II SA/Kr 269/24

II SA/Kr 269/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Joanna Człowiekowska /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 37 d
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2023 r. nr SKO.ZP/415/576/2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 1 grudnia 2023 r. znak SKO.ZP/415/576/2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie tablic reklamowych.
W stanie faktycznym sprawy, po uprzedniej korespondencji ze skarżącą w ramach postępowania wyjaśniającego, pismem z 20 października 2022 r. organ I instancji powiadomił skarżącą, że w przypadku niedostosowania/nieusunięcia wskazanych w piśmie urządzeń reklamowych po upływie 14 dni, zostanie ponownie przeprowadzona kontrola celem zbadania zasadności wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Pismem z 30 listopada 2022 r. organ zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie reklamy typu szyld – okrągłego kasetonu na elewacji frontowej budynku przy ul. [...] w K. oraz innej tablicy reklamowej z reklamą marki [...] w formie kasetonu umieszczonego na słupie podtrzymującym dach budynku, jako niezgodnych z przepisami uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych, urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (dalej: uchwała). Podczas wizji 30 listopada i 29 grudnia 2022 r. organ stwierdzał obecność ww. urządzeń, dokumentując to fotografiami.
Decyzją z 29 grudnia 2022 r. nr AU-2-2/6851/29/2022 organ I instancji wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 7500 zł (punkt 1. decyzji) i nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia/dostosowania tablicy reklamowej do uchwały (punkt 2. decyzji). Organ ustalił, że umieszczenie tablic miało miejsce w 2015 r. i nie zostały one dostosowane do zapisów uchwały. Szyld posiada średnicę 1,6 m, a jego powierzchnia wynosi 2 m2. Zgodnie natomiast z § 5.1.3c w zw. z § 20 ust. 5 uchwały, dopuszcza się sytuowanie szyldów powyżej elewacji frontowej parteru na obiekcie o wysokości do 9 m, posiadającym co najmniej dwie kondygnacje nadziemne, użytkowane w celach innych niż mieszkaniowe, jako jednego szyldu dla budynku o wymiarach szyldu: wysokość do 1 m, szerokość do 2 m, sytuowanego płasko na elewacji tego budynku albo na dachu. Jak wskazał organ, szyld o średnicy 1,6 m nie spełnia tych zasad w odniesieniu do jego wysokości, która równa jest jego średnicy. Jeśli zaś chodzi o tablicę na słupie, to jej wymiary organ ustalił na 0,58 m na 0,65 m, co przy dwóch powierzchniach ekspozycji dało 0,6 m2. Odwołując się do § 15 uchwały organ wskazał, że tablica w formie kasetonu umieszczonego na wysięgniku prostopadle do elewacji o dwóch powierzchniach ekspozycji reklamy na słupie podtrzymującym dach budynku została usytuowana niezgodnie z przepisami, bowiem wyłącznie reklamy typu szyld mogą być sytuowane na wysięgniku na elewacji frontowej parteru prostopadle do tej elewacji (§ 20 ust. 12 pkt 2). Na podstawie art. 37d ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) organ przyjął, że wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, za każdy dzień niezgodności z przepisami (okres od 30 listopada do 19 grudnia 2022 r.), co w niniejszej sprawie dało 7500 zł, przy stawce dla części zmiennej 0,25 zł i dla części stałej 2,80 zł.
Równocześnie organ wskazał, że nie stwierdził podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, bowiem naruszenie prawa przez skarżącą nie miało związku z ochroną wyższych lub równych wartości, ani tez nie stanowiło działania w interesie publicznym czy ważnym interesie strony. Organ zaznaczył, że skarżąca z naruszenia prawa czerpała korzyści finansowe.
Po informacjach od skarżącej o zdjęciu urządzeń w dniach 30 grudnia i 11 stycznia, w ramach wizji w terenie 11 stycznia 2023 r. organ ustalił, że tablica w formie okrągłego szyldu została zdjęcia, natomiast w ramach wizji 12 stycznia 2023 r. organ stwierdził, że usunięta została również druga z przedmiotowych tablic.
