II SA/Kr 208/21

II SA/Kr 208/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2686/22 - Wyrok NSA z 2025-06-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 7 , art 77 , art 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 145 par 1 pkt 1 lit a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. B.-P. na decyzję Wojewody z dnia 1 grudnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji – po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. B.-P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 27 września 2017 r. po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. Prezydent Miasta K. wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę "Budowa budynku mieszkalni wielorodzinnego z usługami, składającego się z dwóch części połączonych wbudowanym garażem podziemny na działkach [...], [...] obr. [...] przy u[...] w K. oraz podziemnym budynkiem kotłowni gazowej, wjazdem z drogi wewnętrznej, instalacjami wewnętrznymi elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, c.o., na działkach [...], [...] obr[...]
Decyzją z 15 czerwca 2018 r., Wojewoda, znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołań A. B.-P. i A. B..
Postanowieniem z 15 czerwca 2018 r., znak: [...] Wojewoda orzekł o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w odniesieniu do odwołania złożonego przez M. Ś.-N. i E. N..
W uwzględnieniu odwołania wniesionego przez M. K., Wojewoda decyzją z 15 czerwca 2017 r., znak: [...], orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W wyniku skargi A. B.-P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1079/18, uchylił decyzję Wojewody z 15 czerwca 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania wobec A. B.-P..
Wojewoda postanowieniem z 27 lutego 2019 r., znak: [...] orzekł o niedopuszczalności odwołania, w związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego., decyzji nr [...].[...] Prezydenta Miasta K. z 27 września 2017 r., znak: [...] Postanowienie to doręczono Prezydentowi Miasta K. 5 marca 2019 r. (k. 232).
Decyzją z dnia 12 sierpnia 2019 r. nr [...].1.2019 Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, składającego się z dwóch części połączonych wbudowanym garażem podziemnym, budynkiem kotłowni gazowej, wjazdem z drogi wewnętrznej, instalacjami wewnętrznymi elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, c.o. na działkach [...], [...], [...] obr. [...]
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2020 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prezydent Miasta K., na wniosek A. B.-P., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją tego organu z 12 sierpnia 2019 r.
Decyzją z 31 marca 2020 r. nr [...].[...], znak: [...] Prezydent Miasta K. stwierdził, że decyzja w sprawie zakończonej wydaniem decyzji nr [...].[...] z dnia 12 sierpnia 2019 r. została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a. oraz odmówił jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Wskutek odwołania A. B.-P. Wojewoda decyzją z dnia 1 grudnia 2020 r., znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda przedstawił zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej, który określony został w art. 35 ust. 1 Pb. Następnie wskazał, że w projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (projekt budowlany - 96 - 134). W projekcie budowlanym, zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie projektu, zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (projekt .budowlany - str. 154 - 160). Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej gminnej poprzez działki nr [...], [...], [...] i [...], na których jest ustanowiona służebność drogi koniecznej szerokością 4 metrów (dz. nr [...]) oraz 3 metrów (dz. nr [...], [...], [...]), a które są drogą wewnętrzną.
