II SA/Kr 260/24

II SA/Kr 260/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-04-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Piotr Fronc /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1644/24 - Wyrok NSA z 2026-01-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 30 ust 5  pkt 2  , art 29 ust 7 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 grudnia 2023 r. znak WI-I.7840.3.13.2023.AR w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Obecnie zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z dnia 1 grudnia 2023 r., znak: WI-I.7840.3.13.2023.AR, Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa (PMK) Nr 194/6743/2023 z 22 lutego 2023 r., znak: AU-01-7,6743.9.2023.ANO, wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru K. sp. z o.o. w K. (skarżący, strona, inwestor) wykonania robót budowlanych określonych jako instalowanie innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku; teren inwestycji działka nr [...] obr. [...], ul[...] w K., a polegających na instalowaniu billboardu - zwanego dalej inwestycją.
Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 22 lutego 2023 r. wniósł sprzeciw wobec przedmiotowej inwestycji. Jako podstawę prawną wskazał art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj.: Dz.U.2023 r., poz. 682, p.b.), zgodnie z którym, organ wnosi sprzeciw, jeżeli: budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
Prezydent Miasta Krakowa po analizie zapisów uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (Dz.Urz.Woj.Małop.2020.1984) - zwanej dalej uchwałą krajobrazową, ustalił, że planowane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane w Podobszarze 3 III Strefy ww. uchwały. Organ l instancji po przywołaniu definicji billboardu i tablicy reklamowej uznał, że w jego ocenie przedmiotowa inwestycja polega na instalowaniu billboardu, wbrew twierdzeniom inwestora, natomiast billboardy sytuuje się na zasadach zgodnych z § 11 ust. 2 po spełnieniu warunków, o których mowa z § 15 ust. 1 pkt 1-3 albo § 18, z dopuszczeniem zgodnie z § 11 ust. 3 uchwały krajobrazowej. W ocenie organu l instancji powierzchnia eliptyczna ekspozycji zgłaszanego urządzenia w odniesieniu do wymiarów całego nośnika reklamowego jest zbyt mała, a ponadto nie wykracza nawet poza obrys obramowania przedmiotowego urządzenia co sprawia, że wizualnie będzie odbierana jako płaska. Wpisuje się zatem w definicję tablicy reklamowej, a tym samym również billboardu. Mając powyższe na uwadze, Prezydent Miasta Krakowa stwierdził, że inwestycja stoi w sprzeczności z ustaleniami uchwały krajobrazowej, a więc wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.
Inwestor w odwołaniu zarzucił naruszenie:
- art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie i wniesienie sprzeciwu, w sytuacji gdy nie ma niezgodności z przepisami uchwały krajobrazowej,
- § 9 ust. 1 pkt 7 oraz § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej poprzez błędne uznanie, że
urządzenie reklamowe nie jest w dostatecznym stopniu zakrzywione,
- art. 6, 7, 10, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezapewnienie stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania, w konsekwencji skutkujące pominięciem przez organ szczególnych okoliczności niniejszej sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia polegającego m. in. na błędnej kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego,
- art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady
przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji.
W ocenie strony zgłoszona inwestycja stanowi inne urządzenie reklamowe, a nie jak twierdzi organ l instancji - billboard. Skarżąca, powołując się na orzecznictwo, wyjaśniła, że elementem odróżniającym tablicę reklamową od urządzenia reklamowego jest płaska powierzchnia służąca ekspozycji reklamy, w związku z czym billboard zawierający w swojej definicji odniesienie do tablicy reklamowej musi być płaski. Ponadto Skarżąca podniosła, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych akcentuje się prymat wykładni językowej aktów normatywnych oraz że ustalenia planistyczne w aktach prawa miejscowego powinny być precyzyjnie i konkretnie określone, tak aby nie mogły być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. Strona podkreśliła, że w uchwale krajobrazowej oraz w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma zapisów o stopniu wygięcia powierzchni ekspozycji, a więc należy uznać, że zgłaszana reklama stanowi urządzenie reklamowe gdyż nie jest płaska.
