II SA/KR 247/22

II SA/Kr 247/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2215/22 - Wyrok NSA z 2025-04-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 138 , art 7 , art 10 , art 77 par 1  i art 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2005 nr 243 poz 2063
par 124
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw  płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie2)
Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
art 43
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2022 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją nr [...] z 10 maja 2021 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku z 18 stycznia 2021 r., złożonego 22 stycznia 2021 r. uzupełnionego 5 lutego 2021 r. i 14 kwietnia 2021 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: [...] S.A. [...] Sp. k. w L. pozwolenia na budowę obejmującego: "budowę 1 zbiornika podziemnego do magazynowania gazu płynnego propan-butan o poj. 9,2 m3 do 9,9 m3 wraz z instalacją zbiornikową (LPG) i podziemną technologiczną (LPG) od zbiornika do odmierzacza paliwa na wysepce dystrybutorowej nr [...] dla obsługi istniejącej stacji paliw płynnych, na działce ewid. nr [...], obręb ewid. G., jednostka ewid. M. D., powiat [...], województwo [...] (kategoria obiektu budowlanego XIX, XX).
Jako podstawę prawną decyzji wskazał m.in. art. 28, art. 33, art. 4, art. 36 i art. 82 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej "P.b." oraz art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), dalej "ustawa nowelizująca".
Organ I instancji wskazał m.in., że ww. inwestycję należy realizować z zachowaniem warunków, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1, pkt 1 - 4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Jako szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych określił spełnienie wymagań określonych w uzyskanych opiniach, pozwoleniach i uzgodnieniach, w tym branżowych, wykonywanie robót zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami, w tym ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.), teren budowy odpowiednio zabezpieczyć; w związku z art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.) zobowiązuje się inwestora do uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności odnowę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Dopuszcza się wykorzystanie i przekształcenie elementów przyrodniczych wyłączne w zakresie określonym w dokonanych uzgodnieniach i warunkach niniejszej decyzji o pozwoleniu; roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i można je wykonywać tylko na terenie objętym pozwoleniem.
Organ I instancji określił również szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, to jest nałożył obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci i instalacji sanitarnych na podstawie § 2 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz.U. z 2001 r., nr 138 z 2001 r., poz. 1554).
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że z wnioskiem przedłożono wymagane, określone przepisami dokumenty.
Na dzień orzekania o pozwoleniu na budowę na terenie objętym pozwoleniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta M. D. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta M. D. nr [...] z dnia 28 grudnia 2004 r. (Dz.Urz.Woj.M.. z 2005 r., nr 95, poz. 664 ze zm.), dalej "m.p.z.p.". Działka objęta inwestycją znajduje się w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem UC - teren zabudowy usługowej - usługi komercyjne.
Organ I instancji określił krąg stron postępowania obejmujący właścicieli działek ewid. nr [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb ewid. G., jednostka ewidencyjna Miasto M. D. na podstawie załączonego do wniosku projektu budowlanego z 22 stycznia 2021 r.
Zawiadomieniem z 19 lutego 2021 r. organ I instancji zawiadomił strony przedmiotowego postępowania administracyjnego. Po sprawdzeniu przedłożonego projektu budowlanego stwierdzono nieścisłości, wobec czego 26 lutego 2021 r. organ I instancji nałożył postanowieniem na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości.
Strona postępowania - K. K. - złożył pismo o zawieszenie przedmiotowego postępowania oraz wniósł zastrzeżenia do prowadzonego postępowania administracyjnego. Pismem z 12 marca 2021 r. organ I instancji odpowiedział K. K. na wniesione uwagi i zastrzeżenia a następnie postanowieniem z 24 marca 2021 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. K. K. wniósł zażalenie na ww. postanowienie.
Przy piśmie z 14 kwietnia 2021 r. inwestor odpowiedział na postanowienie z 26 lutego 2021 r., znak: [...] i dokonał uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego o braki wskazane w powyższym postanowieniu. W złożonym piśmie inwestor wskazał na dokonaną korektę obszaru oddziaływania. Zawiadomieniem poinformowano strony postępowania ustalone 19 lutego 2021 r. o dokonanych uzupełnieniach w projekcie budowlanym.
Organ I instancji wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p., a także wymaganiami ochrony środowiska. W postępowaniu o pozwolenie na budowę przeprowadzenie ponownego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247), dalej "u.i.ś". Inwestor nie wnioskował także o przeprowadzenie takiej oceny.
Organ I instancji stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przedłożony projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Podczas prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentami przedstawionymi przez inwestora i w tym przedmiocie wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń.
Wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b. wypełniając przepis art. 35 ust. 4 tej ustawy – organ I instancji orzekł jak w sentencji.
Od powyższej decyzji Starosty [...] z 10 maja 2021 r. odrębne odwołania złożyły strony postępowania: A. O.-K., M. J. i K. K..
Odwołujący w swoich odwołaniach zarzucili naruszenie:
- art. 10 § 1, art. 78 § 1, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "K.p.a.", przez nieuwzględnienie i nierozpoznanie wniosków dowodowych zawartych w piśmie z 17 maja 2021 r., niekompletność materiału dowodowego oraz przyjęcie, że planowana inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość K. K.,
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b P.b. w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), dalej "rozporządzenie środowiskowe", przez nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mimo kumulowania się oddziaływań z innymi przedsięwzięciami,
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b m.p.z.p., przez błędne przyjęcie, że m.p.z.p. zezwala na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejących stacji paliw,
- art. 33 K.p.a., poprzez dopuszczenie wadliwie umocowanego pełnomocnika strony,
- § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., nr 243, poz. 2063), dalej "rozporządzenie paliwowe", ze względu na zbyt bliską odległość od granicy działki, gdy uzgodnienie z właścicielem działki pozostaje bez wpływu na wymaganą odległość,
- § 124 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia paliwowego, poprzez zastosowanie do odmierzacza gazu LPG zmniejszonych o połowę wymagań co do odległości, podczas gdy z przepisu tego wynika, że w przypadku zastosowania zbiornika podziemnego zmniejszyć o połowę można jedynie wymagania co do odległości od zbiornika do poszczególnych zabudowań, a nie od odmierzacza,
- § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez użycie na karcie tytułowej innej nazwy zamierzenia niż w dokumentach składanych przez inwestora.
Odwołujący się w obszerny sposób uzasadnili podniesione zarzuty. Argumentacja ta została następnie w większości powtórzona w skardze do Sądu i zostanie omówiona poniżej.
Wojewoda decyzją z 10 stycznia 2022 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 P.b. utrzymał w mocy decyzję I instancji, w opisie działki inwestycyjnej wskazując m.in.: (obręb: [...] jednostka ewidencyjna: [...]). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest prawidłowy i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a zawnioskowane pozwolenie na budowę i postępowanie przeprowadzone przez organ l instancji są zgodne z prawem.
Przywołał i wyjaśnił treść art. 35 ust. 1 P.b. w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r. Wyjaśnił, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cytowanego przepisu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Dodał, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Wskazał, że zgodnie z wymogami P.b., osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy osoby te spełniają ww. wymogi. Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego zamiennego, jak i w dacie wprowadzonych zmian do projektu budowlanego, posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.
Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 P.b., w tym sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. i zgodność projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla omawianego zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Wskazując na realizację zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany opracowany dla tego zamierzenia zgodny jest z ustaleniami m.p.z.p. Inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym zgodnie z § 30 planu, symbolem UC tj. w terenach zabudowy usługowej - usługi komercyjne. Stosownie do ust. 1 ww. paragrafu: Przeznaczenie podstawowe gruntów obejmuje obiekty handlu detalicznego i hurtowego, gastronomię, rzemiosło, hotelarstwo itp.
Natomiast według ust. 2 § 30 planu, Przeznaczenie dopuszczalne obejmuje:
1) w granicach terenu UC, poza obiektami wymienionymi w ust. 1, dopuszcza się ponadto:
a) utrzymanie istniejących budynków mieszkalnych z możliwością ich modernizacji i rozbudowy,
b) utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw,
c) lokalizację obiektów użyteczności publicznej,
d) utrzymanie budynków oświatowych w terenie A9 UC, z możliwością ich przebudowy, nadbudowy i remontów po uzgodnieniu zamierzonych robót budowlanych z właściwymi służbami ochrony zabytków.
