II SA/Kr 27/23

II SA/Kr 27/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /sprawozdawca/
Magda Froncisz
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art 80 ust 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2019 poz 1839
par 3 ust 1 pkt 54
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2021 poz 610
art 2 pkt 13 , 18 , art 3
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii - t.j.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 10  ust 2a  , art 15 ust 3 pkt 3 a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 listopada 2022 r. znak: SKO.OŚ/4170/348/2022 w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 września 2022 r. nr [...] Burmistrz Gminy S. orzekł o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia z wniosku Spółki L. sp. z o.o. z siedzibą w T. pn.: "Budowa elektrowni fotowoltaicznej [...] o łącznej mocy do 2,0 MW (w dwóch etapach, każdy po ok. 1,0 MW) składających się z paneli fotowoltaicznych zainstalowanych na konstrukcjach wsporczych wraz z infrastrukturą obejmującą m. in. Falowniki, stację transformatorową, magazyny energii oraz elementy przyłącza energetycznego do sieci 15 kV".
Organ I instancji ustalił, że tak określona inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez L. Sp. z o.o. z siedzibą w T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 10 listopada 2022 r., znak SKO.OS/4170/348/2022 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 71, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2022, 1029, tj.), dalej jako "ustawa", §3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019, 1839) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "ustawa") - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:
1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2).
Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy - właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Brak zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym stanowi przesłankę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanym przypadku.
Przedmiotowa działka nr [...] w miejscowości P. w planie miejscowym położona jest w części północnej w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (o symbolu J24.MN1), w pasie na głębokości ok. 30m. Natomiast w powstałej znacznej części położona jest w terenie rolniczym (o symbolu J12.R). Na terenie działki planowane jest zamierzenie polegające na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 2,0MW.
W oparciu o przedstawione w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia zapisy, planowane zamierzenie inwestycyjne zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 839), zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jako: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:
a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a;
Dla takich przedsięwzięć, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy OOŚ, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Gmina w ramach władztwa planistycznego wskazała na przedmiotowej działce teren z funkcją mieszkalną — obszary przeznaczone dla rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej (MNR) oraz obszary rolne (R), co z powodu zachowania zgodności planu z ustaleniami studium wiązało się z przeznaczeniem tych terenów w planie miejscowych pod funkcję mieszkaniową i teren rolniczy. Terenami, na których natomiast dopuszczone zostały farmy fotowoltaiczne w planie dla części północnej gminy S. są tereny PU - przeznaczone w planie pod zabudowę produkcyjno-usługowej, o których mowa w § 30.
Zgodnie z § 30 ust. 2 pkt 2 Uchwały - podstawowym przeznaczeniem terenów PU są między innymi obiekty, instalacje i urządzenia służące do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł energii typu farma ogniw fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą niezbędną do ich eksploatacji.
Zarówno w terenie mieszkaniowym (MN1) jak i rolniczym (R), przepisy przedmiotowego planu miejscowego nie dopuszczają lokalizacji elektrowni (farmy) fotowoltaicznej i taką interpretację podzieliło Kolegium. Należy zgodzić się, że w sytuacji lokalizacji "farm fotowoltaicznych", które produkują prąd, czyli stają się wolnostojącą instalacją przemysłową, na którą zgodnie z ustawą Prawo budowlane pozwolenie jest wymagane, w rozumieniu planu miejscowego mogą być lokalizowane jako instalacje przemysłowe w terenach przewidzianych planem na cele produkcyjne, względnie produkcyjno-usługowe. W związku z tym nie jest możliwa lokalizacja farmy fotowoltaicznej o mocy 2 MW w terenach innych niż PU.
