II SA/Kr 2496/02

II SA/Kr 2496/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /sprawozdawca/
Grażyna Firek /przewodniczący/
Joanna Tuszyńska
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Sygn. powiązane
II OSK 1741/06 - Wyrok NSA z 2007-12-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. P. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2002r. znak [...], na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 oraz art. 46 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139), po rozpatrzeniu wniosku Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu Miasta z dnia [...].02.2000r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w K. przy ul. [...], nr ew. dz. [...], dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami techniczno-budowlanymi związanymi z budynkiem, określone w załączniku tekstowym Nr 1 i w załączniku graficznym Nr 2 będącymi integralną częścią niniejszej decyzji, jak również określono okres jej ważności do dnia [...] grudnia 2005r. W uzasadnieniu decyzji podano, że według miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Kielce zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach nr VII)30)77 z dnia 20.06.1977r., ogłoszoną w Dz. Urz. WRN nr 6 póz. 36 , z odstępstwem od ustaleń planu zatwierdzonym zarządzeniem Wojewody Kieleckiego nr 44)84 z dnia 31.12.1984r., ogłoszonym w Dz. Urz. Województwa Kieleckiego nr 2 poz. 10 z 1985r. oraz ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą nr 253)92 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 4.06.1992r., ogłoszoną w Dz. Urz. WRN nr 10 poz. 105 oraz uchwałą nr 94)94 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 25.11.1994r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Kieleckiego nr 11 poz. 113 nieruchomość przy ul. [...] w K., nr ew. dz. [...], położona jest na obszarze, dla którego obowiązują następujące ustalenia realizacyjne: SYMBOL TERENU - IL31.A3.MN PODSTAWOWA FUNKCJA TERENU -zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; DOPUSZCZALNA FUNKCJA TERENU - handel detaliczny, gastronomia, rzemiosło nieuciążliwe; ZASADY I WARUNKI ZAGOSPODAROWANIA TERENU - lokalizacja funkcji dopuszczalnych wyłącznie w budynkach mieszkalnych na warunkach określonych przez Państwowego Inspektora Sanitarnego wg właściwości, ewentualne uzupełnienie zabudowy oraz rozbudowa budynków istniejących wyłącznie przy istniejących lub projektowanych ulicach uwarunkowane przepisami prawa budowlanego i zachowaniem odległości od istniejących i projektowanych ulic oraz pod warunkiem uzyskania zgody użytkowników mediów na zwiększoną dostawę wody, energii, gazu i odbiór zwiększonego zrzutu ścieków, zakaz lokalizacji wolnostojących budynków gospodarczych. W dalszej części uzasadnienia decyzji, w odpowiedzi na zastrzeżenia zgłoszone w sprawie M. P. wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, nie może między innymi ograniczyć dostępu do drogi publicznej, bądź pozbawić korzystania z infrastruktury technicznej. Na obecnym etapie postępowania w myśl art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym następuje w drodze decyzji ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś stosownie do art. 43 tej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie ta zgodność występuje, realizacja ustalonych w załączniku tekstowym Nr 1 decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga spełnienia wymogów wynikających między innymi z rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ocena spełnienia tych warunków nastąpi w odrębnym postępowaniu administracyjnym mającym na celu wydanie pozwolenia na budowę, w którym będą brały udział zainteresowane osoby na prawach strony mogąc przedsięwziąć czynności określone prawem jeżeli uznają, że przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązania nie będą gwarantowały ich uzasadnionego interesu prawnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. i M. P. domagali się jej uchylenia jako sprzecznej z przepisami Prawa budowlanego i wykonawczymi do tej ustawy, przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym , przepisami o ochronie pożarowej, jak również naruszającej ich prawo własności oraz uzasadniony interes prawny, poprzez uniemożliwienie korzystania z domu będącego ich jedynym miejscem zamieszkania. Skarżący wskazywali, że dla będącego ich własnością budynku mieszkalnego przy ul. [...] zrealizowanego zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor - Spółdzielcze Zrzeszenie "Z." w K., na podstawie pozwolenia na budowę oraz innych prawomocnych decyzji administracyjnych wykonał na terenie działki nr ewid. [...] infrastrukturę techniczną i obsługę komunikacyjną. Jest to nadto teren zielony, architektonicznie wkomponowany w osiedle U. i osiedle Z. Rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie uwzględnia istniejących uwarunkowań występujących na działce nr ewid. [...], tj. istnienia drogi koniecznej do budynku na działce nr ewid. [...], istnienia drogi pożarowej, inwestor, dojazdu do garażu w nawiązaniu do drogi publicznej, dojścia do budynku od jego strony frontowej , a realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego uniemożliwi odprowadzenia ścieków sanitarnych z budynku do kolektora sanitarnego w ul. [...], jak również spływu wód opadowych z budynku. Skarżący podnosili, że organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji posiłkował się art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w nieaktualnym jego brzmieniu oraz zarzucali, że zawartość załącznika graficznego do decyzji z dnia [...].03.2002r jest sprzeczna ze stanem faktycznym.