W odwołaniu skarżąca zaskarżyła decyzję w części dotyczącej punktu 1. (wymierzenia kary). Podniosła, że wyrażała wolę dostosowania się do wymogów uchwały, a organ nie wziął pod uwagę okoliczności, na które skarżąca nie miała wpływu, tj. konieczności skorzystania na potrzeby demontażu z usług zewnętrznych oraz obfitych opadów śniegu na przełomie listopada i grudnia 2022 r. połączonych z ujemnymi temperaturami. Skarżąca doprowadziła do demontażu szyldów w najszybszym możliwym terminie. Ponadto skarżąca wskazała, że reklama na słupie nie posiada dwóch powierzchni ekspozycji.
Decyzją z 6 marca 2023 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W odniesieniu do daty wszczęcia postępowania Kolegium wskazało, że datą wszczęcia postępowania jest 30 listopada 2022 r., jest to bowiem data podjęcia wobec strony pierwszej czynności procesowej, a okoliczność, że doręczenie zawiadomienia miało miejsce kilka dni później, pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Pomiarów dokonano za pomocą urządzenia L. i Kolegium nie znajduje podstaw do ich kwestionowania. Kolegium podzieliło zdanie organu I instancji, że okrągły szyld, którego wysokość jest równa jego średnicy, nie spełnia zasad uchwały. W odniesieniu zaś do tablicy na słupie Kolegium podkreśliło, że zgodnie z uchwałą wyłącznie reklamy typu szyld mogą być sytuowane na wysięgniku na elewacji frontowej parteru prostopadle do tej elewacji. Wysokość kary ustalono według następujących wzorów: dla szyldu (2 m2 x 40 x 0,25) x 30 dni + (40 x 2,80) x 30 dni = 3960 zł. Dla tablicy: (0,6 m2 x 40 x 0,25) x 30 dni + (40 x 2,80) x 30 dni = 3540 zł. Zatem łączna wysokość kary wyniosła 7500 zł. Kolegium wskazało, że nie kwestionuje działań podjętych przez skarżącą w toku postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z treścią uchwały, natomiast nie ulega wątpliwości, że we wskazanym wyżej okresie urządzenie zainstalowane było niezgodnie z treścią uchwały. Podkreśliło, że przedsiębiorca powinien tak zorganizować działalność, aby wypełnić obowiązujące przepisy prawa.
W skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzuty naruszenia:
– art. 7 w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak wzięcia pod uwagę faktu nieprzerwanej współpracy skarżącej z organem oraz dążenia do dostosowania się przez skarżącą do wymogów uchwały, co skutkowało wydaniem decyzji naruszającej słuszny interes obywateli;
– art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie odniesienia się do podniesionych przez stronę faktów, tj. ustalenia wystąpienia okoliczności niezależnych od skarżącej, uniemożliwiających usunięcie tablic w terminie wyznaczonym pismem z 20 października 2022 r.;
– art. 8 K.p.a. poprzez brak przyczynienia się przez organ do starannego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
– 189e K.p.a. poprzez nałożenie kary pomimo naruszenia prawa wskutek działania siły wyższej;
– art. 189d pkt 5 K.p.a. poprzez brak wzięcia pod uwagę dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności działań podjętych przez skarżąca dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa oraz okoliczności, na jakie skarżąca nie miała wpływu;
– art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, w celu doprowadzenia do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu;
– art. 108 § 3 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego odniesienia się do zarzutów powołanych w odwołaniu;
– art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 5 czerwca 2023 r. sygn. II SA/Kr 528/23 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie punktu 1. Sąd wskazał, że skarga okazała się zasadna, jakkolwiek podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, skarżąca do skargi załączyła ostrzeżenia meteorologiczne o warunkach w Województwie Małopolskim, z których wynikają, w ocenie Sądu, zwykłe warunki zimowe polegające na występujących opadach śniegu, oblodzeniu czy opadach marznących. Żaden z przedłożonych dokumentów nie świadczy o warunkach nadzwyczajnych. Nie jest też taką sytuacją brak odpowiedniej organizacji pracy w zakresie usunięcia reklam, które miały stosunkowo małą powierzchnię i nie były zawieszone poza zasięgiem zwykłych środków dostępu.
