II SA/Kr 2668/02

II SA/Kr 2668/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-12-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Grażyna Firek /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Grażyna Firek ( spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2005r. sprawy ze skargi Fundacji "W.-S." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala
Uzasadnienie
II SA/Kr 2668/02
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] maja 2002r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89, poz.415 z późn. zm./ i art. 104 KPA, oraz w oparciu o miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m. K. zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 16.11.94r., po rozpatrzeniu wniosku Fundacji "W. – S." w Krakowie z dnia 13.11.2001r. odmówiono ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "układ drogowy dla obsługi projektowanego Centrum Sportu, Turystyki i Rekreacji "W.–S." polegający na przebudowie ul. K. i ul. P. na terenie obejmującym działki nr "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14", "15", "16", "17", "18" obr.[...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. K. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 16 listopada I994r wskazany we wniosku teren położony jest:- w przeważającej części /cześć południowa ul. K. oraz ul. P./ w obszarze miejskiej zieleni publicznej ZP 96 z podstawowym przeznaczeniem pod: zieleń parkową, zieleń izolacyjną, skwery i zieleńce, ogrody botaniczne i zoologiczne, zieleń nieurządzoną i zieleń towarzyszącą ciekom wodnym /łącznie z zagospodarowaniem cieku/ oraz tereny upraw polowych bez prawa jakiejkolwiek zabudowy oraz cmentarze; na obszarze tym dopuszcza się nadto lokalizację: obiektów sakralnych i urządzeń cmentarnych towarzyszących w granicach lokalizacji cmentarzy i ich stref ochronnych, pojedynczych plenerowych obiektów kultury /galerie plenerowe, amfiteatry, kina otwarte/ i ekspozycji, za wyjątkiem przeznaczenia ZP jako zieleni izolacyjnej, skwerów i zieleńców, zieleni nieurządzonej i towarzyszącej ciekom wodnym, cmentarzy, parkingów związanych z obsługą obszaru ZP, za wyjątkiem przeznaczenia ZP jako zielni izolacyjnej, skwerów i zieleńców, urządzeń sportu i rekreacji, placów zabaw oraz małych obiektów handlu i gastronomii, za wyjątkiem przeznaczenia ZP jako zieleni izolacyjnej, skwerów i zieleńców, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o zasięgu ponadlokalnym w przypadku braku możliwości innego usytuowania, zalesień, ogrodów działkowych, przebudowę istniejących budynków mieszkalnych w celu poprawy standardów oraz budowę obiektów w ramach rekonstrukcji założeń zabytkowych, przy czym obiekty lub urządzenia o funkcji dopuszczalnej można realizować pod warunkiem: dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego, zachowania zasady, aby tereny pod urządzenia niekubaturowe projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie nie zajmowały więcej niż 20%, a parkingi 5% danego obszaru ZP, natomiast w przypadku urządzeń kubaturowych nie więcej niż 10%, przy czy obiekty kubaturowe dozwolone w ust. 2 wraz z wydzielonymi działkami nie - mogą powodować przerwania ciągłości terenów ZP i zawężać ich szerokości do mniej niż 200 metrów oraz nie naruszenia ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej; ponadto w niewielkiej części /północny fragment ul. K./ w obszarze urządzeń komunikacyjnych KU 96. z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod: urządzenia komunikacji zbiorowej, obiekty usług technicznych motoryzacji oraz stacje paliw parkingi garaże boksowe poza terenami mieszkaniowymi urządzenia naziemne dla komunikacji wodnej, w której dopuszcza się nadto lokalizację: terenów zieleni publicznej, urządzeń infrastruktury technicznej, zapleczy