Wprawdzie w ramach ustaleń ogólnych planu miejscowego, w §23 ust. 3 pkt 1 Uchwały dopuszczona została możliwość lokalizacji obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, innych niż tylko przyłącza instalacyjne do budynków, a w ustaleniach ogólnych §16 ust. 2 pkt 8 jako generalne zasady obowiązujące w całym obszarze planu ustalona zastała możliwość lokalizacji obiektów, urządzeń, instalacji i sieci infrastruktury technicznej wykorzystujących do wytwarzania energii cieplnej i energii elektrycznej źródła energii odnawialnej typu: ogniwa fotowoltaiczne, biogazownie, małe elektrownie wodne, itp., przy zachowaniu wymogów ustalonych planem oraz wynikających z przepisów odrębnych. Kolegium podziela natomiast pogląd Organu I instancji, że obydwa powyższe przepisy pozwalają na instalację źródeł energii odnawialnej na potrzeby indywidualne danej nieruchomości. Nie jest możliwa budowa elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 2,0MW, ze stacją transformatorową, magazynami energii, itp. na terenie rolnym i terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bez wskazania obszaru rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW.
Niezależnie zatem od interpretacji definicji instalacji fotowoltaicznej jako infrastruktury technicznej, dopuszczenie infrastruktury technicznej na całym obszarze planu, nie powinno być interpretowane jako możliwość lokalizacji takiej inwestycji jak elektrownia (farma) fotowoltaiczna. Lokalizacja dla farm fotowoltaicznych miałaby swoje odrębne uregulowanie tak jak w przypadku przeznaczenia PU. Trafnie wywiódł Organ I instancji, że miejscowy plan nie dopuszcza lokalizacji dla farm fotowoltaicznych w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (o symbolu J24.MN1) oraz w terenie rolniczym (o symbolu J12.R), natomiast w ramach władztwa planistycznego wyznaczono lokalizowanie farm fotowoltaicznych w terenach oznaczonych w miejscowym planie symbolem PU.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Krakowie zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Kolegium w świetle aktualnie obowiązującego art. 138 § 2 K.p.a. nie znalazło podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji lub jej i przekazania sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L. Sp. z o.o. z siedzibą w T. G.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) dalej: k.p.a., poprzez nie działanie w granicach i na podstawie przepisów prawa, w tym prawa miejscowego, oraz nie prowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej;
- art. 7a k.p.a. poprzez nie rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych, co do kwalifikacji przedsięwzięcia jako infrastruktury technicznej, na korzyść strony;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo nie zaistnienia przesłanek do takiego rozstrzygnięcia, a postępowanie i decyzja Organu I instancji naruszają szereg przepisów prawa procesowego i materialnego.
Zarzucono też naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art. 80 ust. 2 Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247 z późn. zm.) w zw. z § 16 pkt. 2 ppkt 8 planu zagospodarowania przestrzennego (UCHWAŁA Nr XXI/238/16 RADY MIEJSKIEJ W SŁOMNIKACH z dnia 27 października 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części Gminy Słomniki (z wyłączeniem działek nr 100/4, 100/5 i 100/6 w miejscowości Prandocin Iły oraz terenu pod trasę S7) - etap II), który na całym obszarze planu dopuszcza możliwość lokalizacji obiektów, urządzeń, instalacji i sieci infrastruktury technicznej wykorzystujących do wytwarzania energii cieplnej i energii elektrycznej źródła energii odnawialnej typu: ogniwa fotowoltaiczne, małe elektrownie wodne, itp., przy zachowaniu wymogów ustalonych planem oraz wynikających z przepisów odrębnych.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ strony nie wykonały powyższego wezwania (pełnomocnik skarżącej nie podał adresu elektronicznego na platformie ePUAP, ale zwykły adres poczty elektronicznej), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu.
Spór w sprawie sprowadza się do tego, czy elektrownia fotowoltaiczna o mocy 2MW, której panele fotowoltaiczne zajmą obszar około 15 100 m2, zaś całość przedsięwzięcia obejmuje około 2 hektary jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XXI/238/16 Rady Miejskiej w Słomnikach z dnia 27 października 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części Gminy Słomniki (z wyłączeniem działek nr 100/4, 100/5 i 100/6 w miejscowości Prandocin Iły oraz terenu pod trasę S7) - etap II (dalej zwany planem lub mpzp)
Odpowiedź na to pytanie warunkuje ustalenie, czy dla planowanej inwestycji możliwe jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.), właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.
