II SA/Kr 217/23

II SA/Kr 217/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-02-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Sygn. powiązane
II OSK 1716/23 - Wyrok NSA z 2025-12-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. R. i A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 listopada 2022 r. znak: SKO.ZP/415/395/2022 w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 listopada 2022 roku, znak: SKO.ZP/415/395/2022 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 19 lipca 2022 r., znak: [...] orzekającej o ustaleniu dla Pani M. R. i Pana A. R. jako zbywców prawa własności nieruchomości położonej w S. , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,3997 ha, objętej księgą wieczystą Nr [...] jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], w wysokości 46 933,00 zł (słownie: czterdzieści sześć tysięcy dziewięćset trzydzieści trzy złote 00/100).
Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.
Decyzją z dnia 19 lipca 2022 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy S. orzekł o ustaleniu wobec Pani M. R. i Pana A. R. opłaty w wysokości 46 933,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 0,3997 ha, położonej w S. , ([...]), w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu do wydanej decyzji wskazano, że uchwałą Rady Miasta i Gminy S. z dnia 15 maja 2006r. (Dz. U. Woj. Małop. nr 389, poz. 2479) zatwierdzony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym przedmiotowa działka została ujęta jako teren o następującym przeznaczeniu: tereny zieleni nieurządzonej o symbolu planu ZR oraz częściowo w terenach tras komunikacyjnych o symbolu planu: KDZ.
Na mocy wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt: II SA/Kr 1599/12 oraz wyroku NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt: II OSK 1208/13 stwierdzono nieważność w/w uchwały Rady Miasta Skawina.
Uchwałą z dnia 12 grudnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 16 stycznia 2014r., poz. 266), która weszła w życie 16 lutego 2014 r. zatwierdzony został nowy miejscowy plan, w którym dla przedmiotowej nieruchomości ustalono przeznaczenie pod tereny zabudowy mieszkaniowej i usług o symbolu: A15MNU, fragmentarycznie w terenach zieleni nieurządzonej - symbol ZR oraz fragmentarycznie w terenach dróg publicznych (ulica) zbiorcza o symbolu KDZ.
Stosowanie do § 52 uchwały Rady Miasta w Skawinie z dnia 12 grudnia 2013 r., wysokość stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu wynosi 30%.
Jak uznał organ I instancji wszelkie przesłanki do naliczenia opłaty zostały spełnione. W treści decyzji organ dokonał oceny operatu szacunkowego i wywiódł, iż w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały wszelkie przesłanki konieczne za przyjęciem, iż jest możliwym ustalenie opłaty planistycznej, będącej wynikiem wzrostu wartości nieruchomości powstałej w wyniku wejścia w życie planu miejscowego. W ocenie organu sporządzone opracowanie nie posiada wad mogących je dyskwalifikować. Ponadto operat uwzględnia uwagi i zarzuty Stron składane na etapie prowadzonego postępowania i może zostać przyjęty jako dowód w sprawie wzrostu wartości nieruchomości związany z wejściem w życie mpzp.
Odwołanie od decyzji odwołanie złożyli pani M. R. i pan A. R..
Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 25 listopada 2022 roku, znak: SKO.ZP/415/395/2022 utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 19 lipca 2022 r.
W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaszły podstawy do ustalenia opłaty. Zaznaczono, że materialnoprawną podstawą pobierania tzw. renty planistycznej jest w stanie faktycznym niniejszej sprawy przywołany w podstawie prawnej omawianej decyzji art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wedle normy ujętej przywołanym przepisem, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy, jej wysokość nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] została zbyta w okresie pięciu lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego potwierdzeniem jest znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny umowy sprzedaży z dnia 10 kwietnia 2014 r., Rep. A Nr [...] sporządzony przez notariusza Panią A. O.. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte dnia 23 kwietnia 2014 r., tym samym ustawowe terminy do wydania decyzji o ustaleniu opłaty planistycznej zostały zachowane. Zgodnie zaś z § 52 uchwały Rady Miejskiej w Skawinie zatwierdzającej aktualnie obowiązujący miejscowy plan wysokość stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu wynosi 30%.
