II SA/Kr 2263/03

II SA/Kr 2263/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Małgorzata Brachel - Ziaja /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej W. J. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr. l - sentencja wyroku
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 sierpnia 2003 r., Nr: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. J. od decyzji z dnia [...].2003 znak: [...], wydanej z upoważnienia Wójta Gminy o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie zjazdów z wydzieleniem pasa włączenia i lewoskrętu w obszarze drogi Nr [...] na odcinku od km 97 + 980 do km 98 + 448 wraz z przebudową urządzeń odwodnienia drogi oraz przeniesienia istniejącej zatoki autobusowej w km 94+200 do km 94+311 dla obsługi komunikacyjnej stacji paliw na działce nr 386/1 w [...], na podstawie art.138 par. l pkt l k.p.a.- utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium stwierdziło, co następuje:
Wymienioną na wstępie decyzję z dnia [...].2003 r. organ I instancji podjął po rozpatrzeniu wniosku inwestora J. K.. Decyzją tą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie zjazdów z wydzieleniem pasa włączenia i lewoskrętu w obszarze drogi nr [...] na wymienionych odcinkach wraz z przebudową urządzeń odwodnienia drogi oraz przeniesienia istniejącej zatoki autobusowej z km 94+200 do km 94+311 dla obsługi komunikacyjnej stacji paliw na działce nr 386/1 w [...].
Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ powołał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy (tryb zatwierdzenia i opublikowania planu i jego zmiany zastał przytoczony w omawianej decyzji. Dalej organ powołał warunki, wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru, na którym przewidziano realizację zamierzonej inwestycji, zaś w uzasadnieniu decyzji ustosunkował się do zastrzeżeń stron w sprawie wniesionych w toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz stwierdził, że wnioskowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy. Opisana decyzja zawiera załącznik graficzny.
Od decyzji tej złożyła odwołanie W. J. podnosząc, iż nie wyraża zgody na budowę zjazdu z drogi krajowej [...] na działkę 386, na której J. K. chce wybudować stację paliw. Skarżąca kwestionuje podany w rozstrzygnięciu decyzji kilometraż oraz podała, że złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na
-2-
postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].2003 znak: [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując oceny poprawności zaskarżonej decyzji i oceny zasadności zarzutów odwołania, na podstawie analizy akt sprawy w pierwszej kolejności stwierdziło że w czasie rozpatrywania odwołania obowiązuje ustawa z dnia 27.03.2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 2003 Nr 80, poz.717/, która weszła w życie z dniem 11.07.2003 r. Przepis art. 85 ust. l powołanej ustawy stanowi, iż do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W omawianym przypadku postępowanie zostało wszczęte w dniu 05.03.2002 r. (data złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w Urzędzie Gminy). Przepisami dotychczasowymi regulującymi tryb i zasady ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ustawa z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ Przepis art. 40 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś przepis art. 43 stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu , jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te oznaczają, że przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydujące znaczenie mają ustalenia planu miejscowego omawianym przypadku działka nr 386/1 w [...], zgodnie z rysunkiem planu miejscowego położona jest na terenie oznaczonym symbolami: 2KS, 2UT i 2ZI. Według ustaleń tekstowych planu jest to teren projektowanych usług z zakresu komunikacji, zespół usług zawierający stacje paliw, parkingi i ewentualną małą gastronomię oraz rezerwa terenu projektowanych usług z zakresu turystyki, motel, pole campingowe, gastronomia. Ustalone zaskarżoną decyzją warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy zjazdów z wydzieleniem pasa włączenia i lewoskrętu dla obsługi komunikacyjnej stacji paliw na działce nr 386/1 są elementem infrastruktury, związanym i koniecznym dla funkcjonowania stacji paliw, przewidzianej na tej działce ustaleniami planu miejscowego, ponadto zwiększy to bezpieczeństwo ruchu na drodze krajowej.