Organ stwierdził, że usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów o których mowa w wt., stwierdził ponadto, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, z 30 września 2015 r, znak: [...] W szczególności wskazał, że projektowana inwestycja spełnia wymagania ww. decyzji WZ dotyczące:
- maksymalnego wskaźnika zabudowy - projektowana wartość: 34,89 % - wg decyzji WZ: 25 % do 35 %,
- szerokości elewacji frontowej dla budynku tj. od drogi dojazdowej ulicy [...] - elewacji północno-wschodnich poszczególnych nadziemnych części budynku - projektowana wartość: 17,30 m i 14,0 m - wg decyzji WZ: ustala się na poziomie 15 m z tolerancją 20%);
- wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - projektowana wartość: 11,5 m - wg decyzji WZ: od 10 m do 11,5 m;
- geometrii dachu - zaprojektowano dach płaski z górnym poziomem attyki na wysokości 11,5 m ponad poziomem wejścia do budynku - wg decyzji WZ: ustala się: dach płaski (spadek do 15°), przy czym całkowity gabaryt budynku nie może przekroczyć 11,5 m;
- terenu biologicznie czynnego (projektowana wartość: 43,80 % - wg decyzji WZ: nie mniej niż 40 %;
- ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych (projektowana wartość: 40 miejsc postojowych w garażu podziemnym, 1 miejsc postojowych na terenie (41 miejsc postojowych, projekt budowlany - str. 165) - wg decyzji WZ: wg uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 29 sierpnia 2012 r., w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta K.: ustala się następujące wskaźniki liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego w zależności od przyjętej funkcji obiektu: na 1 mieszkanie 1,2 miejsca postojowego;
Dalej organ wskazał, że w projekcie budowlanym zostały zastosowane rozwiązania z zachowaniem przepisów Prawa budowlanego oraz warunków technicznych. Odnośnie do argumentu skarżącej, iż inwestor nie posiada aktualnych uzgodnień operatorów mediów oraz, iż przebieg przyłączy nie jest wrysowany na rysunku projektu zagospodarowania terenu, Wojewoda wyjaśnił, że na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkie umowy z dystrybutorami mediów były aktualne. Na str. 258 projekt budowlanego zostały zaznaczone wszelkie trasy planowanych mediów na działce Inwestora rys. nr [...] - "Zagospodarowanie terenu dla instalacji sanitarnych". Dodatkowo na str. 189 projektu budowlanego w pkt. 3.2 Uzbrojenie terenu: energia elektryczna, przyłącz kanalizacji sanitarnej, wody oraz do sieci gazu będą realizowane w odrębnym trybie postępowania.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego miejsc parkingowych, poinformowano, że zgodnie z rysunkiem zagospodarowania przestrzennego - str. 189 projektu budowlanego - zwanego dalej PZT i punktem 3.2 na str. 151 zostały określone miejsca parkingowe i powierzchnia (25 m2), usytuowane są bezpośrednio przy północnej granicy działki. Jednocześnie wskazano, że budynek wielorodzinny zaprojektowano na terenie działki nr [...], [...], [...] w odległości 5,6 m (3m balkony) do granicy działki nr [...] od strony południowo - wschodniej, 10,9 m (3 balkony) do granicy działki nr [...] od strony południowej, ok. 11,0 - 13,4 m (7,0 m balkon od strony wschodniej (działka drogowa - [...]), ok. 4,9 - 7,2 m (4,0 m balkony) od strony wschodniej (działka drogowa - [...]), 6,5 m (4,4 m balkony) od strony północnej (dział, drogowa - [...]), 10,7 m (6,9 m balkony) do granicy działki nr [...] od strony zachodniej’ oraz 7,9 m (4,0 m balkony) do granicy działki nr [...] od strony południowo - zachodniej (projekt budowlany - str. 154 oraz str. 100 akt organu I instancji [rys.A.00.1 - Projekt Zagospodarowania Terenu]), co spełnia wymagania wt - zatem zarzut skarżącej dotycząc braku zwymiarowania obrysu wszystkich kondygnacji, jest chybiony.
Wskazano, że cześć rysunkowa PZT spełnia wszelkie wymagania, wynikające z treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
Wyjaśniono również, że działka nr [...] (działka Skarżącej), zgodnie z księgą wieczystą ([...]) jest działką drogową. W księdze wieczystej widnieje wpis służebność, drogi koniecznej szlakiem o szerokości średnio 4 metrów przez działkę nr [...] oraz szerokością 3 metrów przez działkę [...], działkę nr [...], działkę [...] oraz szlakiem szerokości 7 metrów przez działkę [...] - od działki [...] do drogi oznaczonej jako działka nr' [...]) - (...) na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej w K. obejmującej działkę nr [...] oraz [...] oraz służebność drogi koniecznej szlakiem o szerokości średnio 4 metrów przez działkę nr [...] oraz szerokością 3 metrów przez działkę [...], działkę [...], działkę nr [...], działkę [...] oraz szlakiem szerokości 7 metrów przez działkę [...] - od działki [...] do drogi oznaczonej jako działka nr [...] (ul. [...]) -(...) na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości położonej w K. obejmujące/ działkę nr [...] (...)- zatem zgodnie z projektem budowlanym w tym PZT nie planuje się wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych na terenie działki Skarżącej nr [...]. Ponadto inwestycja pozostaje bez wpływu na niezabudowaną działkę nr [...].
