II SA/Kr 267/23

II SA/Kr 267/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Magda Froncisz /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1993/23 - Wyrok NSA z 2024-11-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Piotr Fronc Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 grudnia 2022 r., znak: WI-I.7840.5.238.2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa 2 listopada 2021 r. wydał decyzję nr 1432/6740.1/2021 znak: AU-01-5.6740.1.1381.2021.KGR zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą inwestorowi M. P. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem wraz z instalacjami wewnętrznymi: wentylacji mechanicznej, elektryczną, wod.-kan. i c.o., utwardzenia nawierzchni dojść, dojazdu oraz budowa infrastruktury technicznej w tym: wewnętrznej kanalizacji opadowej z bezodpływowym zbiornikiem, wewnętrznej linii zasilającej prądu i wewnętrznej kanalizacji sanitarnej, działka nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w K..
Wojewoda Małopolski – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez A. W. – decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r., znak WI-I.7840.5.238.2021 utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zmianami), zwanej dalej Pb.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje Uchwała nr VI/111/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" - ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 15 lutego 2019 r., poz. 1390, zwanej dalej mpzp. W związku z powyższym, organ odwoławczy dokonał sprawdzenia zgodności inwestycji z ustaleniami mpzp. Działka nr [...] znajduje się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną (MN.18). W dalszej części uzasadnienia decyzji przeanalizowano zgodność wskaźników zabudowy z przepisami planu miejscowego.
Ponadto zaznaczono, że teren inwestycji znajduje się w obrębie terenów zagrożonych ruchami masowymi, dla których zgodnie z § 8 ust. 10 mpzp ustala: "[...] zakaz wykonywania prac ziemnych polegających na nadsypywaniu terenu w odniesieniu do poziomu istniejącego, za wyjątkiem wykorzystania wydobytych mas ziemnych w trakcie robót budowlanych na terenie, na którym zostały wydobyte."
W części opisowej projektu zagospodarowania terenu (dalej: pzt) wskazano, że "ziemia wydobyta podczas wykopów pod prace fundamentowe, zostanie wykorzystana do korekty ukształtowania terenu (co znajduje odzwierciedlenie na zatwierdzonym pzt - karta S-01), a jej nadmiar wywieziony".
Planowana inwestycja, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest dla niej wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie inwestycja zlokalizowana jest w Otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Projektant wykazał spełnienie warunków ochrony nałożonych w Uchwale Nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (str. 13 - 14 projektu budowlanego).
Następnie szczegółowo przeanalizowano zgodność planowanej zabudowy z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Między innymi wskazano, że spełnienie przepisów w zakresie umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tzw. przesłaniania (§ 13 WT) i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 WT) nie budzi wątpliwości - ze względu na wzajemne odległości między projektowanymi budynkami, ich lokalizację uwzględniającą wzajemne przesunięcia oraz ze względu na odległości między budynkami projektowanymi i istniejącymi na sąsiednich działkach (min. 9,22 m od budynku na działce skarżącej) oraz ze względu na charakter zabudowy (jednorodzinna).
Odprowadzenie wód powierzchniowych (§ 28 ust. 2 WT) - woda opadowa zostanie odprowadzona do szczelnego, wybieralnego zbiornika na wody opadowe.
Kierunek naturalnego spływu wód opadowych (§ 29 WT) - nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, działka posiada naturalny spadek w kierunku północnym; z pzt wynika, że zaprojektowano dwie skarpy, które nie powodują zmiany kierunku naturalnego spływu wód opadowych, gdyż uformowane są w nawiązaniu do istniejącego spadku terenu, powodując jedynie nieznaczną zmianę intensywności spływu wód.
Warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271-273 WT) - w najbliższym sąsiedztwie inwestycji znajduje się budynek na działce sąsiedniej (to jest na działce skarżącej od strony północnej, nr działki [...]) oddalony o 9,22 m od projektowanego budynku.
Zawartość projektu budowlanego jest kompletna. Elementy projektu, tj. projekt zagospodarowania terenu (pzt), architektoniczno-budowlany (dalej pa-b) i dokumenty formalno-prawne (dalej dokumentacja f-p) sporządzone zostały w formie papierowej i oprawione w okładkę przystosowaną do formatu A4, a strony ponumerowane. Projekt zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym między innymi uzgodnienie z Zarządem Dróg Miasta Krakowa z 5 sierpnia 2021 r. znak: RW.460.5.843.2021. Projekt pzt wykonany został na kserokopii mapy do celów projektowych, przyjętej do zasobu geodezyjnego, sporządzonej przez uprawnionego geodetę. Główny projektant potwierdził zgodność treści mapy z oryginałem.