Odnosząc się natomiast do ustalenia wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Kolegium wskazuje, że w tym celu powinien zostać sporządzony przez uprawnioną osobę operat szacunkowy.
Organ wskazał, że rzeczoznawca majątkowy K. B. sporządziła w kwietniu 2022 r. operat szacunkowy, określający wartość rynkową prawa własności części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,3997 ha.
W ocenie Kolegium przeprowadzona wycena wartości nieruchomości jest prawidłowa i wykazała wzrost tej wartości, co uzasadniło ustalenie opłaty planistycznej. Organ wskazał, że przesłanki niezbędne dla ustalenia renty planistycznej, tj. określenie w planie miejscowym stawki procentowej wzrostu wartości nieruchomości, stanowiącej podstawę do ustalenia wysokości renty planistycznej oraz zbycie nieruchomości przez dotychczasowego właściciela albo użytkownika wieczystego przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie uchwalonego planu miejscowego, wystąpiły już w momencie wszczęcia postępowania. Natomiast ustalenie, czy wystąpiła trzecia przesłanka, tj. wzrost wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia planu miejscowego wymagało uzyskania - w toku postępowania - dowodu w postaci opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego w formie operatu szacunkowego. Wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości w następstwie uchwalenia miejscowego planu ustalono - jak już wyżej była o tym mowa - na podstawie dowodu w postaci opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego w formie operatu szacunkowego, który w sposób prawidłowy wykazuje wzrost wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie zaistniały zatem wszystkie trzy przesłanki niezbędne dla ustalenia renty planistycznej.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli M. R. i A. R. reprezentowani przez pełnomocnika adwokata A. D., podnosząc zarzuty naruszenia:
- art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") w związku z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, skutkującą uznaniem w oparciu o wadliwie sporządzony operat, że w sprawie zostały spełnione bezwzględne przesłanki pozytywne skutkujące obowiązkiem ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "opłata planistyczna"), o których mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p.;
- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, przejawiające się:
• brakiem wyjaśnienia istotnych sprzeczności w treści operatu rzeczoznawcy K. B. w zakresie doboru nieruchomości porównawczych,
• brakiem jakichkolwiek objaśnień do przeprowadzonych działań matematycznych,
• wyliczeniem wartości skorygowanej 1 m2 nieruchomości porównawczych przy zastosowaniu błędnych danych, w szczególności niewłaściwej rozpiętości atrybutów w zakresie powierzchni, w efekcie czego udział kwotowy na jednostkę atrybutu został zawyżony dwukrotnie, bowiem do dalszych obliczeń przyjęto wartość 5,05 zamiast 2,53,
• wyliczeniem oszacowanej wartości nieruchomości gruntowej przy zastosowaniu metody obliczenia średniej arytmetycznej z wartości skorygowanej I nr nieruchomości porównawczych, zamiast metody średniej ważonej, wskazanej w wypadkach zróżnicowanej wiarygodności wyników, co wynika wprost z nakazu zawartego w zbiorze Powszechnych Krajowych Zasad Wyceny, Nota Interpretacyjna - Zastosowanie podejścia porównawczego w wycenie nieruchomości, Tytuł 4. Metoda porównywania parami, punkt 4.2.10 (dalej: "Zasady wyceny’’),
- art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów;
- art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego, całościowego przeanalizowania sprawy i poddania weryfikacji stanowiska organu 1 instancji, w szczególności w kontekście argumentów wskazanych w odwołaniu;
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie pozornego uzasadnienia decyzji, które de facto nie odnosi się do zarzutów odwołania albo odnosi się do nich pobieżnie;
- art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "o.p.") w związku z art. 60 pkt 7 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: "u.f.p.") poprzez ich niezastosowanie, mimo że doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej opłatę planistyczną.
Ze względu na powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zbyciem udziału we własności nieruchomości zlokalizowanej w granicach nowo uchwalonego planu w czasie nie przekraczającym 5 lat od jego uchwalenia.
Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 503 ze zm.) – dalej jako "uPlan", jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.
W myśl art. 37 ust. 1 uPlan wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem.
Ponadto stosownie do art. 37 ust. 3 uPlan roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące, przy czym w myśl art. 37 ust. 4 uPlan przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4.