Decyzji organu pierwszej instancji zaskarżył także J. S., przy czym decyzją z dnia 2.08.2002r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte jego odwołaniem, uznając iż J. S. nie posiada przymiotu strony postępowania.
Wydaną w tej samej dacie decyzją z dnia 2.08.2002r. znak [...] po rozpatrzeniu odwołania M. P. i M. P. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].05.2002r znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego orzeczenia nawiązano do osnowy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zarzutów odwołania, a także stwierdzono brak podstaw do jej zmiany, bądź uchylenia. Jak wyjaśniono decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podejmowana jest w trybie i w zakresie wynikającym z postanowień ustawy z dnia 7.07.1994r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz.U. z 1999r Nr 15, póz. 139 z późn. zm.) W myśl art. 40 ust. 1 tej ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś art. 43 stanowi, ze nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji przedłożonym materiałem dowodowym wykazał, iż wnioskowane przez Wydział Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu Miasta, zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Kielce, bowiem dotyczy ono budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie, którego podstawową funkcją jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a zatem w świetle przepisów ustawy z dnia 7.07.1994r o zagospodarowaniu przestrzennym brak było podstaw prawnych do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Stwierdzając bezzasadność zarzutów odwołania, w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji podano, że na etapie ustalania warunków zabudowy t zagospodarowania terenu bada się zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy, zakaz realizacji zamierzenia nie wynika z innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy Prawo budowlane, przepisami wykonawczymi do tego Prawa oraz przepisami o ochronie przeciwpożarowej jest oceniana dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Kwestionowana przez skarżących prawidłowość mapy stanowiącej załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, bowiem zgodnie bowiem z przepisami art. .42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa "linie rozgraniczające terenu inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali". Ustawa nie nakłada obowiązku wyznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji na aktualnej mapie, a jak wynika z przepisów Prawa budowlanego dopiero projekt zagospodarowania terenu wchodzący w skład projektu budowlanego niezbędnego do uzyskania pozwolenia na budowę musi być sporządzony na aktualnej mapie. Fakt przytoczenia przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w nieobowiązującym brzmieniu nie miał wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, zaś skarżący uczestnicząc w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jako strony będą mogli podejmować kroki przewidziane prawem dla ochrony swojego interesu i prawa własności oraz przedstawiać wnioski i zastrzeżenia z tym związane.
Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek zamiejscowy w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2.08.2002r. znak [...] M. P. i M. P. domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji tego organu z dnia [...].05.2002 znak [...], z uwagi na podjęcie z rażącym naruszeniem art. 46 a ust. 1 pkt 1 , a także art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - o uchylenie obu decyzji w całości. Skarżący zarzucali naruszenie przez organ odwoławczy art. 156 § 1 kpa, wobec istnienia prawomocnych decyzji znak [...] Urzędu Miejskiego z dnia [...].07.1977r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu osiedla Z. oraz decyzji Prezydenta Miasta i Urzędu Miejskiego z dnia [...].03.1978r, znak [...] zatwierdzającej plan realizacyjny terenu obecnych działek [...] i [...], dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenów będącego przedmiotem skarżonej decyzji, a także przez niezasadne uznanie za stronę przez organ pierwszej instancji będącego wnioskodawcą Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu Miasta, który nie posiada podmiotowości prawnej, wbrew postanowieniom art. 28 kpa. Skarżący podnosili, że organ drugiej instancji wobec istnienia przesłanek wydania decyzji merytorycznej winien zastosować wymóg art. 138 § 1 pkt 2 i uchylić decyzję organu pierwszej instancji. Zarzucali nadto naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz.U. z 1999r. Nr 15,poz. 139) przez podtrzymanie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji z "urzędu", co jest sprzeczne z art. 41 ust. 1 ustawy, a także uwagi na wydanie przez organ administracyjny decyzji na wniosek wydziału gminy - co stanowi jaskrawe naruszenie treści art. 46a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, oraz przez niezastosowanie nakazu uwzględnienia ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, wykonanych i obowiązujących planów realizacyjnych i projektów zagospodarowania terenu działki [...], co w myśl art. 156 §1 pkt 3 kpa upoważnia organ drugiej instancji przy zastosowaniu art. 157 § 2 kpa do wydania decyzji z urzędu unieważniającej decyzję organu pierwszej instancji, Skarżący wskazywali też na niezachowanie postanowień art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy przez naruszenie zasady ochrony interesów osób trzecich, a także naruszenie przepisów prawa materialnego i działanie przepisów prawa wstecz ,w ten sposób, że realizacja zaskarżonej decyzji uniemożliwi funkcjonowanie domu skarżących położonego na działce sąsiedniej, wybudowanego w 1980r. zgodnie z prawomocną decyzją Prezydenta Miasta i Urzędu Miejskiego z dn. [...].03.1978r znak [...]