II SA/Kr 244/21

II SA/Kr 244/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-06-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 250/23 - Postanowienie NSA z 2023-05-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 30 ust 6
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020r., znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz P. B. kwotę 500 zł ( pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 grudnia 2020 roku, znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2020.1333 ze zm.) w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020.471 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. B. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 6 kwietnia 2020 roku, znak: [...], wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego z werandą na działce nr [...] położonej w miejscowości J., gm. W., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. 2019.1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2018.2096 ze zm., dalej: "k.p.a.").
W uzasadnieniu decyzji Organu I instancji Starosta [...] stwierdził, że przedmiotowa inwestycja ma być usytuowana na dz. ew. nr [...] położonej w miejscowości J., gm. W., którą Uchwały Rady Miejskiej w W. z dnia 27 października 206 roku nr [...] - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p.") kwalifikuje częściowo jako teren zabudowy jednorodzinnej, częściowo zaś jako tereny lasu [...] ZL, a jako przeznaczenie podstawowe terenów ZL ustala zieleń leśną. Przedmiotowa inwestycja – zdaniem Organu I instancji – nie mieści się w zakresie inwestycji określonych w przeznaczeniu podstawowym oraz dopuszczalnym dla ww. terenu, w związku z czym jest niezgodna z ustaleniami m.p.z.p.
W uzasadnieniu decyzji Organu II instancji stwierdził on, iż przedmiotem inwestycji jest drewniany budynek gospodarczy o szkielecie stalowym z werandą usadowioną na 6-ściu betonowych stopach, o powierzchni zabudowy wraz z werandą 13,8 m2. Inwestycja zlokalizowana jest w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej w m.p.z.p. symbolem 296 MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), a nie – jak mylnie wskazał Organ I instancji – na terenie lasu. Jednocześnie organ stwierdził zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. dotyczącymi możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w granicach wskazanej jednostki strukturalnej. Jednakże dodatkowo organ zauważył, że teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest – zgodnie z m.p.z.p. – na terenie zagrożonym osuwiskiem, zatem możliwość realizacji inwestycji uzależniona jest od wcześniejszego wykonania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej lub geotechnicznej, o czym stanowi § 14 ust. 2 lit. d m.p.z.p. Na wezwanie organu II instancji do przedłożenia ww. dokumentacji inwestor w piśmie z dnia 20 listopada 2020 roku (data wpływu: 23 listopada 2020 r.) wskazał, że sporządzenie takiej dokumentacji wiąże się z dużymi nakładami finansowymi, a w ocenie inwestora planowana inwestycja znajduje się poza terenem zagrożonym występowaniem osuwisk. Ponadto, inwestor podniósł, iż badania geologiczne tego terenu musiały być przeprowadzone przez Gminę W. w celu budowy na pobliskiej działce oczyszczalni. Ostatecznie, inwestor nie przedłożył ww. dokumentacji. W ocenie Organu odwoławczego inwestor powinien mieć świadomość, że realizacja na terenie zagrożonym osuwiskiem przedmiotowej inwestycji, obarczona jest ryzykiem. Dlatego też na tym terenie, ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa obiektu, powinna nastąpić wyprzedzająco ocena gruntu na potrzeby budownictwa. Odnosząc się do treści pisma inwestora z dnia 20 listopada 2020 roku dotyczącego badań geologicznych prowadzonych przez Gminę W. dla tego terenu w celu budowy oczyszczalni Organ wyjaśnił, że mogła to być sprawa w innym stanie prawnym i nie może być przedmiotem orzekania w niniejszym postępowaniu.
Skargę z dnia 18 stycznia 2021 roku (data wpływu: 22 stycznia 2021 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia 3 grudnia 2020 roku, znak: [...] wniósł P. B.. Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], znak: [...], stanowiącej sprzeciw od zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego z werandą na działce [...]. Skarżący wniósł o zasądzenie od Organu kosztów postępowania w tym opłat i kosztów dojazdu do sądu, także w celu przejrzenia akt sprawy. Przedmiotowej decyzji zarzucił:
I. rażące naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie lub złą wykładnię, a poprzez to nieuchylenie decyzji organu I instancji, tj.:
1) art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie, względnie błędne uznanie, iż wezwanie z dnia 29 października 2020 roku zastępuje skuteczne i zgodnie z prawem wydane postanowienie, o jakim mowa w podniesionym przepisie;
2) art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zastosowanie pomimo braku spełnienia przesłanek, o jakich mowa w tym przepisie, w tym w szczególności naruszenia zapisów planu miejscowego;
3) art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż dokumentacja geologiczno-inżynierska jest szkicem lub rysunkiem albo pozwoleniem, uzgodnieniem, względnie opinią, o jakich mowa w podniesionym przepisie, a wobec tego winna być dołączona do zgłoszenia budowy;
II. naruszenie przepisów postępowania (w tym poprzez niezastosowanie), tj.:
1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy pomimo jej oczywistej sprzeczności z prawem, co przyznać miał Organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji;