Wojewoda Małopolski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak na wstępie, wskazał, że pomimo wykonania przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem organu l instancji z 12 stycznia 2023 r. – dostarczenia opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. na temat umieszczenia tablicy reklamowej na ścianie szczytowej kamienicy przy ul. [...] w K., materiał dowodowy dalej jest niekompletny. W związku z powyższym, organ odwoławczy wezwał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie: dostarczenia pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydanego na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w przedmiocie instalowania innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku, na działce nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w K.; uzupełnienia zgłoszenia stosownie do art. 30 ust. 2a pkt 2 p.b., o podanie wysokości profilu ramy urządzenia, stanowiącej głębokość zgłaszanego urządzenia reklamowego. W odpowiedzi inwestor wskazał, że wnioskiem z 2 stycznia 2023 r. zwrócono się do Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. o wydanie pozwolenia na instalowanie w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. jednego urządzenia reklamowego o powierzchni nieprzekraczającej 12 m2 usytuowanego na ścianie ślepej budynku zgodnie z § 18 uchwały, który przyjął do wiadomości zamiar wykonania przedmiotowej inwestycji i wskazał, że tablica jest zgodna z uchwałą
krajobrazową. W jego ocenie takie stanowisko jest wystarczające na dalszych etapach postępowania administracyjnego.
Wojewoda wyjaśnił, że budynek, na którym instalowane ma być przedmiotowe urządzenie wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków, niemniej jednak teren inwestycji, tj. działka nr [...] obr. [...] j.e. Ś. w K., znajduje się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków - Układ urbanistyczny K. , [...]. Zgodnie z ww. art. 29 ust. 7 pkt 2 p.b., wykonywanie robót budowlanych, określonych w art. 29 ust. 1-4 p.b., na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgłoszenia - przy czym do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity Dz.U.2022.840 ze zm.). Konieczność uzyskania takiego pozwolenia potwierdza orzecznictwo sądowe.
Dalej wyjaśniono, że przepis art. 39 ust. 1 p.b. obowiązujący w procedurze pozwolenia na budowę, jest analogiczny do przepisu art. 29 ust. 7 pkt 2 p.b., obowiązującego w trybie zgłoszenia. Powyższe potwierdza, że przedłożenie opinii konserwatorskiej na realizację zgłaszanego urządzenia reklamowego nie jest wystarczające, a inwestor winien uzyskać pozwolenie konserwatorskie. Zgodnie z porozumieniem pomiędzy Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K. a Miejskim Konserwatorem Zabytków w K., dla przedmiotowego zamierzenia pozwolenia konserwatorskiego w formie decyzji administracyjnej zobowiązany jest udzielić Miejski Konserwator Zabytków w K..
W związku z powyższym Wojewoda podtrzymał sprzeciw wniesiony przez PMK.