Projekt opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu (patrz str. 6 - 8 projektu pzt). Projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu (patrz str. 5 - 9 projektu pzt). Projektanci do opracowania załączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (str. 3 projektu pzt). Załączono informację dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (patrz str. 2 dokumentacji f-p). Przedłożono opinię geotechniczną (patrz str. 6 - 18 dokumentacji f-p). Określono kategorię geotechniczną obiektu, jako drugą przy prostych warunkach gruntowo-wodnych.
W toku postępowania organ odwoławczy analizując zarzuty zawarte w odwołaniu, stwierdził, co następuje:
Ad. 1) Odnośnie do zarzutu zawartego w pkt 1 odwołania - naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nie wywiązanie się z obowiązku przez organ administracyjny I instancji polegającego na wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, zbadania treści dokumentów zawartych w projekcie budowlanym, a także zaniechania zweryfikowania czy przed sądem powszechnym prowadzone jest postępowanie, którego przedmiotem jest zagadnienie wstępne dla prowadzonego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji zatwierdzenie decyzją administracyjną projektu budowlanego, który jest niekompletny i nie spełnia norm określonych prawem. Według skarżącej, organ I instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ uznał, na podstawie danych wpisanych w KW [...], że działka nr [...] ma zapewnione dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej (o którym mowa w §14 WT). Wg skarżącej, która jest stroną w sprawie potwierdzenia wygaśnięcia służebności drogi koniecznej, o której mowa wyżej, przed Sądem Rejonowym dla K. , organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające również w tym zakresie, a nawet zawiesić postępowanie do czasu zapadnięcia wyroku.
Organ odwoławczy stwierdził, że wydanie rozstrzygnięcia w postaci decyzji mogło być poprzedzone wyłącznie zbadaniem treści KW w zakresie potwierdzenia prawdziwości informacji z kwestii zapewniania dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, ponieważ treść KW odzwierciedla rzeczywisty stan prawny nieruchomości. W dniu orzekania organ II instancji zweryfikował treść KW [...], w której nadal widnieje w Dziale I-SP wpis o treści: nieodpłatna i nieograniczona w czasie służebność gruntowa obciążająca nieruchomość położoną w K., jedn. ewid. P., obręb [...] utworzoną z jedynej działki nr [...] o powierzchni 0,1230 ha, polegająca na prawie przejazdu, przechodu i przeprowadzenia mediów przez działkę nr [...] pasem o szerokości 5 m wzdłuż jej wschodniej granicy z działką nr [...] na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości utworzonej z działek nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Jednocześnie nie stwierdzono w KW ostrzeżenia o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w KW z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Zgodnie z art. 293 § 1 Kodeksu cywilnego służebność gruntowa wygasa wskutek niewykonywania przez lat dziesięć. Jeżeli ten warunek jest spełniony, służebność już nie istnieje, tym samym pojawia się niezgodność treści księgi wieczystej ze stanem rzeczywistym, co uzasadnia wniesienie powództwa o usunięcie tej niezgodności. Niemniej jednak, samo wniesienie powództwa cywilnego w tym zakresie nie stanowi podstawy do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w którym dostęp do drogi publicznej zapewniony jest przez taką służebność gruntową. Brak dostępu inwestycji do drogi publicznej, wynikający z potencjalnego wygaśnięcia służebności, może być w przyszłości podstawą do wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Na marginesie należy zauważyć, że skarżąca w uzasadnieniu do zarzutu wskazała, że działka [...] nie posiada nie tylko prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej, ale i faktycznie również nie ma to miejsca. Odpowiadając na ten argument należy zauważyć, że zarówno na mapie do celów projektowych (patrz str. 11 akt organu I instancji) wyznaczono pas szerokości około 5 m (pomiar własny) ograniczony ogrodzeniem od strony domu skarżącej, co sugeruje urządzenie drogi dojazdowej do nieruchomości [...], ale i na ogólnodostępnym zdjęciu satelitarnym widać urządzoną drogę dojazdową na dz. nr [...] wzdłuż jej wschodniej granicy z działką nr [...].