W odniesieniu do przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary Sąd podkreślił, że w omawianym przypadku nie można uznać, że waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Już bowiem pismem z dnia 10 maja 2022 r. organ wskazał skarżącej, że tablice reklamowe i urządzenia reklamowe istniejące w dniu wejścia w życie uchwały (1 lipca 2022 r.) muszą zostać dostosowane do jej wymogów najpóźniej do dnia 1 lipca 2022r, jak również pouczył o karze pieniężnej. Kolejno decyzja PINB z 9.08.2022 r. dotyczyła zgodności z prawem w aspekcie prawa budowlanego, co wprost wynika z jej treści, a nie zgodności z uchwałą dotyczącą reklam. W związku z czym pismem z dnia 20.10.2022 r. organ poinformował skarżącą o treści przepisów dotyczących wymogów odnośnie reklam, o karze pieniężnej i konieczności dostosowania się do wymogów prawnych w tym zakresie w terminie 14 dni od otrzymania pisma. Zdjęcia wykonane w czasie oględzin nie wskazują na jakiekolwiek przeszkody pogodowe w usunięciu reklam. W związku z powyższym w dniu 30.11.2022 r. wszczęto postępowanie, zawiadamiając skarżącą w sposób szczegółowy, jakich reklam ono dotyczy. Skarżąca nie może zatem się tłumaczyć, że nie wiedziała, iż postępowanie dotyczyło także reklamy [...]. W ocenie Sądu nie można powiedzieć w żadnym wypadku, iż waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia, albowiem skarżąca przedłużała czas usunięcia reklam do końca postępowania w I instancji a nawet dłużej, biorąc pod uwagę, że usunięcie reklam nastąpiło po około połowie miesiąca od wydania decyzji w I instancji. Z kolei wartości chronione uchwałą są na tyle istotne, że zdecydowano o otoczeniu ich ochroną odrębnym aktem prawnym (wspomniana uchwała).
Co się tyczy zarzutu braku zastosowania dyrektyw wymiaru kary, to jest on całkowicie bezzasadny. Albowiem przepis art. 37 d ust. 8 wskazuje bardzo szczegółowo ( za pomocą skonstruowanego wzoru, do którego podstawia się zmienne), jak obliczyć karę pieniężną. W tej sytuacji nie ma tu pola dla dyrektyw wymiaru kary.
Powodem uchylenia zapadłych w sprawie decyzji jest natomiast sposób obliczenia kary pieniężnej. kara jest naliczana od wszczęcia postępowania, to dzień ten nie powinien przypadać przed dniem powiadomienia strony o toczącym się postępowaniu. W przeciwnym razie należałoby zaakceptować sytuację, w której organ wszczął postępowanie, podejmuje w pewnym okresie czasu rozmaite czynności w ramach tzw. postępowania gabinetowego, o których strona nie wie lub jeszcze nie wie, jednakże czas ten wpływa już w sposób bezpośredni na wysokość wymierzanej kary".
Sąd orzekający wskazane wyżej zapatrywania i poglądy w pełni podziela. Sąd przyjął, że dzień wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 37d ust. 4 u.p.z.p. to dzień doręczenia zawiadomienia o tym stronie. W niniejszym wypadku nie jest to dzień 30 listopada 2022 r, albowiem pisma wysłanego strona nie podjęła w terminie. W tej sytuacji z pewnością dzień doręczenia przypada na termin późniejszy niż wspomniany 30.11.2022 r., a dokładne jego obliczenie wymaga zastosowania art. 44 § 1 i § 3 k.p.a. Oznacza to jednakże, że prawidłowy wymiar kary w efekcie sprawi, że kara będzie niższa, niż ustalona obecnie. W tej sytuacji należało uchylić skarżone decyzje w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jeśli dojdzie do jej wymierzenia, organ zastosuje się do powyższych wskazań.
Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i stał się prawomocny.
W ponownie prowadzonym postępowaniu decyzją z 16 października 2023 r. nr 106/6851/2023 organ I instancji wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 2500 zł za umieszczenie w okresie od dnia 20 grudnia 2022 r. do dnia 29 grudnia 2022 r. za umieszczenie tablicy reklamowej typu szyld – okrągłego kasetonu na elewacji frontowej budynku przy ul. [...] w K. oraz innej tablicy reklamowej o dwóch powierzchniach ekspozycji z reklamą marki [...] w formie kasetonu umieszczonego na słupie podtrzymującym dach budynku.