Z powyższych regulacji, wynika że dla ustalenia opłaty planistycznej niezbędne jest wykazanie, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało wzrost wartości nieruchomości, która następnie została zbyta w okresie 5 lat od dnia uchwalenia tego planu. Musi zatem istnieć związek przyczynowy między uchwaleniem (zmianą) planu miejscowego, a wzrostem wartości nieruchomości objętej tym planem (por. np. uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 20 czerwca 2007 roku, sygn. II OSK 919/06).
Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] została zbyta w okresie pięciu lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 10 kwietnia 2014 r. (Rep. A Nr [...] not. w K. A. O.). Postępowanie w sprawie zostało wszczęte dnia 23 kwietnia 2014 r., natomiast zaskarżona decyzja Kolegium została wydana w dniu 25 listopada 2022 roku.
W świetle tych faktów należy odnieść się w pierwszej kolejności do podniesionego zarzutu naruszenia art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2021, poz. 1540 ze zm., dalej: "OrdPod") w związku z art. 60 pkt 7) i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1634 ze zm., dalej: "u.f.p.") poprzez ich niezastosowanie, mimo że doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej opłatę planistyczną.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu do wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2016 roku, sygn. II OSK 1928/14, w którym wskazano, że renta planistyczna z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. nie jest podatkiem i wobec tego nie mają do niej zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej (por. też uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 520/04, NSA z dnia 26 września 2009 r., II OSK 438/08, NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 606/11, NSA z dnia 4 grudnia 2015 r., II OSK 880/14 - II OSK 882/14).
Jak wskazuje się w orzecznictwie podatkiem jest - jak stanowi art. 6 OrdPod - publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. Z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika, aby zamiarem ustawodawcy było nadanie rencie planistycznej statusu podatku i nie ma podstaw, aby ten fakt domniemywać i w konsekwencji do renty planistycznej stosować przepisy Ordynacji podatkowej. O tym bowiem, czy przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie przy wydawaniu określonych decyzji stanowić powinna wprost ustawa. Nie można natomiast domniemywać nadania określonemu świadczeniu statusu podatku.
Ponadto tzw. renta planistyczna nie ma też wymaganej przez art. 6 OrdPod cechy nieodpłatności. Obowiązek zapłaty renty planistycznej nie wynika zatem z obowiązku podatkowego, a tym samym nie stanowi zobowiązania podatkowego. Skoro zaś opłata ta nie stanowi zobowiązania podatkowego, to nie znajdują do niej zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej.
Wprawdzie przepisy Ordynacji podatkowej odnoszą się również do niepodatkowych należnościach budżetowych (niebędących podatkami i opłatami należności stanowiących dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikających ze stosunków publicznoprawnych), to jednak dotyczy to tylko tych należności budżetowych, które są konkretnie wskazane w przepisach szczegółowych (por. C. Kosikowski (w:) C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2002, wyd. II., komentarz do art. 2 i art. 3). Niezależnie art. 2 § 1 pkt 1 OrdPod jednoznacznie stanowi, iż przepisy tej ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu Państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe.
W świetle powyższego nie ma podstaw do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej o przedawnieniu zobowiązań podatkowych do opłaty planistycznej.
Nie ma również podstaw na do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do opłaty planistycznej na podstawie odesłania z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych:
Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052 oraz z 2022 r. poz. 1301) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.).
Natomiast stosownie do art. 60 ustawy o finansach publicznych
Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych:
1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie;
2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego;
3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych;
4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych;
5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych;
6) należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności;
6a) należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe;
7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw;
8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa.
Wskazane przepisy u.f.p. przewidują w odniesieniu do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnych odesłanie do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie postępowania oraz do przepisów działu III OrdPod regulujących instytucje prawa materialnego.