Zatem w obszarze, w jakim zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt, m.p.z.p. dopuszcza utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw. Z ustaleń ogólnych planu (§ 11) wynika natomiast, że istniejąca zabudowa zostaje do utrzymania z dopuszczeniem remontu, przebudowy rozbudowy i nadbudowy. Nie budzi wątpliwości zdaniem organu II instancji, że zapis o utrzymaniu istniejących stacji paliw dotyczy możliwości kontynuowania tego profilu działalności w istniejących obiektach. Zapisy m.p.z.p. dopuszczają działalność polegającą na prowadzeniu istniejących stacji paliw przy możliwości ich przebudowy (wykonywaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji). Możliwa jest także rozbudowa istniejących obiektów budowlanych tj. zmiana charakterystycznych parametrów obiektu takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji oraz nadbudowa - zwiększenie wysokości istniejącego budynku, z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej. Zdaniem organu odwoławczego zapisy planu nie dopuszczają budowy nowych (dotychczas nieistniejących) obiektów mających pełnić funkcję stacji paliw.
W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził brak istnienia w obrocie prawnym dokumentu podważającego legalność omawianej stacji paliw, której ww. akt prawa miejscowego nie zakazuje uzupełnić o dodatkowy obiekt, jakim jest zbiornik podziemny do magazynowania gazu płynnego propan-butan. Powyższe zamierzenie polega na kontynuowaniu już prowadzonej działalności w istniejącym obiekcie. Zarzuty stron skarżących w zakresie niezgodności tej inwestycji z m.p.z.p., według oceny organu odwoławczego nie znajdują uzasadnienia.
Odnosząc się do kwestii ochrony środowiska organ II instancji wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów rozporządzenia środowiskowego, instalacje do dystrybucji paliw – gazu płynnego i sprężonego nie stanowią przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymagają uzyskania decyzji środowiskowej.
Przepis § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia środowiskowego jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazuje zbiorniki do podziemnego magazynowania różnych substancji, w tym gazów łatwopalnych. Wyłączeniem objęte są instalacje do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorniki na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorniki na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3.
Zatem zbiorniki do podziemnego magazynowania gazu płynnego lub sprężonego planowane do realizacji na stacji paliw będą kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl §3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia środowiskowego, jeżeli ich łączna pojemność przekroczy 20 m3. Zbiorniki do naziemnego magazynowania natomiast - w myśl § 3 ust. 1 pkt 37 ww. rozporządzenia, jeżeli ich łączna pojemność przekroczy 10 m3.
Jeżeli zbiorniki do magazynowana gazu płynnego lub sprężonego przekroczą progi pozwalające na ich kwalifikację jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, decyzją środowiskową należy objąć całą stację - zgodnie z definicją przedsięwzięcia ujętą w art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.ś.
Jeżeli więc mamy do czynienia z instalacją służącą do dystrybucji paliw - gazu płynnego sprężonego, nie będzie ona kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko tylko wtedy, jeżeli łączna pojemność zbiorników podziemnych na stacji nie przekroczy 20 m3, a łączna pojemność zbiorników naziemnych nie przekroczy 10 m3. W pozostałych przypadkach pojemność zbiorników przesądzi o kwalifikacji całego obiektu jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja będzie wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzję taką należy uzyskać przed uzyskaniem którejkolwiek z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 u.i.ś., czyli np. przed pozwoleniem na budowę. Obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej dotyczy zatem planowanych obiektów, w tym również nowych zbiorników planowanych do realizacji w ramach istniejących stacji.
W niniejszej sprawie wnioskiem o pozwolenie na budowę objęty jest podziemny zbiornik do magazynowania gazu płynnego propan-butan o pojemności 9,2 m3 do 9,9 m3, czyli nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko.
Ponadto Burmistrz Miasta M. D. decyzją z 22 września 2017 r. znak: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "przebudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnego otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz infrastrukturą techniczną zewnętrzną: fragmenty instalacji wodociągowej i hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, infrastrukturą drogową: drogą wewnętrzną, placem manewrowym (ciąg pieszo-jezdny) i miejscami postojowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą; 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2x50 m3), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1 x 10 m3), wyspami dystrybutorowymi szt. 3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, wyburzeniem istniejących budynków oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu: murkami oporowymi i skarpami na działkach nr: [...], [...], [...] obręb G. przy ul. [...] w M. D.".
Po dokonaniu analizy projektu zagospodarowania terenu organ II instancji stwierdził, że zamierzenie zostało zaprojektowane z uwzględnieniem warunków określonych w rozporządzeniu paliwowym.
Organ odwoławczy przywołał treść § 124 ust. 1 (minimalne odległości usytuowania odmierzaczy gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorników gazu płynnego, od budynku stacji paliw płynnych; miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, budynków mieszkalnych jednorodzinnych, obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego, innych budynków, granicy lasu, zbiorników naziemnych innych paliw płynnych, przewodów sieci elektroenergetycznej i skrajnej szyny linii tramwajowej - o napięciu do 1 kV, słupa napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV; a także § 124 ust. 2 ww. rozporządzenia - możliwość zmniejszenia ww. odległości o połowę w przypadku:
1) zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu, z wyjątkiem odległości określonych w ust. 1 pkt 3 i 4;
2) gdy masa składowanego gazu płynnego nie przekracza 440 kg i butle są składowane w kontenerach o konstrukcji ażurowej;
3) zbiorników podziemnych.
Wskazał, że jednym z zarzutów odwołań jest kwestia, że wyżej przytoczona regulacja pozwalająca na zmniejszenie odległości usytuowania podziemnego zbiornika gazu płynnego nie dotyczy również odmierzaczy gazu.
Zdaniem organu odwoławczego przy uwzględnieniu wyjaśnień inwestora w tej kwestii, zbiornik gazu płynnego oraz odmierzacz tego gazu stanowią funkcjonalnie ze sobą powiązane urządzenia służące do tankowania pojazdów gazem płynnym. Nie można zatem oceniać możliwości usytuowania jednego z tych urządzeń w oderwaniu od drugiego. Dlatego dla zachowania odległości usytuowania obu urządzeń należy brać pod uwagę ich funkcjonalny związek. Takie rozumowanie prowadzi do wniosku, że dopuszczenie usytuowania podziemnego zbiornika gazu płynnego w odległości o połowę mniejszej od wskazanej w ust. 1 § 124 ww. rozporządzenia obejmuje także wszystkie inne urządzenia funkcjonalnie związane z tym zbiornikiem, w tym również odmierzacz gazu.
Z analizy projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla tej inwestycji wynika, iż wymagania zawarte w przytoczonych powyżej przepisach zostały spełnione, zwłaszcza jeśli chodzi o sytuowanie odmierzacza gazu od obiektów użyteczności publicznej tj. budynku usługowego na działce nr [...]. Ponadto na zbliżenie tej inwestycji do krawędzi jezdni drogi krajowej [...] i drogi gminnej zarządcy tych dróg wyrazili zgodę, co odpowiada dyspozycji § 124 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia i art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 1985 r., nr 14, poz. 60 ze zm.).
Projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego stosowne opinie, uzgodnienia, pozwolenia wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzania budowlanego objętego omawianym wnioskiem o pozwolenie na budowę.
Projekt zagospodarowania terenu dla tej inwestycji został opracowany na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500, przyjętej do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w L. 4 listopada 2020 r. i zaewidencjonowanej pod nr [...], czyli zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Ponadto na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się oświadczenie projektanta stwierdzające zgodność treści mapy z mapą przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego z podaniem daty i identyfikacji przyjęcia. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają prawnych kompetencji do weryfikowania opracowań geodezyjnych zawartych w projekcie budowlanym i do kwestionowania treści tych opracowań.
Przedmiotowy projekt budowlany spełnia zatem wymagania art. 34 ust. 3 P.b., ponieważ zawiera projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki-terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; projekt architektoniczno-budowlany określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia; geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych.
Oceniając zgodność przedmiotowego zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa organ odwoławczy nie znalazł zasadności uwzględnienia zarzutów zawartych w odwołaniach.
Oceniając ustalony w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego krąg stron, które winny uczestniczyć w postępowaniu tj. osób określonych w art. 28 ust. 2 P.b., organ odwoławczy dokonał analizy prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. Przy ustaleniu obszaru oddziaływania uwzględnił: funkcję obiektu, jego gabaryty i inne parametry, które mogły wpływać na sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji uwzględniał oprócz terenu, na którym jest ona zlokalizowana, również działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Obszar ten został ustalony prawidłowo, a w postępowaniu brały udział osoby, o których mowa w art. 28 ust. 2 P.b.