2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Starosty [...], pomimo przyznania racji Skarżącemu, iż nie było niezgodności zamierzenia budowlanego z planem miejscowym, o jakiej mowa w decyzji organu I instancji;
3) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Starosty [...];
4) art. 8 ust. 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a., ze względu na niewyjaśnienie stanu sprawy przez Organ, nierozpatrzenie i nieprzeprowadzenie zawnioskowanych dowodów, w tym w szczególności mających wykazać, iż zamierzenie budowlane położone jest poza terenem zagrożonym osuwiskiem, a także niezawiadomienie skarżącego o przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie, a także naruszenie art. 170 § 3 w zw. z § 4 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, na jakim dowodzie Organ się oparł ustalając, iż inwestycja znajduje się na terenie zagrożonym osuwiskiem;
5) art. 50 k.p.a. poprzez błędne i nieprawidłowe zastosowanie, w tym braku w wezwaniu wskazania konsekwencji niezastosowania się do niego Skarżącego w podanym terminie;
6) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 20 listopada 2020 roku, w którym wezwał Organ do wyjaśnień istotnych dla sprawy, w tym o uzupełnienie braków wezwania poprzez podanie skutków prawnych niezastosowania się do wezwania oraz zwrotu kosztów zastosowania się do wezwania, a także sprecyzowanie wezwania o podanie zakresu opracowania geologicznego;
7) niezapewnienie czynnego udziału skarżącego w każdym stadium postępowania, a w szczególności przed wydaniem skarżonej decyzji, w tym niedoręczenie Skarżącemu informacji o zobowiązaniu inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, tj. naruszenie art. 9 oraz art. 10 § 1 i § 3 k.p.a. samoistnie oraz w związku z art. 79 § 1 i § 2 oraz art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę z dnia 17 lutego 2021 roku (data wpływu: 23 lutego 2021 r.) Organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podniósł, iż nie doszło do naruszenia prawa skutkującego uwzględnieniem skargi a sprzeciw był w pełni zasadny. Organ – powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane – prawidłowo uznał, że w przypadku niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Organ zgłasza sprzeciw wobec tej inwestycji. Z kolei na podstawie § 14 ust. 2 lit d Uchwały Rady Miejskiej w W. nr [...] z dnia 27 stycznia 2016 roku stwierdził, że organ I instancji zobligowany był do wezwania Skarżącego do przedstawienia opinii geologiczno-inżynierskiej, a jej nieprzedłożenie skutkowało wydaniem decyzji odmownej. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania Organ stwierdził, że nie zmieniają one faktu, że wydany sprzeciw organu I instancji odpowiada prawu i zasadne było wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna.
Na wstępie należy jednakże zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody z dnia 3 grudnia 2020 roku, znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Organu I instancji, wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego z werandą na działce nr [...] położonej w miejscowości J., gm. W. o łącznej powierzchni wraz z werandą 13,8 m2.
Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. 2020.1333 t.j. z dnia 2020.08.03) Organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Norma wyrażona w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych co do wiążącego charakteru tego przepisu. Oznacza to, że ustawodawca nie przyznał organowi administracji możliwości odstąpienia od jej zastosowania, np. poprzez przyznanie choćby minimum uznania administracyjnego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 października 2019 roku, sygn. akt: 598/19; LEX nr 3079327). W przypadku więc uznania przez Organ II instancji, że Organ I instancji prawidłowo ustalił niezgodność zgłoszonej przez inwestora zamierzonej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p. - decyzja utrzymująca w mocy sprzeciw Organu I instancji byłaby oceniona jako prawidłowa.
Na wstępie podkreślenia jednakże wymaga, że decyzja Organu I instancji stanowiąca sprzeciw od zgłoszenia opierała się na błędnym uznaniu, że teren inwestycji znajduje się na obszarze określonym w m.p.z.p. jako zieleń leśna, z czego miała wynikać rzekoma niezgodność planowanej inwestycji z m.p.z.p. Organ II instancji dostrzegł błędne ustalenia Organu I instancji w powyższym zakresie. Jednakże organ odwoławczy również stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p.; tyle tylko, że na podstawie § 14 ust. 2 lit. d Uchwały Rady Miejskiej w W. nr [...] z dnia 27 października 2016 roku, zgodnie z którym "Ustala się granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustanowionych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych: tereny zagrożone występowaniem osuwisk – w terenach tych budownictwo może być dopuszczone, po wcześniejszym wykonaniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej lub geotechnicznej zgodnie z przepisami z zakresu ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych oraz spełnieniu zawartych w nich zaleceń, pod warunkiem, aby dokumentacja była wykonana przez uprawnionego geologa." Obszar objęty przedmiotową inwestycją znajdować się miał na obszarze "C", do którego zastosowanie znajduje ww. przepis m.p.z.p. Z tych okoliczności Organ II instancji wywiódł niezgodność przedmiotowej inwestycji z m.p.z.p., która – zdaniem Organu II instancji – obligowała Organ I instancji do wniesienia sprzeciwu, a Organ II instancji do utrzymania w mocy skarżonej decyzji.