Do spraw dotyczących środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych stosuje się odpowiednio przepisy działu III OrdPod. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych "odpowiednie stosowanie" oznacza stosowanie tych przepisów z pewnymi modyfikacjami. W tym przypadku "odpowiedni" należy odczytywać jako: przydatny, właściwy, nadający się, należyty 1092 . W związku z uregulowaniem w ustawie o finansach publicznych problematyki ulg w zapłacie należności (art. 64 u.f.p.), instytucji potrącenia (art. 65 u.f.p.), odwołania do zasad odpowiedzialności solidarnej w Kodeksie cywilnym (art. 65 u.f.p.), przedawnienia wybranych należności (art. 66a u.f.p.) w pozostałym zakresie odpowiednie (tzn. z uwzględnieniem specyfiki niepodatkowych należności budżetowych) zastosowanie znajdą regulacje prawa materialnego przewidziane w dziale III OrdPod (tak: P. M. kom. do art. 67 teza 4 [w:] pod red. Z. O., Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, LEX.el)
Kwestię przedawnienia roszczeń związanych z wzrostem wartości nieruchomości reguluje w sposób wyczerpujący art. 37 ust. 4 uPlan. W związku z czym nie można jednocześnie stosować art. 68 § 1 OrdPod wywodząc to z brzmienia art. 60 i 67 ustawy o finansach publicznych. Przy czym jak wskazano powyżej przepisy OrdPod maja zastosowanie "odpowiednie". Jeśli zatem przepisy uPlan w sposób wyczerpujący regulują kwestię przedawnienia roszczeń związanych z wzrostem wartości nieruchomości, to nie ma podstaw do stosowania przepisów OrdPod.
W kontekście podniesionego zarzutu trzeba także wskazać, że art. 37 ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 36 ust. 4 uPlan określa tylko termin dla wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie tej opłaty, nie zawiera żadnych regulacji odnośnie terminu do wydania decyzji w sprawie, wobec czego termin ten nie ma znaczenia dla możliwości ustalenia tej opłaty (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 27 września 2016 roku, sygn. II OSK 3161/14).
Ze względu na powyższe podniesiony zarzut naruszenia art. 68 § 1 OrdPod w zw. z art. 60 pkt 7) i art. 67 u.f.p. jest bezzasadny.
Jak wskazano powyżej dla ustalenia opłaty planistycznej niezbędne jest wykazanie, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało wzrost wartości nieruchomości, która następnie została zbyta w okresie 5 lat od dnia uchwalenia tego planu. Musi zatem istnieć związek przyczynowy między uchwaleniem (zmianą) planu miejscowego, a wzrostem wartości nieruchomości objętej tym planem.
Ustalenie wzrostu wartości nieruchomości jest elementem stanu faktycznego niezbędnym przy ustalaniu opłaty planistycznej. Okoliczność tę organ ustala za pomocą operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego.
Zasady szacowania wartości nieruchomości a także określenie podmiotów uprawnionych do określania tych wartości zawierają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n." (art. 149-159).
Operat szacunkowy winien spełniać przy tym wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.) – dalej jako "rozpWyc".
Operat szacunkowy jest dowodem w sprawie i co do zasady, podlega ocenie organu stosownie do art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.". Tym niemniej ocena operatu szacunkowego dokonywana jest w ograniczonym zakresie i może dotyczyć jedynie kwestii formalnych. Organ powinien zatem zweryfikować, czy operat wypełnia standardy określone powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i czy nie zawiera błędów logicznych. Zakwestionowanie operatu szacunkowego jest dopuszczalne, ale wyłącznie w oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. Ocena mocy i wartości dowodowej operatu szacunkowego, dokonywana przez organ administracyjny nie może wkraczać w zakres objęty tzw. wiedzą specjalistyczną biegłego (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. I OSK 2269/16, z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. I OSK 2023/17, z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 3367/18, z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 557/19, z dnia 18 maja 2020 r., sygn. I OSK 384/19).
Wiedza specjalistyczna biegłego, która nie podlega już kontroli organu jak i sądu obejmuje w szczególności wybór sposobu określania wartości nieruchomości i przyjęcie określonego podejścia do wyceny (art. 154 ust. 1 u.g.n.). W tym zakresie ewentualnej oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ust. 1 u.g.n.).
Organ jak i sąd, nie posiadając odpowiedniej wiedzy fachowej na temat szacowania wartości nieruchomości, nie może dokonywać rozważań dotyczących prawidłowości wybranego podejścia i metody, ustaleń dotyczących wag cech różnicujących wartość działek, czy wyboru cech różnicujących wartość nieruchomości (uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2022 roku, sygn. I OSK 2028/19).
