II SA/Kr 257/22

II SA/Kr 257/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Mirosław Bator /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skarg H. B., T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 grudnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta Bochnia decyzją z 26 października 2021 r. znak: AiPP.6733.10.2021, po rozpatrzeniu uzupełnionego po wezwaniach wniosku P. Sp. z o.o. w T. (dalej "inwestor") z 30 lipca 2021 r., ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na: "Przebudowie i budowie sieci gazowej średniego ciśnienia dn 63-180 w ul. Proszowskiej w Bochni na działkach nr 226/1, 229/1, 226/2, 227, 228/2, 228/1, 935, 229/2, 934, 933/2, 229/3, 933/1, 225/1, 225/2, 224, 223/2, 222, 221/1, 932/2, 931/1, 930/1; 929, 928/2, 928/1, 927, 926, 925, 924, 923, 921, 920/4, 920/3, 919/2, 919/3, 918, 917/1, 916/1, 915, 913, 912, 883/3, 907, 906, 905, 904, 993, 903, 908/1, 881/1, 881/13, 881/12, 881/11, 881/10, 881/9, 881/14, 881/15, 881/7, 881/6, 881/5, 881/4, 881/3, 881/2, 836/2, 835/4, 902, 900, 899/3, 896/4, 896/5, 874/1, 876/1, 874/2, 882, 898, 894/4, 894/3, 894/2, 894/1, 895/5, 892/4, 891/1, 890/1, 2068, 2067/1, 2067/2, 885/3, 885/2, 885/1, 884/2, 884/1, 2061/2, 2056/19, 2056/16, 2055/10, 2054/1, 2054/2, 2053/1, 2052, 2051, 2050, 2049, 2048/22, 2048/11, 2047/1, 2046/3, 2045/3, 2044/3, 2042/3, 2041/2, 2040/2, 2038, 2037/2, 2036/2, 2034/2, 2032/2, 2031, 2030, 2029/2, 2029/5, 2029/6, 2016, 2015."
Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.".
Organ I instancji określił rodzaj inwestycji, funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym charakterystykę inwestycji – przebudowa i budowa sieci gazowej średniego ciśnienia dn 63-180), warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, parametry i wskaźniki zagospodarowania terenu, warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska i krajobrazu, warunki ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ochronę interesów osób trzecich, granice i sposób zagospodarowania terenu, warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, warunki wynikające z przepisów szczególnych, wymagane uzgodnienia oraz dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy i stanu faktycznego i prawnego terenu
Do decyzji załączono załącznik graficzny nr 1 określający linie rozgraniczające teren inwestycji.
Organ l instancji zawiadomił o toczącym się postępowaniu i wydaniu decyzji, zarówno osobiście, doręczając stronom korespondencję drogą pocztową, jak i w drodze obwieszczenia, tj. na stronie internetowej Gminy Miasta Bochnia.
T.P. , właściciel działki nr [....] , wniósł od powyższej decyzji z 26 października 2021 r. odwołanie, zarzucając, że nie uzgodniono z nim przebiegu robót budowlanych i oddziaływania inwestycji na jego działkę. W piśmie z 26 listopada 2021 r. odwołujący się zażądał wstrzymania wydania decyzji do czasu uzgodnienia przez Burmistrza Miasta Bochnia "przebiegu planowanej inwestycji z zakresu modernizacji wodociągu". Zarzucił też, że zgodnie z tytułem inwestycja dotyczy przebudowy istniejącego gazociągu i budowy nowego. Wniósł o przedstawienie przebiegu inwestycji na jego działce.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 17 grudnia 2021r. znak SKO.ZP/415/273/2021, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej, "K.p.a." i art. 50 ust. 1 u.p.z.p.:
1. uchyliło decyzję I instancji w części dotyczącej pkt 2 lit. b (dotyczącego charakterystyki inwestycji) i w tym zakresie orzekło:
"charakterystyka inwestycji:
- inwestycja dotyczy przebudowy i budowy sieci gazowej niskiego ciśnienia dn 63-180,
- długość - ok. 3.300 mb,
- ciśnienie - 10 kPa- 0,5 MPa"
2. w pozostałym zakresie decyzję I instancji utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podaniem z 13 listopada 2020 r. inwestor zwrócił się o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. We wniosku wskazano, że projektuje się wykonanie sieci gazowej średniego ciśnienia dn 63-180, ciśnienie 10 kPa - 0,5 MPa. Długość inwestycji to ok 3.300 mb. Do wniosku załączono m.in. warunki techniczne przedmiotowej inwestycji gdzie wskazano, że rury układane będą w otwartym wykopie metodami wąskowykopowymi lub bezwykopowymi przy przekroczeniach przeszkód terenowych.