Działka nr [...], na której zaplanowano umieszczenie paneli fotowoltaicznych zgodnie z obowiązującym w tym terenie mpzp, położona jest na terenie oznaczonym symbolem J24MN1 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), gdzie podstawowym przeznaczeniem jest: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi; 2) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie, o której mowa w pkt 1 i funkcjonalnie z nią związane, w tym: a) budynki garażowe, gospodarcze, b) altany i wiaty, c) zieleń urządzona, d) nie wydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe, e) obiekty małej architektury, f)ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków. Przeznaczenie zaś dopuszczalne to: 1) obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej inne niż wymienione w ust. 2 pkt 2 lit. f; 2) zabudowa usługowa, zlokalizowana na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce, dla której obowiązują warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jak dla terenu MN1 odpowiednio do układu zabudowy (wolnostojącej, bliźniaczej), zgodnie z ust. 4; 3) zabudowa zagrodowa z możliwością wydzielenia lokalu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 oraz prowadzenia gospodarstwa agroturystycznego; 4) ścieżki piesze i trasy rowerowe; 5) obiekty i urządzenia sportu i rekreacji (np. plac zabaw, boisko, itp.).
Działka nr [...] położna jest także (w większości) w terenie oznaczonym symbolem J12R, gdzie przeznaczenie podstawowe to uprawy polowe oraz rolnicze użytki zielone, uprawy ogrodnicze i sady, zaś przeznaczenie dopuszczalne to możliwość lokalizacji obiektów, sieci i urządzeń, w tym: 1) budynków bezpośrednio związanych z produkcją rolniczą (np. budynki inwentarskie, stodoły, silosy na produkty rolne, wiaty na sprzęt rolny, szklarnie, itp.), poza strefą ochrony szczególnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych; 2) budynków powstałych w wyniku adaptacji dawnego budynku mieszkalnego - bez możliwości realizacji funkcji mieszkalnej; 3) obiektów z zakresu zabudowy zagrodowej na zasadach określonych dla terenów nie przeznaczonych w planie pod zabudowę, ustalonych w § 9 pkt 3 lit. d; 4) nie wydzielonych na rysunku planu dróg i dojazdów do gruntów rolnych, ciągów pieszych, ścieżek rowerowych; 5)urządzeń, obiektów i sieci infrastruktury technicznej; 6) budowli i urządzeń związanych z melioracją wodną i działaniami przeciwpowodziowymi i przeciwpożarowymi.
Niewątpliwie zatem planowane przedsięwzięcie nie mieści się w przywołanych wyżej przeznaczeniach podstawowych i dopuszczalnych terenów rolnych i terenów mieszkaniowych jednorodzinnych.
Skarżąca spółka powołuje się na zapis § 16 pkt. 8 planu miejscowego, który jej zdaniem pozwala na lokalizowanie elektrowni fotowoltaicznych na obszarze całego planu.
Wskazać zatem należy, że § 16 mpzp, dotyczy ustalenia "zasad obsługi obszaru objętego planem, w tym zasad przebudowy, rozbudowy i budowy poszczególnych systemów infrastruktury technicznej - w dostosowaniu do potrzeb poszczególnych rodzajów przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego terenów." Zgodnie z pkt. 8 §16, istnieje "możliwość lokalizacji obiektów, urządzeń, instalacji i sieci infrastruktury technicznej wykorzystujących do wytwarzania energii cieplnej i energii elektrycznej źródła energii odnawialnej typu: ogniwa fotowoltaiczne, biogazownie, małe elektrownie wodne, itp., przy zachowaniu wymogów ustalonych planem oraz wynikających z przepisów odrębnych."
Jednak równocześnie w przedmiotowym planie miejscowym w § 30 wyznaczono odrębne tereny zabudowy produkcyjno-usługowej (PU), gdzie podstawowe przeznaczenie to zabudowa produkcyjno-usługowa, produkcyjna, składy i magazyny, przetwórstwo, centra logistyczne oraz zabudowa usługowa obejmująca m.in. handel detaliczny i hurtowy, rzemiosło usługowe, usługi biurowe, gastronomia, hotele oraz zabudowa związana z produkcją rolną (w tym np. silosy), itp. oraz obiekty, instalacje i urządzenia służące do wytwarzania energii z odnawialnych źródeł energii typu farma ogniw fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą niezbędną do ich eksploatacji.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia może być wydana wyłącznie dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) tylko i wyłącznie w § 3 ust. 1 pkt. 54 odnosi się do "systemów fotowoltaicznych" kwalifikując je jednoznacznie jako zabudowę przemysłową: "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a."