Dotyczy to również przeprowadzonych analiz rynkowych przez rzeczoznawcę. Skarżący podnoszą zarzuty w zakresie nieprawidłowości przeprowadzonych analiz rynkowych. Odnosząc się do podniesionej przez nich argumentacji należy wskazać, że wbrew ich twierdzeniom rzeczoznawca nie zawarła w swoim operacie stanowiska, zgodnie z którym "nie istniał trend zwyżkowy na rynku nieruchomości w okresie od stycznia 2011 roku do stycznia 2016 roku". Rzeczoznawca nie zawarła w swoim operacie takiego stanowiska przede wszystkim z tego powodu, że operat nie obejmuje takiego zakresu czasowego. Nie dotyczy go również, wskazywana wprost w skardze, tabela na str. 16 operatu. Skarżący opierając się na sprawozdaniach Instytutu Analiz – Monitora Rynku Nieruchomości zatytułowanych Analiza nieruchomości gruntowych na terenie powiatu krakowskiego w latach 2011 – 2014, wskazują, że po spadkach w okresie 2011 – 2014, w roku 2015 i 2016 nastąpił wzrost cen. Jednakże – wbrew stanowisku Skarżących – powyższe jest zgodne z treścią operatu. Z przedstawionej w operacie zmiany cen w funkcji czasu w okresie grudzień 2011 – czerwiec 2014 wynika, tak jak wskazują Skarżący, trend spadkowy w tym okresie.
Analogicznie należy ocenić zarzuty zawarte w skardze, z których wynika, że w operacie pominięto jeden z najważniejszych parametrów, który determinuje ceną, to jest powierzchnię. Również ten zarzut jest niezrozumiały, albowiem jak wynika z treści operatu powierzchnia została zakwalifikowana jako jeden z cenotwórczych parametrów – w zakresie wartości nieruchomości po uchwaleniu planu miejscowego (por. np. k. 861, 862 a.a.). W odniesieniu natomiast do oszacowania wartości nieruchomości według faktycznego sposobu użytkowania przed uchwaleniem planu miejscowego, rzeczoznawca wskazała, że "w przypadku terenów zieleni o pow. przekraczającej 0,2000 ha, wpływ wielkości nieruchomości na cenę jednostkową pozostaje na nieistotnym dla szacowanej wartości poziomie" (k. 868 a.a.). Z tego wynika, że rzeczoznawca nie pominęła tego parametru, lecz dokonała oceny jego istotności w określonych warunkach. Uznając jego znikomą wartość rzeczoznawca przyjęła, że bezzasadne było tworzenie dodatkowego parametru, którego znaczenie dla wyceny jest pomijalne.
Stosownie do art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.
W niniejszej sprawie rzeczoznawca majątkowy zastosował metodę porównywania parami, mieszczącą się w podejściu porównawczym (str. 28 operatu).
Wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich (art. 152 ust. 2 u.g.n.).
Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu.
Przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen (§ 4 ust. 1 rozpWyc).
Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej (art. 153 ust. 1 u.g.n.).
Stosownie § 4 ust. 3 rozpWyc, przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości.
Przez nieruchomości podobne, stosownie do art. 4 pkt. 16 u.g.n. należy rozumieć nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość.
Rzeczoznawca w operacie dokonał opisu wycenianej nieruchomości w trzech stanach, to jest:
(1) po uchwaleniu miejscowego planu (uchwała nr XIIN/456/13 Rady Miejskiej w Skawinie w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina w jego granicach administracyjnych)
(2) przed uchwaleniem tego planu – faktyczny sposób użytkowania
(3) przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 toku.
Przykładowo w zakresie opisu nieruchomości, nie są uzasadnione twierdzenia Skarżących, że "położenie nieruchomości pierwotnej w terenie uzbrojonym w podstaw – sieci infrastruktury technicznej, o czym wspomina rzeczoznawca na str. 8 operatu, nie jest tożsame z uzbrojeniem wycenianej nieruchomości w podstawowe sieci infrastruktury technicznej. Godzi się podnieść, że w chwili jej zbycia przez Stronę skarżącą nie posiadała ona przyłączenia do sieci wodociągowej oraz sieci kanalizacji sanitarnej".