. W uzasadnieniu skargi M. P. i M. P. rozwijali powyższe zarzuty, w tym podawali podnoszone uprzednio fakty dotyczące realizacji w 1980r. zabudowy i zagospodarowania terenu osiedla Z. na podstawie prawomocnej decyzji administracyjnej Urzędu Miejskiego z dnia [...] lipca 1977r znak [...] i decyzji Prezydenta Miasta i Urzędu Miejskiego z dn. [...].03.1978r. znak [...] przez inwestora Spółdzielcze Zrzeszenie "Z." w sposób prowadzący do funkcjonalnego powiązania z nieruchomością skarżących działki [...], która nie może być przedmiotem zabudowy, zgłaszając mające służyć wykazaniu prawdziwości podnoszonych twierdzeń wnioski dowodowe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje .
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ), Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego, co w sprawie niniejszej oznacza, powinność zbadania prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji.
Uwzględniając treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu niniejszego postępowania, niektóre zarzuty skargi należy uznać za trafne, przy wystąpieniu dalszych niepodnoszonych w niej uchybień proceduralnych , które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwości te widoczne są już w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ pierwszej instancji, który pozostawił poza rozważaniami kwestie zdolności admnistracyjnoprawnej podmiotu inicjującego postępowanie, będącego jego stroną, reprezentacji wnioskodawcy oraz wymogów samego wniosku. Obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie art. 41 ustawy z dnia 7.07.1994r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz.U. z 1999r Nr 15, poz. 139 ) stanowił w ust. 1 - 2 i 2a , że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego; wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie: granic terenu objętego wnioskiem przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i najbliższe otoczenie tego terenu, funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 40 ust. 5 pkt 2 lit. b), dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie; do wniosku zainteresowany obowiązany jest załączyć ocenę oddziaływania na środowisko w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi i mogących pogorszyć stan środowiska, sporządzoną przez biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa.
Dostępny w aktach sprawy wniosek Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu Miasta z dnia [...].02.2002r. nie spełnia tych wymogów, bowiem jego treść ogranicza się li tylko do zgłoszenia żądania wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w K. przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów m. K. obr. [...] numerem działki [...], dla inwestycji polegającej na budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami techniczno-budowlanymi związanymi z budynkiem. Pomimo wskazania w treści tego pisma jako załącznika kopii mapy zasadniczej, brak w aktach przy wniosku takiego dokumentu, który jak się wydaje została wykorzystana przy tworzeniu załącznika graficznego Nr 2 do decyzji Nr [...] z dnia [...].05.2002 znak [...],. Pomimo występujących zasadniczych braków wniosku organ pierwszej instancji odstąpił od zastosowania przewidzianego w art. 64 § 2 kpa trybu służącego ich usuwaniu, a także nie podejmował stosownych działań mających na celu wyjaśnienie kwestii zdolności administracyjnoprawnej wnioskodawcy w sprawie i sposobu jego reprezentacji. Obowiązujący w toku niniejszego postępowania art. 29 kpa stanowił, że stronami postępowania mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne -również jednostki nie posiadające osobowości prawnej, przy czym w myśl art. 30 ust.3 - strony nie będące osobami fizycznymi działały przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. W ślad za treścią wniosku oraz zawiadomienie z dnia [...].03.2002r., także w decyzji organu pierwszej instancji wskazano jako wnioskodawcę - a więc stronę postępowania i podmiot do którego jest ona skierowana - Wydział Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji Urzędu Miasta. Używany w tych dokumentach termin urząd jest wieloznaczny , przy czym na gruncie prawa administracyjnego umownie uznaje się, że jest to zespół osobowy oraz zespół środków materialnych do pomocy organowi