W przekonaniu Sądu, na chwilę rozstrzygania sprawy w II instancji, nie istniały podstawy do utrzymania w mocy decyzji stanowiącej sprzeciw od zamiaru wykonania przedmiotowej inwestycji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Albowiem na tej podstawie, organ I instancji zobowiązany jest do wydania decyzji stanowiącej sprzeciw w przypadku niezgodności m.in. z planem miejscowym, a nie można mówić o takiej niezgodności w sytuacji, gdy okoliczność faktyczna, która stanowić ma o owej niezgodności, nie jest wykazana.
Przepis prawa miejscowego dopuszcza w ogólności możliwość realizacji inwestycji tego samego rodzaju co inwestycja planowana, na terenie osuwisk, zobowiązując wyprzedzająco do przedstawienia szczególnej dokumentacji w tym zakresie. W uzasadnieniu decyzji Organu II instancji wskazano, że decyzję Organu I instancji utrzymano w mocy, gdyż Organ odwoławczy również stwierdził niezgodność planowanej inwestycji z m.p.z.p. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie potencjalna możliwość wydania decyzji stanowiącej sprzeciw od zgłoszenia inwestycji budowlanej (do której to podstawy prawnej częściowo odwołuje się Organ II instancji) mogłaby się wiązać z zastosowaniem przez organ I instancji art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W przedmiotowej sprawie nie doszło do spełnienia hipotezy normy prawnej wyrażonej w tym przepisie, gdyż w toku postępowania przed Organem I instancji nie zostało wydane postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów (tj. dokumentacji geologiczno-inżynierskiej lub geotechnicznej).
Skoro tak się nie stało, Organ II instancji winien był w tym zakresie uzupełnić brak działań Organu I instancji co do wezwania o przedłożenie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej lub geotechnicznej przez inwestora oraz oceny tejże. Jednakże prawna możliwość uzupełnienia postępowania dowodowego i przeprowadzenia pominiętych przez Organ I instancji czynności postępowania z pewnością nie mogła zaistnieć w formie, jaką wybrał organ odwoławczy. Wezwał on bowiem inwestora na podstawie art. 50 1 k.p.a. o dokumentację geologiczno – inżynierską lub geotechniczną zgodnie z przepisami z zakresu ustalania geotechnicznch warunków posadowienia obiektów budowlanych w terminie 14 dni od doręczenia pisma. Wskazać w tym miejscu należy, że przepis art. 50. § 1 brzmi następująco: "Organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych". Jak wynika z powyższego, wezwanie może dotyczyć: 1/ udziału w czynnościach, 2/ złożenia wyjaśnień lub zeznań (osobiście lub na piśmie względnie w formie dokumentu elektronicznego). W przepisie tym nie przewidziano wezwania do złożenia ekspertyz czy opinii biegłych, wobec tego nie powinien on być podstawą wystosowanego do skarżącego wezwania.
Reasumując, należy stwierdzić, że Organ I instancji nie wypełnił standardów ciążących na organach administracyjnych wskazanych w art. 7 k.p.a., a organ odwoławczy nie zdołał konwalidować postępowania w tym zakresie.
Jednakże jeszcze z innych przyczyn stwierdzić należy, że organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Mianowicie, nie zostało w sposób jednoznaczny wyjaśnione, czy istotnie planowany budynek gospodarczy ma powstać na terenie zagrożonym osuwiskiem. Organ odwoławczy wskazał, że miejsce planowanej inwestycji jest zlokalizowane w terenie nr [...], zagrożonym osuwiskiem, stąd przyjął konieczność uprzedzającego przedłożenia dokumentacji, zgodnie z zapisami tekstu Planu /k.7 akt I instancji/. Jednak w aktach sprawy znajduje się mapa planu miejscowego z fragmentem obejmującym wskazywany teren, z zaznaczonym planowanym budynkiem /.k.5 akt odwoł./. Z mapy tej zdaje się wynikać, że budynek gospodarczy ma zostać posadowiony poza oznaczonym terenem nr [...], zagrożonym osuwiskiem. Gdyby tak być miało, to nie istniałaby w ogóle konieczność wyprzedzającego przedłożenia dokumentacji geologicznej. W takiej sytuacji nie wystąpiłyby przeszkody do realizacji inwestycji, które określił organ odwoławczy i ze względu na które utrzymał w mocy decyzję o sprzeciwie. Jednakże ta kwestia nie została w sposób prawidłowy wyjaśniona przez organ odwoławczy, co oznacza naruszenie nart. 7 i 77 k.p.a. w stopniu znacząco wpływającym na wynik sprawy. W tej sytuacji należało uchylić decyzję organu II instancji celem ustalenia przez ten organ, czy w ogóle kwestia ograniczeń związanych z osuwiskiem występuje w sprawie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali powyższą okoliczność, zwracając się w tej sprawie do inwestora (przykładowo, wyjaśnienie tej okoliczności może nastąpić w oparciu o art. 50 1 k.p.a.). Jeśli inwestycja nie mieści się w ramach terenu zagrożonego, w sposób oczywisty nie zachodzą przeszkody do jej realizacji. Jeśli natomiast mieści się w tym obszarze, organ w oparciu o stosowne przepisy wezwie o właściwą dokumentację.
Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 145 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a., mając na względzie koszty wykazane w toku postępowania ( opłata sądowa).