II SA/Kr 2010/03

II SA/Kr 2010/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak
Krystyna Daniel /sprawozdawca/
Piotr Głowacki /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Barbara Pasternak WSA Krystyna Daniel (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. M., K. B., M. J., Ł. Ł., I. S., J. S., I. B., M. S., H. D., J. K., E. D., W. S., W. S., H. K., G. M., R. K. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2003r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala
Uzasadnienie
Starosta Pińczowski decyzją z[...] 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z 29. 06. 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28 poz. 169 ze zm.), po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] 2001 r. znak: [...] odmówił uchylenia decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy P. znak: [...] z[...]1986 r., uznającej działki Nr 171, 172, obr. [...] położone w P. za mienie wspólnoty leśnej.
Starosta P. podał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku z [...] 2000 r., złożonego przez J. M., Ł. Ł., S. S., I. S., M. R., I. B., I. P., K. B., M. J. i J. K., którzy wystąpili o uchylenie w/w decyzji z [...] 1986 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 k.p.a.
W toku prowadzonego postępowania Starosta P. dwukrotnie zwracał się do wnioskodawców o dostarczenie dokumentów dotyczących powoływanych przez nich tytułów prawnych (akty notarialne, akty własności ziemi, mapy do celów prawnych) do części działek, które ich zdaniem zostały bezprawnie włączone do wspólnoty. Na podstawie zebranego materiału, organ I instancji pismem z dnia [...] 2001 r. odmówił uchylenia w/w decyzji. Wnioskodawcy pismem z dnia [...] 2001 r. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o uchylenie decyzji organu I instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z [...] 2001 r. po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej poleciło wznowić postępowanie i rozpatrzyć wniosek przy uwzględnieniu przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 kpa. Po wznowieniu postępowania, w oparciu o posiadane dokumenty w tym dokumenty przedłożone przez wnioskodawców, organ I instancji ponownie nie znalazł podstaw do uchylenia w/w decyzji i wydał w przedmiotowej sprawie decyzję z dnia [...] 2002 r. Od tej decyzji wnioskodawcy ponownie odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które decyzją z[...] 2002 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało do ponownego rozpatrzenia przez Starostę P., ze względu na nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego i nie podjęcie czynności dla ustalenia czy działki, oznaczone obecnie w ewidencji gruntów jako działki nr 171 i 172, to działki które w przeszłości należały do wnioskodawców, domagających się obecnie ich zwrotu.
Po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego w oparciu o materiały będące w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, Archiwum Państwowego, Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w P., materiałów dostarczonych przez strony postępowania oraz na podstawie opinii biegłego geodety, Starosta P. ustalił i stwierdził, że zarzut wnioskodawców, iż nie wiedzieli o wydanej decyzji z[...] 1986 r. nie znalazł potwierdzenia, bowiem jak wynika z posiadanych przez organ I instancji dokumentów, byli informowani o wydanej decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty, przez wywieszenie jednego egzemplarza decyzji na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu Miasta i Gminy P. (dowód pismo Urzędu Miasta z [...] 1986 r. Nr akt sprawy[...]). Organ I instancji dotarł do odpisu pierwszej decyzji z[...] 1964 r., uznającej za wspólnotę gruntową obszar ok. 130 ha., gdzie figuruje zapis o podaniu do publicznej wiadomości wykazu osób uprawnionych przez wywieszenie w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w okresie od 23.04. 1964 r. do 30. 04.1964 r. Świadczy o tym odpis decyzji znak: Nr. [...] z [...]1964 r.
Z dostarczonych dokumentów przez Zarząd Wspólnoty Leśnej (decyzje zalesieniowe, rachunki za pielęgnację lasu, rachunki za wyrąb lasu wystawiane członkom wspólnoty) niezbicie wynika, że nieprzerwanie od 1964 r. Wspólnota gospodarowała tym mieniem. Zarzut stawiany przez wnioskodawców, że znaczna część gruntu była zalesiana na koszt Skarbu Państwa nie ma również uzasadnienia, dlatego gdyż zgodnie z treścią obowiązującej wówczas ustawy z 14.06.1960 r. o zagospodarowaniu lasów i nieużytków nie stanowiących własności Państwa (Dz. U. Nr 29 poz. 166) wykonanie zalesienia na koszt Państwa nie naruszało prawa własności do zalesionej nieruchomości. Dostarczone przez Wnioskodawców zaświadczenia z Archiwum Państwowego o opłatach podatku leśnego w latach 1965-1970 nie precyzują z jakiej powierzchni i z których działek były pobierane opłaty.