Odpowiadając na zarzut naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a., organ II instancji wyjaśnił, powołując się na utrwalone stanowisko sądów administracyjnych, że by był on zasadny koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Strony skarżące nie udowodniły naruszenia omawianego przepisu, a przede wszystkim z analizy akt sprawy wynika okoliczność umożliwienia przez organ l instancji zapoznania z całością zgromadzonych dowodów przed wydaniem decyzji.
Na zakończenie organ odwoławczy dodał, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.
K. K. wniósł na powyższą decyzję Wojewody z 10 stycznia 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a także przełożyło się na zgromadzenie niekompletnego materiału dowodowego i w konsekwencji wydanie decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą prawną;
b) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż Starosta [...] naruszył:
- art. 10 § 1 K.p.a., gdyż uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a to z kolei przełożyło się na zebranie niekompletnego materiału dowodowego,
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b P.b. w zw. z art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia środowiskowego, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w sytuacji, gdy nie ulega wątpliwości że planowana budowa nowych zbiorników na gaz wraz z instalacją kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a ponadto okoliczności takie jak skala przedsięwzięcia, powiązanie z innymi przedsięwzięciami (w szczególności kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji), zasięg oddziaływania - obszar geograficzny i liczba ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, prawdopodobieństwo oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania wskazują, że istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania również dopuścił się naruszenia przytoczonych powyżej przepisów prawa materialnego, gdyż mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie dostrzegł powyższych wad prawnych planowanej inwestycji,
- art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b m.p.z.p. poprzez stwierdzenie, że "Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami wymienionego MPZP", podczas gdy treść § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b pozwala jedynie na utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw, nie na budowę nowych stacji paliw. Ponadto m.p.z.p. zezwala na rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, modernizację jedynie stacji paliw istniejących w dacie podejmowania uchwały o m.p.z.p., a nie stacji paliw wybudowanych później (jako dotkniętych wadą prawną). Ponadto organ odwoławczy również dopuścił się naruszenia powyższych przepisów prawa materialnego, gdyż podobnie jak organ I instancji stwierdził zgodność planowanej inwestycji z m.p.z.p., podczas gdy ten dokument nie uprawnia do budowania nowych obiektów o funkcjonalności stacji paliw,
- § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego, poprzez nie wzięcie pod uwagę zbyt bliskiej odległości planowanego nowego obiektu (zbiornika i odmierzacza) od granic działki, w sytuacji gdy wszelkie uzgodnienia z właścicielem graniczącej działki pozostają bez wpływu na konieczność zastosowania tych wymagań technicznych. Ponadto organ odwoławczy również dopuścił się naruszenia powyższego przepisu prawa materialnego, gdyż uznał że zgoda zarządców sąsiednich działek pozwala na niestosowanie powszechnie obowiązującego § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego, podczas gdy przepisy tego rozporządzenia nie przewidują takiej możliwości,
- § 124 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia paliwowego, poprzez zastosowanie do odmierzacza gazu LPG zmniejszonych o połowę wymagań co do odległości, podczas gdy z przepisu tego wynika, że w przypadku zastosowania zbiornika podziemnego zmniejszyć o połowę można jedynie wymagania co do odległości od zbiornika do poszczególnych zabudowań, a nie od odmierzacza. Ponadto Wojewoda również dopuścił się naruszenia powyższego przepisu prawa materialnego, gdyż stwierdził że skrócenie wymaganych odległości dotyczy również odmierzacza gazu, a nie tylko samego zbiornika podziemnego, co pozostaje w sprzeczności z samą treścią przepisu;
c) art. 8 § 1 K.p.a. polegające na naruszeniu zasady zaufania do organów administracji publicznej na skutek podawania informacji sprzecznych z prawdą jako elementu uzasadnienia decyzji;
d) art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie, a nawet nierozpatrzenie, wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z 17 maja 2021 r., pomimo iż wnioski dowodowe dotyczyły okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, a to z kolei doprowadziło do wydania wadliwej decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
a) art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i stwierdzenie, że zgoda zarządcy drogi umożliwia usytuowanie planowanej inwestycji w odległości mniejszej niż 10 m od granicy działki, podczas gdy przepis ten zezwala jedynie na umiejscowienie inwestycji bliżej jezdni, co pozostaje bez wpływu na obowiązek stosowania § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego,
b) § 124 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia paliwowego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obniżone wymagania odległości od budynków jednorodzinnych oraz od obiektów użyteczności publicznej dotyczą w przypadku podziemnych zbiorników gazu również odmierzaczy, podczas gdy z treści samego przepisu wynika, że obniżenie wymagań odległości dotyczy jedynie samego zbiornika, a nie odmierzacza gazu.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów:
a) protokołu z rozprawy z 30 października 2018 r. (sygn. akt li SA/Kr 887/18) na okoliczność wykazania, że inwestor potwierdził wyburzenie wszystkich budynków poprzedniej stacji paliw (istniejącej w 2004 r., a wyburzonej prawdopodobnie w 2018r.). Protokół z rozprawy znajduje się na karcie nr [...] akt sądowych II SA/Kr 887/18, znajdujących się obecnie w NSA;
b) mapy do celów projektowych załączonej do projektu budowlanego (k. 926 akt I instancji) na okoliczność wykazania, że odległość pomiędzy wyspą nr [...], na której zaplanowano posadowienie odmierzacza gazu, a obiektem użyteczności publicznej jest mniejsza niż 60, a nawet 30 metrów, które są wymagane przepisami prawa.
Skarżący wniósł także o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji, zobowiązanie przez Sąd organu do wydania w określonym terminie decyzji oraz o wskazanie sposobu załatwienia sprawy z uwagi na zasadność zarzutów naruszenia prawa materialnego, poinformowanie przez skład orzekający sądu właściwych organów oraz organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa występujących w niniejszym postępowaniu administracyjnym oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W obszernym kilkunastostronicowym uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył i rozszerzył przedstawianą dotychczas argumentację w sprawie jako uzasadnienie podnoszonych zarzutów. W szczególności przedstawił sekwencję czasową czynności i pism organów obu instancji w sprawie i daty własnych czynności i pism, zarzucając naruszenie art. 10 K.p.a., co miało uniemożliwić skarżącemu czynny udział w postępowaniu.
Zarzucił m.in., że z aktami I instancji pełnomocnik skarżącego zapoznał się 17 stycznia 2022 r., zatem tydzień po wydaniu decyzji, a samo zapoznanie się z materiałem dowodowym nie wynikało z informacji organu wydanej na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., tylko z dotychczasowych doświadczeń w niniejszym postępowaniu, kiedy to organ I instancji uniemożliwił skarżącemu udział w postępowaniu.
Podniósł, że powyższe naruszenie ma bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy, gdyż w aktach sprawy zalega pismo inwestora z 14 grudnia 2021 r. w przedmiocie spełnienia wymagań odległości odmierzacza gazu od budynku użyteczności publicznej. Poprzez brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżący nie mógł ustosunkować się do tego pisma, a to z kolei bezpośrednio przełożyło się na wynik sprawy.
Skarżący zarzucił, że z pisma organu z 9 grudnia 2021 r. wynika, że odległość od odmierzacza do innych zabudowań (budynków użyteczności publicznej) nie może zostać skrócona w związku z podziemnym zbiornikiem gazu. Natomiast jak wynika z treści samej decyzji, wyjaśnienia inwestora wpłynęły na stanowisko organu w ten sposób, że zmienił on zdanie w tej ważnej dla sprawy kwestii. Zatem gdyby skarżący miał możliwość ustosunkowania się do pisma inwestora z 14 grudnia 2021 r., wówczas organ nie zmieniłby swojego pierwotnego zdania i wydałby odmienne rozstrzygnięcie.
Skarżący przestawił wykładnię art. 10 § 1 K.p.a. popartą tezami z literatury i orzecznictwa. Podniósł, że posługując się pewną hiperbolą można stwierdzić, że skarżący mógł przyjeżdżać codziennie do T. i sprawdzać, czy organ zakończył postępowanie dowodowe w sprawie i zmierza ku wydaniu decyzji.
Wskazał, że kwestia odpowiedniej odległości poszczególnych elementów nowej stacji paliw od budynków użyteczności publicznej, krawędzi działek oraz budynków mieszkalnych ma bezpośrednie znaczenie dla bezpieczeństwa publicznego. W związku z tym pominięcie skarżącego przy wydawaniu tak istotnego dla bezpieczeństwa rozstrzygnięcia ma tym większe znaczenie.