lub organom celem wykonywania ich zadań i kompetencji ( vide B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego . komentarz, wydanie 7. , Wydawnictwo C.H. Beck W-wa 2005, str.196, teza 11.1. i tam powołana literatura ). Przy wskazanym wyżej typowym rozumieniu analizowanego pojęcia Urząd Miasta, czyjego komórki organizacyjne w postaci poszczególnych wydziałów, jako biuro organu lub organów , nie miały zdolności administracyjnoprawnej, nie mogły być stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś tak wydana decyzja dotknięta byłaby wadą, o której mowa w art. 156 §1 pkt 4 kpa. Zważywszy jednak, iż działania osób pełniących określone funkcje w biurze organu lub organów podejmowane są zazwyczaj na podstawie i w zakresie kompetencji powierzonych im przez przedstawiciela podmiotu posiadającego zdolność administracyjnoprawną, przy wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie należało wyjaśnić sygnalizowane kwestie , doprowadzając w zależności od wyniku ustaleń do właściwego oznaczenia wnioskodawcy, względnie wydania stosownego orzeczenia , w tym ewentualnie także w kwestii właściwości. Zgodnie z treścią art. 7 kpa - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmuj ą wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli .Odstąpienie przez organ pierwszej instancji od realizacji obowiązków wynikających z uprzednio wskazanych przepisów oznacza zatem także naruszenie zasady prawdy obiektywnej przewidzianych w art. 7 kpa . Wskazane uprzednio istotne uchybienia nie są jedynymi, które popełnił prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji, bowiem brak podpisu podmiotu wydającego rozstrzygnięcie merytoryczne na załączniku tekstowym Nr 1 i załączniku graficznym NR 2, będących odrębnymi dokumentami jest uchybieniem wymogom przewidzianym w art. 107 § 1 kpa, nie pozwalającym na ich uznanie integralną część decyzji Nr [...] z dnia [...].05.2002 znak [...]. Ponadto w sytuacji wystąpienia tak zasadniczych braków wniosku jak niewskazanie funkcji, sposobu zagospodarowania, oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 40 ust. 5 pkt 2 lit. b) danych charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie - nie mogło dojść do właściwej oceny zgodności zamierzenie z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wszelkie ustalenia zawarte w załączniku tekstowym Nr 1 do decyzji są w dowolne. Wskazać należy nadto, że w ramach prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ wydający rozstrzygnięcie winien rozważyć i wypowiedzieć się w uzasadnieniu decyzji co do podstaw określenia nieprzekraczalnej linię zabudowy, wprowadzenia ograniczeń dotyczące formy przestrzennej budynku, a także ocenić zgodność zamierzenia w kontekście wprowadzonych w planie zagospodarowania przestrzennego wskaźników intensywności zabudowy, czego w sprawie niniejszej nie uczyni naruszając także art. 107 § 3 kpa. W aktach administracyjnych brak przy tym tekstu lub wypisów tekstu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w decyzji organu pierwszej instancji nie zajęto się bliżej podnoszoną przez skarżących kwestią istnienia zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu osiedla Związkowiec oraz planu realizacyjnego terenu obecnych działek [...] i [...]. W zależności od charakteru tych aktów, który należało ustalić mogły mieć one znaczenie już na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro jak wynika z dostępnej w aktach opinii urbanistycznej podającej ustalenia przestrzenne według stref, dla strefy o symbolu A3 przewidują nakaz uwzględniania wykonanych i aktualnie obowiązujących planów miejscowych i innych , przyjętych do realizacji, opracowań planistycznych jak : plany realizacyjne , projekty zagospodarowania terenu .
Wadliwą jest także zaskarżona decyzja organu odwoławczego , który w opisanej wyżej sytuacji nie dostrzegł występujących uchybień, lecz powielił je orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Wskazane wadliwości proceduralne, których pierwotnym źródłem jest w szczególności naruszenie obowiązków organów wynikających z art. 7 kpa i 77 kpa, nie stwarzają podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej i drugiej instancji z uwagi na wystąpienie wad, o których mowa w art. 156 kpa, natomiast są przesłanką do uwzględnianie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a . Zważywszy iż stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, jako w myśl art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. odrębna podstawa do uchylenia decyzji może być dokonane dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, poza rozważaniami pozostają nawiązujące do tychże kwestii zarzuty skargi i pominięciu związane z nimi wnioski dowodowe skarżących, bowiem do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w niniejszej sprawie dotąd nie doszło.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku biorąc z podstawę art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. oraz odnośnie kosztów postępowania art. 200 p.p.s.a.