II SA/KR 212/23

II SA/Kr 212/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art.40, art. 44, art. 58 i art. 59
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Piotr Fronc AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 stycznia 2023 r. znak SKO.PW/4171/88/2022 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 12 kwietnia 2022 r., znak WS-08.6331.2.2022.WM na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne nakazał spółce W. sp. z o.o. z siedzibą w K. wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom na działce nr [...] obr. [...].
Po dwukrotnym bezskutecznym awizowaniu przesyłki zawierającej decyzję w dniach 28 kwietnia i 6 maja 2022 roku zwrócono ją nadawcy, wskutek czego uznano doręczenie za dokonane w trybie art. 44 k.p.a.
W. sp. z o.o. z siedzibą w K. wraz z odwołaniem od tej decyzji w dniu 24 czerwca 2022 roku złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 3 stycznia 2023 r. znak SKO.PW/4171/88/2022 odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - na podstawie art. 58 oraz art. 59 § 2 art. 40, art. 44, art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 poz. 2000)Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało na powołane we wniosku przyczyny uchybienia terminu - brak awizowania przesyłki zawierającej decyzję oraz zmiany organizacyjne w funkcjonowaniu placówek Poczty Polskiej (placówka przy ulicy ul. [...] w K. została zamknięta z dniem 1 maja 2022 roku).
Dalej Kolegium przytoczyło treść art. 58 § 1 k.p.a. i art. 59 § 2 k.p.a. Podkreślono, że przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy strona uprawdopodobni, że nie dopełniła obowiązkowi bez swojej winy.
Uprawdopodobnienie uchybienia terminu bez winy strony jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, a zakres uprawdopodobnienia obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego.
Na podstawie akt sprawy Kolegium ustaliło, że przesyłka listowa zawierająca przedmiotową decyzję została awizowana po raz pierwszy w dniu 28 kwietnia 2022 roku, ze wskazaniem iż jest do odbioru w placówce FUP K. [...] - przy ulicy [...]. Powtórne awizowanie miało miejsce w dniu 6 maja 2022 roku. Przesyłka nie została odebrana przez Spółkę w związku z powyższym w dniu 13 maja 2022 r. operator pocztowy podjął decyzję o zwrocie przesyłki.
Kolegium wskazało, że stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1041) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Wreszcie, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
Zatem w razie niepodjęcia przesyłki przez adresata, skutek doręczenia następuje w dniu następującym po 14-tym dniu liczonym od dnia pierwszej próby doręczenia.
Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka W. sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając mu naruszenie:
1) art. 7, 7a § 1, 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 44 § 1 - 4 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób prawidłowy materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności przez zaniechanie ustalenia prawidłowości doręczenia przesyłki przez operatora pocztowego, prawidłowości jej awizowania i tym samym zaistnienia fikcji doręczenia,
2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe i niepełne uzasadnienie postanowienia organu II instancji, zawierające wyłącznie wyciąg z przepisów k.p.a. i nieodniesienie ich do kwestii spełnienia przez skarżącą ustawowych przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w tym uprawdopodobnienia braku winy Skarżącej i podnoszonej kwestii zmiany siedziby operatora pocztowego.
Na podstawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, ze wskazaniem, iż zaistniały ustawowe przesłanki do przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że skarżąca podnosiła zarzut braku awizowania przesyłki organu I instancji, jak również okoliczność zmian organizacyjnych w funkcjonowaniu placówek Poczty Polskiej - placówka przy ul. [...] w K. została zamknięta z dniem 1 maja 2022 r. Organ II instancji stwierdził jedynie, iż doszło do dwukrotnego awizowania, a operator podjął decyzję o zwrocie przesyłki w dniu 13 maja 2022 r.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o fakcie złożenia przesyłki na określony czas w placówce pocztowej musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłką lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma ustanowione w art. 44 k.p.a. Bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. W sytuacji, gdy nie wiadomo, czy doręczyciel uczynił zadość wymogom ustanowionym w art. 44 k.p.a., doręczenia nie można uznać za dokonane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2009 roku, sygn. akt I OSK 1359/08). Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia.
