II SA/Kr 237/22

II SA/Kr 237/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 2261/22 - Wyrok NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2021 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.
Uzasadnienie
Skarżący A. C. złożył skargę wnosząc uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2021 roku, znak: [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 2019 roku nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i wewnętrznym układem komunikacyjnym na dz. nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z dz. nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K." w części dotyczącej pkt I ppkt 4 lit. e załącznika do decyzji i w tym zakresie orzekł, że ustala zgodnie ze wskazaniami uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 roku "Program obsługi parkingowej dla miasta K." wskaźniki liczby miejsc postojowych: 1,2 miejsca na 1 mieszkanie oraz 20 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku E. F., działającej przez pełnomocnika M. S., decyzją z dnia 22 marca 2019 r. (nr [...]) orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i wewnętrznym układem komunikacyjnym na dz. nr [...] obr[...] wraz ze zjazdem z dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".
Uzasadniając ww. rozstrzygnięcie, organ I instancji przedstawił chronologicznie przebieg postępowania oraz ustalił, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Zjednoczona Spółdzielnia Mieszkaniowo -Budowlana "[...] z siedzibą w K. oraz A. C..
Po rozpatrzeniu ww. odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z 14 lutego 2020 r. (znak: [...]), działając na podstawie art. art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. 2018, poz. 1945 t.j.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U.nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisów powołanych w podstawie materialnoprawnej decyzji z 14 lutego 2020 r., a także wyjaśnił m.in. na czym polega zasada dobrego sąsiedztwa, zagwarantowanie ładu przestrzennego oraz wskazał, co należy rozumieć pod pojęciem cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz działki sąsiedniej.
W wyniku weryfikacji sporządzonej w przedmiotowej sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej organ II uznał, że odpowiada ona wymogom formalnym, o których mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.
W ocenie SKO obszar analizowany został określony w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia, mając na uwadze rozległy front działki obejmującej teren inwestycji. Stwierdzono, że w obszarze analizowanym niewątpliwie istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. działki sąsiednie nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr[...]. Przy czym organ II instancji nie znalazł powodów do zakwestionowania sposobu wyznaczenia frontu działki oraz obszaru analizowanego.
Organ wskazał, że z przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej wynika, iż realizacja przedmiotowej zabudowy pozostaje w zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Zdaniem Kolegium, parametry urbanistyczne zostały ustalone w sposób prawidłowy, w większości poprzez nawiązanie, do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej. Wskazano również, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest w miejscu eksponowanym, widocznym od strony ulicy [...] i bezpośrednio widocznym od strony elewacji wschodniej budynku wielorodzinnego na dz. [...], w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej na dz. [...], [...], w drugiej linii zabudowy. Z tego względu, w ocenie organu II instancji, koniecznym jest nawiązanie projektowanej zabudowy do obiektów znajdujących się w sąsiedztwie, w zakresie parametrów wysokościowych jak i gabarytowych.
Dalej wyjaśniono, że organ I instancji ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości ok. 5 m od granicy działki drogowej ul. [...] (dz. [...]). Z uwagi na to, że projektowany budynek znajduje się w enklawie domów jednorodzinnych, uznano, że musi odpowiadać charakterystyce urbanistycznej tych domów. Wobec utrwalonego usytuowania obiektu na działce nr [...] w enklawie ww. domów, ustalono linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy na ww. działce w odległości 5 m od granicy działki drogowej ul. [...].
Następnie organ II instancji wskazał, że ustalony dla inwestycji wskaźnik powierzchni istniejącej i projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni działki przedmiotowej wynosi 35% z tolerancją 3%, uzasadnioną względami technologicznymi na etapie projektu budowlanego inwestycji, stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy w tym miejscu podkreślił, że wnioskowana maksymalna powierzchnia zabudowy wynosiła 295 m i generowała wskaźnik powierzchni zabudowy działki w wysokości ok. 46 %, wartość ta jednak nie została przez organ przyjęta. W ocenie Kolegium, ustalenie wskaźnika średniego w wysokości 33% charakterystycznego dla zabudowy jednorodzinnej (tj. w granicach 32%-35%) gwarantuje zachowanie miejskiej średniej intensywności i pozwoli wkomponować nową zabudowę w miejsce istniejącej zabudowy jednorodzinnej eksponowanej od strony ww. ulicy.