administracyjno-socjalnych dla jednostek eksploatacyjnych, usług komercyjnych, tylko w przypadku parkingów wielopoziomowych, przy czym obiekty i urządzenia z zakresu przeznaczenia uzupełniającego można lokalizować pod warunkiem: dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego zachowania zasady, aby takie obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie zajmowały więcej niż 5% danego obszaru KU, nienaruszania ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej. Wskazano także, iż teren objęty wnioskiem znajduje się w następujących strefach polityki przestrzennej: strefa nr 4 -strefa zachowania ogólnomiejskich warunków równowagi ekologicznej, -strefa nr 5 strefa ochrony wartości krajobrazu naturalnego, w której działaniami podstawowymi są ochrona i konserwacja wartości krajobrazu naturalnego, a na obszarach położonych w tej strefie działaniami dodatkowymi są rekultywacja zniszczonych elementów krajobrazu naturalnego i w strefie tej dopuszcza się wyłącznie: budowę i rozbudowę obiektów, urządzeń i elementów infrastruktury technicznej, których funkcjonowanie nie jest sprzeczne z celami ustanowienia strefy, wprowadzanie zmian w ukształtowaniu terenu i pokryciu naturalnym terenu, jeżeli nie jest to sprzeczne z celami ustanowienia strefy lub zmierza do rekultywacji terenu, -strefa nr 16 - strefa ochrony i kształtowania bliskiego planu widoku, strefa nr 20 - strefa intensywności podmiejskiej. Zdaniem organu I instancji przytoczone ustalenia planu dla obszaru ZP nie zezwalają na budowę dróg. realizowanych jako odrębne inwestycje. Z uwagi na lokalny charakter przedmiotowych ulic tzn. ul. K. oraz ul. P. - nie mają tu również zastosowania przepisy § 30 ust 2 pkt.5 ustaleń planu mówiące o dopuszczeniu w obszarze ZP realizacji ..urządzeń i sieć infrastruktury technicznej o zasięgu pondlokalnym w przypadku braku możliwości innego usytuowania". Na obszarze ZP realizacja dróg jest możliwa jedynie jako urządzeń wykonywanych w ramach inwestycji i zgodnych z podstawowym lub dopuszczalnym przeznaczeniem terenu, stanowiących ich nierozerwalną cześć w postaci dojazdu do projektowanych obiektów. Natomiast w przypadku drogi już istniejącej na obszarze ZP -jej wykorzystanie /z ewentualną modernizacją czy remontem/ jako obsługi komunikacyjnej dla inwestycji istniejącej lub projektowanej na terenie sąsiednim, w obszarze o innym przeznaczeniu - byłoby możliwe, zd. organu I instancji zgodnie z zapisem art. 37 ust. l ustawy z dnia 7.07.94 o zagospodarowaniu przestrzennym, mówiącym, że "tereny, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy, do czasu ich zagospodarowania zgodnego z planem" oraz w myśl zapisu § 10 ust. 2 pkt. l ustaleń planu -zgodnie ze stanowiskiem autorów planu /opinia Prof. Z.Z. Dyrektora Instytutu Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej/ - "z dozwoleniem w tym przypadku modernizacji drogi dojazdowej do szerokości 4.5 metra i urządzenia jej jako ciągu pieszo-jezdnego /bez potrzeby budowania chodnika/".
Organ I instancji podkreślił, że zamierzona inwestycja /układ drogowy/ o programie określonym w koncepcji dołączonej do wniosku obejmuje: przebudowę istniejącej ul. K., zakładając realizację ulicy o szerokości 5 m z lokalnymi zawężeniami do 4.5, 3,3 i 3 metrów, chodnika o szerokości 1.5 m wraz z poboczem o zmiennej szerokości od 0,5 do 2.0 metrów , zmodernizowanie ul. P. od skrzyżowania z ul. K. do wjazdu na teren inwestycji Gołaski Sport, zakładając wprowadzenie ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 3 metrów z poszerzeniem na wlocie do ul. K. do 5.5 metra, z możliwością wprowadzenia wydzielonego chodnika konieczność usunięcia kilku drzew kolidujących z projektowaną przebudową ul. K., a zatem nie jest to modernizacja istniejącej drogi.
