II SA/Kr 2269/03

II SA/Kr 2269/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Izabela Dobosz /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki
Małgorzata Brachel - Ziaja /sprawozdawca/
Symbol z opisem
618  Wywłaszczanie i zwrot nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta K. na postanowienie Wojewody z dnia 18 sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala
Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...].2003 r. znak: [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w związku art. 101 k.p.a., art. 4 pkt 9 b1 ustawy z dnia 21.08.1997 r.-, o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.) oraz upoważnień Nr [...] i Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2003 roku zawiesił z urzędu postępowanie prowadzone w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami dotyczące ustalenia i wypłaty odszkodowania za działki: nr [...] o pow. 0,1003 ha, nr [...] o pow. 0,1135 ha i nr [...] o pow. 0,1294 ha obręb [...] jedn. ewid. K., powstałe w wyniku podziału nieruchomości i przejęte pod drogi na rzecz Gminy K. - do czasu zakończenia przez sąd powszechny postępowań o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych Kw [...] i Kw [...] z rzeczywistym stanem prawnym. Organ wskazał, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w K. ul. [...] złożyła wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami za działki nr [...], [...] i [...] obręb [...] jedn. ewid. K. powstałe w wyniku podziału nieruchomości i przejęte pod drogi na rzecz Gminy K.. Zatwierdzenie podziału nastąpiło decyzjami wydanymi z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...].1997 roku i Nr [...] z dnia [...].1997 roku. Organ wskazał, iż po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym wydano decyzję z dnia [...].2002 r. Nr [...] o ustaleniu odszkodowania. Jednakże w wyniku złożonego odwołania Wojewoda decyzją (znak [...]) z dnia [...].2002 roku uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.
Równocześnie Gmina K. złożyła wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...].1997 roku oraz decyzji Nr [...] z dnia [...].1997 roku zatwierdzających projekty
podziału nieruchomości w części orzekającej o stanie własności działek: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...].2002 r., znak: [...] i znak: [...] odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Organ wskazał, że w uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało, iż doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego a to art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jednakże stwierdziło, iż uchybienie to nie jest "rażące", a tym samym nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej w części dotyczącej stanu własności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż przepis art.10 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 29. 04. 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wskazuje, że decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości wydana w zastosowanym trybie nie mogła orzekać o stanie własności działki wydzielonej pod drogę na skutek podziału nieruchomości, a zatem nie mogła stanowić podstawy wpisu prawa własności na rzecz Gminy K. Nadto organ l instancji ustalił, iż w toku postępowania Gmina K. podjęła czynności w celu wystąpienia z powództwem o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych Kw [...] i Kw [...] z rzeczywistym stanem prawnym poprzez wpisanie w miejsce Gminy K. jako właściciela działki Spółdzielni Mieszkaniowej.
Wobec powyższego organ l instancji w myśl art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. stanowiącego, iż organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, powziął decyzję o zawieszeniu toczącego się postępowania.
Organ l instancji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie w przypadku uzgodnienia przez sąd powszechny wpisu w księgach wieczystych poprzez wpisanie jako właściciela Spółdzielni Mieszkaniowej postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za działki nr [...], nr [...] i nr [...] obręb [...] jedn. ewid. K. wydzielone pod drogi i przejęte na rzecz Gminy K. byłoby bezprzedmiotowe.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa, zarzucając, że postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...].2003 r. jest merytorycznie całkowicie sprzeczne z pismem Wojewody ([...]) z [...].2003 r. do Prezydenta Miasta K. i ignoruje jego polecenia. Ponadto podniosła, iż podany w zaskarżonym postanowieniu jako podstawa zawieszenia postępowania zamiar wystąpienia z powództwem o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 97 pkt 4 k.p.a.
Wskazała, iż postępowanie organu l instancji narusza art. 8 k.p.a. i prowadzi do zamierzonego przewlekanie postępowania m. in. przez wydanie przez Prezydenta Miasta K. postanowienia (znak: [...]) z dnia [...].2002 r. o zawieszeniu postępowania do czasu orzeczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. zatwierdzających projekty podziału w/w nieruchomości, a następnie po odmowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzenia nieważności tych decyzji, nie podjęcie żadnych działań. Jako inny przykład przewlekłości postępowania wskazano, iż mimo, iż w piśmie Urzędu Miasta K. ([...]) z [...].2003 r. zapowiedziano podjęcie czynności zmierzających do uzgodnienia kwoty odszkodowania zgodnie z procedurą wynikającą z art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami po rozpatrzeniu wniosku Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z [...].2003 r. to czynności zapowiedzianych nie podjęto. W zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta K. i wyznaczenie ostatecznego terminu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania przy uwzględnieniu treści decyzji Wojewody ([...]) z dnia [...].2002 r. uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta K. ([...]) z dnia [...].2002 r. ustalającą wysokość odszkodowania za przedmiotową działkę.