Jedną z możliwości służących obaleniu domniemania doręczenia jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej, której to kwestii nie wyjaśnił organ II instancji, pomimo podnoszonego przez skarżącą zarzutu braku awizowania przesyłki, jak i zmian organizacyjnych u operatora, powodującego wadliwość doręczenia.
Zdaniem skarżącego w niniejszym przypadku organ II instancji nie wykazał, aby awizowanie przesyłki odbyło się w sposób prawidłowy, a tym samym, aby doszło do zaistnienia domniemania doręczenia przesyłki.
Dalej zaznaczono, że zarówno w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, jak i jej domniemanego awizowania, na terenie kraju obowiązywał stan epidemii i powołano się na art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255 - dalej jako: "Ustawa zmieniająca"), która weszła w życie dnia 16 grudnia 2020 r. Do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia znajdą zastosowanie postanowienia art. 58 k.p.a., ale z modyfikacjami przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy zmieniającej jako lex specialis. W niniejszym przypadku, jak wynika z uzasadnienia zaskarżanego postanowienia, organ II instancji pominął całkowicie przepisy specustawy covidowej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W piśmie procesowym z dnia 21 marca 2023 r. (data wpływu do akt sprawy: 24 marca 2023 r.) strona skarżąca przedstawiła nowe argumenty w sprawie podnosząc, że pisma adresowane do pełnomocnika powinny być wysyłane na adres spółki, a nie na jego adres prywatny, wskazany w treści pełnomocnictwa wyłącznie w celu identyfikacji tej osoby w dokumencie, którego adresatem jest sam pełnomocnik, a nie organ.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej, jako "p.p.s.a.".
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ono prawidłowe, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości: w dniu 14 lutego 2022 r. skarżąca spółka udzieliła pełnomocnictwa K. K. (k. 45 akt adm.). W dniu 4 marca 2022 r. przesłano między innymi temu pełnomocnikowi zawiadomienie o wszczęciu postępowania; przesłano na je na jego adres wskazany w pełnomocnictwie i zostało prawidłowo doręczone adresatowi (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 97 akt adm.). Następnie 29 marca 2022 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami i zapowiedział przedłożenie w terminie 7 dni do akt propozycji rozwiązania zabezpieczenia działki nr [...] przed spływem wód (notatka k. 99 akt adm.). Tego samego dnia zawiadomiono strony – stronę skarżącą na ręce pełnomocnika – o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy do dnia 15 kwietnia 2022 r., przy czym to zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi w sposób zastępczy, po dwukrotnym nieskutecznym awizowaniu (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 101 akt adm.). 31 marca 2022 r. pełnomocnik drogą elektroniczną przedłożył kolejne dokumenty w sprawie, a w dniu 12 kwietnia 2022 r. organ I instancji wydał wskazaną na wstępie decyzję. Została ona przesłana na adres pełnomocnika strony skarżącej i po dwukrotnym awizowaniu w dniach 28 kwietnia i 6 maja została w dniu 13 maja zwrócona nadawcy (k. 116 akt adm.).
W dniu 24 czerwca 2022 r. (data nadania przesyłki poleconej – koperta k. 149 akt adm.) pełnomocnik w imieniu spółki złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, z ewentualnym wnioskiem o doręczenie decyzji.
W zaskarżonym postanowieniu wniosek o przywrócenie terminu został załatwiony odmownie.
Strona skarżąca w pierwszej kolejności zarzuca, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji nie była prawidłowo awizowana, wobec czego nie nastąpił skutek doręczenia, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem:
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1).
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
Na uprawdopodobnienie okoliczności wadliwego awizowania przesyłki strona skarżąca podniosła kwestię zmian organizacyjnych w funkcjonowaniu placówek Poczty Polskiej - z dniem 1 maja 2022 r. placówka pocztowa przy ul. [...] w K. została zlikwidowana.