W uzasadnieniu zwrócono także uwagę, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania, mającego na celu zbadanie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu oraz przepisami szczególnymi, uzyskano m.in: opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pismo z dnia 28.02.2002 znak: [...], który zaopiniował negatywnie przedłożoną przez _inwestora koncepcję, informując jednocześnie, że akceptację MWKZ może uzyskać jedynie takie rozwiązanie przebudowy ulicy, które ochroni istniejącą zieleń wysoką lub zagwarantuje odtworzenie szpaleru drzew na granicy zespołu strzelnicy z nowo-urządzoną drogą, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska w zakresie ochrony zieleni /pismo z dnia 12.02.2002 znak: [...] / określającą m.in. wymóg "zachowania i ochrony wszystkich drzew ozdobnych" , a to oznacza też, że projektowana inwestycja zakładająca wycięcie kilku drzew nie spełnia powyższych warunków w zakresie ochrony zieleni, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK w zakresie rozwiązań komunikacyjnych /pismo z dnia 6.05.02 znak: [...] opiniującą negatywnie przedłożony projekt przebudowy układu drogowego jako niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po dokładnym przeanalizowaniu zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego w kontekście ustaleń obowiązującego na danym obszarze miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., ze szczególnym uwzględnieniem w /omówionej opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska w zakresie rozwiązań drogowych -organ I instancji stwierdził, że projektowana realizacja układu drogowego która zapewnić ma obsługę komunikacyjną planowanego na sąsiednim terenie, w obszarze sportu Centrum Sportu ,Turystyki i Rekreacji, polegająca na przebudowie ul. K. i ul. P., w zakresie określonym w przedłożonej przez wnioskodawcę koncepcji jest niezgodna z zapisem planu dla wyznaczonego na danym terenie obszaru ZP. Ustalenia planu dla obszaru ZP nie zezwalają, bowiem na realizację dróg służących obsłudze komunikacyjnej inwestycji nie wykonywanych ramach tego obszaru.
W odwołaniu od powyższej decyzji Fundacja "W.-S." w K. domagała się jej uchylenia i uwzględnienia wniosku i zarzuciła, iż jest właścicielem terenu o pow. około 10 ha przy ul. K., jako strona umowy z Zarządem Miasta K. i umowa ta nakłada na Fundację obowiązek zainwestowania powyższego obszaru obiektami mającymi tworzyć centrum sportu, turystyki i rekreacji; część z nich jest już zainwestowana, część jest w trakcie budowy, docelowo jest to znaczący zespół zabudowy, który wymaga odpowiedniej obsługi komunikacyjnej, a jest to możliwe poprzez istniejące podłączenie do ul. K. poprzez istniejące podłączenie do ul.K. oraz projektowane do ul.P. Wskazała także, iż o ile ulica P. nie wymaga poza samym włączeniem żadnych działań technicznych o tyle ulica K. wymaga remontu i modernizacji, a przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji interpretacja planu uniemożliwiająca modernizacje ulicy jest wadliwa. Fundacja zwróciła także uwagę na fakt, że zapis w planie obszaru ZP dla drogi istniejącej z powodu szpaleru drzew przy niej - nie jest zbyt fortunny i wymagałby co najmniej rozsądnej interpretacji ustaleń i przepisów oraz podkreśliła, że do takiej rozsądnej interpretacji poczuwał się autor planu prof. Z.Z., ale z jego nie opartej o jakiś przepis szczególny opinii pozytywnej n/t modernizacji ul. K. uczyniono całkowicie mylnie nieprzekraczalny normatyw. Zarzuciła również, że przedmiotowa decyzja jest poważnym nadużyciem w zakresie powołanych w jej uzasadnieniu opini, zwłaszcza jeśli chodzi o opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 28.02.2002, która jest przecież prośbą o uzupełnienie materiałów niezbędnych do wyrażenia opinii, a nie końcowym stanowiskiem. Podkreślono, że Fundacja przedstawiła PSOZ koncepcję modernizacji ul. K. poprawioną i uzupełnioną o ekspertyzę dendrologiczną dnia 26.03.2002r. i oczekuje na stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W konkluzji wskazano, że przedmiotowa decyzja narusza między innymi przepisy art. 81 i art. 106 KPA.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpatrzeniu odwołania Fundacji "W.