W odwołaniu skarżąca podniosła, że organ nie wziął pod uwagę działań podjętych przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa i okoliczności, na jakie strona nie miała wpływu. Podtrzymała wyrażone dotąd stanowisko.
Decyzją z 1 grudnia 2023 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podkreślił, że w sprawie wiążący jest zapadły wyrok WSA w Krakowie. Zauważył, że pierwsza próba doręczenia pisma informującego o wszczęciu postępowania miała miejsce 5 grudnia i w tym dniu pozostawiono w skrzynce odbiorczej zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Druga próba doręczenia miała miejsce 13 grudnia 2022 r. Skutek doręczenia nastąpił 20 grudnia 2022 r. Od tego dnia możliwe było naliczanie opłaty. Pomiary powierzchni ekspozycji zostały opisane w adnotacji urzędowej i utrwalone w dokumentacji fotograficznej, organ nie znajduje podstaw do ich kwestionowania. Jak wskazało Kolegium, organ I instancji trafnie podniósł, że o przepisach uchwały krajobrazowej Spółka była informowana jeszcze przed wszczęciem z urzędu postępowania. Przedsiębiorcy przez blisko 24 miesiące mogli sprawdzić jakie formy tablic są dozwolone. Strona umieszczając niedozwolone uchwałą szyldy czerpała z tego korzyści finansowe. Na tym tle nie zaistniały podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary.
W skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzuty naruszenia:
– art. 7 w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak wzięcia pod uwagę faktu nieprzerwanej współpracy skarżącej z organem oraz dążenia do dostosowania się przez skarżącą do wymogów uchwały, co skutkowało wydaniem decyzji naruszającej słuszny interes obywateli;
– art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie odniesienia się do podniesionych przez stronę faktów, tj. ustalenia wystąpienia okoliczności niezależnych od skarżącej, uniemożliwiających usunięcie tablic w terminie wyznaczonym pismem z 20 października 2022 r.;
– art. 8 K.p.a. poprzez brak przyczynienia się przez organ do starannego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
– 189e K.p.a. poprzez nałożenie kary pomimo naruszenia prawa wskutek działania siły wyższej;
– art. 189d pkt 5 K.p.a. poprzez brak wzięcia pod uwagę dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności działań podjętych przez skarżąca dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa oraz okoliczności, na jakie skarżąca nie miała wpływu;
– art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, w celu doprowadzenia do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu;
– art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji.
Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium i zasądzenie kosztów postępowania. Podkreśliła, że już 28 lutego 2022 r. zwróciła się o prolongatę terminu wyznaczonego na udzielenie wyjaśnień, wskazując jednocześnie, że jej intencją jest jak najlepsza współpraca z organem oraz wypracowanie optymalnego rozwiązania dla obu stron. Strona wyrażała wolę dostosowania się do nowych wymogów wynikających z Uchwały krajobrazowej w zakresie działalności reklamowej, jedocześnie minimalizując ryzyko strat. Jednocześnie strona dokonała demontażu banerów reklamowych znajdujących się na ogrodzeniu, o czym poinformowała organ I instancji. Następnie, w piśmie z dnia 29 marca 2022 r. Strona wyjaśniła, że podjęła czynności w celu legalizacji szyldów znajdujących się na terenie nieruchomości przy ul. [...]. Ponadto Strona poinformowała organ I instancji, że w porozumieniu z Inspektorem Nadzoru Budowlanego złożyła wniosek o wydanie opinii Plastyka Miasta
Głównego Architekta Miasta K. dotyczących reklam umieszczonych na budynku oraz ich zgodności z zapisami uchwały, przedkładając kopie potwierdzenia złożenia w/w. pism oraz dokument oceny technicznej dotyczącej wykonania szyldów przy ul. [...] w K. . Kolejno, pismem z dnia 18 maja 2022 r. Strona poinformowała organ I instancji, iż w tym samym dniu, tj. 18.05.2022 r. został złożony wniosek o legalizacje szyldu reklamowego mieszczącego się na budynku [...] [...] oraz na bramie wjazdowej do [...]. Do wniosku załączono kopie postanowienia Plastyka Miasta K. oraz Głównego Architekta Miasta K. , który wydał pozytywną opinię w sprawie lokalizacji elementów reklamowych na elewacji kamienicy przy ul. [...] w K. . Strona uzyskała w piśmie z dnia 27 lipca 2022 r. pozytywną opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków w zakresie umieszczenia nośnika informacji wizualnej w formie:
- owalnego kasetonu o średnicy 160 cm, zamontowanego na wysięgniku, po lewej stronie wejścia do budynku
- dwóch tablic informacyjnych zawieszonych na wysięgniku po obu stronach bramy wjazdowej.