Wobec zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego, organ I instancji nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej i Kolegium Odwoławcze podziela stanowisko tego organu. Odnosząc się zaś do treści odwołania Kolegium stwierdziło, iż w rozstrzygnięciu decyzji pierwszoinstancyjnej podano kilometraż zgodny z wnioskiem inwestorskim. Z materiału dowodowego wynika, iż kilometraż jest aktualny w wyniku nowych pomiarów drogi krajowej Nr [...], dokonanych przez GDDKiA Oddział [...] w 2002 roku. Natomiast złożenie skargi do naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie SKO, utrzymujące w mocy postanowienie Starosty uzgadniające w zakresie ochrony środowiska , projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie wstrzymuje dalszych czynności administracyjnych.
-3-
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. J. zarzuciła że:
- Budowa zjazdów z wydzieleniem pasa włączenia i lewoskrętu wraz z przebudową urządzeń odwadniających drogę dla obsługi stacji paliw na działce nr 386 spowoduje pomniejszenie działki skarżącej na całej jej szerokości 60 m. i zmieni warunki dotychczasowe na jej działce, na której uprawa ekologiczną żywność.
- Kolegium Odwoławcze rozpatruje "budowę zjazdów" oddzielnie od planowanej inwestycji pn. stacja paliw, a takie podejście jest niemożliwe gdyż zjazdy są potrzebne tylko do tej stacji paliw.
- Założenia w planie zagospodarowania przestrzennego z 1993 r. n a budowę stacji paliw na działce nr 386 w [...] sąsiadującej z działką skarżącej nr 387 są już nieaktualne, ponieważ została zmieniona lokalizacje na budowę stacji paliw na terenie gminy [...]. Został opracowany nowy plan zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje możliwość budowy stacji paliw wraz z towarzyszącymi obiektami na nieużytkach rolnych w odległości 4 km od planowanej poprzednio (w 1993 r.) na działce nr 386 i obecnie stację paliw przy drodze krajowej już wybudowano. Zatem nie jest możliwa planowana budowa stacji i zjazdów na przedmiotowej działce nr 386, gdyż nie można budować stacji paliw w odległości 4 km. od siebie.
- Skarżąca prowadzi na swojej działce uprawę ekologiczną truskawek, warzyw i innych płodów rolnych. W pobliżu planowanej stacji jest też położony jej dom i studnia. tereny, na których inwestor planuje stację paliw i przedmiotowe zjazdy są bogate w żyły wodne, które wybijają w niektórych miejscach źródłami. Na takich terenach nie wolno budować tego rodzaju inwestycji, które niszczą środowisko i przyrodę Gór Świętokrzyskich.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej uchylenie powtarzając argumenty podniesione już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto w związku z zarzutami skarżącej Kolegium podniosło, iż kwestionowany przez skarżącą fakt ustalenia wzizt dla stacji paliw jest bez znaczenia na etapie rozpatrywania sprawy dotyczącej zjazdów dla obsługi komunikacyjnej stacji paliw, bowiem budowa stacji paliw była przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Natomiast plan zagospodarowania przestrzennego zachował swoją ważność zgodnie z art. 67 ust. la ustawy z dnia 7. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ obowiązującym w dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji, gdyż rada gminy przez dniem 31.12.2002 r. uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego dla całej gminy. Zatem zarzuty skargi są nieuzasadnione.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie skarżąca złożyła do akt wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6.07.2006 r. sygn. akt II SA/Ke 174/05 uchylający postanowienie SKO oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska dla inwestycji objętej niniejszym postępowaniem.
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
-4-
Stosownie do przepisu art. 97 par l ustawy z dnia 30.08.2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ - sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Właściwym przeto do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Stosownie do treści art. 134 par l prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skardze nie można odmówić słuszności. Sprawa nie została wyjaśniona w należyty sposób do rozstrzygnięcia, a decyzją została wydana przedwcześnie z naruszeniem przepisów art. 7 par. 77 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Najpierw jednak trzeba zauważyć że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa.