Jak już wyżej wskazano, elektrownia fotowoltaiczna planowana jest na obszarze około 1,5 ha (cała nieruchomość ma niespełna [...] ha), zatem występując z wnioskiem o wszczęcie kontrolowanego postępowania inwestor miał świadomość, że wniosek dotyczy zabudowy przemysłowej, co zresztą wskazano w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (str. 4). Natomiast przedsięwzięcie jako całość – opisane na str. 16-18 KIP – składa się z około 5000 sztuk paneli fotowoltaicznych o powierzchni od 1,5 do 5 mkw, falowników (od 1 do 20 sztuk) jednego lub dwóch transformatorów, kontenerowych magazynów energii (5 do 10 sztuk), kabli teletechnicznych wraz z kablami energetycznymi doziemnymi lub napowietrznymi, systemem monitoringu, ogrodzeniem, drogą dojazdową.
Wskazać należy także na przepisy innych ustaw, odnoszące się do systemów fotowoltaicznych.
Po pierwsze, ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 z późn. zm.) w art. 2 pkt 13 definiuje instalację odnawialnego źródła energii jako instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego.
W art. 2 pkt. 18 tej ustawy zdefiniowano także "małą instalację" jako instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 50 kW i mniejszej niż 500 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu większej niż 150 kW i nie większej niż 900 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest większa niż 50 kW i mniejsza niż 500 kW oraz (w pkt. 19) "mikroinstalację" jako instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW.
Planowana inwestycja nie jest zatem ani mikroinstalacją ani małą instalacją w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów. Należy mieć na względzie również i to, że zgodnie z art. 3 ustawy o odnawialnych źródłach energii, podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i warunkach określonych w ustawie - Prawo energetyczne, z wyłączeniem wytwarzania energii elektrycznej w mikroinstalacji; w małej instalacji.
Podobnie w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503), ustawodawca dokonał rozróżnienia, wprowadzając w art. 10 ust. 2a ("Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie") i art. 15 ust. 3 pkt 3a (w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko) odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW.
Przywołane wyżej przepisy świadczą o tym, że ustawodawca wyraźnie rozróżnia inwestycje wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej i nieprzekraczającej 100 kW.
Również ustawa Prawo budowlane dokonuje rozróżnienia instalacji fotowoltaicznych, ze względu na wytwarzaną przez nią moc. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 4 pkt. 3 lit. c tej ustawy, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW z zastrzeżeniem, że do urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 6,5 kW stosuje się obowiązek uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (...).
Innymi słowy, można przyjąć, że instalacje fotowoltaiczne o stosunkowo niewielkiej mocy (i w konsekwencji zajmujące stosunkowo niewielką powierzchnię), budowane czy montowane w głównej mierze "na potrzeby własne" zaopatrzenia w energię elektryczną poszczególnych budynków mieszkalnych czy usługowych są urządzeniami infrastruktury technicznej, zupełnie odrębnymi od elektrowni, produkującej energię elektryczną wyłącznie w celu jej sprzedaży.
Prowadzi to do wniosku, że planowana inwestycja jest zakładem przemysłowym, który będzie produkował energię elektryczną wykorzystując promieniowanie słoneczne (o łącznej mocy do 2 MW) i przekazywał ją do systemu elektroenergetycznego. Skoro tak, to nie jest "obiektem, urządzeniem, instalacją lub siecią infrastruktury technicznej wykorzystującym do wytwarzania energii cieplnej i energii elektrycznej źródła energii odnawialnej typu: ogniwa fotowoltaiczne", który może zostać zrealizowany na obszarze całego planu "w dostosowaniu do potrzeb poszczególnych rodzajów przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego terenów." Elektrownia nie jest bowiem uzupełnieniem ani przeznaczenia mieszkalnego jednorodzinnego ani rolnego.
W ocenie Sądu zatem prawidłowo organy ustaliły, że planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie może zostać wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jej realizacji.
Wobec powyższego skarga jako bezzasadna został oddalona na zasadzie art.151 p.p.s.a.