kodeksu nie zawęża granic postępowania wznowieniowego tylko do podstawy wznowienia postępowania wynikającej z wniosku o wznowienie. Przeciwnie, organ po wznowieniu postępowania ma obowiązek rozpoznać sprawę w świetle wszystkich podstaw wznowienia z art. 145 § 1 k.p.a. (z wyjątkiem podstaw wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które uwzględnia się tylko na wniosek zainteresowanego). Tak więc uznanie przez Organ II instancji w zaskarżonej decyzji że jednak nie może rozpoznać innych przesłanek wznowieniowych, podczas gdy żaden z przepisów prawa na to nie wskazuje, prowadzi do uznania, że Organ II instancji doprowadził do naruszenia mającego wpływ na niniejszą sprawę.
Z argumentacją taką nie sposób się zgodzić. Zakres niniejszego postępowania został określony treścią wniosku o wznowienie postępowania, w którym powołano się wyłącznie na przesłankę braku udziału strony. Postępowanie wznowiono na wniosek i tylko w zakresie tej właśnie przesłanki. Organ nie miał żadnych kompetencji do prowadzenia postępowania w zakresie jakichkolwiek innych przesłanek.
Już tylko na marginesie trzeba wskazać, że w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mowa jest o ujawnieniu się nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji – tj. w niniejszej sprawie w dniu 20 listopada 2015 r., podczas gdy skarżący jako "nowy dowód" powołuje złożoną w dniu 11 października 2018 r. dokumentację techniczną, datowaną na wrzesień 2018 r.
Prawdą jest, że organ I instancji w wydanej poprzednio w tej sprawie decyzji z 18 września 2019 r. uchylił decyzję z 20 listopada 2015 r. znak: ROiK I.5160.98.2015.KKA oraz nie nałożył na J. W. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych i instalacyjnych. Tym samym uznał zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania i na nowo rozpoznał sprawę legalności przedmiotowych robót budowlanych. Decyzja ta została jednak uchylona w postępowaniu odwoławczym.
Skarżący uważa, że wcześniejsza decyzja PINB była prawidłowa, jednak w sposób wadliwy została uchylona w postępowaniu odwoławczym. Skarżący miał jednak możliwość poddania poprzedniej kasatoryjnej decyzji MWINB kontroli sądowej poprzez wniesienie sprzeciwu od decyzji. Z możliwości tej skarżący jednak nie skorzystał. Natomiast Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ocenia stanowisko MWINB – zarówno zawarte w kontrolowanej obecnie decyzji, jak i w poprzedniej decyzji z dnia 31 grudnia 2019 r. – jako prawidłowe. Organy rozpoznające sprawę były związane podstawą wznowienia wskazaną we wniosku i nie miały kompetencji by brać pod uwagę inne ewentualne przyczyny wznowienia.
Nie może też odnieść skutku argument, że "w obrocie prawnym istnieje decyzja rozbiórkowa, na podstawie której skarżący zobowiązany jest przywrócić lokal do stanu zgodnego z prawem, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że stan taki już istnieje i istniał w momencie wydania decyzji rozbiórkowej". Podstawą prawną decyzji z 20 listopada 2015 r. był art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowił wówczas: "Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję - w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Przyczyną jej wydania było niewykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego decyzją z dnia 10 lipca 2015 r. tj. obowiązku dostarczenia określonych szczegółowo w tej decyzji dokumentów (inwentaryzacji robót budowlanych i ekspertyzy technicznej). Podstawą faktyczną "decyzji rozbiórkowej" nie był więc stan niezgodności wykonanych robót z przepisami prawa, lecz brak stosownej dokumentacji wskazującej na ich legalność.
Skarżący na marginesie wskazuje, że zakres prac, do wykonania których został zobowiązany w decyzji rozbiórkowej jest zbyt szeroki. Kwestia ta pozostaje jednak poza granicami niniejszej sprawy. Skoro bowiem nie stwierdzono zaistnienia przesłanki wznowieniowej, to "decyzja rozbiórkowa" w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym jako decyzja ostateczna i jej treść czy prawidłowość może być oceniana wyłącznie w tzw. trybach nadzwyczajnych. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.
Jak wynika z powyższej analizy zarzuty skarżącego okazały się bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawidłowa. Z tych względów skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.