Organ II instancji przywołał treść art. 50 ust. 1, art. 2 pkt 5, art. 6 pkt 2, art. 53 ust. 3, art. 56 oraz art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Wskazał, że planowana inwestycja polega na przebudowie i budowie gazociągu, zatem planowane przedsięwzięcie stanowi realizację celu publicznego, o jakim mowa w ww. przepisach.
Jak ustalono, długość projektowanej inwestycji na terenie Miasta Bochnia, objętej niniejszą decyzją wynosi ok. 3.300 mb. Średnica wewnętrzna (dn) będzie wynosić 53-180, maksymalne ciśnienie to 0,5 MPa. Do decyzji załączona została mapa obrazująca linie rozgraniczające teren inwestycji. W aktach sprawy zalega też projekt decyzji sporządzony przez upoważnioną architekt, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. W aktach sprawy znajduje się też analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu sporządzona przez architekta J.P.
Jak wskazano w analizie przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga decyzji środowiskowej. Ponadto stwierdzono, że teren objęty wnioskiem jest zlokalizowany poza obszarem objętym ochroną uzdrowiskową i poza obszarem objętym ochroną konserwatorską. Działki objęte inwestycją nie znajdują się w granicach terenu górniczego i obszarów górniczych. Warunek z art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p. również jest spełniony z uwagi na fakt, że działki objęte wnioskiem położone są w granicach administracyjnych miasta. Dodatkowo ustalono, że inwestycja w części znajduje się na terenie szczególnego zagrożenia powodzią - wodą 1%. Na terenie inwestycji nie znajdują się urządzenia melioracji wodnych szczegółowych. Przez teren inwestycji nie są prowadzone trasy linii kolejowych.
W analizie na podstawie wypisu z ewidencji gruntów dokonano opisu działek objętych wnioskiem. Stwierdzono, że planowana inwestycja położona jest na terenie mieszkaniowym wzdłuż drogi wojewódzkiej - ul. Proszowskiej. Na obszarze tym nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Powiatu w Bochni w zakresie ochrony gruntów rolnych, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie ochrony melioracji wodnych, Zarządem Dróg Wojewódzkich w Krakowie w zakresie ochrony pasa drogowego, które to organy nie zajęły stanowiska w tym względzie w terminie 14 dni, co zgodnie z art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. uważane jest za uzgodnienie projektu decyzji bez uwag.
Ponadto zwrócono się o opinię do O. Sp. z o.o. Odział w T. w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów, który to podmiot w piśmie z 10 września 2021 r. stwierdził, że projekt budowy i przebudowy sieci należy uzgodnić z Operatorem.
W aktach sprawy zalega decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 10 września 2021 r. znak: KR.RPP.611.748.2021.KB, w której uzgadnia się projekt decyzji w zakresie dotyczącym zabudowy terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią bez określania szczegółowych warunków i wymagań dla planowanej zabudowy i zagospodarowania.
Planowana inwestycja dotyczy przebudowy i budowy gazociągu. Już sama specyfika inwestycji wskazuje, iż w niniejszej sprawie nie ustala się gabarytów inwestycji tak jak przy inwestycjach dotyczących budynków. Inwestycja ta nie burzy w sposób wyraźny istniejącego ładu przestrzennego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi substytut planu miejscowego i jest instytucją zbliżoną do decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tym jednak przypadku oprócz podobieństw, oczywistych z uwagi na podobną funkcję obu rodzajów rozstrzygnięć w toku procesu inwestycyjnego, istotniejsze są różnice w zakresie przesłanek wydania decyzji w obu tych trybach, a wynikające ze specyfiki zamierzeń inwestycyjnych.