Organ l instancji również uniemożliwił skarżącemu czynny udział w postępowaniu poprzez brak informacji o możliwości zapoznania się z kompletnym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana 10 maja 2021 r., natomiast tego samego dnia skarżącemu zostało doręczone pismo informujące o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Zatem stronie zostało odmówione prawo do tzw. "ostatniego słowa".
Strona reprezentowana przez pełnomocnika skorzystała ze swojego ustawowego uprawnienia i 14 maja 2021 r. zapoznała się w siedzibie organu z udostępnionymi aktami. Dopiero wówczas dowiedziała się, że w sprawie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Ponadto 17 maja 2021 r. strona wypowiedziała się co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz złożyła konieczne wnioski dowodowe na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy. W piśmie stanowiącym wypowiedzenie się strony zostały przedstawione istotne uwagi, które bezpośrednio powinny skutkować wydaniem decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, a ponadto w tym piśmie zostały zgłoszone dwa istotne wnioski dowodowe. Dotyczyły one ustalenia zgodności zamierzenia budowlanego z m.p.z.p. oraz ustalenia odległości, tej jakże niebezpiecznej inwestycji od granic działek i tym samym spełnienia wymagań technicznych przewidzianych dla tego rodzaju inwestycji. Zatem wskazano konkretne czynności, których podjęcie uniemożliwiono stronie oraz wykazano ich bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Pomimo tego Wojewoda odnosząc się do tego zarzutu przytoczył bliżej nieokreślone stanowisko sądów administracyjnych, a następnie wskazał, że "Strony skarżące nie udowodniły naruszenia omawianego przepisu, a przede wszystkim z analizy akt sprawy wynika okoliczność umożliwienia przez organ I instancji zapoznania z całością zgromadzonych dowodów przed wydaniem decyzji".
Odnosząc się do powyższego skarżący stwierdził, że udowodnił naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez wykazanie dat zdarzeń (wydania decyzji oraz doręczenia informacji o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonych dowodów) oraz poprzez wskazanie konkretnych czynności, których dokonanie organ I instancji uniemożliwił i wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Natomiast organ twierdząc, że skarżący nie udowodnił naruszenia powinien był odnieść do każdej konkretnej czynności podniesionej przez skarżącego oraz dokonać jej oceny w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Natomiast odniesienie się do tego zarzutu w siedmiu słowach (połowa zdania) nie może spotkać się z akceptacją. Takie działanie nie tylko stanowi naruszenie prawa, ale psuje administrację publiczną i wpływa na jej wizerunek.
Z kolei odnosząc się do zdania, iż skarżącemu umożliwiono zapoznanie się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji skarżący stwierdził, że jest to po prostu nieprawda, co wynika z przytoczonej kolejności zdarzeń w postępowaniu, kiedy to tego samego dnia wydano decyzję oraz poinformowano skarżącego o możliwości wypowiedzenia się.
Dalej skarżący zarzucił, że organ w uzasadnieniu swojej decyzji skupił się na ustaleniu, że koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie jest objęte zamierzenie budowlane polegające na budowie zbiornika o pojemności 9,2 m2 do 9,9 m2, jednocześnie pomijając pozostałe okoliczności sprawy, które powinny doprowadzić go do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie ocena oddziaływania na środowisko powinna zostać przeprowadzona.
Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.ś. przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty, w niniejszej sprawie jako pojemność zbiorników należy wziąć pod uwagę pojemność wszystkich zbiorników na nowej stacji paliw.
Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że istnieje plan połączenia technologicznego instalacji gazowej z instalacją niezbędną do magazynowania oraz sprzedaży roby naftowej i produktów naftowych. Sam tytuł przedmiotowego przedsięwzięcia stanowi, iż instalacja gazowa połączona będzie z wysepką nr [...] i służyć ma obsłudze stacji paliw. Zatem powiązanie technologiczne tych instalacji jest oczywiste, a tym samym łączna pojemność zbiorników podziemnych na nowej stacji paliw przekracza pojemności graniczne, które wyłączają konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Sam Wojewoda stoi na stanowisku, że planowany zbiornik będzie powiązany z nową stacją paliw, gdyż jego zdaniem ten nowy obiekt budowlany stanowi uzupełnienie stacji paliw - abstrahując od faktu, iż przepisy nie znają pojęcia uzupełnienia obiektów budowlanych.
Kolejno skarżący zwrócił uwagę na treść art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 63 ust. 1 u.i.ś., która jego zdaniem uzasadnia konieczność przeprowadzenia w niniejszej sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Przy czym należy wziąć pod uwagę łącznie kryteria wymienione w ww. przepisie, czyli m.in. skalę przedsięwzięcia, istotne rozwiązania charakteryzujące przedsięwzięcie, powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji. Skala planowanego przedsięwzięcia polegająca na budowie dużej, całodobowej stacji paliw w centrum miasta wskazuje, że koniecznym jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto powiązanie nowego obiektu z nową stacją paliw oraz połączenie technologiczne instalacji gazowej oraz instalacji do magazynowania i dystrybucji paliw powoduje, że dochodzi w tym przypadku do ogromnej kumulacji oddziaływań pomiędzy zrealizowanym oraz realizowanym przedsięwzięciem. Dla zrealizowanego przedsięwzięcia przeprowadzona była ocena oddziaływania na środowisko, która zresztą została zakwestionowana przez WSA w Krakowie w wyroku z 30 października 2018 r. sygn. II SA/Kr 887/18. Bliskość zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej oraz wielorodzinnej, a także położenie w centrum miasta i bezpośrednia bliskość od budynków użyteczności publicznej powoduje, że istnieje realne zagrożenie dla zdrowia ludzi. Emisja oraz zasięg oddziaływania będą miały niekorzystny wpływ na zdrowie oraz jakość życia mieszkańców. Oddziaływanie będzie notoryczne i trwałe, a skutki oddziaływania będą trudne do odwrócenia.
Wszystkie te kryteria, zdaniem skarżącego, wskazują, że konieczne jest przeprowadzenie w niniejszej sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a zaniechanie przeprowadzenia tego postępowania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi istotne naruszenie przepisów.
Pomimo podniesienia powyższych zarzutów w odwołaniu nie zostały one poddane żadnej ocenie przez Wojewodę. W odwołaniu wskazano konkretne przepisy oraz okoliczności faktyczne, z których skarżący wywodził swoje twierdzenie. Natomiast organ odwoławczy całkowicie pominął powyższy zarzut, co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wojewoda powołał się na § 11 m.p.z.p., choć prawdopodobnie chodziło mu o § 10 tego aktu. Zgodnie z tym przepisem ustala się, że istniejąca zabudowo przeznaczona zostaje do utrzymania i modernizacji przy zachowaniu zasady, że wszelkie działania inwestycyjne podejmowane w ramach przebudowy, rozbudowy i modernizacji obiektów zmierzać będą do uzyskania zgodności z ustaleniami niniejszego planu.
Zatem lokalny prawodawca przewidział możliwość zmian w obiektach istniejących w dniu 28 grudnia 2004 r. (data podjęcia uchwały Rady Miasta M. D. w sprawie m.p.z.p.). Natomiast jak wynika z obiektywnych okoliczności, potwierdzonych przez inwestora w toku sprawy zawisłej przed WSA w sprawie o sygn. II SA/Kr 887/18, wszystkie zabudowania poprzedniej stacji paliw (istniejącej w 2004 r.) zostały przez niego wyburzone. Sąd w protokole z rozprawy z 30 października 2018 r. (sygn. II SA/Kr 887/18) odnotował: "W tym miejscu okazano pełnomocnikom stron kartę informacyjną i znajdujące się na stronie 4 zdjęcie. Pełnomocnik skarżącej oświadcza, że jest to zdjęcie istniejącej poprzednio stacji paliw, która składała się z części dystrybucyjnej, handlowo gastronomicznej i warsztatu samochodowego, przy czym był to w jego ocenie obiekt budowlany w tym sensie, że połączony ścianami. Aktualnie obiekt ten już nie istnieje, bo został wyburzony. Pełnomocnik uczestnika (inwestora) oświadcza, że nie neguje informacji przekazanych Sądowi przez pełnomocnika skarżącego".