Odpowiadając na te zarzuty trzeba wskazać, że Sąd nie znalazł podstaw by zakwestionować prawidłowość awizowania przesyłki, a w konsekwencji prawidłowość jej doręczenia adresatowi. Koperta wraz z zawartością, znajdująca się na k. 116 akt adm. zawiera wszystkie wymagane przepisami adnotacje, w szczególności daty awizowania oraz podpis doręczyciela. Nie kwestionując faktu likwidacji placówki pocztowej przy ul. [...] (która wcześniej stanowiła punkt odbioru przesyłek awizowanych na adres pełnomocnika) w trakcie biegu terminu do odbioru przesyłki, trzeba podkreślić, że okoliczność ta nie miała wpływu na prawidłowość awizowania. Z adnotacji doręczającego wynika bowiem, że już od momentu pierwszego awizowania jeszcze w kwietniu 2022 r. została ona przekazana do odbioru w "nowej" placówce pocztowej – przy ul. [...] w K. .
W sytuacji prawidłowego uzupełnienia przez doręczającego wszystkich koniecznych elementów awizowanej przesyłki, brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia, zatem powołane przez skarżącą orzecznictwo nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Wynika z niego bowiem, że konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. – co w niniejszej sprawie miało miejsce. W powołanym przez skarżącego orzecznictwie podkreśla się, że doręczenia nie można uznać za dokonane w sytuacji, gdy nie wiadomo, czy doręczyciel uczynił zadość wymogom wynikającym z art. 44 k.p.a. W niniejszej sprawie brak jest takich wątpliwości. Wobec zamieszczenia przez doręczającego prawidłowych adnotacji na przesyłce nie sposób zgodzić się, że "organ II instancji nie wykazał aby awizowanie przesyłki odbyło się w sposób prawidłowy".
Skarżący dalej zarzuca SKO niewyjaśnienie kwestii procedury reklamacyjnej.
Odnosząc się do tego zarzutu trzeba przypomnieć, że to strona skarżąca wszczęła procedurę reklamacyjną u operatora pocztowego w związku z brakiem powiadomienia o przesyłce – potwierdzenie zgłoszenia reklamacji dołączono do odwołania i wniosku o przywrócenie terminu (k. 157 akt adm.). Skoro jednak strona skarżąca nie powiadomiła organu odwoławczego o wynikach tej procedury, to nie sposób czynić Kolegium zarzut braku wyjaśnienia tej okoliczności.
Prawdą jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie rozpoznało wniosek o przywrócenie terminu w sposób bardzo ogólnikowy, bez szczegółowego odniesienia się do wszystkich podnoszonych przez stronę okoliczności, powołując się jedynie na obowiązujące regulacje prawne oraz fakt dwukrotnego awizowania przesyłki. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia może budzić pewne wątpliwości, jednakże w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonego postanowienia konieczne jest stwierdzenie przez Sąd takich uchybień przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wpływu takiego nie ma, a zaskarżone postanowienie mimo ogólnikowego uzasadnienia odpowiada prawu, co powoduje konieczność oddalenia skargi.
Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają również przepisy tzw. ustawy covidowej tj. wskazywanego przez stronę skarżącą art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego pewnych kategorii terminów - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (ust. 1). W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3).
Jak wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 31 marca 2022 r., sygn. II SA/Bk 84/22 (LEX nr 3339620) przepis art. art. 15 zzzzzn2 ust. 2 ustawy o COVID-19, nie przewiduje innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach k.p.a., wprowadza jedynie dodatkowy tryb poinformowania strony o fakcie uchybienia i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Akcentuje się również, że pomimo, iż z przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do 58 k.p.a., to należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy k.p.a. Podkreśla się też, że przepis art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie funkcjonuje samodzielnie i nie może stanowić wyłącznej podstawy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Przepis art. 15 zzzzzn2 ww. ustawy formułuje obowiązek organu w zakresie poinformowania o uchybieniu i możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, ale samo rozpoznanie wniosku odbywa się w oparciu o przesłanki określające podstawę do przywrócenia terminu określone w art. 58 k.p.a.