Skarżący utożsamiają, nieprawidłowo sieć infrastruktury technicznej, z przyłączem. Trzeba wskazać, że to są różne kategorie. O ile sieć stanowi obiekt budowlany (obiekt liniowy), o tyle przyłącz stanowi urządzenie budowlane (por. art. 3 pkt. 3a) i pkt. 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane). W operacie natomiast jednoznacznie wskazano, że "Nieruchomość jest położona jest terenie uzbrojonym w sieci infrastruktury technicznej", co jednak nie stanowi przyłącza.
W operacie scharakteryzowano stan faktyczny i prawny dla każdego z tych okresów, jak i przedstawiono charakterystykę rynku nieruchomości.
Ponadto stosownie do przyjętej metody porównywania parami, zestawiono informacje o sprzedanych nieruchomości. W przypadku nieruchomości porównywalnych określono m.in. ich powierzchnię, przeznaczenie (względnie wskazanie, że teren nie jest objęty planem miejscowym – w przypadku oszacowania według faktycznego sposobu korzystania z nieruchomości przed uchwaleniem planu miejscowego), kształt czy lokalizację (por. k. 866, 868, 870, 871 a.a.). Przykładowo wszystkie nieruchomości porównywane według przeznaczenia po uchwaleniu zmiany miejscowego planu przeznaczone są pod tereny zabudowy mieszkaniowej (przy czym jedna z nich w 11% ma przeznaczenie pod tereny zieleni nieurządzonej) i znajdują się ponadto w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Analogiczne opisy dotyczą również nieruchomości wycenianych dla pozostałych stanów. Ponadto opisano ogólnie również cechy rynkowe i każdej z nich przypisano ocenę. Charakterystyka nieruchomości porównywanych jest na tyle precyzyjna, że pozwala na uznanie, że w istocie nieruchomości są podobne.
W ocenie Sądu operat jest spójny. Rzeczoznawca przedstawiła analizę rynku jak i zarówno opis nieruchomości wycenianej jak i porównywanych w zestawieniu dla każdego z trzech interesujących z punktu widzenia przedmiotowej wyceny okresów. Operat spełnia wymagania wynikające z zapisów rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Poniesione natomiast w skardze zarzuty te stanowią w istocie polemikę z treścią opinii i dotyczą elementów, które nie podlegają już kontroli Sądu czy organu.
Przykładowo Skarżący wskazują, że tabela ze strony 31 operatu jest obarczona błędem a ponadto podnoszą zarzut, braku "objaśnień działań arytmetycznych, zwłaszcza w kontekście ewidentnego błędu rachunkowo – logicznego" co ma stanowić o wadliwości operatu. O wadliwości ma świadczyć również brak legend do tabel.
Stanowisko Skarżących jest jednak nieprawidłowe.