Zatem sam inwestor potwierdził, że wszystkie budynki poprzedniej stacji paliw zostały wyburzone w 2018 r. Fakt ten został również uwzględniony przez WSA w wyroku z 30 października 2018 r. sygn. II SA/Kr 887/18, w którym stwierdzono, że "Plan miejscowy nie zezwala bowiem na budowę obiektów o takim przeznaczeniu, a wyburzenie obiektów i budowa na tym terenie (aczkolwiek inwestycja planowana jest na trzech działkach, a istniejące obiekty, według karty informacyjnej przedsięwzięcia są posadowione tylko na jednej) jest budową nowego obiektów". Wobec powyższego nie można rozbudowywać, przebudowywać czy modernizować obiektów stacji paliw nieistniejących w 2004 r. Fakt wybudowania całkowicie nowej stacji paliw w miejsce wyburzonej, nie powoduje, że nową stację paliw można w jakikolwiek sposób modernizować, gdyż już samo wybudowanie nowej stacji paliw pozostaje w sprzeczności z m.p.z.p. Zatem uprzednie naruszenie prawa (wybudowanie nowej stacji paliw w sprzeczności m.p.z.p.) nie może być podstawą do dalszego naruszania przepisów. Inwestor oraz organy administracji publicznej nie mogą wnioskować na swoją korzyść z uprzedniego naruszenia prawa stwierdzonego w ww. wyroku WSA oraz w wyroku WSA w przedmiocie wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę nowej stacji paliw z uwagi na pominięcie skarżącego w tamtym postępowaniu.
Następnie skarżący zarzucając, że przytoczone powyżej stanowisko Wojewody jest wewnętrznie sprzeczne, wskazał na definicję obiektu zawartą w art. 3 pkt 1 P.b. konkludując, że planowane zbiorniki podziemne są obiektami budowlanymi (budowlami). Jako odrębne obiekty budowlane o funkcjonalności stacji paliw nie mogą być budowane na tym terenie. Stwierdził to zresztą sam Wojewoda: "zapis o utrzymaniu istniejących stacji paliw dotyczy możliwości kontynuowania tego profilu działalności w istniejących obiektach".
Skarżący podkreślił, że pojęcie uzupełnienia innych obiektów budowlanych o nowy obiekt nie jest znane przepisom prawa, gdyż zarówno prawodawca lokalny, jak i ustawodawca nie przewidzieli takiego działania w przepisach. Zatem, abstrahując od faktu, iż działająca obecnie stacja paliw nie istniała w 2004 r., należy stwierdzić, że zgodnie z m.p.z.p. nie można uzupełniać stacji paliw o nowe obiekty, nieistniejące wcześniej.
Uzasadniając zarzut naruszenia § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego skarżący podniósł, że zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczył odległości od granicy działki, a nie od jezdni. Zatem wyrażenie zgody przez zarządców drogi w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, pozostaje w tej sprawie bez znaczenia. Odległość od granicy działki nigdy nie jest równa odległości od jezdni. Jak wynika z art. 4 pkt 5 ustawy o drogach publicznych, jezdnia jest to część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów. Natomiast jak wynika z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., nr 43, poz. 430) droga składa się co najmniej z następujących elementów:
1) jezdni; 2) poboczy z wyjątkiem przypadku, gdy w ich miejscu zaprojektowano inne elementy drogi, a w szczególności chodnik lub ścieżkę pieszo-rowerową; 3) urządzeń odwadniających oraz odprowadzających wodę.
Zatem z powyższego wynika, że odległość od jezdni to nie to samo co odległość od granicy działki. W związku z tym wyrażenie zgody przez zarządcę drogi w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, pozostaje bez wpływu na naruszenie odległości od granicy działki. Poza tym zgoda Burmistrza M. D. dotyczyła drogi wewnętrznej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o drogach publicznych.
Uzasadniając zarzut naruszenia § 124 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia paliwowego skarżący podniósł, że organ I instancji nie badał wymaganych odległości od budynków mieszkalnych oraz budynków użyteczności publicznej. Ponadto zbadanie wymaganych odległości było przedmiotem jednego z wniosków dowodowych.
Skarżący zanegował również stanowisko przedstawione przez organ II instancji, że z uwagi na funkcjonalny związek odmierzacza i zbiornika na gaz płynny, zmniejszenie wymaganych odległości ma zastosowanie do odmierzacza. Zdaniem skarżącego wniosek taki pozostaje w sprzeczności nie tylko z wykładnią językową § 124 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, ale również z wykładnią celowościową i systemową tego przepisu.
W związku z tym, że ust. 2 stanowi o trzech wyjątkach od podstawowej zasady określonej w ust. 1, to należy je interpretować zawężająco.
Powołując się na wykładnię systemową skarżący podniósł, że skoro o odmierzaczu gazu mowa jest jedynie w ust. 1, a w ust. 2 nie wspomina się o tym urządzeniu, to nie można z tego wyinterpretować stanowiska, iż obniżone wymagania odległości odnoszą się również do odmierzacza gazu.
Z kolei wskazując na wykładnię celowościową (zapewnienie bezpieczeństwa korzystania z urządzeń stanowiących wysokie ryzyko, m.in. pożarowe), skarżący stwierdził, że wszelkie odstępstwa od najwyższych wymagań odległości nie mogą być dorozumiane, interpretowane z innych przepisów.
Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołał wyroki WSA w Warszawie z 1 sierpnia 2018 r. sygn. VII SA/Wa 2735/17 oraz z 14 lipca 2020 r. sygn. VII SA/Wa 2052/19.
Wskazał, że inwestor w piśmie z 14 grudnia 2021 r. skupił się na funkcjonalnej łączności zbiornika z odmierzaczem gazu oraz przytoczył 3 orzeczenia. Przy czym orzeczenia na zostały wydane w latach 2010, 2012 oraz 2017. Zatem w świetle przytoczonych przez skarżącego obszernych fragmentów orzeczeń nie można mówić o ugruntowanym orzecznictwie, gdyż najnowsze przykłady orzeczeń sądów administracyjnych całkowicie przeczą stanowisku inwestora. Ponadto GINB również przeczy stanowisku inwestora w tej sprawie. W związku z tym najaktualniejsza linia orzecznicza przeczy poglądowi organu II instancji.
Skarżący zakwestionował też argumentację inwestora, jakoby w żadnym stanie faktycznym skrócenie odległości nie znalazłoby zastosowania, bowiem fizycznie nie możliwym byłoby usytuowanie samego podziemnego zbiornika, do jakiego w ocenie organu skrócenie odległości ma zastosowanie, w oderwaniu od dedykowanego do niego zbiornika odmierzacza. Zdaniem skarżącego nietrudno sobie wyobrazić takie zaprojektowanie stacji paliw, aby zbiornik podziemny był bliżej np. budynku użyteczności publicznej, a same odmierzacze gazu byłyby w wymaganej przepisami odległości 60 m.
Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę na kwestię, która umknęła organom obu instancji. Analizując mapę do celów projektowych załączoną do projektu budowlanego (k. 926) należy dojść do wniosku, że obiekt użyteczności publicznej oddalony jest od odmierzacza na gaz zaplanowanego na wyspie nr [...] o ok. 25-26 m. Na mapie wyznaczono linię łączącą miejsce zlokalizowania odmierzacza (wyspa nr [...]) od granicy działki, na której znajduje się obiekt użyteczności publicznej. Pomiar dokonany przez projektanta wskazuje, iż odległość ta wynosi dokładnie 23,98 m. Obiekt użyteczności publicznej nie został wybudowany w granicy działki, ale od granicy działki do budynku jest ok. 2-3 m. Są to pomiary oczywiście niedokładne i wynikają z przyjęcia pewnej proporcji odległości, ale z całą pewnością, biorąc pod uwagę odległość podaną przez inwestora 23,98 m, do ściany budynku jest mniej niż 30 m od wyspy nr [...] wskazanej na mapie. Ponadto inwestor na ww. mapie oznacza budynek użyteczności publicznej jako budynek stacji paliw. Jest to jedynie częściowa prawda, gdyż w tym budynku znajduje się stacja paliw (zaplecze handlowo usługowe stacji), ale budynek ten pełni również rolę handlowo restauracyjną (w przybliżeniu niewielka galeria handlowa). W budynku tym znajduje się ogólnodostępna restauracja (niezwiązana ze stacją paliw) oraz ogólnodostępne sklepy m.in. z odzieżą.
Zatem, zdaniem skarżącego, budynek ten ma cechy obiektu użyteczności publicznej i nie pełni tylko roli stacji paliw - § 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z tym nie została zachowana odległość, nawet skrócona, od odmierzacza do obiektu użyteczności publicznej. W związku z powyższym pozostaje nierozpatrzony do dzisiaj wniosek dowodowy o dokonanie oględzin nieruchomości i ustalenie odległości planowanego obiektu od granic działek oraz pozostałych elementów zabudowy stacji paliw.