-S." w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...].05.2002 r., znak: [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: "układ drogowy dla obsługi projektowanego Centrum "W – S,", polegającej na przebudowie ulicy K. i ulicy P. na terenie obejmującym działki oznaczone numerami: "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11" "12", "13", "14", "15", "16", "17", "18" - obr. [...] -działając na podstawie art. 40 ust. l, art.43 i 46a ust.l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn.zm.) oraz art. 138 § l pkt l k..p.a. -utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 40 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym konieczną przesłanką dla wydania takiej decyzji jest zgodność zamierzenia inwestycyjnego z tym planem; w przedmiotowej sprawie, w obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K., tylko niewielki fragment ul. K. znajduje się w Obszarze Urządzeń Komunikacyjnych (KU 96), przewidzianych m.in. pod urządzenia komunikacji zbiorowej, parkingi , a w przeważającej części (część południowa ul. K. oraz cała ul. P.) jednak teren inwestycji znajduje się w Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej (ZP 96) - z podstawowym przeznaczeniem pod zieleń (parkową, izolacyjną, nieurządzoną), skwery i zieleńce, ogrody botaniczne i zoologiczne oraz cmentarze - w którym nie zezwala się na budowę dróg realizowanych jako odrębne inwestycje. Organ II instancji podkreślił, że jedynie w przypadku braku możliwości innego usytuowania plan przewiduje w tym Obszarze - w ramach funkcji dopuszczalnej - realizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o zasięgu ponadlokalnym (§ 30 ust. 2 pkt 5 ustaleń planu) i przedmiotowa inwestycja jest co prawda z zakresu infrastruktury technicznej, jednakże nie ma ona charakteru ponadlokalnego, ani nie zalicza się też do urządzeń wykonywanych w ramach inwestycji zgodnych z podstawowym lub dopuszczalnym przeznaczeniem terenu (ZP), stanowiących ich nierozerwalną część w postaci dojazdów do projektowanych obiektów, gdyż układ drogowy objęty przedmiotowym wnioskiem ma być realizowany w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla inwestycji (Centrum Sportu, Turystyki Rekreacji), projektowanej na terenie położonym w planie w sąsiednim Obszarze (ZS). W tej sytuacji, zd. Kolegium, należało podzielić stanowisko organu I instancji, co do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na to, iż zamierzona inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu dla wyznaczonego na terenie objętym wnioskiem Obszaru ZP. Zdaniem SKO ustalenie na wskazanym terenie, zgodnie z wnioskiem Fundacji "W.-S.", warunków zabudowy dla przebudowy przedmiotowej drogi, byłoby dotknięte wadą, o której mowa w art.46 a ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tzn. z uwagi na sprzeczność z planem byłoby rozstrzygnięciem nieważnym. SKO wskazało także iż przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 31) przewidują możliwość wystąpienia z wnioskiem do Zarządu Gminy o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego w tym rejonie tak, by wskazane obecnie pod układ drogowy działki znalazły się na obszarze dopuszczającym realizację tego rodzaju inwestycji.
Odnosząc się natomiast do zawartych w odwołaniu uwag i zarzutów Kolegium wyjaśniło, że dodatkowo uzyskane stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie mogło mieć wpływu na zmianę wydanego w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia, a byłoby konieczne przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy w sprawie nin. odmowa ustalenia takich warunków dla planowanej inwestycji nastąpiła wyłącznie z powodu niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie Fundacja "W.-S." w K. domagała się uchylenia powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło przepisy uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 16 listopada 1994 r. w sprawie Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. w § 10 pkt 2 ppkt l a także przepisy art. 10§1 kpa, art. 77 §1 kpa, art. 79§1 i 2 kpa oraz wielokrotnie art. 75§1 kpa poprzez mylną interpretację pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 28 lutego 2002 r., które było prośbą o opinię , a nie opinią, niedopuszczenie jako dowodu zaktualizowanej opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej zawartej w piśmie z [...] diametralnie różnej pod względem merytorycznym od pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 28 lutego 2002 r., nie wzięcie pod uwagę opinii autorów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. na temat zamierzenia modernizacji ul. K., która to opinia uznaje to zadanie jako modernizację zgodną z planem.
