II SA/Kr 216/05

II SA/Kr 216/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /przewodniczący/
Mariusz Kotulski
Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 399/06 - Wyrok NSA z 2006-07-27
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski AWSA Wojciech Jakimowicz / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi "G." Spółka z o. o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2004 r. Nr [...] w części dotyczącej § 116 w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej I. stwierdza nieważność § 116 zaskarżonej uchwały ; II. zasądza od Rady Miasta Krakowa na rzecz "G." Spółka z o. o. z siedzibą w K. kwotę 555 / pięćset pięćdziesiąt pięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r., Nr CXIV/1025/98 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej Krakowie.
Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 14 czerwca 2002 r. do dnia 12 lipca 2002 r.
W ustawowym terminie zarzut do w/w projektu wniosła "G." Spółka z o.o. z siedzibą w K. właścicielka działki nr [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w Krakowie podnosząc, iż projekt planu zawiera granicę obszaru objętego planem przebiegającą ukosem przez teren powyższej nieruchomości dzieląc ją na dwie części nie nadające się do odrębnego zagospodarowania.
Podniesiono także, że granice planu obszarów zwolnionych z rezerwy pod potrzeby Trasy Zwierzynieckiej, nie pokrywają się z granicą sąsiadującego obszaru, objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" na Woli Justowskiej w Krakowie. Wschodnia granica obszaru, objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" przebiega na terenie przedmiotowej nieruchomości ukośnie w stosunku do zachodniej granicy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod potrzeby Trasy Zwierzynieckiej. Granice te przebiegają w odległości ok. 5m od siebie, w rejonie południowej granicy nieruchomości i w odległości ok. 15m od siebie w rejonie północnej granicy nieruchomości. Takie usytuowanie granic planów powoduje, że w przypadku ich uchwalenia, na terenie przedmiotowej nieruchomości obowiązywać będą trzy różne -plany miejscowe zagospodarowania przestrzennego. W części wschodniej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod potrzeby Trasy Zwierzynieckiej, w części środkowej Miejscowy Plan Ogólny zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa i w części zachodniej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" na Woli Justowskiej w Krakowie.
Dodatkowo niedostosowanie granic obszaru objętego planem do granic własności nieruchomości i ustalenie przebiegu tych granic środkiem nieruchomości powoduje, że przy uchwaleniu jednego z planów i nie uchwaleniu planu sąsiedniego obszaru, na jednej nieruchomości obowiązywać będą dwa rodzaje ustaleń. W jednej części nieruchomości obowiązywać będą nowe ustalenia, a w drugiej części nieruchomości, ustalenia planu dotychczas obowiązującego.
Ponadto wskazano, że obszar objęty planem zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod potrzeby Trasy Zwierzynieckiej jest zbyt duży w stosunku do obszaru jaki będzie - zajmować sam obszar trasy.
Przeprowadzając granice poszczególnych obszarów planu niezgodnie z granicami własności nie uwzględniono walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności naruszając tym samym przepis art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Złożono również zarzut odnośnie do przyjętych ustaleń określających przeznaczenie podstawowe terenów obejmujących obszar 11 M4, w którym znajdują się m.in. działki nr [...] i nr [...]. Podniesiono, że w projekcie ustaleń planu w § 12 ust. 4 pkt 1 dla terenów oznaczonych jako 11 M4 przyjęto jako przeznaczenie podstawowe budownictwo jednorodzinne wraz z urządzeniami towarzyszącymi w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej. W projekcie ustaleń planu w § 12 ust. 4 pkt 1 określono warunki zagospodarowania tych terenów: przyjęto współczynnik trwałego zainwestowania działek nie przekraczający 30% powierzchni, dla zabudowy wolnastojącej w obszarze opracowania określono powierzchnię nowych działek uzyskanych z przeprowadzonych podziałów geodezyjnych w wielkości od 800 do 1500 m2, określono minimalną szerokość działek 18 dla zabudowy wolnostojącej 14 m dla zabudowy bliźniaczej, określono wymagania, by gabaryty i forma budynków nowowprowadzanych spełniały warunki: wysokości maksymalnej od poziomu terenu do najwyższego gzymsu 7m i do kalenicy 11 m, dachy spadziste o kącie nachylenia 45° z tolerancją 15° o nadwieszonych okapach kryte dachówką lub innymi materiałami dachówkopodobnymi.