Odnośnie do zarzutu zawartego w pkt 2 odwołania - naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb poprzez wydanie decyzji pozwolenia na budowę z naruszeniem interesu osób trzecich, w kontekście zapewnienia dostępu do drogi publicznej, w związku §14 WT - jak wyjaśniono powyżej, wobec stwierdzenia służebności drogi koniecznej, wskutek realizacji inwestycji, żadna z działek w obszarze oddziaływania obiektu nie traci istniejącego dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie na działce inwestora pozostawiono niezagospodarowany pas gruntu, stanowiący służebność gruntową rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości utworzonej między innymi z działki nr [...]. Zatem zarzut dotyczący naruszenia interesów osób trzecich, w kontekście zapewnienia dostępu do drogi publicznej jest bezzasadny.
Odnośnie do zarzutu zawartego w pkt 3 odwołania - naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb w zw. z art. art. 2 pkt 14 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 poz. 503) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 poz. 1065) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo, iż działka inwestycyjna nr [...] nie posiada legalnego dostępu do drogi publicznej, a w konsekwencji zatwierdzenie projektu, który nie spełnia wymogów prawnych - organ nie podzielił stanowiska skarżącej, jakoby działka na [...] nie posiadała dostępu do drogi publicznej, zatem zarzut uznano za bezzasadny.
Odnośnie do zarzutu zawartego w pkt 4 odwołania - naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a Pb poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo, braku wymaganych normą opinii zwrócono uwagę, że wg skarżącej, opinia geotechniczna i projekt geotechniczny zawierają ustalenia sprzeczne z ustaleniami mpzp, a skoro dokumenty te stanowią zintegrowaną część zatwierdzonego przez organ I instancji projektu budowlanego, to projekt ów nie spełnia wymagań art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a Pb. W opinii geotechnicznej wskazano, że w podłożu przedmiotowego terenu istniejącego proste warunki gruntowe, a projektowaną zabudowę mieszkaniową należy zaliczyć do drugiej kategorii geotechnicznej. Tymczasem zgodnie z ustaleniami mpzp dla przedmiotowego terenu wskazuje skomplikowane warunki gruntowe. Ponadto, w opinii wskazano, że spadki terenu na przedmiotowej działce wynoszą 6-8 %, a tymczasem zgodnie z ustaleniami mpzp obszar działki to teren, na którym znajdują się spadki terenu o nachyleniu większym lub równym 12%.
Po pierwsze zauważono, że organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych, aby podważać kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, który dołączył do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do weryfikowania pod względem merytorycznym przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy, doświadczenia zawodowego i obliczeń (w tym analiz) projektanta.
Po drugie należy zauważyć, że oznaczenie w mpzp tereny o spadkach powyżej 12% predysponowane do występowania ruchów masowych, ma charakter wyłącznie informacyjny, natomiast aktualne ukształtowanie terenu zostało zweryfikowane i odzwierciedlone na mapie do celów projektowych sporządzonej przez uprawnionego geodetę (patrz str. 11 akt organu I instancji) oraz w opracowaniu określającym geotechniczne warunki posadowienia, sporządzonym przez uprawionego geologa (patrz str. 11 dokumentacji f-p). Podobnie odnośnie kwestii skomplikowanych warunków gruntowych, których teren wskazano w mpzp, organ nie jest uprawniony do ingerencji w merytoryczną część projektu, za którą odpowiedzialność ponosi w pełni uprawniony projektant. Zauważa się, że pomimo stwierdzenia w opracowaniu określającym geotechniczne warunki posadowienia, prostych warunków gruntowych, to jednocześnie w projekcie uczyniono zadość ustaleniom § 8 ust.12 mpzp, który stanowi: Na obszarze terenów o skomplikowanych warunkach gruntowych ustala się: 1) zakaz rozsączania ścieków i wód opadowych w gruncie; 2) nakaz odprowadzania wód opadowych w sposób zorganizowany tj. do rowu, cieku lub kanalizacji opadowej, i zaprojektowano na działce szczelny wybieralny zbiornik na wody opadowe (patrz str. 16a - 20 pzt oraz rysunek S-01). Na marginesie zauważa się, że proste działania matematyczne dotyczące obliczenia spadku terenu na podstawie rzędnych terenu wskazanych na projekcie zagospodarowania terenu, potwierdzają informacje w projekcie dotyczącą kąta nachylenia terenu inwestycji (arctg[(243m - 238,62m)/(0,084 500)] = 5,93°.