W opisanym wyżej stanie faktycznym strona skarżąca wraz z odwołaniem złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, dlatego brak było podstaw do dodatkowego informowania jej o możliwości złożenia takiego wniosku i wyznaczania w tym celu dodatkowego terminu. Ze skargi nie wynika zresztą jakie uchybienie zarzuca strona organowi w związku z omawianym przepisem. Odnosi się on do sytuacji podmiotów, które nie mają świadomości, że uchybiły terminowi. W związku ze stanem epidemii ustawodawca zdecydował o dodatkowym obowiązku informacyjnym po stronie organów administracji i wyznaczył dłuższy niż zwykle termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skoro jednak strona skarżąca z własnej inicjatywy taki wniosek złożyła, to omawiany przepis nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie.
Na zakończenie trzeba odnieść się do argumentów powołanych w piśmie procesowym z dnia 28 marca 2023 r. (k. 28 akt sądowych). Wskazano w nim, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z treści i zakresu udzielonego w niniejszej sprawie pełnomocnictwa nie wynika, aby w związku z ustanowieniem pełnomocnika zmieniał się adres do doręczeń skarżącej albo aby pełnomocnictwo zawierało szczególne umocowanie do odbioru korespondencji przez pełnomocnika pod odrębnym (niż adres mocodawcy) adresem. Zakładając, iż złożone pełnomocnictwo należy interpretować jako upoważniające pełnomocnika do odbioru korespondencji, adresem do doręczeń z pewnością nie mógł być prywatny adres pełnomocnika (wskazany dla celów identyfikacji tej osoby w dokumencie, którego adresatem jest sam pełnomocnik a nie organ). Ani pełnomocnik, ani skarżący nie wskazywali przy tym żadnego nowego adresu do doręczeń w stosunku do znajdującego się wcześniej w aktach sprawy. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie zakazuje doręczeń pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, lecz jedynie nakazuje doręczanie pism ustanowionemu pełnomocnikowi (tak wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2021 r. II OSK 1966/21, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2017 r. II SA/Kr 439/17), co zresztą w przypadku osób prawnych oraz rozbudowanych struktur organizacyjnych, wydaje się być podyktowane zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Skarżący podkreślił, że w żadnym piśmie w przedmiotowej sprawie, ani pełnomocnik ani skarżący nie wskazali jako adresu do doręczeń prywatnego adresu pełnomocnika, na który przesłana została, w sposób bezsprzecznie wadliwy, decyzja wobec której złożono finalnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
Powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Z powołanego przez skarżącą art. 40 k.p.a. nie wynika wprost na jaki adres należy doręczać pisma pełnomocnikowi. W ocenie Sądu przyjęcie adresu wskazanego w pełnomocnictwie nie jest wadliwe, brak jest bowiem podstaw by domniemywać, że adres pełnomocnika jest taki sam jak adres strony postępowania. Niewątpliwie w świetle art. 33 k.p.a. pełnomocnikiem osoby prawnej może być jej pracownik albo inna osoba, która może wskazać jako adres dla doręczeń adres mocodawcy. W niniejszej sprawie jednak w pełnomocnictwie wskazano adres pełnomocnika i – co istotne – pełnomocnik pod tym adresem odebrał pierwszą adresowaną do niego przesyłkę (k. 97 akt adm.). W żadnym z późniejszych pism pełnomocnik nie zawiadomił o zmianie adresu stosownie do art. 41 § 1 k.p.a. i nie sformułował żądania doręczania mu pism na adres spółki, a samo umieszczanie danych adresowych spółki w stopce maila z 1 marca 2022 r. i 31 marca 2022 r. (k. 91 i 106 akt adm.) nie może skutkować przyjęciem, że doręczenia dokonywane na adres wskazany w pełnomocnictwie były wadliwe.
W świetle powyższego – wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi bezzasadne należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.