Odnosząc się do podniesionych przez Skarżących argumentów dotyczących "prostego do zindywidualizowania błędu", należy wskazać, że Skarżący opacznie odczytują zapisy tabeli. Faktycznie jest tak, że rozpiętość atrybutów dotyczy – co jednoznacznie wynika z treści tabeli – bazy (por. kolumna oznaczona jako: "Rozpiętość atrybutów w bazie"). Bazę natomiast stanowią nieruchomości podobne do wycenianej. Prawidłowe odczytanie tabeli na stronie 31 operatu wymaga zestawienia jej z treścią tabeli 8 ze str. 30 operatu. Odnosząc się wyłącznie do powołanego przez Skarżących przykładu powierzchni, należy wskazać, że jak wynika z charakterystyki nieruchomości podobnych (por. tabela 8 Zestawienie informacji o nieruchomościach niezbędnych do wyceny; k. 860) rozpiętość atrybutu powierzchnia dla nieruchomości bazowych (niezbędnych do wyceny; podobnych) wynosi 1. Przyjęte są bowiem tylko dwie wartości: "dobra (2)" oraz "korzystna (1)". Rozpiętość przy dwóch atrybutach wynosi 1. W przypadku natomiast nieruchomości wycenianej rzeczoznawca przyjęła wartość "przeciętna (3)". Ta kwestia została zresztą wyjaśniona przez rzeczoznawcę w samym operacie (por. k. 870 a.a.). To nie oznacza jednak – wbrew twierdzeniom Skarżących – że dochodzi w ten sposób do zwiększenia rozpiętości atrybutu "Powierzchnia" dla nieruchomości bazowych, bowiem ta rozpiętość pozostaje na niezmienionym poziomie i wynosi 1. Wartość "Przeciętna (3)" jest bowiem ekstrapolowana tylko w stosunku do nieruchomości wycenianej, a nie do nieruchomości bazowej. Skoro rozpiętość w bazie wynosi 1, to udział kwotowy na jednostkę atrybutu wynosi 5,05 – tak jak w tabeli nr 9, a nie – jak twierdzą Skarżący 2,53. W związku z tym nie można mówić o żadnym błędzie. Stanowisko Skarżących jest zatem wadliwe i wynika z nieprawidłowego odczytania treści operatu, a w szczególności treści tabeli nr 8 i 9 (k. 862 i 861 a.a.). Ten sam błąd powielają Skarżących w zakresie dotyczącym przedstawianych wyliczeń.
Nietrafne są także zarzuty Skarżących, z których wynika jakoby nieruchomości przyjęte do porównania były czternastokrotnie i osiemnastokrotnie mniejsze od działki wycenianej.
Trzeba przypomnieć, że ta kwestia była już przedmiotem rozstrzygnięć we wcześniejszych decyzjach.
Wadliwe przede wszystkim jest stanowisko Skarżących, z którego wynika, że nieruchomość wyceniana ma pow. 48 040 m2. Taką powierzchnię miała nieruchomość składająca się łącznie z trzech działek to jest nr [...], [...] i [...]. Tymczasem przedmiotem wyceny jest nieruchomość składające się z działki nr [...] o pow. 3 997 m2. Natomiast powierzchnie nieruchomości przyjętych do porównania wynoszą:
w stanie planistycznym po dniu 16 lutego 2014 r.: 5 483 m2, 4 365m2, 3 256m2.
w środkowym okresie, pomiędzy dniem 1 stycznia 1995 r. a dniem 16 lutego 2014 roku porównywano działki o pow. 6 141 m2, 5 790 m2 oraz 4 230 m2.
w trzecim ze stanów działki o powierzchniach 2 682 m2, 13 900 m2 i 12 200 m2.
Wskazane działki nie są zatem czternastokrotnie i osiemnastokrotnie mniejsze od działki wycenianej. Tym samym bezzasadne są również i dalsze argumenty Skarżących o wynikających wadliwościach operatu wynikających z tak dużych różnic w powierzchni nieruchomości.
Nie jest trafne stanowisko Skarżących o wewnętrznej sprzeczności operatu. W skardze podniesiono, że "na str. 20 rzeczoznawca dokonując rozważań dotyczących nieruchomości przeznaczonych na cele rolnicze, twierdzi, iż zauważalna jest zależność jednostkowej ceny transakcyjnej od powierzchni nieruchomości. Ponadto na stronie 26 podaje, iż na podstawie przeprowadzanych analiz rynku, jak też preferencji potencjalnych nabywców ustalono, iż istotny wpływ na kształtowanie wartości nieruchomości ma m.in. powierzchnia. W tym stanie rzeczy całkowicie niezrozumiała jest konstatacja operatu, również zawarta na str. 26, iż dla analizowanej próbki nieruchomości atrybut powierzchnia pozostaje bez istotnego wpływu na szacowaną wartość"
Wbrew jednak twierdzeniom Skarżących jak wynika z operatu atrybut "powierzchnia" pozostaje bez istotnego wpływu na szacowaną wartość, jeśli chodzi o wybrane do porównania nieruchomości. Każda z nich bowiem ma bardzo zbliżoną cenę za m2. O ile zatem ogólnie powierzchnia ma wpływ na wartość nieruchomości, to w przypadku wybranej przez rzeczoznawcę próbki ten atrybut nie miał istotnego wpływu. Ta kwestia również została omówiona przez rzeczoznawcę.