Końcowo skarżący zarzucił, że złożone w piśmie z 17 maja 2021 r. dwa wnioski dowodowe nie tylko nie zostały uwzględnione, ale również nie zostały rozpatrzone przez organy obu instancji. W związku z tym również z tego względu trudno mówić o zachowaniu standardów czynnego udziału strony w postępowaniu. Organy obu instancji całkowicie zbyły wnioski skarżącego. Naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. w niniejszej sprawie przekłada się bezpośrednio na wynik sprawy, gdyż przeprowadzenie wnioskowanych oględzin miejsca inwestycji musiałoby doprowadzić do ustalenia, że odległość odmierzacza gazu od obiektu użyteczności publicznej wynosi mniej niż 60 m, a nawet mniej niż 30 m.
Uzasadniając zawarte w skardze wnioski dowodowe skarżący podniósł, że są one istotne dla rozstrzygnięcia dwóch podstawowych kwestii w sprawie: zgodności zamierzenia budowlanego z m.p.z.p. oraz spełnienia minimalnych odległości zbiornika i odmierzacza od obiektów użyteczności publicznej, a także od budynków mieszkalnych.
Wnioski dowodowe dotyczą dokumentu bądź pozostającego w posiadaniu Sądu (mapa), jak również dokumentu możliwego do uzyskania z akt znajdujących się w NSA, zatem przeprowadzenie tych dowodów nie powinno wpłynąć na szybkość niniejszego postępowania sądowo administracyjnego.
Zważając na doniosłość prawną podniesionych w niniejszej skardze zarzutów, w tym m.in. naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (kwalifikowana wada prawna), pomijaniu wniosków dowodowych, podawaniu nieprawdy jako uzasadnienia decyzji, czy wreszcie istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego skarżący stwierdził, że w analizowanym postępowaniu administracyjnym doszło do istotnych naruszeń prawa, która uzasadniają złożenie wniosku o poinformowanie przez sąd właściwych organów oraz organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa występujących w niniejszym postępowaniu administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 19 kwietnia 2022 r. uczestnik A. O.-K. wniosła o uwzględnienie skargi, wskazując m.in., że Wojewoda w uzasadnieniu odpowiedzi odniósł się jedynie do trzech z dziesięciu zarzutów skargi. Pominął zasadniczą treść uzasadnienia skargi kopiując jedynie treść przepisów. Zaakcentowała, że w skardze podniesiono dodatkowy zarzut dotyczący odległości odmierzacza gazu od budynku użyteczności publicznej. Podniosła, że wbrew stanowisku Wojewody na s. 6-9 skargi szczegółowo opisano na czym polega w niniejszej sprawie naruszenie art. 10 § 1 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania stan epidemii nie został odwołany (od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego). Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).
Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 25 kwietnia 2022 r. wyznaczył na 27 kwietnia 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.
Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 5 kwietnia 2022 r.).
Jednak nie od wszystkich stron postępowania uzyskano potwierdzenie posiadania ww. technicznych możliwości, zatem wniosek uczestniczki A. O.-K. z 15 kwietnia 2022 r. oraz pełnomocnika skarżącego z 2 maja 2022 r. o przeprowadzenie rozprawy zdalnej nie mógł zostać uwzględniony.
Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącego, uczestników i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga nie jest zasadna.
Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę jednego zbiornika podziemnego do magazynowania gazu płynnego propan-butan o poj. 9,2 do 9,9 m3 wraz z instalacją zbiornikową (LPG) i podziemną technologiczną (LPG) od zbiornika do odmierzacza paliwa na wysepce dystrybutorowej nr [...] dla obsługi istniejącej stacji paliw płynnych, na działce ewid. nr [...], obręb ewid. G., jednostka ewid. M. D., powiat limanowski, województwo [...] (kategoria obiektu budowlanego XIX, XX).
Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.
Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią art. 32-36 P.b.
Należy wskazać, że organ I instancji słusznie zwrócił uwagę na art. 26 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
Co więcej, w myśl art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych:
1) w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26,
2) dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia
- przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4 (w tym P.b.), art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Inwestor dnia 22 stycznia 2021 r. złożył datowany na 18 stycznia 2021 r. wniosek, a projekt budowlany sporządzony był we wrześniu 2020 r. Dlatego też nie budzi wątpliwości Sądu zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów P.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 35 P.b. w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r.
1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skarżący, właściciel zabudowanej działki nr [...] i inni właściciele położonych w sąsiedztwie stacji działek i zabudowań, sprzeciwiają się realizacji przedmiotowej inwestycji w kształcie zamierzonym przez inwestora.
Bezsporne w niniejszej sprawie było, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje od 2004 r. m.p.z.p. Jednakże ostatnia istotna dla przedmiotowego obszaru zmiana planu nastąpiła w 2016 r., bowiem zgodnie z § 3 pkt 18 uchwały Rady Miasta M. D. nr [...] z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M. D..
"18) § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie:
"b) utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw".
Przed zmianą ww. lit. b nie zawierała ostatnich trzech słów, to jest "oraz stacji paliw".
Zgodnie zaś z § 10 m.p.z.p. (rozdział II - ustalenia ogólne dla całego obszaru objętego planem) w brzmieniu nadanym ww. uchwałą zmieniającą z 30 marca 2016r.: ustala się, że istniejąca zabudowa przeznaczona zostaje do utrzymania z dopuszczeniem remontu, przebudowy, rozbudowy i nadbudowy z możliwością dostosowania gabarytów i wysokości budynków do architektury obiektów istniejących również z dopuszczeniem dachów niesymetrycznych.
Działka inwestycyjna znajduje się w terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem UC (w jednostce strukturalnej oznaczonej jako A5): tereny zabudowy usługowej - usługi komercyjne objęte częściowo liniami rozgraniczającymi ulicy głównej ruchu pospiesznego o symbolu KBGP.
Zatem przeznaczenie podstawowe gruntów na przedmiotowym terenie obejmuje obiekty handlu detalicznego i hurtowego, gastronomię, rzemiosło, hotelarstwo itp. Przeznaczenie dopuszczalne obejmuje utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz (od 2016 r.) stacji paliw.
Nie było sporne, że m.in. na działce nr [...], na której inwestor zamierzył realizację spornej inwestycji, istnieje obecnie m.in. stacja paliw (zaplecze handlowo usługowe stacji), której budynek mieści dodatkowo rolę handlowo-restauracyjną, co do której przebudowy orzekał Burmistrz Miasta M. D. decyzją z 22 września 2017 r. znak: [...], ustalając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "przebudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnego otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz infrastrukturą techniczną zewnętrzną: fragmenty instalacji wodociągowej i hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, infrastrukturą drogową: drogą wewnętrzną, placem manewrowym (ciąg pieszo jezdny) i miejscami postojowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą; 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2x50 m3), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1 x 10 m3), wyspami dystrybutorowymi szt. 3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, wyburzeniem istniejących budynków oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu: murkami oporowymi i skarpami na działkach nr: [...], [...], [...] obręb G. przy ul. [...] w M. D.".
Na skutek wniesionych od ww. decyzji odwołań przez M. J., J. J., K. J., A. O.-K. oraz K. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. decyzją z 4 maja 2018 r. nr [...]:
1/ uchyliło zaskarżoną decyzję w części tj. w zakresie obejmującym pkt II ppkt 1 pppkt 5, pkt III, pkt IV i pkt V sentencji przedmiotowej decyzji i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, w ten sposób, że:
1) pkt II ppkt 1 pppkt 5 sentencji decyzji otrzymuje brzmienie: Czasowe zdeponowanie ziemi z wykopów na terenie objętym przedsięwzięciem a następnie wykorzystanie do niwelacji i rekultywacji gruntów w obrębie budowy;
2) pkt III sentencji decyzji otrzymuje brzmienie: "Nie stwierdza się konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko";
3) dotychczasowy pkt VI sentencji decyzji staje się pkt IV,
2/ w pozostałym zakresie utrzymało ww. decyzję Burmistrz Miasta M. D. z 22 września 2017 r. w mocy.
Na skutek wniesionych na ww. decyzję skarg do WSA w Krakowie przez M. J. i K. K., WSA w Krakowie nieprawomocnym wyrokiem z 30 października 2018 r. sygn. II SA/Kr 887/18 uchylił zaskarżoną decyzję SKO z 4 maja 2018 r. i poprzedzającą ją decyzję z 22 września 2017 r. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził m.in. brak wykazania przez organy zgodności zamierzenia z m.p.z.p.
W wyniku wniesienia skargi kasacyjnej sprawa została 7 maja 2019 r. przekazana do NSA i oczekuje na rozstrzygnięcie.
