II SA/KR 2748/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. B. na decyzję o braku stwierdzenia choroby zawodowej, uznając, że rozpoznane schorzenia nie figurują w wykazie chorób zawodowych i nie ma związku przyczynowego z pracą.
Skarga T. B. dotyczyła decyzji o braku stwierdzenia choroby zawodowej z narządu ruchu. Sąd administracyjny oddalił skargę, stwierdzając, że ani Kolejowy Ośrodek Medycyny Pracy, ani Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w przepisach. Dodatkowo, dochodzenie epidemiologiczne nie potwierdziło narażenia na czynniki szkodliwe. Sąd podkreślił, że kluczowe jest rozpoznanie choroby przez uprawnioną jednostkę i ustalenie związku przyczynowego z pracą, czego w tej sprawie zabrakło.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał skargę T. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, która utrzymała w mocy decyzję o niestwierdzeniu choroby zawodowej z narządu ruchu. Skarżący pracował w latach 1972-2000 w T. K Sp. z o.o. na różnych stanowiskach, w tym jako goniec. W postępowaniu administracyjnym ustalono, że jego praca nie wiązała się z narażeniem na czynniki szkodliwe lub nadmiernym przeciążeniem narządu ruchu. Badania przeprowadzone w Kolejowym Ośrodku Medycyny Pracy oraz w Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej wykazały brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Rozpoznane schorzenia, takie jak zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych czy żylaki, nie figurują w wykazie chorób zawodowych, a lekarze specjaliści nie stwierdzili związku przyczynowego między dolegliwościami a wykonywaną pracą. Sąd administracyjny, kontrolując legalność decyzji, uznał skargę za nieuzasadnioną. Podkreślono, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest rozpoznanie jej przez uprawnioną jednostkę medyczną, zgodność objawów z wykazem chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego z warunkami pracy. Ponieważ te przesłanki nie zostały spełnione, a dochodzenie epidemiologiczne nie potwierdziło narażenia na czynniki szkodliwe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, aby choroba została uznana za zawodową, musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a zespół objawów musi odpowiadać skutkom działania czynnika szkodliwego występującego w środowisku pracy, przy jednoczesnym istnieniu związku przyczynowego z warunkami pracy.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że kluczowym warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej ujęcie w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. W analizowanej sprawie rozpoznane schorzenia skarżącego nie znajdowały się w tym wykazie, co uniemożliwiało uznanie ich za zawodowe, niezależnie od innych okoliczności.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (9)
Główne
rozp. RM ws. chorób zawodowych art. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
Pomocnicze
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.i.s. art. 5 § pkt 4a
Ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej
rozp. RM ws. chorób zawodowych art. 10 § ust. 1 i 3
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
rozp. RM ws. chorób zawodowych art. 7 § ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
rozp. RM ws. chorób zawodowych art. 9
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
rozp. RM ws. chorób zawodowych art. 10
Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 151
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Rozpoznane schorzenia skarżącego nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Brak związku przyczynowego między stwierdzonymi schorzeniami a wykonywaną pracą. Dochodzenie epidemiologiczne nie potwierdziło narażenia na czynniki szkodliwe. Brak rozpoznania choroby zawodowej przez uprawnione jednostki medyczne.
Odrzucone argumenty
Twierdzenie skarżącego, że w dochodzeniu epidemiologicznym nie uwzględniono sposobu wykonywania pracy oraz czynników szkodliwych.
Godne uwagi sformułowania
za uznanie choroby za zawodową konieczne jest ustalenie, że choroba jest wymieniona w powołanym wyżej wykazie chorób zawodowych, zespół objawów choroby odpowiada skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego występującego w środowisku pracy oraz istnieje związek przyczynowy pomiędzy stwierdzoną chorobą, a warunkami pracy zawodowej.