Odnośnie do zarzutu zawartego w pkt 5 odwołania - naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Pb poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegających na uznaniu, iż na działce inwestycyjnej znajdują się spadki terenu o nie większym nachyleniu niż 6-8%, podczas, gdy zgodnie z zapisami Planu teren ma spadki o nachyleniu większym i równym 12% - waz jeszcze powtórzono, że § 8 ust. 9 uchwały w sprawie planu miejscowego ma charakter informacyjny i nie stanowi ustaleń miejscowego planu. Również kwestię określenia nachylenia terenu poruszano w odniesieniu do zarzutu zawartego we wcześniejszej części uzasadnienia decyzji.
Rozważania te doprowadziło Wojewodę Małopolskiego do wniosku, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wobec czego na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Występuje więc sytuacja określona przepisem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., obligująca organ odwoławczy do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. W., zarzucając jej:
1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351) w zw.:
. z § 8 ust. 9, ust. 11 oraz ust. 12 pkt 2 mpzp poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego pomimo jego niezgodności z ustaleniami ww. przepisów planu miejscowego w zakresie występujących na terenie planowanej inwestycji spadków terenu, warunków gruntowych oraz sposobu odprowadzania wód opadowych,
. z § 7 ust. 6 uchwały nr Vl/lll/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego pomimo jego niezgodności z ustaleniami ww. przepisu planu miejscowego w zakresie geometrii dachu
. z § 4 ust. 1 pkt 15 w zw. z §17 ust, 2 pkt 4 uchwały nr Vl/lll/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze - Obszar Łąkowy" poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego pomimo jego niezgodności z ustaleniami ww. przepisu planu miejscowego w zakresie maksymalnej wysokości budynku art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a) ustawy Prawo budowlane w zw. z §20 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1679) poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego pomimo, że stanowiąca jego część opinia geotechniczna została sporządzona w sposób nieprawidłowy i zawiera informacje sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego pomimo braku wykazania przez inwestora spełnienia wymagań określonych w ww. przepisach (brak analizy przesłaniania i nasłoneczniania),
- art. 6 k.p.a. w zw. z 87 ust. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483) w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U, 2022 r., poz. 503) w zw. z § 8 ust. 9 oraz § 8 ust. 11 oraz ust. 12 pkt 2 mpzp poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy treści ww. przepisów planu miejscowego, stanowiącego akt prawa powszechnie obowiązującego,
- art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 293 ust. 1 ustawy. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1360) poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego w sytuacji, gdy działka, na której ma być zrealizowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej, ponieważ służebność drogi koniecznej ustanowiona na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości wygasła na skutek jej niewykonywania przez lat 10,
- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie, że działki nr [...] [...] obr. [...] [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, co skutkowało brakiem przyznania właścicielom ww. nieruchomości statusu stron postępowania.
2. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;
- art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że organ I instancji zasadnie odmówił zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym dla K. w K. , I Wydział Cywilny sygn. akt [...] podczas gdy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku ww. postępowania cywilnego,
- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 293 ust. 1 ustawy Kodeks cywilny poprzez poczynienie niewystarczających ustaleń faktycznych w szczególności brak ustalenia, że służebność drogi koniecznej, mająca zapewnić dostęp działki inwestycyjnej nr [...] do drogi publicznej wygasła z mocy prawa,
- art. 7, art. 77 § k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane w zw. z §8 ust. 11, ust. 9, § 7 ust. 6, § 4 ust. 1 pkt 15 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 4 uchwały nr Vl/lll/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Skotniki i Kostrze – Obszar Łąkowy", poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie występujących na terenie planowanej inwestycji spadków oraz warunków gruntowych, brak wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy informacjami zawartymi w opinii geotechnicznej a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak wezwania inwestora do wyjaśnienia przedmiotowych rozbieżności,
- art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewystarczające zbadanie stanu faktycznego sprawy, polegające na braku sprawdzenia, czy planowana inwestycja spełnia wymagania określone w ww. przepisach rozporządzenia,
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe sformułowanie uzasadnienia skarżonej decyzji,
- art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy nieprawidłowości w decyzji organu I instancji uzasadniały jej uchylenie oraz orzeczenie co do istoty sporawy poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 9 maja 2022 r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko przedstawione w skardze, a uczestnik postępowania M. P. wniósł o oddalenie skargi.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Wojewoda Małopolski w zaskarżonej decyzji bardzo szczegółowo i wnikliwie przeanalizował wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, w szczególności zgodność planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno – budowlanymi. Rozpoznał również zarzuty odwołania, wyjaśniając dlaczego uważa je za nieuzasadnione.