W międzyczasie Starosta [...] decyzją nr [...] z 16 lipca 2018 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę
Starosta nie przyznał skarżącemu w niniejszej sprawie przymiotu strony w ww. postępowaniu, w związku m.in. z modyfikacją wniosku przez wyłączenie z projektu jednego zbiornika gazu LPG (1 x 10 m3). Decyzja z 16 lipca 2018 r. stała się ostateczna. Inwestycja została zrealizowana.
Starosta [...], działając na wniosek K. K., postanowieniem z 26 września 2018 r. wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., postępowanie w sprawie zakończonej decyzją własną nr [...] z 16.07.2018 r. pozwolenia na budowę.
Starosta [...] po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego - decyzją z 15 października 2018 r. znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z 16.07.2018 r. znak: [...] na postawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zakresie przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Na skutek wniesionego od ww. decyzji odwołania K. K., Wojewoda decyzją z 23 października 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Na skutek wniesionej od ww. decyzji skargi do WSA w Krakowie przez K. K., WSA w Krakowie nieprawomocnym wyrokiem z 9 kwietnia 2020 r. sygn. II SA/Kr 42/20 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z 23 października 2019 r. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził m.in., że organ nie wykazał braku oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego.
W wyniku wniesienia skargi kasacyjnej sprawa została 23 grudnia 2020 r. przekazana do NSA i oczekuje na rozstrzygnięcie.
Zarzuty skarżącego dotyczą kwestii zarówno natury procesowej (zarzucane naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, pomijanie wniosków dowodowych, podawanie nieprawdy jako uzasadnienia decyzji), jak i kwestii naruszenia prawa materialnego (przez zarzucane błędne uznanie braku potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko mimo kumulowania się oddziaływań z innymi przedsięwzięciami, zbyt bliską odległość odmierzacza od granicy działki i budynku użyteczności publicznej, czy też brak zgodności z m.p.z.p. budowy nowej stacji ze względu na uprzednie wyburzenie stacji poprzednio istniejącej).
W tak zarysowanym sporze Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji, które, mimo pewnych braków uzasadnienia zaskarżonej decyzji, należało zaakceptować co do rozstrzygnięcia, co skutkowało oddaleniem skargi.
Należy na wstępie należy podkreślić, że kontrola w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczyła wyłącznie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jednego zbiornika podziemnego do magazynowania gazu płynnego propan-butan (LPG) o poj. 9,2 m3 do 9,9 m3 wraz z instalacją zbiornikową i podziemną technologiczną od zbiornika do odmierzacza paliwa na wysepce dystrybutorowej nr [...] dla obsługi istniejącej stacji paliw płynnych na działce ewid. nr [...] (podkreślenie Sądu).
Zatem zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie dotyczyła ani już istniejącej stacji, ani też tym bardziej innych zbiorników do magazynowania gazu.
Jak zgodnie podnosiły obie strony, jeżeli suma pojemności zbiorników do magazynowana gazu płynnego lub sprężonego przekroczy progi pozwalające na ich kwalifikację jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, decyzją środowiskową należy objąć całą stację - zgodnie z definicją przedsięwzięcia ujętą w art. 3 ust. 1 pkt 13 u.i.ś.
Należy przy tym mieć na uwadze, że po pierwsze decyzja o pozwoleniu na budowę Starosty [...] nr [...] z 16 lipca 2018 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z 4 maja 2018 r. w przedmiocie "przebudowy i rozbudowy istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych (...) wraz z (...) jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1 x 10 m3)", mają walor ostateczności.
Należy też zwrócić uwagę, że wyroki WSA z 30 października 2018 r. sygn. II SA/Kr 887/18 oraz z 9 kwietnia 2020 r. sygn. II SA/Kr 42/20 są nieprawomocne. Co również istotne, w sprawie sygn. II SA/Kr 887/18 Sąd nie wstrzymał wykonania decyzji środowiskowej.
Zatem w chwili obecnej należy uznać, że na terenie przedmiotowej inwestycji istnieje działająca zmodernizowana stacja paliw, której częścią jest m.in. jeden zbiornik podziemny LPG o pojemności 10 m3.
Zatem rozbudowa stacji poprzez realizację drugiego zbiornika o pojemności 9,2 m3 do 9,9 m3 nie doprowadzi do przekroczenia zawartego w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia środowiskowego progu 20 m3, co uzasadnia w aspekcie podziemnych zbiorników z gazem brak uznania przedmiotowego zamierzenia za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem nie zachodzi w niniejszej sprawie podnoszona przez skarżącego kumulacja oddziaływania projektowanej inwestycji z istniejącą uzasadniająca wdrożenie postępowania środowiskowego.
Jak trafnie wskazał organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów.
Trafnie przy tym wskazał organ II instancji, że odmówić pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ograniczonej zakresowo kontroli wynikającej z treści art. 35 P.b.
Odnosząc się do dalszych zarzutów skarżącego należy wyjaśnić w pierwszej kolejności, że zgodnie z § 124 ust. 1 rozporządzenia paliwowego, magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż:
1) 10 m - od budynku stacji paliw płynnych;
2) 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej;
3) 30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych;
4) 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego;
5) 20 m - od innych budynków niż wymienione w pkt 3 i 4;
6) 20 m - od granicy lasu;
7) 6 m - od zbiorników naziemnych innych paliw płynnych;
8) 10 m - od rzutu skrajnego przewodu sieci elektroenergetycznej i skrajnej szyny linii tramwajowej - o napięciu do 1 kV;
9) 1,5-krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii;
10) określona w § 98 ust. 1 pkt 6.
Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. § tego rozporządzenia odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę w przypadku:
1) zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu, z wyjątkiem odległości określonych w ust. 1 pkt 3 i 4;
2) gdy masa składowanego gazu płynnego nie przekracza 440 kg i butle są składowane w kontenerach o konstrukcji ażurowej;
3) zbiorników podziemnych.
Kwestia zastosowania możliwości zmniejszenia o połowę minimalnej odległości zgodnie z § 124 ust. 2 rozporządzenia paliwowego rzeczywiście, jak podniósł skarżący, była przedmiotem rozbieżnego orzecznictwa sądów administracyjnych szczebla wojewódzkiego.
Sąd w składzie orzekającym przychyla się jednak do stanowiska przyjętego w wyroku NSA z 2 grudnia 2021 r. sygn. II OSK 3283/18 (nota bene uchylającego przywołany w skardze wyrok WSA w Warszawie z 1 sierpnia 2018 r. sygn. VII SA/Wa 2735/17), zgodnie z którym zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia paliwowego, stacja paliw płynnych jest to obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub naziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze.
Jak wynika z powyższej definicji stacji paliw płynnych, tego typu zamierzenie budowlane jest traktowane przez prawodawcę jako jeden obiekt budowlany, mogący się składać z różnych elementów i urządzeń budowlanych, w ramach których może też być podziemny zbiornik gazu płynnego, jak i odmierzacz gazu. Nie ma więc podstaw prawnych, aby podziemny zbiornik gazu czy odmierzacz gazu traktować jako odrębny obiekt budowlany. Stąd też podziemny zbiornik i odmierzacz gazu jako funkcjonalnie powiązane winny być w realiach tej sprawy ocenione w kontekście § 124 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia paliwowego.
Odległości z § 124 ust. 1 ww. rozporządzenia mogą być zatem zmniejszone w stosunku do podziemnego zbiornika gazu płynnego o połowę, a regulacja pozwalająca na takie zmniejszenie dotyczy również odmierzacza gazu. Stąd też przyjęta przez skarżącego odmienna interpretacja § 124 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 124 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia nie zasługuje na uwzględnienie.
Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać po pierwsze, że zachowano minimalne odległości zbiornika i odmierzacza wskazane w ww. przepisie. Po drugie, zasadnie zmniejszenie zastosowano również do odmierzacza. Po trzecie wreszcie, brak jest podstaw, żeby stosować w niniejszej sprawie 60 m odległość od obiektów użyteczności publicznej ze względu na umieszczenie w budynku stacji paliw sklepu czy restauracji. Wszak tego typu punkty usługowe, choć oczywiście o różnej wielkości, są absolutnie typowym uzupełnieniem większości budynków stacji paliw.