Na marginesie Wojewoda wskazał, że w orzecznictwie przeważa stanowisko, że sprzeciw wnoszony do wykonywania danych robót budowlanych może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z aktem prawa miejscowego albo przepisami odrębnymi. Organ administracji architektoniczno -budowlanej jest związany ustaleniami uchwały krajobrazowej. Natomiast akt prawa miejscowego musi w sposób wyraźny zakazać realizacji danego obiektu, aby można było stwierdzić, że jego wykonanie na danym terenie jest niedozwolone. W przypadku braku takiego zakazu, nie można zapisów uchwały interpretować rozszerzająco. W związku z powyższym, subiektywne uznanie zawarte w uzasadnieniu decyzji PMK, że eliptycznie zakrzywienie powierzchni ekspozycyjnej jest zbyt małe by urządzenie mogło być uznane za niepłaskie, a tym samym stanowi tablicę reklamową w formie billboardu jest bezzasadne. Wojewoda wskazał na zgodność planowanej inwestycji z § 18 uchwały krajobrazowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie prawa materialnego:
a) art. 29 ust. 7 pkt 2 p.b. poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na uznaniu, że w przypadku realizacji inwestycji, na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, opinia konserwatorska nie jest wystarczająca, lecz inwestor winien uzyskać pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, w sytuacji gdy stanowisko opiniującego, do którego wystąpił organ lI instancji o interpretację ww. przepisu nie jest jednolite, a ten wskazał również, że "jeśli organ specjalistyczny, którym jest właściwy konserwator zabytków, uznał wskazane zamierzenie budowlane za niewymagające uzyskania pozwolenia konserwatorskiego, to należy przyjąć, iż inwestor nie jest związany obowiązkiem określonym wart. 29 ust.7 p.b.,
b) przepisu art. 29 ust. 7 pkt 2 p.b. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. a art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności stwierdzenie przez organ II instancji, iż roboty budowlane wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymagają dokonania zgłoszenia wraz z załączeniem do stosownego wniosku o decyzję o pozwoleniu na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i ochronie nad zabytkami, w sytuacji gdy przedmiotowa nieruchomość nie jest wpisana do rejestru zabytków, zatem skarżący nie był zobowiązany do uzyskiwania stosownych dokumentów, o których mowa w uzasadnieniu orzeczenia wydanego przez organ II instancji;
c) art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie i wniesienie sprzeciwu, w sytuacji gdy nie ma niezgodności z zapisami uchwały krajobrazowej.
W skardze zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. a mianowicie: a) art. 7,77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy w wyniku niepodjęcia z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzeniu w całości materiału dowodowego, a także wybiórczą ocenę materiału dowodowego, uwzględniającą jedynie okoliczności niekorzystne dla strony, b) art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej w związku z brakiem wyjaśnień oraz brakiem ustosunkowania się do zgłoszonych twierdzeń i wniosków skarżącej oraz nieuwzględnienie i nieustosunkowanie się do jej interesów, c) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów skutkującą uznaniem, że zebrane dowody w sprawie pozwalają na przyjęcie, że zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie decyzji - sprzeciwu , wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, d) przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, bez rzeczywistego odniesienia się do powoływanych przez skarżącą zarzutów w stosunku do decyzji organu I instancji, e) przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy orzeczenia organu I instancji zaskarżonego odwołaniem, w sytuacji gdy istniały przesłanki do jego uchylenia.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżanej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem kryterium legalności, Sąd doszedł do przekonania, że jest ona prawidłowa, a skarga okazała się nieuzasadniona.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 1 grudnia 2023 r., znak: WI-I.7840.3.13.2023.AR, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa wnosząca sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru skarżącego wykonania robót budowlanych określonych jako: instalowanie innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku; teren inwestycji działka nr [...] obr. [...], ul[...] w K., a polegających na instalowaniu billboardu - zwanego dalej inwestycją.
Poza sporem pozostaje kwestia konieczności uprzedniego zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu zamiaru wykonania robót budowlanych dla planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 7 pkt 2 p.b., wykonywanie robót budowlanych, określonych w art. 29 ust. 1-4 p.b. (planowana inwestycja podpada pod regulację art. 29 ust. 3 pkt 3 c – jako instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym), na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgłoszenia. W ocenie Sądu stanowisko to jest prawidłowe, a powołane przepisy są jasne, niewymagające interpretacji.
Poza sporem pozostaje także kwalifikacja lokalizacji planowanej inwestycji w obszarze wpisanym do rejestru zabytków - Układzie urbanistycznym K. , [...], pomimo że budynek, na którym instalowane ma być przedmiotowe urządzenie wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. W związku z czym inwestycja ta podlega reżimowi uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (Dz.Urz.Woj.Małop.2020.1984) - uchwały krajobrazowej i ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Spór w sprawie dotyczy natomiast obowiązku uzyskania (dołączenia do zgłoszenia) pozwolenia właściwego organu konserwatorskiego. Zdaniem skarżącego wystraczające dla spełnienia zgodności z prawem – a to z art. 29 ust. 7 pkt 2 p.b, jest posiadanie pozytywnej opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków w K., która została dołączona do zgłoszenia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy organ ten uznał się za właściwy do wydania takiej opinii oraz zgodności inwestycji z § 18 uchwały krajobrazowej W ocenie zaś Wojewody konieczne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia konserwatorskiego w formie decyzji wydanego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w K. zgodnie z art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Zauważenia na wstępie wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że decyzje, wydawane na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przepisy prawa nie określają w jakich przypadkach konieczne jest wydawanie pozwolenia, a w jakich odmawia się jego udzielenia, pozostawiając tę kwestię ocenie organu ochrony zabytków (por. wyrok WSA w Warszawie z 29.10.2015 r., VII SA/Wa 685/15, publik: LEX 1941470, powołany w decyzji).