W skardze w zasadzie powtarzają się te same zarzuty, które wcześniej strona podnosiła w odwołaniu od decyzji. Sąd całkowicie podziela stanowisko Wojewody Małopolskiego w zakresie ich bezzasadności.
I tak podstawowym zarzutem, sformułowanym jeszcze na etapie postępowania przed organem I instancji, jest błędne przyjęcie, że planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej.
Ustalenia faktyczne w tym zakresie obejmują stwierdzenie, że należąca do skarżącej działka nr [...], objęta KW nr [...] jest obciążona służebnością gruntową polegającą na prawie przejazdu, przechodu i przeprowadzenia mediów pasem o szerokości 5m wzdłuż jej wschodniej granicy z działką nr [...], na rzecz każdoczesnych właścicieli między innymi działki inwestycyjnej nr [...]. Strona skarżąca powołuje się na toczące się przed Sądem Rejonowym dla K. w K. Wydział I Cywilny postępowanie sygn. I [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia służebności drogi koniecznej ustanowionej na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...]. W księdze wieczystej brak jest jakiegokolwiek wpisu (ostrzeżenia) dotyczącego tego postępowania.
Strona skarżąca początkowo domagała się zawieszenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę do czasu rozstrzygnięcia wskazanej wyżej sprawy dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia służebności, a obecnie zarzuca, że organy obu instancji nie ustaliły kwestii nieistnienia przedmiotowej służebności we własnym zakresie. W szczególności wskazuje na dowody mające jej zdaniem świadczyć o niewykonywaniu tej służebności przez lat 10, wskutek czego – zgodnie z art. 293 §1 Kodeksu cywilnego – służebność ta miała wygasnąć.
Zarzuty te – zarówno w zakresie, w jakim dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego, jak naruszenia przepisów postępowania przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności – nie zasługują na uwzględnienie.
Organy administracji architektoniczno – budowlanej nie tylko nie mają obowiązku czynienia we własnym zakresie ustaleń co do ewentualnego wygaśnięcia służebności drogowej, ale wręcz nie wolno im tego robić, bowiem przekracza to przyznane im w zakresie postępowania administracyjnego kompetencje.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 146) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym.
Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie stwierdzał, że kwestia przeprowadzenia dowodu przeciwko domniemaniu określonemu w art. 3 ust. 1 u.k.w.h. jest zagadnieniem prawa cywilnego, co istotnie oznacza, że nie jest to możliwe w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to jednak tylko tyle, że to sąd powszechny ma wyłączne prawo do wydania rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić podstawę do obalenia tego domniemania. Dokument na tę okoliczność musi zatem pochodzić od sądu powszechnego, a nie organu administracji (por. wyroki NSA z 25 sierpnia 2022 r. sygn. I OSK 2457/19, I OSK 2108/19, I OSK 2109/29, I OSK 2276/19 – te i kolejne powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Z kolei w wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. I OSK 1318/21, NSA podkreślił, że domniemanie, wynikające z art. 3 ust. 1 u.k.w.h., nie mogłoby być obalone w postępowaniu administracyjnym, gdyż prowadziłoby do sytuacji, w której w istocie rzeczy organ administracji publicznej zastępowałby sąd powszechny bo wydawałby rozstrzygnięcie w kwestii zastrzeżonej dla postępowań cywilnych.
Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 3198/18, stwierdzając: "Wpis do księgi wieczystej - po myśli art. 626.6 k.p.c. - jest orzeczeniem sądu cywilnego, którego treść wiąże wszystkie inne sądy oraz organy. Dodatkowo - na zasadzie art. 3 ust. 1 u.k.w.h. - domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Z tej przyczyny organ administracyjny nie ma możliwości, aby w toku postępowania, jakie przed nim się toczy, dokonywać odmiennych ustaleń prawnych od tych, jakie wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, w tym z wpisów dokonanych w księdze wieczystej".
Stanowisko orzecznictwa dotyczące niedopuszczalności czynienia w toku postępowania administracyjnego ustaleń odmiennych niż wynikające z wpisów do księgi wieczystej jest jednolite i nie budzi żadnych wątpliwości. W związku z tym za nieuzasadnione należy uznać zarzuty niedostatecznego wyjaśnienia kwestii dostępu do drogi publicznej, jak również argument, jakoby objęta postępowaniem inwestycja takiego dostępu nie posiadała.
Sąd podziela również stanowisko organów obu instancji, że brak było w okolicznościach tej sprawy podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem nie mamy do czynienia z tzw. postępowaniem prejudycjalnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przyjmuje się bowiem, że zagadnieniem prejudycjalnym jest tylko takie zagadnienie, bez rozstrzygnięcia którego, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Istota prejudycjalności wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, a więc zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. To zaś, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego (por. np. wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. I OSK 861/22 i z dnia 15 marca 2023 r., sygn. II OSK 184/22, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 marca 2023 r., sygn. II SA/Wr 539/22).
Zarzuty skargi, w których próbuje się wykazać, że faktycznie służebność drogowa wygasła poprzez dowody w postaci ortofotomapy z 2017 i 2018 roku oraz zdjęcie z portalu Google maps nie mogą odnieść skutku. Nie ma też racji skarżąca twierdząc, że "Nie ma zatem znaczenia, że służebność w dalszym ciągu figuruje w księdze wieczystej - nie zawsze bowiem treść księgi wieczystej jest zgodna z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości".
Odnosząc się do zarzutu, że domniemanie wynikające z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych ma zastosowanie jedynie w ramach stosunków cywilnoprawnych i nie znajduje zastosowania w postępowaniu administracyjnym – trzeba wskazać, że jest to prawda. Powołany wcześniej art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece reguluje zasadę jawności materialnej ksiąg wieczystych, natomiast zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych przewidziana jest w art. 5 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem "W razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych)". Niewątpliwie przepis ten dotyczy skutków czynności prawnych – a zatem stosunków z zakresu prawa cywilnego, jednakże żaden z organów prowadzących postępowanie administracyjne nie twierdził inaczej i nie powoływał się na ten przepis. Z kolei art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece ma pełne zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, co szczegółowo wyjaśniono powyżej.
Strona skarżąca zarzuca również niezgodność zatwierdzonego projektu, a w szczególności stanowiącej jego część opinię geotechniczną z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (niezgodność z przepisami prawa materialnego), jak również niedostateczne wyjaśnienie tych istotnych okoliczności (przepisy procesowe).
W § 8 ust. 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano: "Na rysunku planu oznaczono tereny o spadkach powyżej 12%, predysponowane do występowania ruchów masowych". W ust. 10 § 8 planu miejscowego stwierdzono: "W obrębie Terenów zagrożonych ruchami masowymi oznaczonymi na rysunku planu ustala się zakaz wykonywania prac ziemnych polegających na nadsypywaniu terenu w odniesieniu do poziomu istniejącego, za wyjątkiem wykorzystania wydobytych mas ziemnych w trakcie robót budowlanych na terenie na którym zostały wydobyte. W myśl ust. 11 § 8 "Oznaczone na rysunku planu osuwiska, strefy buforowe osuwisk oraz tereny zagrożone ruchami masowymi, wskazuje się, jako tereny o skomplikowanych warunkach gruntowych. Wreszcie § 8 ust. 12 stanowi: "Na obszarze terenów o skomplikowanych warunkach gruntowych ustala się:
1) zakaz rozsączania ścieków i wód opadowych w gruncie;
2) nakaz odprowadzania wód opadowych w sposób zorganizowany tj. do rowu, cieku lub kanalizacji opadowej;
3) dopuszczenie:
a) montażu urządzeń służących monitorowaniu osuwisk,
b) budowy oraz przebudowy obiektów budowlanych za wyjątkiem ogrodzeń wymagających ciągłych fundamentów i podmurówek".