Skład orzekający
Alina Paluch
sprawozdawca
Dorota Dąbek
członek
Wiesław Kisiel
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie wymogów formalnych i merytorycznych do stwierdzenia choroby zawodowej, w szczególności konieczność występowania schorzenia w oficjalnym wykazie i udowodnienia związku przyczynowego z pracą."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku rozpoznania choroby zawodowej przez jednostki medyczne i braku związku z pracą. Nie stanowi przełomu w interpretacji przepisów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter proceduralny i opiera się na braku spełnienia podstawowych wymogów formalnych do uznania choroby zawodowej. Nie zawiera nietypowych faktów ani przełomowych interpretacji prawnych.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Kr 2748/02 - Wyrok WSA w Krakowie Data orzeczenia 2004-04-06 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2002-10-17 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Sędziowie Alina Paluch /sprawozdawca/ Dorota Dąbek Wiesław Kisiel /przewodniczący/ Symbol z opisem 620 Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg Skarżony organ Wojewódzki Inspektor Sanitarny Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie NSA Alina Paluch spr. AWSA Dorota Dąbek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2004 r sprawy ze skargi T. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 6 września 2002 r., Nr: [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Uzasadnienie II SA/Kr 2748/02 UZASADNIENIE Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia 6 września 2002 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2002 r. Nr [...] nie stwierdzającej choroby zawodowej z narządu ruchu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) i § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W postępowaniu administracyjnym ustalono co następuje: T. B. pracował w latach 1972-2000 w T. K Sp. z o.o. Z. T w [...] na stanowiskach kucharza, kuchmistrza a w ostatnim okresie od 1998 do 2000 na stanowisku gońca (roznosiciela telegramów). Jego praca polegała na przygotowywaniu i wydawaniu posiłków, ewidencjonowaniu i roznoszeniu telegramów. Wykonywane czynności nie wiązały się z narażeniem na czynniki szkodliwe lub uciążliwe, w tym z nadmiernym przeciążeniem narządu ruchu. W kierunku choroby zawodowej T. B. był badany w Kolejowym Ośrodku Medycyny Pracy w [...] oraz w Centrum Naukowym Medycyny Pracy w [...] , tj. jednostkach służby zdrowia właściwych do rozpoznania chorób zawodowych w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Kolejowy Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w dniu [...].12.2001 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, iż rozpoznane u pacjenta schorzenia: obustronne zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych, żylaki lewego podudzia, zespół pozakrzepowy, nie występują w wykazie chorób zawodowych, a ponadto brak potwierdzenia wykonywania ciężkiej pracy fizycznej uniemożliwia wykazanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy wykonywanymi czynnościami zawodowymi a istniejącymi u B. schorzeniami. Druga z orzekających w sprawie jednostek służby zdrowia tj. Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w [...] wydała również orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w zakresie narządu ruchu (orzeczenie lekarskie z dnia [...] .04.2002 r.). Ta placówka służby zdrowia swoje orzeczenie uzasadnia również tym, iż żadne ze stwierdzonych u B. schorzeń nie występuje w wykazie chorób zawodowych a ponadto konsultacje lekarzy specjalistów (ortopedy i neurologa) nie wykazały związku przyczynowego zgłaszanych przez badanego dolegliwości z wykonywaną pracą zawodową. Stwierdza dalej organ odwoławczy iż zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych warunkiem niezbędnym do stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie choroby przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i ustalenie jej związku przyczynowego z wykonywaną pracą. W niniejszej sprawie brak jest rozpoznania choroby zawodowej. Schorzenia, które rozpoznano u T. B. nie figurują w wykazie chorób zawodowych. W związku z powyższym brak jest podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję T. B. podnosi, iż w dochodzeniu epidemiologicznym nie uwzględniono sposobu wykonywania przez niego pracy oraz na czynniki szkodliwe, a te spowodowały występujące u niego schorzenia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] , wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Nadto podkreślił iż w dochodzeniu epidemiologicznym pracodawca nie potwierdził narażenia T. B. na czynniki szkodliwe w środowisku pracy i żadna z uprawnionych jednostek służby zdrowia nie rozpoznała u skarżącego schorzenia wymienionego w poz. 12 wykazu chorób zawodowych. Do schorzeń tam wymienionych zalicza się: zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga T. B. jest nieuzasadniona, gdyż przeprowadzona sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też naruszenia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z postanowieniami § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. w Dz. U. Nr 61 z 1989 r., poz. 364) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Tak więc za uznanie choroby za zawodową konieczne jest ustalenie, że choroba jest wymieniona w powołanym wyżej wykazie chorób zawodowych, zespół objawów choroby odpowiada skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego występującego w środowisku pracy oraz istnieje związek przyczynowy pomiędzy stwierdzoną chorobą, a warunkami pracy zawodowej. § 7 wyżej powołanego rozporządzenia określa organy właściwe do rozpoznawania jednostki chorobowej, także i w odniesieniu do pracowników kolejowych, zaś § 9 organy właściwe w postępowaniu odwoławczym. Są to jednostki specjalistyczne w odniesieniu do pracowników kolejowych, poradnie i oddziały medycyny pracy kolejowej służby zdrowia, a jako organ odwoławczy Centralny Ośrodek Badawczy Kolejowej Służby Zdrowia w [...], którym jest Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w [...] . W rozpatrywanej sprawie skarżący T. B. był badany w kierunku choroby zawodowej narządu ruchu określonej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych w Kolejowym Ośrodku Medycyny Pracy w [...] (orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2001 r.) oraz w Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej w [...] (orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2002 r.) a więc w jednostkach kolejowej służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych i żadna z tych jednostek nie rozpoznała u skarżącego choroby zawodowej wymienionej pod tą pozycją. Do schorzeń tam wymienionych zalicza się: zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości, a takich schorzeń nie rozpoznano u skarżącego, niezależnie od tego iż przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne nie potwierdziło także narażenia skarżącego na czynniki szkodliwe w środowisku pracy, w tym nadmierne przeciążenie. Przy braku rozpoznania choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej działające w ramach kompetencji określonych w § 10 omawianego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, nie mają podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Skoro w niniejszej sprawie brak jest rozpoznania choroby zawodowej, brak było i podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Z przyczyn powyżej naprowadzonych orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 wcześniej już powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.