Skarżąca zarzuciła także, że organ I instancji naruszył przepisy § 10 pkt 2 ppkt l cyt. uchwały-z dnia 16 listopada 1994 r., a także art. 10§l kpa, gdyż przed wydaniem decyzji nie umożliwiono wnioskodawcy wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, art. 12§1 kpa, gdyż postępowanie trwało od 13 listopada 2001 r. do 22 maja 2002 r., art. 77§1 kpa, gdyż zebrano i rozpatrzono dowody w sposób nie wyczerpujący, art.79§l i 2 kpa albowiem wielokrotnie w toku postępowania zbierano dowody i badano je bez udziału wnioskodawcy, a także art.. 89 § l kpa poprzez nie skorzystanie z zasady w nim wyrażonej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i przytoczyło ponownie okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, iż na zmianę wydanego rozstrzygnięcia dodatkowo uzyskane (z dnia 1.07.2002 r.) stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, oraz opinia Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia 2.09.2002 r., dotycząca rozwiązań komunikacyjnych nie mogło mieć wpływu, a odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia § 10 pkt 2 Uchwały Rady Miasta K. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nieuwzględnienia opinia autorów planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 3.08.2000 r., sugerującej organowi I instancji uznanie jako podstawy rozstrzygnięcia treści §10 ust. 2 pkt l ustaleń planu z dozwoleniem w tym przypadku modernizacji drogi dojazdowej do szer. 4,5 m i urządzenia jej jako ciągu pieszo-jezdnego - Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż jest on bezpodstawny, gdyż powołany zapis planu nie może mieć zastosowania do sprawy niniejszej skoro odnosi się on do istniejącej zabudowy (a nie inwestycji liniowej) niezgodnej z przeznaczeniem danego obszaru przeznaczenia (m.in. ZP), która może być poddawana modernizacjom nie powodującym powiększenia dotychczasowej kubatury.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawuj ą kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/.
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś stosownie do treści art. 46 a ust. l pkt l cyt. ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem, jak słusznie wskazały organy obu instancji podstawową w nin. sprawie pozostawała kwestia zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego m. K., obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z jego ustaleniami, obszernie przytoczonymi w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, planowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy w przeważającej części obszaru miejskiej zieleni publicznej ZP96 , a tylko w niewielkiej części obszaru urządzeń komunikacyjnych KU96, a zatem obszaru dla którego ustalenia planu, tak w zakresie podstawowego jak i dopuszczalnego przeznaczenia, nie zezwalają na budowę dróg realizowanych jako odrębne inwestycje. Stosownie do treści § 30 ust. 2 pkt 5 ustaleń planu na obszarze ZP96 dopuszcza się lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej jedynie o zasięgu ponadlokalnym i to w przypadku braku możliwości innego usytuowania, a ponieważ zamierzone zadanie inwestycyjne miało stanowić układ drogowy dla inwestycji znajdującej się na innym, sąsiednim, obszarze to nie miało ono charakteru ponadlokalnego, dlatego też uwzględnienie wniosku w oparciu o zasadę wyrażoną w § 30 ust.2 pkt 5 ustaleń planu byłoby bezzasadne.
Skoro jednak planowane zamierzenie inwestycyjne dotyczyło wykorzystania /z ewentualną modernizacją czy remontem/ dróg już istniejących na obszarze ZP96 do rozważenia pozostała też kwestia zgodności takiego zamierzenia z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Dla rozważenia tej kwestii niezbędna jest analiza i konfrontacja zasady wynikającej z przepisów cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego m. K. z zakresem planowanej przebudowy określonej w koncepcji dołączonej do wniosku z dnia 13 listopada 2001 r. Stosownie do treści art. 37 ust l cyt. ustawy tereny, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, chyba że w planie ustalono zasady ich tymczasowego zagospodarowania. Zgodnie zaś z treścią § lO ust. 2 pkt l ustaleń planu do czasu zagospodarowania terenów zgodnego z ich przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym istniejąca zabudowa niezgodna z tym przeznaczeniem może być poddawana modernizacjom nie powodującym powieszenia dotychczasowej kubatury, jeśli taka zabudowa znajduje się na obszarze użytkowania m.in. ZP.
Treść cyt. ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, zd. Sądu, nie może znaleźć, bezpośredniego zastosowania do zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem w nin. sprawie skoro odnosi się do istniejącej zabudowy o pewnej kubaturze , która w wyniku modernizacji nie może zostać powiększona, ale zasada tu wyrażona sprowadzająca się do tego, że poddanie modernizacji istniejącej zabudowy niezgodnej z przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym terenu musi nastąpić "w granicach" istniejącego obiektu stanowi regułę interpretacyjną dla zasady wyrażonej w cyt. art. 37 ustawy "mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy".