Organ wskazał dalej, że zgodnie z stronami 183 - 187 została przedstawiona analiza przesłaniania i zacieniania z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065 ze zmianami) - zwane wt, w formie rysunkowej i opisowej, jest zgodne z przepisami ww. wt. Wyjaśniono też, że sposób zagospodarowania działki przez Inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, w zabudowie wielkomiejskiej, musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za niezgodne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Takiej sprzeczności organ odwoławczy nie dopatrzył się. Wskazano również, że organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych, aby podważać kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 Pb), który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Pb). Przytoczono również uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 stycznia 2020 r., II SA/Kr 1190/19.
Organ wskazał, że wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a powyższa analiza projektu budowlanego oraz akt sprawy, o którym mowa w art. 146 § 2 kpa powoduje brak możliwości uchylenia decyzji. Ponieważ w sprawie, zachodzi okoliczność określona w ww. przepisie, (przesłanka negatywna do możliwości uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 do 8 kpa), organ administracji publicznej (organ I instancji) zgodnie z brzmieniem art. 151 § 2 kpa powołanym w podstawie zaskarżonej decyzji, prawidłowo ograniczył się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazał okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji to zapadłaby wyłącznie decyzją odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznano, że jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych akt sprawy nie znaleziono przesłanek uchylenia przedmiotowej decyzji.
A. B.-P. wniosła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji nr [...].[...] o udzieleniu pozwolenia na budowę, wydanej z naruszeniem prawa, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki do uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (a tym samym i decyzji organu I instancji), bowiem pozwolenie na budowę wydane zostało z licznymi i istotnymi (rażącymi) naruszeniami przepisów, w szczególności regulujących kwestie stron postępowania, zobowiązań nałożonych na organ wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego, zbadania okoliczności i zarzutów podniesionych w toku postępowania przez strony postępowania w tym. Skarżącą, zbadania zebranego w sprawie w sprawie materiału dowodowego na okoliczności istnienia podstaw do uchylenie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę;
2) art. 15zzr ust. 1 pkt. 1, 2 i 5 oraz art. 15zzs ust. 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 i pkt. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji stanowiącej czynność terminową o charakterze procesowym i wydaną na niekorzyść strony, mającej wpływ na jej prawa oraz wydanej pomimo istnienia ustawowego obowiązku zaniechania rozpoczęcia przewidzianego prawem terminu zawitego. Jakim jest termin na wniesienie odwołania, a w przypadku którego brak Jego zachowania wywołuje dla strony skutek, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji pomimo, brak podstaw prawnych w aktualnym stanie sprawy do jej wydania, co oznacza, iż decyzji wydana została z rażącym naruszeniem przepisów i powinna być wyeliminowana przez organ II instancji;
3) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019.2325 z poźn. zm.) poprzez błędne uznanie przez Wojewodę (organ wyższego stopnia), iż nie można zarzucić naruszenie tego przepisu w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, a Jedynie w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania prowadzonego na podstawie o art. 145 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a w konsekwencji utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, która wydana została z pominięciem i sprzecznie z oceną prawną wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 14 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1079/18,
4) art. 28 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane przez Wojewodą, iż zarzut naruszenie ww. norm w przypadku nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, może być poniesiony wyłącznie w postępowaniu wznawiającym postępowania, ale nigdy postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, który błędnie ustalił krąg stron postępowania i obszaru oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji uniemożliwił Wnioskodawcom udział w postępowaniu administracyjnym i wypowiedzenie się, co do zebranych w sprawie materiałów dowodowych, a w dalszej kolejności wydał decyzję administracyjną (pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt) bez uprzedniego zawiadomienia strony postępowania;
5) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez uznanie, iż organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do kontroli zagospodarowania działki (terenu - sporządzonej na mapie do celów projektowych), w tym do zweryfikowania tego projektu z przepisami techniczno - budowlanymi, co w konsekwencji doprowadziło do zatwierdzenia projektu zagospodarowania dla inwestycji posadowionej z naruszeniem przepisów dotyczących zachowania odległości budynku o I granicy działek sąsiednich oraz bez zapewnienia wymaganych prawem miejsc postojowych;
a) § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez brak zapewnienia do inwestycji dojazdu i dojścia, które spełniają wymiary określone tymi przepisami oraz brak tytułu prawnego do nieruchomości nr [...] i [...] w zakresie pozwalającym na posadowienie takiego dojazdu;
b) § 23 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez zlokalizowanie pojemników do gromadzenia odpadów stałych z naruszeniem odległości wskazanych w przedmiotowej normie, tj. posadowienie takich pojemników w odległości 8 m, a nie odległości mniejszej niż 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;
c) § 18 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez niezgodność projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych polegające za zlokalizowanie zbyt małej ilości takich miejsc;
d) § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez zaprojektowanie miejsc postojowych, które nie posiadają wymiarów wymaganych niniejszą normą;
e) § 13 ust. 1 i § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie:
- poprzez zatwierdzenie przez organ administracyjny tzw. linijki słońca (analizy nasłonecznienia i przesłaniania), która nie spełnia norm § 60 ust. 1 i 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, bowiem projektant sporządził jedynie analizy w tym zakresie dla Jednej równonocy, bez uwzględnienia zmiany godziny, jak następuje w Polsce, a w konsekwencji mylne uznanie, iż wszystkie lokale znajdujące się w budynkach inwestycyjnych, w tym lokalach posiadających okna w południowo – wschodniej elewacji budynku zlokalizowanego na działce [...], mają zapewniony czas nasłoneczniania wymagany zgodnie z § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia;
- uznanie, że przedmiotowa inwestycja budowlana nie ogranicza w sposób sprzeczny z tymi normami nasłonecznienia i przesłaniania pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich pomimo, iż sporządzona analiza nie spełnia wymagań powyższych norm, a przestawione na niej pomiary (kąty) obliczona w od kondygnacji (poziom 0) budynku inwestycyjnego zlokalizowanego na działce nr [...] tj. najdalej oddalonej do budynków na działkach sąsiednich;
1) art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez realizowanie prac budowlanych i zapewnienie dojazdu i dojścia do działek inwestycyjnych na terenie, co do którego Inwestor nie legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
2) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 34 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z art. 145 § 1 w zw. z art. 222§ 2 ustawy kodeks cywilny poprzez wydanie decyzji pozwolenia na budowę z naruszeniem interesu osób trzecich, w tym naruszenia praw własności wnioskodawców poprzez zapewnienie dojazdu do Inwestycji częścią nieruchomości nr [...] oraz [...] w zakresie szerszym niż jest do tego uprawniony Inwestor na podstawie ustanowionej służebności drogi koniecznej (przechodu i przejazdu), a więc co do części nieruchomości którą inwestor nie dysponuje na cele budowlane;
3) § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez:
a. niedokładne dokonanie obrysu projektowanego budynku i brak zwymiarowania odległości wszystkich kondygnacji budynku od granicy działki sąsiedniej nr [...] (własność wnioskodawczyni) w szczególności kondygnacji nadziemnych;
b. brak zwymiarowania dojazdu i dojścia z i na działkę inwestycyjną;
c. brak zwymiarowania i oznaczenia lokalizacji na planie zagospodarowania działki miejsc postojowych na terenie działki inwestycyjnej;
d. brak zwymiarowania odległości pojemników na odpady stałe od okien i drzwi budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;
4) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego nieposiadającego wszystkich wymaganych opinii i uzgodnień;
- art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i pominięciu uzasadnienia faktycznego i prawnego, a ponadto niezgodne z aktualnym stanem prawnym uzasadnienie przesłanek zastosowania art. 156 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego;
- art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez działanie organu administracyjnego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i praworządności, także poprzez działanie w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej;