Jeśli zaś chodzi o podnoszoną przez skarżącego rzekomą sprzeczność zamierzenia z m.p.z.p., należy wskazać, że nie było w sprawie sporne, iż istniejąca obecnie stacja paliw płynnych wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) oraz infrastrukturą techniczną zewnętrzną (...) oraz infrastrukturą towarzyszącą; 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2 x 50 m3), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1 x 10 m3), wyspami dystrybutorowymi szt. 3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, powstała na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z 16 lipca 2018 r. jako przebudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu stacji z (...) wyburzeniem istniejących budynków.
Zarówno przed jak i po "przebudowie i rozbudowie" stacja składała się z części dystrybucyjnej, handlowo-gastronomicznej i usługowej (poprzednio warsztat samochodowy).
Dlatego też należało uznać, że zgodnie z § 30 ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z § 10 m.p.z.p. przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z ustaleniami planu w brzmieniu przyjętym w 2016 r. Zatem słusznie, choć enigmatycznie, organ II instancji przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest w obrocie prawnym dokumentu podważającego legalność omawianej stacji paliw, której m.p.z.p. nie zakazuje uzupełnić o dodatkowy obiekt, jakim jest zbiornik podziemny do magazynowania gazu płynnego propan-butan. Powyższe zamierzenie polega na kontynuowaniu już prowadzonej działalności w istniejącym obiekcie.
Przy tym posłużenie się sformułowaniem "uzupełnić" zamiast np.: "rozbudować" nie może przynieść skutku zakwestionowania powyższej konstatacji.
Odnośnie zaś zarzutu zbyt małej odległości od granicy działki lub krawędzi jezdni należy wskazać, że stosownie do § 124 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 3 rozporządzenia paliwowego, magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 5 m od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej.
Zastosowanie przez ustawodawcę spójnika "lub" a nie np. "i" oznacza, że wystarczające jest spełnienie ww. minimalnej odległości w stosunku do granicy działki albo krawędzi jezdni, a nie obu tych odległości. Innymi słowy, przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie.
Zgodnie natomiast z 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w terenie zabudowanym co najmniej 6 m od drogi gminnej i 10 m od drogi krajowej, jednakże w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych (art. 43 ust. 2 ww. ustawy).
Z części rysunkowej projektu budowlanego (s. 37 projektu) wynika, że najmniejsza odległość projektowanego zbiornika od drogi krajowej - ul. [...] wynosi 7,21 m, zaś od drogi gminnej na dz. ew. nr [...] – 3,09 m.
Należy uznać, że art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zezwala zarządcy drogi na zezwolenie usytuowania podziemnego zbiornika bliżej niż minimalna odległość od krawędzi jezdni, bowiem jest to przepis o drogach publicznych, który stanowi inaczej.
Przechodząc do oceny grupy zarzutów związanych z czynnym udziałem skarżącego w postępowaniu i jego wniosków dowodowych, Sąd wskazuje przede wszystkim, że w pełni podziela przywołane przez skarżącego orzecznictwo, zgodnie z którym m.in. obowiązku, o którym mowa w art. 10 K.p.a., nie może zastępować informowanie strony w pismach wyznaczających nowy termin załatwienia sprawy o możliwości zapoznawania się z aktami sprawy. Jest rzeczą oczywistą, że strona postępowania może w dowolnym czasie zapoznawać się z aktami sprawy i nie potrzebuje do tego zgody czy informacji organu. Funkcją art. 10 § 1 K.p.a. jest natomiast poinformowanie strony, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało zakończone i że strona może się w tym momencie wypowiedzieć co do kompletnego materiału dowodowego, który legnie u podstaw wydania decyzji. Rolą art. 10 § 1 K.p.a. jest poinformowanie stron postępowania o zakończeniu gromadzenia dowodów oraz o możliwości wypowiedzenia się co do kompletnego, zdaniem organu, materiału dowodowego. Przepis art. 10 § 1 K.p.a. istotnie winien być gwarancją, że strona będzie mogła poznać podstawy dowodowe, na których będzie opierać się organ przy wydawaniu decyzji. Moment zapoznania, bezpośrednio przed wydaniem decyzji, gwarantuje, że etap gromadzeniu dowodów został zakończony, a materiał jest kompletny. W sytuacji, gdy organ uprawniony jest do przeprowadzania dowodów także z urzędu, o czym strona na bieżąco nie jest informowana, to nie powinna ona dowiadywać się o tym dopiero z uzasadnienia decyzji. Wiedza o całokształcie okoliczności, które będzie brał pod uwagę organ przy wydaniu decyzji, zapewnia stronie należytą gwarancję obrony jej praw.
Mając powyższe na uwadze, a także wyliczone przez skarżącego zestawienie dat poszczególnych pism i czynności, należy wskazać, że organy obu instancji dopuściły się w niniejszej sprawie kilku uchybień, które nie miały jednak wpływu na wynik sprawy.
Co więcej, organ II instancji, formułując uzasadnienie trafnego skądinąd rozstrzygnięcia, w sposób dość ogólnikowy i bez szczegółowego odniesienia się do niektórych zarzutów odwołania, niewątpliwie naruszył art. 9 i art. 11 K.p.a. Jednak i to uchybienie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Jest tak z następujących przyczyn.
Mimo naruszenia art. 10 K.p.a. przez organ I instancji, sprawa, a zatem i wnioski skarżącego były przedmiotem całościowego rozpoznania przez organ odwoławczy. Skarżący pierwszy raz został zawiadomiony o prowadzeniu sprawy przez organ I instancji 23 lutego 2021 r. Działał w sprawie od 1 marca 2021 r. przez profesjonalnego pełnomocnika.
Ostatnie istotne uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie (uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego) miało miejsce przy piśmie inwestora z 14 kwietnia 2021 r. w odpowiedzi na postanowienie organu I instancji z 26 lutego 2021r., znak: [...], którego odpis został doręczony skarżącemu 1 marca 2021 r. Zawiadomienie wystosowane przez organ I instancji w trybie art. 10 § 1 K.p.a. z 20 kwietnia 2021 r. zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego 10 maja 2021 r. W postępowaniu odwoławczym w żadnym stopniu nie uzupełniano materiału dowodowego w sprawie, a zaskarżona decyzja została wydana dopiero 10 stycznia 2022 r.
Z kolei odnośnie wykładni § 124 rozporządzenia paliwowego i dotyczącej jej wymiany pism między organem II instancji i inwestorem (pismo organu z 9 grudnia 2021 r., pismo inwestora z 14 grudnia 2021 r.), należy przyznać skarżącemu, że argumentacja inwestora i przywołane przez niego orzecznictwo i tezy z literatury odmieniły stanowisko organu względem minimalnych odległości od odmierzacza.
Jednak skoro organ II instancji ostatecznie przyjął prawidłową wykładnię stosowanego przepisu, skądinąd słuszne zastrzeżenia skarżącego co do dat doręczania mu zawiadomień celem wypowiedzenia "ostatniego słowa", nie mogły przynieść skutku stwierdzenia pozbawienia go czynnego udziału w sprawie.
Twierdzenie skarżącego, że gdyby miał możliwość ustosunkowania się do pisma inwestora z 14 grudnia 2021 r., wówczas organ nie zmieniłby swojego pierwotnego zdania i wydałby odmienne rozstrzygnięcie, jest bezpodstawne.
Podnoszone przez skarżącego jako pominięte wnioski dowodowe nie mogły przynieść odmiennych ustaleń stanu faktycznego, bowiem stosowne ustalenia w niewątpliwy sposób wynikały z już zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Podobnie należy ocenić wnioski dowodowe sformułowane w skardze.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa.
Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Organ II instancji umotywował zasadność podstawowych przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do istotnych okoliczności podnoszonych przez skarżącego kwestionującego prawidłowość rozstrzygnięcia. Rozpatrzył materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji nie naruszył też wymienionych w skardze art. 35 P.b., m.p.z.p. oraz rozporządzenia paliwowego.
W konsekwencji zasadnie organ I instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji. Powyższe prawidłowo zaakceptował organ odwoławczy.
Projekt budowlany sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b. i rozporządzenia ma wszystkie strony i arkusze ponumerowane, zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu.
Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. do wniosku zostały dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działką, na których realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane, a na stronie 1 projektu budowlanego zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. podpisane przez projektantów. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 P.b.).
Zatem z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Argumenty i dowody w sprawie zostały ocenione w adekwatny sposób, choć uzasadnienie tej oceny mogło być bardziej wyczerpujące, co jednak nie miało wpływu na jej wynik.
Z powyższych względów, skoro skarga okazała się niezasadna, nie mogły być również uwzględnione wnioski w niej zawarte o zobowiązanie przez Sąd organu do wydania decyzji w określonym terminie oraz poinformowanie właściwych organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.