W szczególności w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji brak jest podpisu z imieniem i nazwiskiem oraz stanowiskiem służbowym osoby uprawnionej do wydania decyzji. Bez tych elementów załącznik graficzny jest pozbawiony charakteru załącznika do decyzji, a tym samym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest niekompletna. Załącznik do decyzji musi bowiem odpowiadać takim samym wymogom określonym w art. 107 par l k.p.a., jak decyzja. W omawianym załączniku znajdują się dwie pieczęcie o treści "załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" z odręcznie wpisanymi różnymi datami decyzji. Jedna z nich odpowiada dacie decyzji organu I instancji z dnia 16.06.2003 r. Jednakże brak podpisu pod pieczęcią upoważnionej osoby nie pozwala uznać, że jest to wiążący dokument publiczny. Niekompletność zaś decyzji w zakresie jej składników jest wadą istotną skutkującą uchyleniem decyzji. /por. wyrok NSA z dnia 21.06.1999 r. IV S.A. 1757/98 LEX nr 47867/.
Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy szczegółowych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] Górno wskazany teren inwestycji jest położony na terenie otuliny Parku Narodowego. W planie tym (w cz. opisowej) zaznaczono, że projekt zagospodarowania działki wymaga uzgodnienia z Dyrekcją Okręgowych Dróg Publicznych, Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, Wydziałem Ochrony Środowiska UW oraz z Parkiem Narodowym. Wszystkie te wymogi znajduję swoje źródło w odnośnych przepisach prawa. / Ustawa o drogach publicznych z dnia 21. 03. 1985 r. /t.jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 ze zm./, Prawo o ruchu drogowym - ustawa z dnia 20.06.1997 r., Prawo ochrony środowiska - ustawa z dnia 27.04.2001 r. oraz Ustawy o ochronie przyrody z dnia 16.10.1991 r. Organ I instancji prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia wzizt dokonał wymaganych wymienionymi przepisami uzgodnień z wyjątkiem uzgodnienia z Parkiem Narodowym, a istniała konieczność takiego uzgodnienia w świetle przepisu art. 53 powołanej ustawy. Trzeba też zauważyć, że powołanym wyżej wyrokiem z dnia 6. 07. 2006 r. w sprawie do sygn. akt II SA./Ke 174/05
-5-
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska dla inwestycji polegającej na budowie zjazdów publicznych z wydzieleniem pasa włączenia i lewoskrętu w obszarze drogi krajowej nr [...] na odcinku od km 97 + 980 do km 98+ 448 wraz z przebudową urządzeń odwodnienia drogi oraz przeniesienia istniejącej zatoki autobusowej dla obsługi stacji paliw na działce nr 386/1 miejscowości [...]. W tej sytuacji brak jest koniecznego uzgodnienia dla decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymaganego przepisem art. 46 ust. l, 2, 3 i 4 pkt l ustawy z dnia 27.04.2001 r. - prawo ochrony środowiska /Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627./ - wydawanej na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W końcu nie można nie zauważyć, że planowana inwestycją jest częścią innej planowanej inwestycji - stacji paliw, dla której jak wynika z uzasadnienia organu I instancji wydano już zezwolenie na budowę. Stacja paliw niewątpliwe musiała mieć zaplanowany dojazd z drogi. Nie wyjaśniono jednak w sposób nie budzący wątpliwości czy w sprawie wzizt dla stacji paliw objęto decyzją także dojazd do tej stacji. Organy rozstrzygające w sprawie traktują te inwestycje tak jak gdyby nie były zupełnie związane z sobą, a z planowany zjazdy z drogi krajowej prowadziły w pola. Rozstrzygając w sprawie warunków dotyczących jak się wydaje całkowicie nowego projektu rozwiązania komunikacyjnego dla stacji paliw z odwodnieniem dróg i przeniesieniem przystanku autobusowego należało sprawę dokładnie wyjaśnić. W szczególności odnieść się do zarzutów skarżącej, która podnosi podobnie jak w swoich poprzednich pismach i w odwołaniu, że w odległości 4 km od niniejszej palowanej inwestycji znajduje się już wybudowana stacja paliw w wyniku zmiany lokalizacji na podstawie nowego obowiązującego obecnie planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt ten należało by mieć na uwadze przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przy dokonywaniu wymaganych uzgodnień z dyrektorem parku narodowego.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd wobec naruszenia przepisów prawa postępowania art. 7 i 77 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy orzekł na podstawie art. 145 par l pkt l lit "c" w zw. z art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takie rozstrzygnięcie sięgające "w głąb" sprawy jest w tym przypadku konieczne dla jej końcowego załatwienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.