II SA/Kr 1379/03

II SA/Kr 1379/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
OSK 1315/04 - Wyrok NSA z 2005-03-30
Skarżony organ
Rada Miasta
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Bogusław Wolas AWSA Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2004r. sprawy ze skargi Z.W. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 20 marca 2003r. Nr [....] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania terenów [....] w K. - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Kr 1379/03
UZASADNIENIE
Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 22 lutego 2001 r. przystąpiono do sporządzenia zmiany nr 8 w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu Barwinka-Kaweczyzny w Kielcach. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 15 października 2002r. do 5 listopada 2000r.
W dniu [....] listopada 2002r. zarzut do tego projektu wniósł Z.W. , zam. w [....] . Zakwestionował on projekt usytuowania drogi dojazdowej 2KD, która ma przebiegać m.in. przez teren jego działki nr [....] i przeznaczenie części tej działki na usługi w zielem - UwZ. Z.W. uważa, że taki projekt narusza jego interes prawny i prawo własności, a także nie wynika z interesu publicznego. Zaspokaja on tylko żądania właścicieli niektórych działek, tworząc dla nich drogę konieczną, sprzecznie z art.145 par. 2 k.c. Projekt pozbawia Z.W. możliwości zabudowy jego wąskiej działki. Zauważa on, że potrzebny dojazd mógłby być zrealizowany innym sposobem, przez przedłużenie ul. [....], przez grunty, które teraz są podzielone, ale wcześniej stanowiły całość i łączyły się z tą ulicą.
Rada Miejska w K. uchwałą z dnia 20 marca 2003r. nr YI1/81/2003 odrzuciła powyższy zarzut. W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że w obowiązującym obecnie planie działka nr [....] obręb [....] przeznaczona jest pod usługi oświaty (projektowane przedszkole - obszar o symbolu 6UO) oraz częściowo pod projektowaną ulicę (poszerzenie pasa drogowego istniejącej ulicy [....] - obszar o symbolu 279KD1/2). Projekt zmiany nr [....] zmierza do przeznaczenia tego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, ale na tym terenie tylko 3 niezabudowane działki mają dostęp do istniejącej drogi publicznej. Obsługa komunikacyjna tego terenu przez ul. [....] - jak sugeruje treść zarzutu) jest możliwa przy pomocy sięgacza, ale nie byłoby wtedy możliwe grawitacyjne odprowadzanie ścieków sanitarnych i deszczowych przewodami kanalizacyjnymi związanymi z pasem drogowym. Właśnie te względy tecliniczno-infrastmkturalne zadecydowały o zaprojektowaniu drogi przez działkę Z.W. Zaznaczono, że wymiary jego działki uniemożliwiają, po zajęciu niezbędnego pasa konserwacyjnego dla kanału sanitarnego, przeznaczenie jej w pozostałej części na realizacją zabudowy mieszkaniowej. W uzasadnieniu prawnym powołano przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o drogach publicznych, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie.
W dniu [....] czerwca 2003r. Z.W. , reprezentowany przez adw. I.K. zaskarżył powyższą uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucono naruszenie zasady praworządności (art.7 k.p.a.) przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (brak rozważenia rozwiązania alternatywnego), błędne ustalenie, że topografia terenu uniemożliwia przeprowadzeni drogi po innej trasie, nieuwzględnienie interesu skarżącego, którego działka po przyjęciu projektu planu straci wartość użytkową i możliwość zabudowania, a także naruszenie zasady pogłębiania zaufania (art.8 k.p.a.). W uzasadnieniu skargi dodano, że zaskarżona uchwała nie konfrontuje w należyty sposób wniesionego zarzutu ze stanem faktycznym i nie przyjmuje rozwiązania najmniej dolegliwego dla skarżącego. Podkreślono fakt naruszenia interesu prawnego skarżącego zarzucając, że Rada pogwałciła zasadę sprawiedliwości społecznej i naruszyła granice władztwa planistycznego gminy, naruszając interesy jednych podmiotów kosztem drugich.
W odpowiedzi na skargę Miasto K. wniosło o jej oddalenie. Powtórzono tu argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i przedstawiono przebieg postępowania planistycznego, którego elementem było spotkanie właścicieli działek w projektantami planu, na którym przedstawiono warianty możliwych rozwiązań. W dalszym ciągu tej odpowiedzi wskazano również szczegóły tych wariantów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Po pierwsze proces planistyczny składa się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służą odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodzi do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organu gminy maja prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuacje jego nieruchomości), a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowi wyraz stanowiska organów Gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywiera ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w specjalnym trybie (art.24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie może jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (mamy tu jeszcze do czynienia z projektem planu, a nie z gotowym planem), ale jej przedmiotem może być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut. Następnie dopiero dochodzi do sporządzenia planu i uchwala o planie podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym.
Po drugie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art.l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., Dz.U. nr 153, póz.1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłaszane zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działają dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.
W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. W szczególności wyjaśniono dokładnie potrzeby komunikacyjne i powody które uzasadniają rezygnację z innych wariantów rozwiązania układy komunikacyjnego. Oparto się przy tym na przepisach prawa o drogach publicznych, wyjaśniając ich zastosowanie w sprawie. Zarzuty skargi, dotyczące naruszenia interesu prawnego skarżącego, który znajduje swoją "ochronę w przepisach kodeksu cywilnego" oraz naruszenia zasad wynikających z art.7 i 8 k.p.a., nie mogą mieć wpływu na ogólną ocenę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały i procedury jej podjęcia.
W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu oddalił skargę na podstawie art.l.51 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270).