MKZ wskazał, iż budynek przy ul. [...] nie jest wpisany odrębną decyzją do rejestru zabytków, widnieje w gminnej ewidencji zabytków i w związku z tym, opinia jest wystarczająca, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie wymaga uzyskania pozwolenia konserwatorskiego w formie decyzji administracyjnej, a wskazane stanowisko jest wystarczające na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Ponadto, decyzją z dnia 9 sierpnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie stwierdził, iż nie nakłada się na Inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót mających na celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z montażem nośnika informacji wizualnej ze względu na zgodność zrealizowanych robót budowlanych z prawem.
Skarżąca ponownie wskazała, że czynności demontażu wskazanych szyldów wiązały się jednak z pracami na wysokościach, ponadto część szyldów podłączona była również do instalacji elektrycznej, a Spółka nie dysponowała pracownikami uprawnionymi i wykwalifikowanymi do wykonania rzeczonych prac. Powiadomiono organ, że ze względu na trudne warunki pogodowe utrzymujące się od kilku dni, Strona nie mogła przeprowadzić prac związanych z demontażem szyldów reklamowych ze względu na bezpieczeństwo pracowników.
Skarżąca zaakcentowała, że informację o konieczności demontażu tablicy reklamowej [...] Strona powzięła dopiero w momencie doręczenia zaskarżonej decyzji. Do tego czasu Strona informowana była jedynie o niezgodności z zapisami uchwały krajobrazowej sytuowania szyldów reklamowych w postaci kasetonów zamontowanych na ogrodzeniu oraz szyldu zamontowanego na elewacji budynku. Ponadto, w treści zaskarżonej decyzji, wskazano, że kara pieniężna w części dotyczącej w/w. reklamy została naliczona od podwójnej jej powierzchni, co było jednak błędne, gdyż reklama ta, wbrew treści zaskarżonej decyzji, nie posiada dwóch powierzchni ekspozycji.
W ocenie skarżącej po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Prezydenta Miasta Krakowa, wydana decyzja w dużej mierze jest powieleniem decyzji wydanej uprzednio. Podobnie decyzja zaskarżana niniejszą skargą (decyzja SKO) i argumentacja w niej zawarta stanowi powielenie uzasadnienia decyzji SKO z 6 marca 2023 r. Wobec powyższego, w dalszym ciągu aktualne pozostają zarzuty stawiane przez Skarżącą. Jakkolwiek wymiar nałożonej kary jest niższy niż pierwotny, organ nadal nie wziął pod uwagę istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, w szczególności tych, które uzasadniają odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Organ nie zbadał dokładnie zarzutów stawianych przez stronę skarżącą, jak i wszystkich okoliczności sprawy. Nie dokonano przesłuchania przedstawicieli Strony - Prezesa Zarządu, czynności ograniczone zostały jedynie do kontroli sytuowania tablic reklamowych w siedzibie Spółki.
Skarżąca po raz kolejny wyszczególniła, że naruszenie prawa przez Stronę nastąpiło na skutek siły wyższej, na którą składają się: element obiektywny - zewnętrzny, tj. nagła i długotrwała zmiana warunków pogodowych w postaci obfitych opadów śniegu, oblodzenia oraz znacznego spadku temperatury poniżej 0°C, a także subiektywny, w postaci zachowania przez Stronę najwyższej staranności w celu zapobieżenia zdarzeniu lub jego skutkom, biorąc pod uwagę, iż Strona nie dysponowała środkami technicznymi oraz wykwalifikowanym personelem do bezpiecznego wykonywania prac na wysokościach, co ma szczególne znaczenie podczas wystąpienia wskazanych warunków pogodowych
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być całkowicie bezzasadna.