W związku z tak sformułowanymi zarzutami skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w zw. z art 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie postanowienia Wojewody z 13 sierpnia 2020 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta K. z 31 marca 2020 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Swoją odpowiedź na skargę wniósł w piśmie z 28 kwietnia 2021 r. inwestor – Firma A z siedzibą w W.. W ocenie Spółki skarga jest w całości bezzasadna i opiera się na nieprawdziwych twierdzeniach Skarżącej, w związku z czy wniosła o: oddalenie skargi, skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie, dopuszczenie przez Sąd, na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów i przeprowadzenie z nich dowodu: a) uproszczonego wypisu z rejestru gruntów dla działki Skarżącej znak: [...] z dnia 22 maja 2017 r. -na fakt braku przysługiwania działce nr [...] statusu działki budowlanej, b) pisma Inwestora do Skarżącej z dnia 14 kwietnia 2020 r. wraz z załącznikami - na fakt wezwania skarżącej do usunięcia zwisających na teren nieruchomości inwestora gałęzi drzew i krzewów należących do Skarżącej oraz na fakt okoliczności podniesionych w tym piśmie, c) wyroku z dnia 14 listopada 2018 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1079/18 - na fakt jego treści, d) fotografii stanu granicy pomiędzy działką inwestora (nr [...]) oraz działką nr [...] wykonanych przez Inwestora w listopadzie 2020 r. (pięć sztuk). W uzasadnieniu pisma spółka przedstawiła swoje stanowisko co do zgłoszonych w skardze zarzutów, uznając je za bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania przez Sąd stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przedmiot kontroli Sądu stanowiła w niniejszej sprawie decyzja Wojewody wydana po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącej, oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 31 marca 2020 r., którą organ ten stwierdził stwierdził, że decyzja tego organu nr [...] z 12 sierpnia 2019 r. udzielająca pozwolenia na budowę, wydana została z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 w zw. z art. 10 k.p.a. i odmówił jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Wyjść należy od tego, że wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145aa, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Legalis 2021, teza 1).
Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Przepisy k.p.a. dzielą postępowanie w trybie wznowienia na dwie fazy: fazę wstępną, w której bada się formalne przesłanki wznowienia postępowania, tj. legitymację wnioskodawcy (art. 147 k.p.a.) oraz zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 k.p.a.). Fazę tę kończy - w przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek formalnych - postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), zaś w przypadku ustalenia, że którakolwiek z przesłanek formalnych nie została spełniona – postanowienie o odmowie wznowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4). Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drugi, merytoryczny etap postępowania, w którym organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2). W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Dostrzec należy również, że postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy wyjaśnienia wymaga również, na czym polega etap postępowania następujący po wznowieniu postępowania. Jak wynika z przywołanego wyżej art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. We wznowionym postępowaniu organ administracji zobowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać istnienie przyczyn wznowienia. Czynności podejmowane na tym etapie mają charakter weryfikacyjny, zatem punktem odniesienia dla nich są elementy konstytutywne sprawy administracyjnej w takim kształcie, jaki miały w chwili wydania decyzji ostatecznej" (T. Kiełkowski, w: H. Knysiak-Sudyka (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2019, s. 1030). Jeśli organ stwierdzi brak przyczyn wznowienia postępowania albo też stwierdzi, że upłynął któryś z terminów określonych w art. 146 § 1 k.p.a., nie dokonuje już dalszych ustaleń, tylko przechodzi do etapu orzekania, w którym odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Natomiast "ustalenia pozytywne co do choćby jednej przyczyny wznowienia postępowania i negatywne co do upływu terminów określonych w art. 146 § 1 uzasadniają przystąpienie do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej uprzednio decyzją ostateczną. Na tym etapie organ administracji bierze pod uwagę aktualny stan faktyczny i prawny, uwzględnia ewentualne obiektywne nowości" (T. Kiełkowski, komentarz do art. 149, w: H. Knysiak-Sudyka, "Kodeks...", s. 1031). Na zakończenie tego etapu, a także całego postępowania wznowionego, organ zobowiązany jest rozważyć, czy zachodzi przesłanka negatywna uchylenia decyzji określona w art. 146 § 2 k.p.a. Obowiązek ten sprowadza się do rozważenia, czy dotychczasowa decyzja ostateczna jest tożsama w swej istocie z decyzją, którą organ miałby podjąć po przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy.
Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 7 grudnia 2021r., II SA/Gl 1040/21 (orzeczenian.nsa.gov.pl) "wszczęcie postępowania w trybie wznowienia rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego, a zatem w odniesieniu do przepisów prawa materialnego zasadą jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego (zob.: M. Jaśkowska, A. Wróbel w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 wydanie 4, str. 892). Dopiero przeprowadzenie takiego postępowania, a więc ustalenie stanu faktycznego pozwala na stwierdzenie, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tego rodzaju rozstrzygnięcie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa (zob.: M. Jaśkowska, A. Wróbel, tamże, s. 869). Powyższe rozważania muszą prowadzić do wniosku, że w uzasadnieniu decyzji wydawanej na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. należy wykazać, ze wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a zatem że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości pozbawiona była wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie."
W związku z powyższym Sąd zauważa, że organ orzekający po wznowieniu postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że pominięcie skarżącej jako strony postępowania stanowi jedynie wadę formalną (procesową), która zasadniczo nie ma wpływu na zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Należy tu uwzględnić, że przywołana przesłanka wznowienia wiąże się z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu wyrażonego przede wszystkim w art. 10 k.p.a. Stanowi on w § 1, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tym prawem wiąże się odpowiednio obowiązek organu adekwatnej reakcji na zgłaszane wnioski i uwagi. Wobec tego we wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zobowiązany jest odnieść się szczególnie wnikliwie do uwag i wniosków tej strony, która uwag i wniosków nie mogła zgłosić, bez swej winy, w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Przeciwne stanowisko oznaczałoby, że organ ponownie, tym razem we wznowionym postępowaniu, naruszałby wyrażone w art. 10 § 1 k.p.a. prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, a także zasadę równego traktowania stron postępowania wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. Przeciwne stanowisko kazałoby również podważać sens wznawiania postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
W przedmiotowej sprawie, jak wskazano powyżej, Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie, a we wznowionym postępowaniu stwierdził, że ziściła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a to z tej przyczyny, że skarżąca A. B.-P. powinna być stroną przedmiotowego postępowania, a bez jej winy w tym postępowaniu nie mogła brać udziału.
Kwestia statusu skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę – jako strony – została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 listopada 2018 r., II SA/Kr 1079/18, którym – jak należy przypomnieć – Sąd uchylił decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze z odwołania A. B.-P.. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził: "Skarżąca jest także współwłaścicielką działki nr [...], która faktycznie pełni funkcję drogi dojazdowej i uzupełnia pas drogowy ulicy [...]. Działka ta obciążona jest prawem służebności drogowej na rzecz działki [...] stanowiącej teren inwestycji. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że dojście i dojazd do zaprojektowanego budynku ma odbywać się z i na działkę inwestora poprzez ulicę [...] m.in. działkę [...]. Nie można więc twierdzić, że działka nr [...] pozostaje poza zasięgiem oddziaływania inwestycji. Służebność drogowa ogranicza prawa właścicielskie, właściciel zatem ma prawo uczestniczyć w postępowaniu, w którego wyniku może zostać inaczej niż dotychczas ukształtowany sposób i zakres wykonywania prawa ze służebności".