W tym miejscu trzeba podkreślić, że istniejący na działce inwestycyjnej spadek terenu jest elementem stanu faktycznego, nie zaś stanu prawnego. Powołany wyżej § 8 ust. 9 planu miejscowego nie może regulować obiektywnie istniejącego stanu nieruchomości. Nawet jeżeli przepisy powszechnie obowiązujące, jakimi są przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazują przedmiotową nieruchomość jako teren o spadku powyżej 12%, to w sytuacji, gdy faktycznie teren tej działki ma mniejszy spadek – jak wynika z ekspertyzy geotechnicznej (str. 4) 6-8% - należy przyjąć, że ograniczenia wynikające z tych przepisów w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie mają zastosowania. Wbrew zarzutom skarżącej brak jest podstaw by kwestionować wiarygodność tej części projektu budowlanego, w szczególności zaś stwierdzać niezgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Innymi słowy przytoczone wyżej przepisy należy wykładać w taki sposób, że wskazane tam wymogi dotyczą wyłącznie tych terenów, które w sposób dający się obiektywnie zweryfikować spełniają warunki spadku powyżej 12%. "Terenami zagrożonymi ruchami masowymi" i "terenami o skomplikowanych warunkach gruntowych" są tylko te zaznaczone w planie tereny, które w rzeczywistości spełniają warunek spadku powyżej 12% i tylko do tych terenów stosuje się przytoczone wcześniej wymogi.
Jak zresztą zauważano w zaskarżonej decyzji w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wskazano, że "ziemia wydobyta podczas wykopów pod prace fundamentowe, zostanie wykorzystana do korekty ukształtowania terenu (co znajduje odzwierciedlenie na zatwierdzonym pzt - karta S-01), a jej nadmiar wywieziony – a zatem warunek z § 8 ust. 10 planu miejscowego został spełniony.
Z powołanych wyżej przyczyn nie można podzielić zarzutu niezgodności przyjętego w projekcie sposobu odprowadzania wód opadowych do szczelnego zbiornika z § 8 ust. 12 pkt 2 planu miejscowego wprowadzającego na obszarze terenów o skomplikowanych warunkach gruntowych nakaz odprowadzania wód opadowych w sposób zorganizowany, tj. do rowu, cieku lub kanalizacji deszczowej. Skoro osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia i kompetencje stwierdziła, że przedmiotowa działka stanowi teren o prostych warunkach gruntowych (str. 1 opinii geotechnicznej), to przepisy planu wprowadzające określone wymogi dla terenów o skomplikowanych warunkach geotechnicznych nie mają tutaj zastosowania.
Co istotne – omówiona wyżej kwestia była przedmiotem szczególnej troski organu I instancji, który w postanowieniu z dnia 10 września 2021 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez wykazanie zgodności projektowanego zamierzenia budowlanego z warunkiem wynikającym z § 8 ust. 10 planu miejscowego w związku z położeniem projektowanej inwestycji w terenach zagrożonych ruchami masowymi (pkt 8 postanowienia) oraz poprzez odniesienie się do warunków wynikających z § 8 ust. 11 planu miejscowego (pkt 10 postanowienia). Inwestor dokonał stosownych uzupełnień przedłożonej wcześniej dokumentacji zgodnie z tymi wymogami, a zatem słusznie uznano, że omawiane kwestie zostały wyjaśnione w sposób wystarczający do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora.
Nie może również odnieść skutku zarzut braku analizy przesłaniania i nasłoneczniania. W tym zakresie wskazano w zaskarżonej decyzji, że ze względu na wzajemne odległości między projektowanymi budynkami, ich lokalizację uwzględniającą wzajemne przesunięcia oraz ze względu na odległości między budynkami projektowanymi i istniejącymi na sąsiednich działkach (min. 9,22 m od budynku na działce skarżącej) oraz ze względu na charakter zabudowy (jednorodzinna) spełnienie powyższych przepisów nie budzi wątpliwości. Nie można więc twierdzić, że kwestia ta nie była przedmiotem analizy organów orzekających w sprawie. Ponadto z rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679) nie wynika, by tego rodzaju analizy były obligatoryjną częścią projektu budowlanego. W sytuacji tak znacznych odległości pomiędzy budynkami jak to ma miejsce w niniejszej sprawie spełnienie wymagań wynikających z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie budzi wątpliwości i nie wymaga przeprowadzenia dalszych analiz.