Analiza wskaźnika szerokości elewacji frontowej, określonego na 8 m, zdaniem organu odwoławczego nastąpiła zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. W tym miejscu organ II instancji zaakcentował, że średnia szerokość elewacji frontowej wszystkich budynków (niezależnie od ich funkcji) w obszarze analizowanym wynosi ok. 13 m, w tym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej wynosi od 7 m. Ustalając przedmiotowy charakter stwierdzono, że na działce w zakresie terenu objętego wnioskiem, w stanie istniejącym usytuowany jest już obiekt budowlany przeznaczony do rozbiórki. Biorąc pod uwagę wnioskowany program inwestycji, wielkość i geometrie terenu objętego wnioskiem, a także szerokości elewacji frontowych budynków położonych w sąsiedztwie, określające cechy zabudowy i zagospodarowania wyodrębnionego obszaru zabudowy jednorodzinnej, SKO stwierdziło, iż ustalenie szerokości elewacji frontowej zgodnie ze stanem istniejącym, t.j. około 8 m - nie wpłynie na zaburzenie ładu przestrzennego.
W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo nie dopuścił natomiast usytuowania nowej zabudowy w zbliżeniu do granicy działki nr [...] i [...] lub w granicy tych działek. Nie dopuszczono również zbliżenia budynku (na odległość mniejszą niż 3 m dla ścian bez otworów i mniejszą niż 4 m dla ścian z otworami) do granic działek sąsiednich. W ten sposób nawiązano do regulacji § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2019r., poz.1065) wykluczając możliwość wprowadzenia wyjątku od ogólnej reguły przewidującej zachowanie odległości takich jak wyżej wskazano.
Następnie organ II inwestycji nie zgodził się z zawartym w odwołaniu A. C. poglądem, że decyzja organu I instancji jest niezgodna z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1190/16 dotyczącym innej inwestycji na tej samej działce. SKO stwierdziło przy tym, że choć wprawdzie wyrok dotyczy innego przedmiotu zamierzenia, to jednak przyjęta w tym wyroku wykładnia dotycząca zastosowania przepisów techniczno-budowlanych w procesie ustalania warunków zabudowy została uwzględniona przez organ I instancji. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że poza ściśle określonymi przez ustawodawcę przypadkami, organy orzekające w sprawach ustalenia warunków zabudowy nie są uprawnione do weryfikacji przepisów Prawa budowlanego oraz norm techniczno-budowlanych, w tym dotyczącymi przesłaniania oraz zacieniania.
Przechodząc następnie do weryfikacji wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, SKO wskazało, że oscyluje on w granicach od 8 m do 9 m, przy zachowaniu dachu płaskiego i nawiązuje on do zabudowy sąsiedniej. W ocenie Kolegium, rozwiązanie takie pozwoli zachować ład przestrzenny i zostało przez organ I instancji prawidłowo uzasadnione. Nadto podkreślono, że wnioskowana wysokość 13 m do attyki w zespole budynków mieszkalnych jednorodzinnych stanowiłaby dominantę. W celu harmonijnego wkomponowania nowej zabudowy w obecny układ przestrzenny w nadbudowie wskazane było zachowanie średnich wysokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych na dz. [...], [...], [...], [...], [...], [...] do attyki dla dachu płaskiego i do kalenicy dla dachu połaciowego (średnią wysokością jest 8m-9m).
Następnie zwrócono uwagę na fakt, że w punkcie załącznika nr 1 obejmującego "Inne cechy zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z analizy urbanistyczno-architektonicznej", nakazano rozbić projektowaną bryłę budynku na dwie wyodrębnione części o wielkości (każdej z części) zbliżonej do średniej powierzchni zabudowy jednorodzinnej wynoszącej 115 m2.
W konkluzji powyższych rozważań, SKO stwierdziło, że sporządzona w toku postępowania przed organem I instancji analiza architektoniczno - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia z poszanowaniem wymogów ustawodawstwa z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Przyjęte parametry pozostają zatem w zupełnej zgodności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, realizują zasadę dobrego sąsiedztwa, bowiem ich wartości określono w sposób wyważony. Z uwagi na powyższe, SKO nie podzieliło podniesionych w odwołaniach zarzutów odnośnie wysokości przyjętych parametrów.