Przywołany wyrok wiązał, na podstawie art. 153 i 170 p.p.s.a. organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę. Zachowuje aktualność pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 (ONSA 2000, nr 3, poz. 129), w którym wskazano, że związanie organu oceną prawną sądu w rozumieniu art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obecnie art. 153 p.p.s.a. – przyp. WSA) "obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd prawny nieaktualnym". Pomimo tego, Prezydent Miasta K., wydając decyzję o pozwoleniu na budowę 12 sierpnia 2019 r. nie uwzględnił poglądu tam wyrażonego. Do naprawienia tego błędu organu doszło dopiero w wyniku uwzględnienia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Analiza decyzji organu odwoławczego wskazuje, że organ ten wprawdzie odniósł się do materialnoprawnych przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do inwestycji, której dotyczy decyzja ostateczna, kwestionowana przez skarżącą, jednak uczynił to wybiórczo, niedokładnie i pobieżnie. Naruszył tym samym normy wynikające z art. 149 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.; nie zawiera bowiem jednoznacznego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne nie wyjaśnia należycie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Tym samym Wojewoda nie wykazał, by w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Niewątpliwie należało mieć w sprawie treść przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej jako: p.b.), które determinują podstawę prawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, w brzmieniu ustalonym zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r. poz. 471). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy wydawaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę uwzględnić należy również treść art. 35 ust. 1 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wojewoda przeanalizował zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z 30 września 2015 r. nr [...] Organ uznał, że projekt zgodny jest z konkretnymi ustaleniami zawartymi w tej decyzji. Wojewoda nie ocenił jednak, czy decyzja ta pozostaje w mocy. Wątpliwości budzą też ustalenia odnośnie do spełnienia wymogu miejsc parkingowych, co też wiąże się z wadliwym wyjaśnieniem zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ nie zbadał bowiem wnikliwie kwestii zgodności z przepisami lokalizacji miejsc parkingowych. Tylko ogólnikowo odniesiono się do rysunku zagospodarowania terenu na stronie 189 projektu budowlanego i punktu 3.2. na stronie 151, wskazując, że miejsca parkingowe usytuowane są bezpośrednio przy północnej granicy działki. Powinnością organu było skonfrontowanie stanu projektowanego z konkretnymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 1065, dalej: r.w.t.), czego nie uczyniono. Konfrontacja z przepisami r.w.t. była również istotna dla oceny tego, czy spełniony jest wymóg ilości miejsc parkingowych określony w decyzji o warunkach zabudowy. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że dla weryfikacji tego warunku konieczne jest stwierdzenie, że zaprojektowane miejsca parkingowe spełniają normatywne wymogi miejsc parkingowych.
Dalej należało stwierdzić, że organ nie zbadał należycie kwestii zgodności z przepisami odległości budynku od granic działki. Kwestia ta sygnalizowana była w wyroku z 14 listopada 2018 r., w którym WSA w Krakowie wskazał w odniesieniu do problemu odległości projektowanego obiektu od granic działki: "Owe odległości mają właśnie w sprawie znaczenie kluczowe. Rzeczywiście bowiem, tak jak podkreślono to w skardze, obrys wyższych kondygnacji projektowanego obiektu jest wyraźnie większy od obrysu parteru, w tym także od strony nieruchomości skarżącej (por. rzuty elewacji). Ani odległość ściany parteru, ani odległości ścian wyższych kondygnacji od granicy nieruchomości skarżącej nie zostały zwymiarowane w projekcie zagospodarowania terenu, ani też na rysunkach elewacji, nie zostały też w projekcie opisane. (...) Ostateczna ocena powyższego będzie możliwa dopiero po właściwym wymiarowaniu wszystkich istotnych odległości, tak jak wymaga tego § 8 ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (...)." Wypowiedź Sądu pozostaje aktualna i w rozpatrywanym kontekście. W przedmiotowej zasadnicze wątpliwości budzi podstawa dokonywanych przez organ ustaleń. Z decyzji wynika bowiem, że analizując odległości od granic działki Wojewoda odnosił się do karty 154 projektu budowlanego oraz rysunku na karcie 100 akt organu I instancji opisanego jako rys. [...] – Projekt Zagospodarowania Terenu, nie zaś do projektu zagospodarowania terenu na karcie 189 zatwierdzonego projektu budowlanego. Zauważyć należy, że na karcie 154 projektu znajduje się opis obszaru oddziaływania inwestycji, w tym określenie odległości elementów budynku od granic z działkami sąsiednimi. Natomiast rysunek opisany jako Projekt Zagospodarowania Terenu zalegający na karcie 100 akt organu I instancji (teczka [...]), stanowi projekt zagospodarowania terenu, który nie został zatwierdzony przez organ i nie jest elementem projektu budowlanego. Rysunek ten różni się od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu. Organ nie wyjaśnił organ, dlaczego odnosił się do rysunku niebędącego zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu. Można tylko przypuszczać, zestawiając oba rysunki, że miało to związek z wymogami co do projektu formułowanymi przez § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