Kolejny zarzut naruszenia przepisów miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego dotyczy geometrii dachu – zdaniem skarżącej skoro projektuje się przykrycie lukarny dachem o kącie nachylenia 5°, to stanowi to naruszenie zapisów planu miejscowego wymagającego kąta nachylenia dachu pomiędzy 25° a 45°.
Również i ta kwestia byłą przedmiotem postanowienia organu I instancji, który wezwał inwestora do doprowadzenia projektu do zgodności z warunkiem wynikającym z § 7 ust. 6 pkt 1 lit. "a" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z 23 września 2021 r. inwestor wyjaśnił, że zadaszenie facjaty jest elementem drugorzędnym w bryle dachu, a organy obu instancji podzieliły to stanowisko.
W ocenie Sądu jest ono prawidłowe. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza w § 7 ust. 6 pkt 1 lit. "c" możliwość doświetlenia poddaszy poprzez lukarny/facjaty lub okna połaciowe zgodnie z zasadami określonymi w pkt 3, w którym ustalono: na połaciach dachowych, o których mowa w pkt. 1 lit. a i b, dopuszcza się doświetlenie poddaszy użytkowych oraz ostatnich kondygnacji budynków lukarnami/facjatami/oknami połaciowymi zgodnie z następującymi zasadami:
a) ilość lukarn/ facjat/ okien połaciowych na połaci dachowej nie może być większa niż ilość otworów okiennych i drzwiowych występujących na kondygnacji poniżej,
b) lukarny/ facjaty/okna połaciowe należy lokalizować w osiach otworów okiennych i drzwiowych lub symetrycznie,
c) wszystkie lukarny/facjaty/okna połaciowe należy lokalizować na jednej wysokości,
d) nakaz stosowania jednolitej formy i wielkości lukarn/facjat na danym budynku.
W przepisie tym nie wprowadzono szczególnych wymagań co do kąta nachylenia lukarny. Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że jest to element drugorzędny połaci dachowej i wymogi kąta nachylenia pomiędzy 25° a 45° nie mają tu zastosowania.
Również niezasadny jest zarzut przekroczenia maksymalnej dopuszczonej w planie wysokości budynku. Kwestia ta została przeanalizowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - organ wskazał, że wysokość liczona od poziomu wejścia do budynku do kalenicy, z uwagi na ukształtowanie terenu i związaną z tym faktem konieczność jego niwelacji oraz zaprojektowanie kondygnacji podziemnej z garażem, przedstawiany w projekcie sposób wyliczenia wysokości budynku należy uznać za poprawny. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że wysokość obiektu należy liczyć od najniżej położonego wejścia, tj. od wejścia do budynku znajdującego się na poziomie garażu (a nie, jak to czyni projektant, od stropu ponad garażem). Niewątpliwie garaż stanowi kondygnację podziemną – określaną w projekcie budowlanym jako piwnice.
Wreszcie nieuzasadniony okazał się zarzut nieprawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania przedmiotowego obiektu - poprzez pominięcie działki nr [...] oraz [...]. Ani wskazywana w skardze niwelacja terenu inwestycji od strony działki nr [...], ani umieszczenie murku oporowego od strony działki nr [...] nie podważa prawidłowości przyjętego przez projektanta obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zresztą - jak słusznie zauważa skarżąca – "pominiętym stronom postępowania będzie służyło - w przypadku powzięcia wiedzy o decyzji - prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego". Z kolei zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych podstawę wznowienia postępowania polegającą na ustaleniu, że strona bez własnej woli nie brała udziału w postępowaniu sąd administracyjny bierze pod uwagę tylko na wniosek takiej pominiętej strony. Skarżąca nie mogła więc skutecznie podnieść omawianego zarzutu.
Całkowicie pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe sformułowanie uzasadnienia skarżonej decyzji. W zaskarżonej decyzji wnikliwie i całościowo zbadano prawidłowość i kompletność przedłożonego projektu budowlanego, jego zgodność z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów techniczno – budowlanymi, a także z innymi przepisami. Bardzo szczegółowo odniesiono się również do zarzutów strony.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania należało dojść do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.