Nie mogą odnieść zamierzonego skutku są również zarzuty wskazujące na naruszenie przez biegłego standardów zawodowych przy sporządzaniu wyceny, w tym m.in. poprzez niezastosowanie średniej ważonej. Te argumenty i szczegółowa analiza w tym zakresie wykracza poza granice kontroli Sądu. Zwrócić należy uwagę, że Skarżący w toku postępowania administracyjnego, również negując powyższe okoliczności nie przedstawili innej opinii biegłego, jak i też nie złożyli wniosku o dokonanie oceny prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych stosownie do treści art. 157 ust. 1 u.g.n., co pozwoliłoby na zweryfikowanie zachowania przez rzeczoznawcę standardów zawodowych przy sporządzaniu wyceny.
Ponadto wbrew sugestiom Skarżących rzeczoznawca nie obowiązku przedstawiania w operacie szczegółowych obliczeń oraz objaśniania każdego z nich z tych obliczeń.
Skarżący podnoszą także zarzut, że próba nieruchomości podobnych jest uboga ilościowo, ponieważ z około 50 nieruchomości będących w badanym okresie przedmiotem sprzedaży zostały wyselekcjonowane jedynie 3. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że wybór nieruchomości podobnych zarówno co do ilości nieruchomości do porównania jaki wybór konkretnych nieruchomości należy do rzeczoznawcy i ta materia również jest poza kontrolą Sądu.
Nie są również uzasadnione zarzuty 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 10 K.p.a.:
§ 1. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
§ 2. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną.
§ 3. Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1.
Jak wskazuje się w orzecznictwie zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zostanie wykazane, że to uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych.
Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zostanie wykazane, że to uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych (por.m.in. postanowienie NSA z 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, LEX nr 1145527; wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSA WSA 2006/6, poz. 157).
Co prawda Skarżący wskazują, że gdyby przedstawiła organowi II instancji argumenty i wyliczenia, które zawarła w skardze, to mogłoby to skutkować wydaniem decyzji o innej treści, jednakże lektura złożonego przez Skarżących odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 19 lipca 2022 roku temu przeczy. Już bowiem w tym piśmie Skarżący podnieśli liczne argumenty, które w zasadniczej części powtórzone zostały w skardze. Organ II instancji zapoznał się zatem z nimi i wziął je pod uwagę wydając zaskarżoną decyzję.
Ze skargi złożonej do Sądu nie wynika też, jakie istotne czynności Skarżący mogliby jeszcze podjąć w ramach przysługującego mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu, których został pozbawiony z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., a które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Uzasadnienie faktyczne stanowi rodzaj sprawozdania z przeprowadzonych czynności postępowania wyjaśniającego, a także zawiera opis jego wyników w ramach podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Przepis nakłada w tym zakresie na organ konkretne obowiązki, wymagając wskazania w tej części uzasadnienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, które stanowiły podstawę tych ustaleń, a także wyjaśnienia przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (zob. uzasadnienie do wyroku NSA z 4.12.2020 r., sygn. I OSK 3323/19). Uzasadnienie prawne sprowadza się natomiast do wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia jednak powyższe wymagania. Ponadto wbrew jednak twierdzeniom Skarżących uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do podniesionych zarzutów i nie jest do odniesienie się pozorne. Kolegium wskazało wszystkie istotne elementy, które determinowały treść wydanej decyzji i je kolejności omówiło. Odniosło się zarówno do podnoszonych zarzutów związanych z wybranym podejściem i metodą szacowania nieruchomości, analizą rynku, czy również co do przyjętych atrybutów dla oszacowania wartości nieruchomości. Okoliczność jednak, że w ocenie Skarżących stanowisko przyjęte przez organ jest wadliwe nie przesądza o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a.
Nie jest także uprawniony zarzut naruszenia art. 15 K.p.a., zgodne z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wbrew stanowisku Skarżących organ odwoławczy rozpoznał sprawę na skutek wniesionego odwołania i całościowo przeanalizował wszystkie istotne okoliczności, co znalazło wyraz w uzasadnieniu do wydanej decyzji.
Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.