Już tylko powyższe uchybienia są, w ocenie Sądu, wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dostrzec jednak wypada, że i w pozostałym zakresie ustalenia organu są ogólnikowe i nie pozwalają na weryfikację stanowiska organu co do spełnienia wymogów wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ nie dokonał chociażby jednoznacznej weryfikacji spełnienia wymogów dostępu do drogi publicznej w kontekście § 14 r.w.t. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Dla wykazania zgodności z przepisami w tym zakresie nie jest wystarczające przedstawienie tylko trasy ustanowionej służebności drogowej, lecz konieczne jest wykazanie, że jest ona wystarczająca ze względu na obowiązujące przepisy prawa. Nie poddają się też kontroli stwierdzenia organu dotyczące przedstawionej przez inwestora analizy przesłaniania i zacienienia. Organ ograniczył się do ogólnikowej konkluzji o zgodności r.w.t. stron 183-187 projektu, na których przedstawiona została analiza przesłaniania i zacieniania. Brak w decyzji jakiejkolwiek analizy w tym zakresie i odniesień do przepisów § 13 i 60 r.w.t.
W podsumowaniu powyższego można stwierdzić, że organ, wbrew art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Nie jest przy tym rolą sądu administracyjnego kontrolującego działania administracji dokonywać ustalenia stanu faktycznego w zastępstwie organu. Ponadto, organy w przedmiotowej sprawie co najmniej przedwcześnie stwierdziły, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). Tylko na marginesie zauważyć można, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. poprzez sformułowanie sentencji niezgodnie z przywołaną normą. Wynika z niej, że w przypadku, gdy organ uznaje, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej organ "ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji". Niewłaściwe jest w tym przypadku "uzupełnianie" rozstrzygnięcia o formułę odmowy uchylenia, która przewidziana jest w sytuacji, gdy organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1, 145a, 145aa, 145b, co wynika z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Uchybienia tego nie dostrzegł organ odwoławczy, jednak nie miało ono wpływu na wynik sprawy.
W ocenie Sądu nie doszło natomiast do istotnego naruszenia wskazanych w skardze norm procesowych, innych niż przywołane powyżej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie doszło do naruszenia art. 15 zzr ust. 1 pkt 1, 2, 5 oraz art. 15zzs ust. 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Art. 15 zzr ust. 1 pkt 1 ustawy przewidywał, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, w tym terminu od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem (pkt 1), do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (pkt 2), zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (pkt 5), nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W ocenie Sądu w odniesieniu do okoliczności podnoszonych przez skarżącą przepis ten nie znajdował zastosowania. Nie został również naruszony art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy, który zawieszał lub wstrzymywał rozpoczęcie w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych. Całość tych regulacji zmierzała przede wszystkim do tego, by strony nie doznały uszczerbku z powodu braku możliwości skutecznego dokonywania czynności procesowych, a z drugiej strony – by organ, często pozbawiony personelu, nie popadł w bezczynność. Zdaniem Sądu przywołany przepis nie uniemożliwiał on organowi podejmowania czynności procesowych, o czym świadczy chociażby art. 15 zzs ust. 7 ww. ustawy, zgodnie z którym czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. Niezależnie od tego nie sposób przyjąć by strona skarżąca poniosła jakikolwiek uszczerbek w związku z wydaniem decyzji przez organ I instancji w przedstawionych okolicznościach. W szczególności nie wskazuje na to treść skargi.
Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda dokona wnikliwej weryfikacji przedłożonego projektu budowlanego w ramach określonych ww. przepisami Prawa budowlanego, uwzględniając także przedstawione wyżej uwarunkowania orzekania we wznowionym postępowaniu w warunkach określonych w art. 149 § 2 k.p.a.
Z przedstawionych przyczyn Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w punkcie II sentencji wyroku.