W oparciu o opinię geodezyjną sporządzoną przez geodetę uprawnionego L. S w przedmiocie możliwości identyfikacji nieruchomości opisanych w aktach notarialnych (AN 56/1920, AN 256/51, AN 8221/59, AN1691/66) z nieruchomością położoną w P. i oznaczoną w ewidencji gruntów nr dz. 171 i 172, obręb [...] wynika, że nieruchomości opisane we wskazanych aktach nie dadzą się jednoznacznie zidentyfikować z gruntami pomierzonymi przy założeniu ewidencji gruntów, a jednocześnie nic nie wskazuje na to by obszar tych nieruchomości pokrywał się z obszarem gruntów wspólnoty. Fakt użytkowania części gruntów Wspólnoty przez właścicieli przyległych gospodarstw i uwidocznienie tego w postaci działek pomierzonych przy zakładaniu ewidencji gruntów może być tłumaczone jedynie chęcią powiększenia swoich gospodarstw o grunty z nieruchomości, w której byli udziałowcami. Fakt ten nie świadczy o dokonaniu formalnego podziału gruntów wspólnoty przed 1963 r. i przed założeniem ewidencji gruntów, o czym świadczy decyzja z [...] 1964 r., w której figuruje między innymi zapis następującej treści - "Nieruchomość ta jest zapisana w tabeli likwidacyjnej miasta P. pod nr[...]. Przedmiotowa nieruchomość dotychczas nie została podzielona na działki indywidualne". Nadto na terenie miasta P. dokonano w 1984 r. scalenie gruntów, co nie pozwala na bezpośrednią identyfikację gruntów położonych na obszarze scalenia. Wobec powyższego, wniosek złożony przez wnioskodawców z [...]. 2003 r., by dokonać oględzin w terenie był bezzasadny.
W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że okoliczności faktyczne i prawne wskazują, iż strony były informowane o wydanej decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty poprzez wywieszenie jednego egzemplarza na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy P. Taki szczególny tryb zawiadomienia przewidywała i przewiduje cytowana wyżej ustawa o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Stosownie bowiem do art. 8 ust. 6 tej ustawy, decyzje w sprawach wymienionych w ust. 1 i 2 art. 8 podaje się do wiadomości uprawnionych do udziału we wspólnocie w sposób przyjęty w danej miejscowości oraz ogłasza się je przez wywieszenie w urzędzie gminy na okres 14 dni. Po upływie tego okresu, decyzję uważa się za doręczoną wszystkim uprawnionym do udziału. Skoro decyzja została stronom doręczona, dowodem czego jest pismo Urzędu Miejskiego z [...] 1986 r., to zarzut strony jest bezzasadny. Niezależnie od powyższego, zgromadzone dowody dają podstawę do przyjęcia, iż strona nie udowodniła kiedy i w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania oraz wydania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta winna skutkować orzeczeniem organu I instancji zgodnym z dyspozycją art. 148 k.p.a. Jednakże organ I instancji uwzględniając zalecenia SKO w K. przedstawione w piśmie z [...] 2001 r. oraz orzecznictwo sądowe wydane na gruncie art. 149 kpa (por. wyrok NSA z 16.06.1983 r. KA 245/83 oraz z 20.06.1991 r. IV SA 487/91 opublikowane w ONSA 1991/2/50), iż "ustalenie wystąpienia podstaw wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowieniowego", wznowił postępowanie i w jego ramach czynności ustalające czy zarzuty wnioskodawców są zasadne. Jak wskazano wyżej, zarzut braku udziału strony w postępowaniu okazał się nie zasadny skoro decyzja została stronom doręczona zgodnie z art. 8 ust. 6 o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Również zarzut wystąpienia okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję, nie jest zasadny, nie znalazł on potwierdzenia w toku prowadzenia postępowania. Dowody, które przedłożyli wnioskodawcy, ograniczyły się w zasadzie do mapy i czterech aktów notarialnych (brak map z wykazem zmian synchronizacyjnych, których domagał się organ I instancji). Stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądowego (por. wyrok NSA z 25.06.1985 r. opublik. ONSA 1985/1/35) nowe okoliczności faktyczne "nowe dowody" to takie, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Analiza przedstawionych przez wnioskodawców dokumentów w powiązaniu z materiałami znajdującymi się w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnego i Kartograficznego, Archiwum Państwowego, Wydziału Ksiąg Wieczystych oraz opinii biegłego geodety, nie dają podstaw do identyfikacji przedmiotowych nieruchomości i tym samym nie potwierdzają istnienia nowych okoliczności faktycznych nie znanych organowi skutkujących uchyleniem decyzji dotychczasowej i odmiennym rozstrzygnięciem sprawy.