W przeciwieństwie do treści skargi, która tego nie uwypukla - podkreślenia wymaga, że w sprawie zapadł już wyrok tutejszego Sądu, o którym wyżej mowa, do sygn. akt II SA/Kr 528/23. Wyrok ten zawierał ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej, dotyczących sposobu wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, o którą chodzi zarówno w poprzedniej, jak i w niniejszej sprawie.
Należy zatem na wstępie, mając na uwadze powyższy wyrok, wyjaśnić istotę związania oceną prawną z art. 153 p.p.s.a. Ocena prawna, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie; musi pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych ( wyrok NSA z dnia 15 marca 2024 r. I GSK 245/23 LEX nr 3695107). Przez ocenę prawną zatem należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Norma zawarta w art. 153 p.p.s.a. ma charakter doniosły i bezwzględnie obowiązujący. Oznacza bowiem, że ani organy administracji publicznej, ani sądy orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniach sądu, gdyż są nimi związane. Jej zasięgiem oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe - ewentualne - postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Natomiast zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, kiedy mowa o "sprawie", chodzi w danym wypadku o konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualnie określonego podmiotu oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego (tak wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2024 r III FSK 667/23. LEX nr 3670768 ).
W niniejszej sprawie nie zmienił się stan faktyczny ani stan prawny, organy były zobowiązane orzekać o wymierzeniu tej samej kary. A zatem wskazania Sądu w sprawie II SA/Kr 528/23 należy uznać za wiążące; wobec czego należy je krótko zreasumować.
Sąd stwierdził, że co do zasady nie zachodziły przeszkody, wskazane przez skarżącą, do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.
Po pierwsze, w zakresie siły wyższej, Sąd wskazał, że żaden z przedłożonych dokumentów o warunkach meteorologicznych nie świadczy w tym zakresie o warunkach nadzwyczajnych. Nie jest też taką sytuacją brak odpowiedniej organizacji pracy w zakresie usunięcia reklam, które miały stosunkowo małą powierzchnię i nie były zawieszone poza zasięgiem zwykłych środków dostępu. Zatem nie zachodziły przesłanki z art. 189e k.p.a.
Po drugie, co się tyczy przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wskazanych w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (jako jedyny wariant wchodzący w grę), to Sąd wskazał, że w omawianym przypadku nie można uznać, że waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Już bowiem pismem z dnia 10 maja 2022 r. organ wskazał skarżącej, że tablice reklamowe i urządzenia reklamowe istniejące w dniu wejścia w życie uchwały (1 lipca 2022 r.) muszą zostać dostosowane do jej wymogów najpóźniej do dnia 1 lipca 2022 r., jak również pouczył o karze pieniężnej (k.43 akt AU-02-2.6851.44.2022). Kolejno decyzja PINB z 9 sierpnia 2022 r. dotyczyła zgodności z prawem w aspekcie prawa budowlanego, co wprost wynika z jej treści, a nie zgodności z uchwałą dotyczącą reklam. W związku z czym pismem z dnia 20 października 2022 r. organ poinformował skarżącą o treści przepisów dotyczących wymogów odnośnie reklam, o karze pieniężnej i konieczności dostosowania się do wymogów prawnych w tym zakresie w terminie 14 dni od otrzymania pisma (k.68). W odpowiedzi z dnia 24 listopada 2022 r. skarżąca wytłumaczyła brak działania trudnymi warunkami pogodowymi i obawą o bezpieczeństwo pracowników (k.71). W dniu 30 listopada 2022 r. w czasie oględzin pracownik organu stwierdził obecność reklam (szyld umieszczony na elewacji frontowej i reklama [...] na słupie podtrzymującym dach). Zdjęcia wykonane w czasie oględzin nie wskazują na jakiekolwiek przeszkody pogodowe w usunięciu reklam (k.74-75). W związku z powyższym w dniu 30 listopada 2022 r. wszczęto postępowanie, zawiadamiając skarżącą w sposób szczegółowy, jakich reklam ono dotyczy. Skarżąca nie może zatem się tłumaczyć, że nie wiedziała, iż postępowanie dotyczyło także reklamy [...] (k.1 akt AU-02-2.670.5.163.2021). Na marginesie, trzeba zauważyć, że z przedstawionych zdjęć wynika, że reklama [...] miała podwójną ( dwustronną) powierzchnię reklamową /k. 75 akt AU-02-2.6851.44.2022/.
Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że nie można powiedzieć w żadnym wypadku, iż waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia, albowiem skarżąca przedłużała czas usunięcia reklam do końca postępowania w I instancji a nawet dłużej, biorąc pod uwagę, że usunięcie reklam nastąpiło po około połowie miesiąca od wydania decyzji w I instancji. Z kolei wartości chronione uchwałą są na tyle istotne, że zdecydowano o otoczeniu ich ochroną odrębnym aktem prawnym (wspomniana uchwała).
Po trzecie, w zakresie zarzutu braku zastosowania dyrektyw wymiaru kary, to Sąd wskazał, że jest on całkowicie bezzasadny. Albowiem przepis art. 37d ust. 8 u.p.z.p. wskazuje bardzo szczegółowo (za pomocą skonstruowanego wzoru, do którego podstawia się zmienne), jak obliczyć karę pieniężną. W tej sytuacji nie ma tu pola dla dyrektyw wymiaru kary, gdyż dyrektywy wymiaru kary mają jedynie zastosowanie w przypadkach uznania administracyjnego, w których wysokość kary zależy od organu, a nie jest określona sztywno.
Po czwarte, Sąd zidentyfikował błąd w sposobie obliczenia kary, wskazując, że powinna być ona obliczona nie od dnia wszczęcia postępowania przez organ, ale od dnia doręczenia zawiadomienia o wszczęciu stronie. W tym zakresie nakazał ponowne jej obliczenie wedle właściwie ujętego okresu.
Wskazane akapity od jeden do trzy przesądzają o bezzasadności wszystkich zarzutów skarżącej co do braku zastosowania instytucji dotyczących administracyjnych kar pieniężnych ( siła wyższa, odstąpienie, dyrektywy). Podkreślenia bowiem wymaga, że skarżąca nie przeczy, że miało miejsce naruszenie prawa, a tylko uważa, że jest w tym naruszeniu poniekąd usprawiedliwiona. O tym, że tak nie jest, przesądził Sąd, badając w sprawie II SA/Kr 528/23 przedstawione przez skarżącą okoliczności w kontekście możliwości zastosowania wspomnianych instytucji prawnych, o czym wyżej była mowa.
Podkreślenia wymaga, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy żadne nowe dowody ani żadne nowe okoliczności nie zostały przedstawione. Zatem zarzut naruszenia art. 7, 77, a także 8, 11 k.p.a. jest bezzasadny.
Organy wskazały, co do początku biegu terminu obliczenia kary, iż zawiadomienie o wszczęciu postepowania pochodzi z daty 30 listopada 2022r. Pierwsza próba doręczenia pisma stronie w trybie art. 44 k.p.a. miała miejsce w dniu 5 grudnia 2022r., a druga próba doręczenia nastąpiła w dniu 13 grudnia 2022r.. Skutek doręczenia nastąpił zatem w dniu 20 grudnia 2022r., a więc od tego dnia uznać trzeba, iż nastąpiło doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania stronie. Od tego zatem momentu należy w sprawie naliczyć opłatę do dnia 29 grudnia 2022r. Sposób wyliczenia opłaty podały szczegółowo organy w decyzjach.
Reasumując powyższe, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, w świetle treści wyroku w sprawie II SA/Kr 528/23, zadaniem organów przy ponownym jej rozpoznaniu było jedynie ustalić w sposób właściwy (wskazany przez Sąd) wysokość kary. Natomiast przesądzona została uprzednio sama zasadność jej naliczenia.
Z wymienionych przyczyn, skoro skarga okazała się bezzasadna, na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.