Wojewoda postanowieniem z 18.08.2003 r. znak: [...] działając w oparciu o art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm.) oraz art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...].2003 r. znak: [...]. Organ II instancji wskazał, iż jako organ rozpatrujący zażalenie może orzekać jedynie w granicach kwestii proceduralnej, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Oznacza to, iż badając sprawę może kontrolować i odnieść się tylko do tego, co było przedmiotem postanowienia organu l instancji, na które wniesiono zażalenie. W analizowanej sprawie, przedmiotem zaskarżonego postanowienia była kwestia zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą na własność Gminy K. do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny powództwa o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych Kw [...] i Kw [...] z rzeczywistym stanem prawnym na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a.
Organ II instancji uznał, że stanowisko organu l instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania z uwagi na prejudycjalność uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie jest zasadne. Wskazał, że pomimo pewnej zależności pomiędzy postępowaniem w sprawie ustalenia odszkodowania, a postępowaniem w sprawie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie można jednak uznać, aby zaszły w tym przypadku przesłanki określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał, że żaden przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997.r. o gospodarce nieruchomościami od uprzedniego uzgodnienia przez sąd powszechny treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Przez zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 należy zaś rozumieć tylko te sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie zawisłej przed organem administracji, uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, którego ocena należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej lub do sądu. Przepis ten dotyczy zatem zagadnienia wstępnego wymaganego przepisem prawa to jest takiego, którego treść wiązać będzie organ rozpoznający sprawę główną. Organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie wykazał, że wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie w trybie art. 98 ust. 3 cyt. ustawy nie jest możliwe do czasu rozpoznania przez sąd powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.
Organ II instancji stwierdził zatem, że wobec obowiązujących i wywołujących skutki prawne decyzji zatwierdzających podział nieruchomości z dnia [...].1997 r. nr [...] i z dnia [...].1997 r. nr [...], postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania powinno być prowadzone w dalszym ciągu, zgodnie z treścią art. 93 ust. 3 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Gmina Miejska K. złożyła skargę do NSA- Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie na postanowienie Wojewody z dnia 18 sierpnia 2003 r. Nr [...], wnosząc o jego uchylenie względnie stwierdzenie nieważności. Strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie uwzględnił jej zdaniem okoliczności, iż zasadniczą podstawą prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przejętą na rzecz gminy działkę drogową jest fakt wystąpienia skutku w postaci przejścia własności wydzielonej pod drogę działki na rzecz gminy. Natomiast nie ma wątpliwości, iż powyższy skutek powstać mógł wyłącznie w związku z ważną decyzją zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości. Okoliczność, iż decyzja podziałowa obarczona jest ciężkimi wadami uzasadnia wystąpienie do sądu powszechnego o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym. Strona skarżąca powołała się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21.05.2002 r. ( III RN 77/01), zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego, stwierdzający, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powinien zawiesić postępowanie w celu umożliwienia właściwemu organowi rozstrzygnięcia ewentualnej nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przytoczyła również wyrok NSA z 12.01. 1999, IV SA11/97, w którym Sąd orzekł, że nie ma podstaw do przyjęcia iż postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania zapadło z naruszenie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. skoro wszczęte zostało postępowanie mające na celu zbadanie legalności decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ponieważ wynik tego postępowania, w przypadku stwierdzenia nieważności takiej decyzji miałby wpływ na wynik postępowania o pozwolenie na budowę. Zdaniem strony skarżącej analiza przytoczonych orzeczeń wydaje się uzasadniać wniosek, iż prowadzone przed sądem powszechnym postępowanie o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta K. w sprawie ustalenia odszkodowania za wydzielone pod drogę działki nr: [...],[...] i [...] obr 3 K..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż zgodnie z normą zawartą w art. 97 § 1 pkt 4 KPA organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dodał, iż pojęcie zagadnienia wstępnego zostało wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. III SA 32/00. jako sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie.
Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne /wyrok NSA sygn. l SA 2314/07) Wskazał, że z dokumentów przedłożonych do akt sprawy nie wynika, by strona skarżąca wykazała istnienie związku przyczynowego pomiędzy wydaniem decyzji ustalającej odszkodowanie w trybie przepisu art. 98 § 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a orzeczeniem wydanym przez Sąd w postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Orzeczenia tego nie można traktować jako zagadnienia wstępnego. Nadto organ powołał wyrok NSA, sygn. IV SA 1577/98 - choć wydany w innym stanie faktycznym - stwierdzający, że nietrafny jest pogląd, iż orzeczenie sądu powszechnego w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym ma przesądzające znaczenie dla oceny prawidłowości decyzji organów administracyjnych o stosowaniu dekretu o reformie rolnej. Uznał, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu wydania orzeczenia przez sąd powszechny, albowiem organ we własnym zakresie musi podjąć decyzję w prowadzonej sprawie i to właśnie decyzja organu może mieć znaczenie, nawet przesądzające, dla orzeczenia sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało ukończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu orzeczenia nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem skargi Gminy Miejskiej K. jest postanowienie Wojewody z dnia 18. 08. 2003 r. znak: [...], którym uchylił w całości postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2003 r. znak: [...] zawieszające z urzędu postępowanie prowadzone w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z 21.08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami dotyczące ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej, ul. [...] za działki: nr [...] o pow. 0,1003 ha, nr [...] o pow. 0,1135 ha i nr [...] o pow. 0,1294 ha obręb [...] jedn. ew. K., powstałe w wyniku podziału nieruchomości - dokonanego na wniosek Spółdzielni - i przejęte pod drogi na rzecz Gminy K. do czasu zakończenia przed sądem powszechnym postępowania wszczętego na przez Gminę K. w sprawie uzgodnienia treści ksiąg wieczystych Kw [...] i Kw [...], obejmujących w/w działki, z rzeczywistym stanem prawnym.