Sąd przychyla się do stanowiska organu, że literalne brzmienie art. 29 ust. 7 pkt 2 p.b. wskazuje, że wykonywanie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgłoszenia, przy czym do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a opinia konserwatora zabytków nie może zostać uznana za wystarczającą. Wniosek taki wynika z porównania treści przepisu art. 39 ust. 1 p.b., obowiązującego z art. 29 ust. 7 pkt 2 p.b., obowiązującego w trybie zgłoszenia, która jest analogiczna. W razie wykonywania robót budowlanych przy obiekcie lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, konieczne jest uzyskanie decyzji konserwatora zabytków o pozwoleniu na wykonanie tych robót. Decyzji tej nie może zastąpić ani opinia, ani stanowisko konserwatora, wyrażone w innym orzeczeniu, niż decyzja o pozwoleniu. Zatem przedłożenie opinii konserwatorskiej na realizację zgłaszanego urządzenia reklamowego nie jest wystarczające, a inwestor winien uzyskać pozwolenie konserwatorskie. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutów skargi naruszenia prawa materialnego.
Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie w przedmiotowej sprawie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, dający podstawę do wydania spornych decyzji, a logiczne wnioski z jego oceny zawarły w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach swoich orzeczeń.
Sąd nie podziela jednakże stanowiska Wojewody Małopolskiego, że zgłoszeniu podlegają roboty budowlane polegające na instalowaniu innego urządzenia reklamowego, niebędącego tablicą reklamową.
W przypadku definicji pojęć tablicy reklamowej i urządzenia reklamowego zawartych w art. 2 pkt 16b i 16 c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 977 ze zmianami) mamy do czynienia z ich jednoznacznym rozgraniczeniem przez ustawodawcę, a w konsekwencji niedopuszczalne jest ich modyfikowanie w oparciu o przesłankę nieprzewidzianą w przepisach prawnych. Uwzględnienie tej przesłanki prowadzić mogłoby do rozszerzającej (ekstensywnej) wykładni definicji urządzenia budowlanego, powodując zarazem zwężającą (restryktywną) wykładnię definicji tablicy reklamowej (zob. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. II FSK 1897/18). Dokonując wykładni pojęć użytych na gruncie u.p.z.p. oraz uchwały reklamowej nie można także tracić z pola widzenia celów obu regulacji.
Analiza dokumentacji w sprawie (k. 3, 4, 5 i 7 administracyjnych akt sprawy) już na pierwszy rzut oka nie pozostawia wątpliwości, że mamy do czynienia z billboardem jako rodzajem tablicy reklamowej. Konkluzji tej nie zmienia okoliczność, że powierzchnia ekspozycji (reklamy) jest z wygiętego poliwęglanu, ma kształt lekko wypukły (eliptyczny). Taka reklama (określona treść, obraz) jest bowiem eksponowana na nośniku będącym oświetloną tablicą reklamową o płaskiej powierzchni. Wypukłość samej wizualizacji nie zmienia zasadniczej konkluzji, że mamy do czynienia z tablicą reklamową, która przylega do płaskiej ściany budynku. Nie zmienia kwalifikacji jako tablicy reklamowej okoliczność, że przymocowano do niej elementy wypukłe, trójwymiarowe. To jedynie przestrzeń ekspozycji (arkusz poliwęglanu) na nośniku będącym tablicą reklamową ma powierzchnię eliptyczną.
W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.