Decyzja o warunkach zabudowy, oprócz ogólnego wymogu zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust.1 pkt 5) musi spełniać szereg innych przesłanek, w tym warunek kontynuacji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1), w czym należy upatrywać rozwinięcia i uszczegółowienia zasady ochrony ładu przestrzennego.
W odniesieniu natomiast do decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, ustawodawca wymogu takiego nie przewidział. Wystarczy zresztą dokonać analizy art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899), dalej "u.g.n.", zawierającego katalog inwestycji celu publicznego, aby dojść do wniosku, że zastrzeżenie takie byłoby całkowicie chybione. Charakter większości wymienionych tam inwestycji wyklucza nie tylko zastosowanie zasady kontynuacji zabudowy i zagospodarowania, ale wręcz przesądza, że realizacja każdego takiego zamierzenia musi doprowadzić do naruszenia i przekształcenia istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego. W odróżnieniu zatem od zamierzeń, objętych obowiązkiem uzyskania warunków zabudowy, z samej swojej istoty inwestycja celu publicznego nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania i zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie od takiego stanu znacząco odbiegać.
Gdy zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie z przepisami odrębnymi, to brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji. Przepisami odrębnymi, do których odwołuje się art. 1 ust. 2 u.p.z.p., są przede wszystkim przepisy umiejscowione w innych (odrębnych) aktach prawnych niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie nie ujawniono, aby planowane przedsięwzięcie było sprzeczne z przepisami prawa.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszym postępowaniu organ odwoławczy nie może odnosić się do celowości planowanej inwestycji. Innymi słowy skoro wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego odpowiada prawu, nie ma podstaw do zmiany z urzędu przebiegu inwestycji. Niemniej wskazania wymaga, iż zaskarżona decyzja nie upoważnia do rozpoczęcia robót budowlanych, to będzie bowiem mogło nastąpić dopiero po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę. To na etapie postępowania o pozwolenie na budowę rozstrzygane będą kwestie techniczne inwestycji m.in. takie jak kolizja sieci z siecią wodociągową. Ponadto decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest, w sensie prawnym, uzgodniona z pozostałymi stronami postępowania. Warto zwrócić uwagę, że O. Sp. z o.o. Odział w T. w piśmie z 10 września 2021 r. stwierdził, że projekt budowy i przebudowy sieci należy uzgodnić z Operatorem. Tak więc uzgodnienia zapadną na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Do wniosku inwestor załączył warunki techniczne inwestycji gdzie jest stwierdzone, że dokumentacja projektowa musi spełniać wymagania przepisów prawa budowlanego, w tym rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2 września 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robót budowlanych oraz programu funkcjonalno- użytkowego.
Podsumowując organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie prawidłowym jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Brak jest przepisów prawa, które sprzeciwiałyby się wydaniu pozytywnej decyzji.
Merytoryczną zmianę w zakresie charakterystyki inwestycji i szczegółowe określenie długości inwestycji oraz ciśnienia, zgodnie z wnioskiem inwestora, organ odwoławczy uzasadnił faktem, że decyzja administracyjna winna określać czytelnie podstawowe parametry inwestycji. Istotnym też jest określenie maksymalnego ciśnienia, a to z uwagi na przepis § 3 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), zgodnie z którym, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do przesyłu gazu inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 20 oraz towarzyszące im tłocznie lub stacje redukcyjne, z wyłączeniem gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków; przy czym tłocznie lub stacje redukcyjne budowane, montowane lub przebudowywane przy istniejących instalacjach przesyłowych. Aktualnie przedsięwzięcie nie jest traktowane jako mogące pogorszyć stan środowiska.
Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 17 grudnia 2021 r. znak SKO.ZP/415/273/2021 zaskarżyli odrębnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: H.B. (nie zgadzając się na lokalizację gazociągu na działce nr [...] stanowiącej jej własność, żądając lokalizacji przebudowanej sieci gazowej w pasie drogowym DW965) oraz T.P. (który, nie negując konieczności dokonania i realizacji inwestycji, zażądał, podobnie jak w odwołaniu, aby przebudowana sieć kanalizacyjno-wodociągowa oraz sieć gazowa zostały umieszczone w pasie drogowym - chodniku ul. P. w interesie finansów publicznych i planów inwestycyjnych Gminy).
W odpowiedziach na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 30 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2022 r., poz. 329), dalej "P.p.s.a." połączył sprawy wszczęte ww. odrębnie wniesionymi skargami do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 257/22, bowiem skargi dotyczyły tej samej zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).
Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 9 czerwca 2022 r. wyznaczył na dzień 30 czerwca 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 19 maja 2022 r.). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości.
Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących, uczestnika i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, podniesione w skargach zarzuty okazały się niezasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest reformatoryjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy uchylił część decyzji I instancji orzekającą o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego w części opisu charakterystyki inwestycji (pkt 2 lit. b decyzji I instancji), korygując go w ten sposób, że inwestycja dotyczy sieci gazowej niskiego, a nie średniego ciśnienia, a także uzupełniając opis o określenie długości - ok. 3.300 mb oraz ciśnienia - 10 kPa - 0,5 MPa. W pozostałej części utrzymano decyzję I instancji w mocy.
W niniejszej sprawie, po rozpatrzeniu wniosku inwestora, organ I instancji dokonał przewidzianego w przepisach sprawdzenia przedłożonej dokumentacji oraz uzgodnienia ze stosownymi organami.
Po pierwsze należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej u.p.z.p.), co do zasady ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 50 ust. 1 u.p.z.p. stanowi natomiast, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Ponieważ teren przedmiotowej inwestycji bezspornie nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na treść i żądanie wniosku inwestora, zachodziły przesłanki do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 50 i nast. u.p.z.p.
Definicja inwestycji celu publicznego zawarta jest w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycją celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1899), dalej "u.g.n."). To, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego jest bezsporne; nie budzi wątpliwości Sądu, nie jest też przez skarżących kwestionowane. Postulaty skarżących w zasadzie sprowadzają się do uzgodnienia optymalnego, ich zdaniem, przebiegu inwestycji przez poprowadzenie gazociągu w zbliżeniu do drogi.
Należy tu wskazać, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2006 r. sygn. IV SA/Wa 441/06 – wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Opisane wyżej zarzuty skarżących, w kontekście przesłanek wydania pozytywnej bądź negatywnej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Skarżący nie wskazali też żadnych przepisów prawa, które decyzja mogłaby naruszać.
Zatem sugerowana przez skarżących zmiana przebiegu gazociągu nie może być podstawą wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postulaty skarżących powinny być natomiast wzięte pod uwagę i rozważone przez inwestora i organ administracji architektoniczno-budowlanej na kolejnym etapie inwestycji – uzyskiwania pozwolenia na budowę.
Nota bene, z mapy projektowej i załącznika graficznego do decyzji I instancji wynika, że gazociąg ma swój przebieg zarówno na działce nr [....] jak i nr [...] w zbliżeniu do działki drogowej, wzdłuż niej.
Trafnie organ odwoławczy stwierdził, że w kontrolowanym postępowaniu organy nie mogły odnosić się do celowości planowanej inwestycji i jej proponowanego przez inwestora przebiegu. Skoro wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego odpowiada prawu, nie ma podstaw do zmiany z urzędu przebiegu inwestycji. Organ II instancji we właściwy sposób odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów odwołania. Umotywował zasadność argumentacji, którą kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do okoliczności podnoszonych przez skarżących kwestionujących prawidłowość rozstrzygnięcia.
Kolegium rozpatrzyło cały materiał dowodowy sprawy w sposób należyty i dokonało oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad K.p.a. i nie naruszył zastosowanych w sprawie przepisów.
Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja reformatoryjna organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7-9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., a także ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji prawidłowo ustalił, że w sprawie zachodzą przesłanki do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Prawidłowo też dokonał doprecyzowania charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzegł uchybień mogących uzasadnić wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.