Na marginesie swoich rozważań, organ odwoławczy podkreślił, że w jego ocenie nie stoi w sprzeczności z przepisami określenie parametrów w wielkości od minimalnej do maksymalnej. Takie bowiem rozwiązanie, ułatwiające dostosowanie projektu budowlanego do decyzji o warunkach zabudowy, zapewnia także zachowanie ładu architektonicznego, pod warunkiem jednakże odpowiedniego określenia tych wielkości ze wskazaniem przekonującej argumentacji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 grudnia 2010 r., II SA/Kr 1290/10, Lex nr 753488 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1306/11). Ponadto wyjaśniono, że ustalone w załączniku nr 1 do decyzji parametry urbanistyczne należy odczytywać w związku z załącznikiem nr 3, w którym w sposób jasny uzasadniono sposób ich wyliczenia. W ocenie SKO, zaskarżona decyzja wraz z załącznikami spełnia przewidziane w przepisach wymogi formalne.
W końcowej części uzasadnienia organ II instancji skonkludował, że przedmiotowa inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] i realizuje przesłankę zarówno z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jak i przesłankę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zaopatrzenie inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej nastąpi na warunkach określonych przez dysponenta sieci. Ponadto, zdaniem SKO, wskaźnik wymaganej ilości miejsc parkingowych określony został w sposób zgodny z Uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012r. nr [...] Rady Miasta K.. Ustalono uwzględnienie wskazań zawartych w tej uchwale, w szczególności wytycznych w zakresie określania liczby miejsc postojowych i wskaźników liczby miejsc postojowych w różnych obszarach miasta. Zgodnie z ww. programem dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy przyjmuje się wskaźnik liczby miejsc postojowych: na 1 mieszkanie: 1, 2 miejsc postojowych.
W podsumowaniu organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych przepisów procedury określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja ta nie narusza, w ocenie Kolegium Odwoławczego, interesów osób trzecich. Decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona (spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a.), a z ustaleń organu I instancji wynika, że zamierzenie realizuje przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 powyższej ustawy.
Od ww. decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył A. C.. W skardze wniesiono o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; stwierdzenie nieważności postępowania, z tego powodu, że S. C. została pominięta w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w niniejszej sprawie. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy administracyjne nie wykonały zaleceń prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 1190/16). W szczególności wskazano na stwierdzenie SKO zawarte w zaskarżonej decyzji, że odległość od granicy działek [...] i [...] od działki [...] powinna wynosić 3 m, w sytuacji, gdy budynek nie posiada otworów okiennych i 4 m, w przypadku, gdy posiada okna. Jednakowoż, zdaniem skarżącego, rzeczony organ pominął fakt, że budynek mieszkalny, który ma być realizowany na działce [...] będzie miał okna i odległość 4 m powinna być zachowana. Skarżący wskazał, że wniosek inwestora ustala zabudowę w odległości od działek nr [...] i [...] mniejszą niż 2 m.
Następnie zarzucono organom pominięcie faktu, że zrealizowanie inwestycji doprowadzi do zacienienia działek [...] i [...] położonych w K. przy ul. [...].
Ponadto skarżący zaznaczył, że już w trakcie toczącego się przed organem I instancji postępowania zwracał uwagę na niedochowanie wymogów §12 ust.1 rozporządzenia z dnia 12.04. 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i §13 ust. 1 pkt a.
W dalszej części skargi wskazano na fakt pominięcia przez organy administracyjne S. C. – współwłaścicielki działek nr [...] i [...], która powinna brać udział w przedmiotowym postępowaniu.