Składająca zarzut Spółka podnosi, że w dotychczas obowiązujących ustaleniach planu dla przedmiotowej nieruchomości zarówno przeznaczenie podstawowe obszaru, jak i warunki jego zagospodarowania pozwalają na jej korzystniejsze zagospodarowanie. Przeznaczenie podstawowe pozwala na realizowanie zarówno budownictwa jednorodzinnego jak i wielorodzinnego. Dopuszczalne gabaryty pozwalają na zabudowę o wysokości do 13m w kalenicy i do, 8m do najwyższego gzymsu. Powierzchnia zabudowy na działce dopuszczona jest do 50 % powierzchni działki. Nie istnieją ograniczenia odnośnie formy dachów. W decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu, jaki Spółka już otrzymała, ustalono dla zamierzenia realizowanego obecnie na przedmiotowej nieruchomości, obowiązujące dotychczas przeznaczenie i warunki zabudowy.
Podniesiono wreszcie, że zgodnie z przepisem art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod potrzeby Trasy Zwierzynieckiej, pod pozorem zwolnienia obszarów z rezerwy pod trasę wprowadzają ustalenia ograniczające sposób wykonywania prawa własności określony w tym przepisie, a także w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny.
Rada Miasta Krakowa w § 116 uchwały z dnia 7 października 2004 r., Nr [...] odrzuciła powyższe zarzuty. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".
W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez G. Spółkę z o.o. z siedzibą w K. został szczegółowo zbadany przez Zarząd Miasta Krakowa w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia, wnioski zgłoszone do planu, opinie i uzgodnienia dotyczące projektu planu, zgłoszone zarzuty i protesty, informacja o zbadaniu spójności rozwiązań projektu z polityką przestrzenną Miasta określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa), dowodowe materiały merytoryczne (materiały analityczne stanu istniejącego i występujących uwarunkowań, koncepcja planu, projekt planu oraz prognoza wpływu ustaleń planu na środowisko, ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa zatwierdzonego Uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r., obowiązującego do dnia stycznia 2003 r.) oraz obowiązujące przepisy szczególne mające wpływ na przyjęte rozwiązania.
Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w oparciu o Uchwałę Nr CXIV/1025/98 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r. określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta. Zarzuty nieuwzględnione i częściowo uwzględnione zostały przedłożone Radzie Miasta a wśród nich zarzut "G." Spółki z o.o. z siedzibą w K. Zarząd Miasta działając w ramach kompetencji przyznanej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym rozpatrzył zarzut i postanowił o jego częściowym uwzględnieniu, i stosownie do ustawowych wymogów w części nieuwzględnionej skierował go do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa.
Część zarzutu dotycząca ujednolicenia (precyzyjnego wrysowania w obu planach) wspólnej granicy między planami "Trasa Zwierzyniecka" i "Strzelnica" została uwzględniona przez Zarząd Miasta Krakowa.
Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść nieuwzględnionej części zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że:
- projekt planu określa lokalizację działek nr [...]-[...] obręb [...] w obszarze przeznaczonym na budownictwo mieszkaniowe o intensywności zabudowy do 0,4 oznaczone symbolem 11 M4. Większa część w/w działek znajduje się poza granicami planu,
- w obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa zatwierdzonym Uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r., przedmiotowy teren położony był w obszarze mieszkaniowym o intensywności zabudowy do 0,4 (M4),
- biorąc pod uwagę treść zarzutu dotyczącą ujęcia całego obszaru w jednym planie stwierdzono brak możliwości jej uwzględnienia ze względów formalnych - plan opracowuje się w granicach ustalonych przez Radę Miasta Krakowa w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kwestionowanie rozstrzygnięć Rady Miasta w przedmiotowej sprawie nie może skutkować uwzględnieniem zarzutów składanych do planu. Konsekwencją prawną ich uwzględnienia byłaby bowiem konieczność zmiany uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXIV/1025/98 z dnia 22 kwietnia 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej a także uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXI/155/99 z dnia 26 maja 1999 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica oraz ponowienie obu procedur planistycznych,
- w kwestii zmiany warunków zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem 11M4, powoływany w piśmie zapis obowiązującego do dnia 1 stycznia 2003 r. planu ogólnego miasta Krakowa w zakresie zagospodarowania terenu M4 dotyczy obszaru całego miasta. Natomiast zadaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest m.in. uszczegółowienie tych ustaleń w odniesieniu do konkretnych terenów (w tym przypadku obejmujących osiedle posiadające w przeważającej części charakter zabudowy willowej). Konieczność uściślenia charakteru zabudowy znalazła potwierdzenie we wnioskach zgłoszonych do planu przez Zarząd Dzielnicy VII, grupy lokalnej społeczności a nawet pojedynczych obywateli protestujących przeciwko kontynuacji praktyki wprowadzania w obszar budownictwa jednorodzinnego i willowego intensywnych form zwartej zabudowy w tym szczególnie wielorodzinnej,
- rozpatrując zarzut w nawiązaniu do całości rozstrzygnięć planistycznych w przedmiotowym obszarze oraz możliwości wprowadzenia korekty satysfakcjonującej składającego zarzut uznano, że powyższe rozstrzygnięcie jest rozwiązaniem prawidłowym służącym zasadniczemu celowi, jakim jest zachowanie ładu przestrzennego i jest zgodne z polityką przestrzenną utrzymywaną dla tego terenu w kolejnych dokumentach planistycznych oraz w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.
