II SA/Kr 2557/01

II SA/Kr 2557/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-06-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Kotulski
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Sentencja
Sygn. akt II SA/Kr 2557/ 01 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska ( spr.) Sędziowie AWSA: Wojciech Jakimowicz Mariusz Kotulski Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005r. sprawy ze skargi K. C., J. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2001 r., Nr: [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego J. Z. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 2557/01
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].06.2001 r., wydaną na podstawie art. 48 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz.414 z późn. zm./ oraz art.104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. nakazał J.Z. dokonanie rozbiórki samowolnie dobudowanej drewnianej werandy do istniejącego budynku mieszkalnego na posesji nr ew [...] przy ul. P. w K.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na podstawie oględzin oraz zeznań przesłuchanych w sprawie świadków organ stwierdził, że wobec diametralnie sprzecznych zeznań stron i świadków w przedmiocie daty budowy obiektu brak jest możliwości jednoznacznego i dokładnego ustalenia daty rozpoczęcia i zakończenia jego realizacji. Zbieżność w zeznaniach występuje jedynie co do faktu, że przedmiotowe roboty budowlane były wykonywane po dniu 1 01.1995r i zostały zakończone w roku 1999r lub 2000r.
W myśl przepisu art. 48 prawa budowlanego właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
Stosownie do przepisu art. 103 ust. 2 ustawy przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne.
Przyjmując nawet, że roboty budowlane zostały rozpoczęte w 1993r (jak twierdził inwestor), to nie zostały one zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, to jest przed dniem 1.01.1995r.
Dlatego też, zdaniem organu, w sprawie ma zastosowanie przepis art. 48 prawa budowlanego.
W odwołaniu inwestor J.Z. zarzucił, że weranda była budowana przed rokiem 1994, a w roku 1999 zakładał jedynie ramy okien i drzwi, co wynika z zeznań świadków przez niego zawnioskowanych. Podniósł również, że decyzja jest sprzeczna z art. 49 prawa budowlanego, gdyż od dobudowania werandy upłynęło ponad 5 lat.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. znak : [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania inwestora, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. Skoro inwestor wykonał przedmiotową budowę bez uzyskania pozwolenia na budowę, dopuścił się samowoli budowlanej. Udowodnionym zostało, że po 1995 r. były wykonywane roboty budowlane, które dopiero uczyniły przedmiotowy obiekt werandą w ostatecznym kształcie i formie. Dlatego też, nawet gdyby budowa obiektu została rozpoczęta w 1993r, nie był to obiekt ukończony w dniu 1.01.1995r.
Organ administracji obowiązany był zatem wypełnić dyspozycję art. 48 ustawy i orzec rozbiórkę obiektu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na po wyższą decyzję J.Z. i K.C. podtrzymali zarzuty odwołania.
W odpowiedzi na skargę strona przecina wniosła o jej oddalenie powtarzając argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art.134 ustawy/.
W związku z tym z urzędu należało stwierdzić, że odwołanie wniesione przez J.Z. zostało przez organ odwoławczy rozpoznane, mimo, iż nie było ono podpisane.
Organ odwoławczy winien był wezwać stronę, pod rygorem z art. 64 § 2 Kpa (pozostawienie odwołania bez rozpoznania) do uzupełnienia braku. Jednakże tego nie uczynił i rozpoznał odwołanie, mimo że nie wywoływało ono skutków prawnych. Okoliczność powyższa powodowała, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu przez sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § l pkt 2 Kpa, nieważność zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu orzeczono jak w punkcie I wyroku .
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.