Zdaniem skarżącego, orzekające w tej sprawie organy administracyjne powinny przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie: odległości przyszłego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce [...] od granic działki [...] i [...]; wysokości projektowanego budynku mieszkalnego; wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Postępowania dowodowe powinno być skorelowane z wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wyrokiem z dnia 25 września 2020 roku do sygn. II SA/Kr 409/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowy i nieprecyzyjny zapis załącznika nr 1 do decyzji organu I Instancji ("warunki zabudowy") zawarty w pkt. I pkt. 4 lit. e "wymagana ilość miejsc parkingowych". Inwestycja opisana w niniejszej sprawie dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową. W decyzji natomiast wskazany wyżej zapis ustalający ilość miejsc parkingowych sformułowany został w ten sposób, że w pierwszej kolejności organ informacyjnie przytacza istnienie uchwały Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012r. nr [...] pt. "Program obsługi parkingowej dla miasta K.", następnie ustala "uwzględnienie wskazań" zawartych w tej uchwale w szczególności wytycznych w zakresie ustalania ilości miejsc postojowych, kolejno zaś wskazuje: "zgodnie z tym programem dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy przyjmuje się wskaźnik liczby miejsc postojowych: na 1 mieszkanie: 1,2 miejsc postojowych". Tymczasem funkcja mieszkalna to tylko jedna z funkcji projektowanej inwestycji, w ustaleniach tych pominięta została funkcja usługowa, dla której ilości miejsc postojowych nie ustalono. Organ II Instancji co do okoliczności tej się nie wypowiedział - choć kwestia miejsc postojowych była przedmiotem odwołania jednej ze stron postępowania - ograniczając się jedynie do przytoczenia ustaleń organu I Instancji zawartych w decyzji. Nie jest zatem jasne, czy zdaniem Kolegium przytoczona uchwała Rady Miasta K. nie zawiera regulacji w zakresie miejsc postojowych dla funkcji usługowych do których miałby się dostosować inwestor, czy też zostały one błędnie pominięte. W ten sposób naruszony został art. 7 Kpa.
Pozostałe zarzuty skargi, dotyczące niewłaściwego ustalenia parametru wysokości projektowanej zabudowy oraz kwestii zacieniania budynku skarżącego są nieuzasadnione.
Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu.
Parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalony na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia – czyli jako wyjątek od zasady wyznaczania ich jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, względnie jako średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, gdy krawędzie na działkach sąsiednich przebiegają tworząc uskok – znajduje uzasadnienie w sporządzonej analizie architektoniczno - urbanistycznej.
W analizie wskazano, że skoro celem inwestycji jest dopełnienie pierzei ul. [...] dla projektowanej nowej zabudowy istotne są parametry wysokościowe budynków jednorodzinnych znajdujących się przy ul. [...] po tej samej stronie ulicy. W obudowie ul. [...] dominuje gabaryt 2 kondygnacje + piwnice. Wnioskowana zabudowa winna zachować istniejącą wysokość 8 m do attyki, dopuszczana jest niewielka korekta wysokości do 9 metrów, tzn. wysokość nowego budynku nie może przekraczać 9 m, która jest wysokością średnią zabudowy jednorodzinnej po wschodniej stronie działki. Tak ustalona wysokość zgodnie z § 7 ust. 4 zapewnia zachowanie ładu przestrzennego. Innymi słowy, wysokość nowej zabudowy nie zmieni się lub zmieni o 1 metr w stosunku do zabudowy już istniejącej na działce objętej wnioskiem, zwłaszcza że w decyzji przewidziany został dach płaski.
Zdaniem Sądu jest to wystarczające i logiczne uzasadnienie zaproponowanego odstępstwa. Inwestor nie kwestionuje ustalenia wysokości budynku o 5 metrów niższego, niż oczekiwany zgodnie z wnioskiem.
Pozostałe parametry zabudowy, opisane szczegółowo w decyzji organu I i II Instancji nie budzą wątpliwości Sądu, a ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo i rzetelnie sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy.
Odnosząc się natomiast do kwestii zacieniania budynku skarżącego przez projektowaną zabudowę, to wskazać należy, że już w uzasadnieniu przywoływanego przez skarżącego wyroku tutejszego Sądu sygn. II SA/Kr 1190/16, wyłożono, że co do zasady i poza nielicznymi wyjątkami, w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organ ustala jedynie uwarunkowania przestrzenne nowoprojektowanej zabudowy tj. ustala dopuszczalne parametry tej zabudowy nie kontrolując jednakże jej zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Kontroli takiej dokonuje organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie udzielania pozwolenia na budowę i zatwierdzania przedłożonego projektu budowlanego. Jeżeli zatem planowana inwestycja jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, ale sprzeczna z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie zagospodarowania działki lub terenu, organ winień odmówić pozwolenia na budowę.
Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydało decyzję z dnia 29 listopada 2021 roku, znak: [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 2019 roku nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i wewnętrznym układem komunikacyjnym na dz. nr [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z dz. nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K." w części dotyczącej pkt I ppkt 4 lit. e załącznika nr 1 do decyzji i w tym zakresie orzekł, że ustala zgodnie ze wskazaniami uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 roku "Program obsługi parkingowej dla miasta K." wskaźniki liczby miejsc postojowych: 1,2 miejsca na 1 mieszkanie oraz 20 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych.
W uzasadnieniu Kolegium powołało się na związanie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i kierując się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu do wydanego wyroku, wskazując że ustalone warunki nie uwzględniają w całości rodzaju planowanej inwestycji, bowiem odnoszą się jedynie do funkcji mieszkaniowej, natomiast pominięta została funkcja usługowa, która jest przewidziana (choć częściowo) w ramach inwestycji. Dla tej funkcji nie ustalono wymaganej ilości miejsc postojowych. Mając na uwadze założenia programu obsługi parkingowej dla miasta K., Kolegium usunęło wskazane uchybienie i w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w pkt I ppkt 4 lit. e załącznika nr 1 do decyzji uchyliło częściowo zaskarżoną decyzję i orzekło w tym zakresie na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Kierując się wytycznymi w zakresie określania liczby miejsc postojowych na potrzeby zagospodarowania działek budowlanych na terenie miasta K. zawartymi w pkt. 4.3. "Programu obsługi parkingowej dla miasta K." uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 roku, obok wymogów dotyczących funkcji mieszkalnych ustaliło warunek zachowania dla części usługowej projektowanego zamierzenia wskaźnika wynoszącego 20 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych (jako wskaźnik przewidziany w uchwale dla tzw. innych usług tj. nie kwalifikujących się w pozostałych punktach tabeli nr [...] uchwały).
Kolegium odniosło się pokrótce również do pozostałych kryteriów wydania decyzji o warunkach zabudowy, oceniając że wydana decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Na powyższą decyzję skargę złożył A. C., podnosząc zarzut nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., wniósł także o uchylenie decyzji zarówno organu I instancji jak i organu II instancji, a ponadto o umorzenie postępowania.
Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2020 roku znak: [...] jest ostateczna i została przez niego zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 20 lipca 2021 roku, sygn. II SA/Kr 174/21 oddalił skargę, a następnie wyrok ten skarżący A. C. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego i w chwili obecnej postępowanie ze skargi kasacyjnej jest w toku.
Skarżący zarzuca przy tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 listopada 2021 roku, znak: [...] zmienił ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2020 roku znak: [...] Zmiana ta polegała na uchyleniu decyzji organu I instancji w części dotyczącej miejsc garażowych, co stanowi o nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a.
Dodatkowo skarżący podnosi w skardze, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym toczy się sprawa znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 18 listopada 2020 roku znak: [...] z wniosku S. C..
Skarżący zarzuca także, że zaskarżona decyzja z dnia 29 listopada 2021 roku, znak: [...] nie została doręczona S. C.. Niezależnie w skardze podniesiono, że z wniosku E. F. toczy się przed Prezydentem Miasta K. postępowanie dotyczące wydzielenia lokalu użytkowego w budynku położonym na dz. nr [...]. Skarżący podtrzymał przy tym zarzuty, które zgłosił już w poprzedniej skardze, która została rozpoznana przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 25 września 2020 roku, sygn. II SA/Kr 409/20.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Skarżący pismem z dnia 8 kwietnia 2022 roku wskazał, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie w systemie zdalnym (k. 42), dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Zważywszy, że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na przepisy art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia oraz art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że w tej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W uzasadnieniu do wyroku z dnia 25 września 2020 roku, sygn. II SA/Kr 409/20 Sąd wskazał, że przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowy i nieprecyzyjny zapis załącznika nr 1 do decyzji organu I Instancji ("warunki zabudowy") zawarty w pkt. I pkt. 4 lit. e "wymagana ilość miejsc parkingowych". Inwestycja opisana w niniejszej sprawie dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, natomiast w decyzji ustalono wyłącznie wskaźnik liczby miejsc postojowych wyłącznie dla funkcji mieszkalnej, w ustaleniach tych pominięta została funkcja usługowa, dla której ilości miejsc postojowych nie ustalono.
Pozostałe parametry zabudowy, opisane szczegółowo w decyzji organu I i II Instancji nie budzą wątpliwości Sądu, a ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo i rzetelnie sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy.