Stwierdzono, ze wymienione wyżej okoliczności wpływają na brak podstaw do uwzględnienia przez Radę Miasta Krakowa zarzutu w odniesieniu do pełnych oczekiwań zgłoszonych w piśmie.
W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu nieuwzględnionej części zarzutu wniesionego przez "G." Spółkę z o.o. z siedzibą w Krakowie wskazano, że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne". Przepis ten zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. Z uwagi na opisany wcześniej stan faktyczny Rada uznała, że w rozważanym przypadku istnieją przesłanki merytoryczne przemawiające za odrzuceniem zarzutu, co wprawdzie powoduje naruszenie interesu prawnego właściciela, ale nie stwarza stanu naruszenia prawa taką decyzją. W omawianym przypadku naruszenie interesu prawnego można określić jako brak możliwości zagospodarowania nieruchomości w sposób oczekiwany przez właściciela.
Podkreślono także, iż plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Poprzez opis stanu faktycznego i prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działek wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu, chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa, mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego".
Organ planistyczny zaznaczył ponadto, że rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że uwzględnienie zarzutu wiązałoby się z naruszeniem prawa, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić.
Podniesiono wreszcie, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1), a także sprawy terenów rekreacyjnych (art. 7 ust. 1 pkt 10), zaś jednym z podstawowych sposobów realizacji tego zadania jest sporządzanie i uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki, walorów krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi. Zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z pkt 5 cyt. przepisu, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny".
Skargę na powyższą uchwałę złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "G." Spółka z o.o. z siedzibą w K. wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały podtrzymując argumentację przedstawianą w zarzutach do projektu planu i podnosząc, że jej zarzuty zostały uwzględnione jedynie częściowo, a do zarzutu, iż projekt planu zagospodarowania przestrzennego "Trasa Zwierzyniecka" obejmuje zbyt duży obszar organ planistyczny w ogóle się nie odniósł. Skarżąca wskazuje także na wadliwość uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej uchwały, które - zdaniem skarżącej - są ogólnikowe, nie wskazują motywacji, jaką kierował się organ planistyczny podejmujący rozstrzygnięcie w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, odniósł się do stanowiska strony skarżącej i wniósł o oddalenie skargi.
Podniesiono, że po uchwaleniu studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną w Studium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazać przy tym należy, na treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.
Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.
W art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero .na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem.
W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 22 kwietnia 1998 r., Nr CXIV/1025/98 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu w dniu 14 czerwca 2002 r. na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r.
W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut wykazująca prawidłowość i zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Pomimo więc argumentacji zaprezentowanej w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały i niezależnie od trafności zarzutów podnoszonych w skardze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała (§ 116) jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270).
Fakt, iż zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy Zwierzynieckiej w Krakowie z polityką przestrzenną Miasta określoną
w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r., nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem treść studium nie mogła determinować treści sporządzonego wcześniej projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Fakt ten będzie natomiast podlegał ocenie poprawności zachowania trybu postępowania planistycznego na etapie kontroli uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.