Z treści pisma z dnia 27 lipca 2000 r. Wydziału Architektury, Geodezji i Budownictwa-Oddziału Urbanistyki UMK / k.208 akt adm./ wynika, że ul. K. jest drogą o charakterze lokalnym o szer. 2,5 - 3 m , a okoliczność ta nie była przez wnioskodawcę kwestionowana, zaś program zamierzonej inwestycji /modernizacji/ określony w koncepcji dołączonej do wniosku obejmuje: przebudowę istniejącej ul. K., zakładając realizację ulicy o szerokości 5m z lokalnymi zawężeniami do 4.5, 3,3 i 3 metrów, chodnika o szerokości 1.5 m wraz z poboczem o zmiennej szerokości od 0,5 do 2.0 metrów , zmodernizowanie ul. P., od skrzyżowania z ul. K.J. do wjazdu na teren inwestycji G.S., zakładając wprowadzenie ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 3 metrów z poszerzeniem na wlocie do ul. K.J. do 5.5 metra, z możliwością wprowadzenia wydzielonego chodnika konieczność usunięcia kilku drzew kolidujących z projektowaną przebudową ul. K. Porównanie zatem stanu aktualnego w dacie wydania decyzji z planowaną inwestycją musiało prowadzić do wniosku, iż wnioskodawca "na bazie" starej, istniejącej drogi zamierza wybudować nową drogę, a przynajmniej ją rozbudować na co jednoznacznie wskazuje też w swojej opinii Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK z 2 września 2002 r., na treść której powołuje się sam skarżący, a co w żadnym razie, zd. Sądu, nie mieści się w pojęciu modernizacji, dającym się wywieść z zasady wyrażonej w § 10 ust. 2 pkt l ustaleń planu/ Konkludując powyższe należy zatem stwierdzić, że uwzględnienie wniosku w przedmiotowej sprawie prowadziłoby do naruszenia zasady wynikającej z cyt. przepisu art. 37 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Odnosząc się do zarzutu ze skargi, iż w opinii autorów MOPZP m. K. planowane zamierzenie jako modernizacja jest zgodna z tym planem i ta interpretacja winna mieć zastosowanie do oceny zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, iż brak jest podstawy prawnej do przyjęcia wiążącego charakteru interpretacji autorów planu dla organów obu instancji przy rozstrzygnięciu nin. wniosku. Zwrócić też należy uwagę , że interpretacja ta zawarta w piśmie z dnia 3 sierpnia 2000 r. prof. Z.Z. jest bardzo nieprzekonywująca, nie zawiera bowiem żadnego uzasadnienia przyjętego stanowiska, a szczególnie nie wiadomo na jakieś podstawie autor planu zagospodarowania przestrzennego uznał, że modernizacja drogi dojazdowej do szer. 4,5 m i urządzenia jej jako ciągu pieszo-jezdnego jest zgodna z §10 ust 2 pkt l ustaleń planu, który jednoznacznie stanowi o modernizacjach nie powodujących powiększenia dotychczasowej kubatury zabudowy. Nie wiadomo zatem jakiego przelicznika użył autor planu i na jakiej podstawie przyjął, że droga o pow. 4,5 m nie powoduje powiększenia dotychczasowej kubatury.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa procesowego należy wskazać, że istotnie postępowanie przed organem I instancji trwało od 13 listopada 2000 r. do 22 maja 2002r.,a zatem naruszono zasadę z art. 12 kpa, ale naruszenie tej zasady pozostaje bez jakiegokolwiek istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego tj. art. 10 §1 kpa, art. 77 §1 kpa, art. 79§1 i 2 kpa oraz poprzez niezastosowanie art. 89§1 kpa stwierdzić należy, że do takich naruszeń nie doszło. Podkreślić bowiem należy raz jeszcze, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku w nin. sprawie miała ocena zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem interpretacja prawa, a nie ocena dowodów tj treści przedstawionych przez wnioskodawcę opinii. Zwrócić też należy uwagę raz jeszcze, że opinie na treść, których powołał się skarżący miałyby znaczenie w przypadku stwierdzenia zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co w nin. sprawie jak wykazano wyżej nie zachodziło. Odnośnie zarzutu o niezastosowaniu art. 89 kpa należy stwierdzić, że rozpoznanie przedmiotowego wniosku nie wymagało wyznaczenia rozprawy administracyjnej. Przepis art. 89 kpa wyraźnie określa przesłanki, które muszą być spełnione i które uzasadniają wyznaczenie takiej rozprawy. W nin. sprawie przesłani takie nie zachodziły, zatem brak było podstaw do wyznaczenia rozprawy.
Stosownie do treści art. 145 § l pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, nie stwierdzając takiego naruszenia, na podstawie art. 151 ustawy orzeczono jak w sentencji.