Powyższym wyrokiem Sąd rozpoznający niniejszą skargę jest związany zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Przepis ten, mając charakter bezwzględnie obowiązujący, wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji (postanowienia) wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. np. uzasadnienia do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2191/15, 7 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2204/15, 13 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 887/17 i 2 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 2414/21, 6 października 2021 r. sygn. akt III OSK 2204/15821, z dnia 8 kwietnia 2022 roku, sygn. akt I GSK 1398/21)
Tym samym skoro – jak wskazano w uzasadnieniu do wydanego wyroku z dnia 25 września 2020 roku, sygn. II SA/Kr 409/20 – ustalone w decyzji parametry zabudowy (z wyjątkiem ustalenia liczby miejsc postojowych dla funkcji usługowej i mieszkalnej), nie budzą wątpliwości Sądu, a ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo i rzetelnie sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy, to tym stanowiskiem Sąd jest związany.
Kontrolując zastosowanie się organu II instancji, co do wyrażonej przez Sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania, należy wskazać, że Kolegium kierując się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu do wydanego wyroku, mając na uwadze założenia programu obsługi parkingowej dla miasta K., Kolegium usunęło wskazane uchybienie i w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w pkt I ppkt 4 lit. e załącznika nr 1 do decyzji, uchyliło częściowo zaskarżoną decyzję i orzekło w tym zakresie na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Kierując się wytycznymi w zakresie określania liczby miejsc postojowych na potrzeby zagospodarowania działek budowlanych na terenie miasta K. zawartymi w pkt. 4.3. "Programu obsługi parkingowej dla miasta K." uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 roku, obok wymogów dotyczących funkcji mieszkalnych Kolegium ustaliło warunek zachowania dla części usługowej projektowanego zamierzenia wskaźnika wynoszącego 20 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych (jako wskaźnik przewidziany w uchwale dla tzw. innych usług tj. nie kwalifikujących się w pozostałych punktach tabeli nr 10 uchwały).
Powyższe stanowi zastosowanie się organu II instancji do wyrażonej przez Sąd oceny prawnej, a zmiana decyzji w sposób prawidłowy uwzględnia zapisy uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 roku w sprawie "Programu obsługi parkingowej dla miasta K.".
Odnosząc się natomiast do dodatkowych zarzutów podniesionych w skardze, to należy wskazać, że okazały się one niezasadne.
Niezasadny jest zarzut nieważności zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 listopada 2021 roku, znak: [...] nie zmieniło ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2020 roku znak: [...] Podkreślić trzeba, że decyzja z dnia 18 listopada 2020 roku została wydana w innej sprawie i dotyczyła zamierzenia pn. "nadbudowa, rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działce nr [...] obr. [...] przy ulicy [...] w K.". W związku z tym zarzut nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. jest nieuzasadniony. Na marginesie tego zarzutu należy wskazać, że stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 roku poz. 503 ze zm.), w odniesieniu do tego samego terenu można wydać więcej niż jedną decyzję o warunkach zabudowy, dlatego też możliwe było wydanie przez Kolegium obydwu decyzji, to jest decyzji z dnia 29 listopada 2021 roku, znak: [...] oraz decyzji z dnia 18 listopada 2020 roku znak: [...], które mogą pozostawać w obrocie niezależnie od siebie.
Odnosząc się natomiast do zarzutu, że zaskarżona decyzja z dnia 29 listopada 2021 roku, znak: [...] nie została doręczona S. C., należy wskazać, że odebrała pierwsze zawiadomienie w sprawie i w związku z tym, wobec tego, że nie zawiadomiła ona organu o zmianie miejsca zamieszkania, dlatego też wszelka korespondencja była kierowana przez organ pod dotychczasowy adres.
Dodatkowo należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia zaskarżenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2020 roku znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a następnie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, albowiem jak wskazano decyzja ta została wydana w innej sprawie.
Podobnie bez wpływu dla niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym toczy się sprawa znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 18 listopada 2020 roku znak: [...] z wniosku S. C., jak i to, że z wniosku E. F. toczy się przed Prezydentem Miasta K. postępowanie dotyczące wydzielenia lokalu użytkowego w budynku położonym na dz. nr [...].
Wobec powyższego skarga została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.