Stosownie do art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania w/w decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości: grunty wydzielone pod budową ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały s/ę ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.
Obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego postanowienia przepis art. 98 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 21.08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) stanowi natomiast, że za działki gruntu, o których mowa w ust 1. (tj. wydzielone pod drogi publiczne: gminne, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, i które z przechodzą z mocy prawa na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała s/ę ostateczna) przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeśli do takiego uzgodnienia nie dojdzie odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że powyższy przepis art. 98 ust. 3 analogicznie jak poprzednio obowiązujący przepis art. 10. ust 5 ustawy z 29.04.1985 r. ma charakter wiążący i nie daje organom administracji możliwości odstąpienia od ustalenia odszkodowania za przejmowaną nieruchomość ( por. wyrok NSA z 18.03. 1996 r., sygn. akt IV SA1329/94, Wspólnota 1997/26), z tym zastrzeżeniem, że wysokość odszkodowania może być ustalona między właścicielem lub organem a dopiero w drugiej kolejności stosowany jest tryb ustalania odszkodowania obowiązujący przy wywłaszczaniu nieruchomości.
Jedyną przesłanką potrzebną do przyznania odszkodowania jest przejście gruntu wydzielonego pod drogi publiczne na własność gminy lub odpowiednio powiatu, województwa lub Skarbu Państwa przy czym nie jest potrzebne wydanie odrębnej decyzji ponieważ przejście to następuje z mocy prawa, natomiast obowiązek wypłacenia odszkodowania powstaje dopiero po uzyskaniu cech ostateczności przez decyzję administracyjną zatwierdzającą projekt podziału (wyrok NSA z 3. 01. 2002 r., ISA1658/00, LEX 81738).
Należy wskazać, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż podział nieruchomości obejmujących działki nr [...],[...],[...] i [...] prowadzący do wydzielenia pod budowę drogi działek nr [...], [...] i [...] został zatwierdzony ostatecznymi i wywołującymi skutki prawne decyzjami wydanymi z upoważnienia Prezydenta Miasta K.: Nr [...] z dnia [...].1997 r. i Nr [...] z dnia [...].1997 r. Należy wskazać, że pomimo wniosku Gminy K. z [...].2002 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności w/w decyzji w części orzekającej o stanie własności działek wydzielonych pod drogę jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z [...].2002 r.: znak: [...] i znak: [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzających projekt podziału nieruchomości w części orzekającej o stanie własności działek nr [...], nr [...], i nr [...] obr. 3 jedn. ewid. K. W uzasadnieniu swoich decyzji SKO stwierdziło, że jakkolwiek przedmiotowe decyzje obarczone są wadami to jednak wady te nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. wskazując, że o rażącym naruszeniu można mówić gdy decyzja jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 9.03. 2000 r., ISA/Ka 582/98). SKO pokreśliło wagę zasady stałości decyzji oraz wskazało, że w wyniku wydania tych decyzji wydzielone ulice uzyskały nazwy: [...] i [...].
Z akt sprawy administracyjnej wynika, że strony nie doszły do porozumienia w przedmiocie odszkodowania za działki nr nr [...], nr [...], i nr [...] przeznaczone na drogi.
Należy zatem przyjąć, że skoro przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji o odszkodowaniu w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami od uprzedniego stwierdzenia poprawności decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, a w/w decyzje wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta K.: Nr [...]z dnia 6.10.1997 r. i Nr [...] z dnia [...].1997 r. są ostateczne to postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania powinno być prowadzone w dalszym ciągu i nie powinno podlegać zawieszeniu ze względu na wszczęcie przez Gminę K. postępowania o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych, obejmujących wydzielone działki ze stanem prawnym. Odnosząc się do prejudycjalności postępowania o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych ze stanem prawnym należy stwierdzić, że organ odwoławczy słusznie uznał że organ l instancji dokonał nazbyt poszerzonej interpretacji dyspozycji z art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. w wyniku czego niewłaściwie rozstrzygnął proceduralną kwestię zawieszenia postępowania o ustalenie odszkodowania. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesza się postępowanie administracyjne wówczas gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe, co nie zachodzi w przedmiotowej sprawie
Na koniec należy stwierdzić, że odmowa zawieszenia postępowania głównego w trybie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. nie wyłącza możliwości późniejszego wzruszenia w stosownym trybie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdy również w odpowiednim trybie zostanie zmienione wcześniejsze rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne, stosownie do pozwu wniesionego przez Gminę K. o uzgodnienie treści w/w ksiąg wieczystych.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.