Od powyższej decyzji odwołali się J. M., I. P., K. B., M. J. J. K., Ł. Ł., S. S., I. S., M. R., I. B., J. S., M. S., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucili, że organ I instancji powołał się na brak dowodów, w sytuacji, gdy przyczyną ich braku były jego sprzeczne z prawem działania w poprzednim okresie. Zdaniem odwołujących się nadal istnieją możliwości ustalenia tożsamości działek na drodze odpowiednich czynności geodezyjnych. Zarzucili, że organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia art. 77 k.p.a. poprzez niedopuszczenie wnioskowanego przez odwołujących się dowodu z opinii innego biegłego geodety celem przeprowadzenia pomiarów i identyfikacji działek.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 148 § 1 i § 2, art. 149 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek z [...] 2000 r. o uchylenie ostatecznej decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy w P. z [...] 1986 r. uznającej za mienie wspólnoty leśnej działki nr 171, 172 położone w P. wskazywał niewątpliwie na przesłankę określoną art. 145 § 1 pkt. 4 i ewentualnie pkt. 5 k.p.a. Art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu a także jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Zanim jednak właściwy organ podejmie w trybie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania, w pierwszej fazie winien zbadać oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych (przesłanki z art. 145 k.p.a.) lub podmiotowych (czy wniosek złożyły strony postępowania), równie istotną kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu określonego art. 148 k.p.a.
Organ I instancji powołując się na mylnie odczytane pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] 2001 r. (bowiem Kolegium nie nakazało wznowić postępowania lecz podało jedynie, że treść wniosku wskazuje na przesłanki określone art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 k.p.a., stanowiące podstawę do wznowienia postępowania) stwierdza w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że to, iż strona nie udowodniła, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania oraz wydania decyzji, winno skutkować orzeczeniem zgodnym z art. 148 k.p.a. Jednakże organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy P. z [...] 1986 r. uznającej za mienie wspólnoty leśnej działki nr nr 171 i 172 położone w P. Uczynił to postanowieniem z [...] 2001 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.
Jak wynika z podstawy prawnej oraz daty podjęcia ostatecznej decyzji uznającej za mienie wspólnoty leśnej działki nr 171 i 172 w P., decyzja ta została podjęta w trybie obowiązującej ustawy z 29. 06. 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy właściwe organy ustalały, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gminy. Art. 8 ust. 6 tej ustawy stanowił, że decyzje wymienione w ust. 1 podaje się do publicznej wiadomości uprawnionych do udziału we wspólnocie w sposób przyjęty w danej miejscowości oraz ogłasza się je przez wywieszenie w lokalu Urzędu Miasta i Gminy na okres 14 dni. Po upływie tego okresu decyzję uważa się za doręczoną wszystkim uprawnionym do udziału. Art. 8 ust. 7 wymieniał jedynie państwowe jednostki organizacyjne, którym decyzje były doręczane w zwykłym trybie. Zatem do wnioskodawców miał zastosowanie art. 8 ust. 6 tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że pierwsza decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w P. z dnia [...] 1964 r., uznająca za wspólnotę gruntową nieruchomość położoną w P. o obszarze 130 ha wraz z wykazem osób uprawnionych, którym przysługiwał udział we Wspólnocie gruntowej zawiera zapis o podaniu do publicznej wiadomości wykazu osób uprawnionych do udziału we Wspólnocie przez wywieszenie w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w okresie od 23.04. 1964 r. do 30.04. 1964 r. W wykazie tym figurują jako członkowie wspólnoty m.in. J. M., S. S., I. P., M.J., I. S. i M. R.z. W aktach sprawy znajduje się pismo Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminy w P. z [...] 1986 r. skierowane do Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej w miejscu, z treści którego wynika, że Kierownik Wydziału przesyła decyzję z [...] 1986 r. wyjaśniając, że jeden egzemplarz tej decyzji podany został do publicznej wiadomości przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w budynku głównym Urzędu Miasta i Gminy. Akta wprawdzie poza tą informacją nie podają od kiedy decyzja ta była wywieszona na tablicy ogłoszeń w tym Urzędzie, należy jednak przyjąć, że nawet gdyby była wywieszona w dniu 11.02. 1986 r., to z dniem 26.02.1986 r. należało uznać, iż została doręczona wszystkim uprawnionym do udziału we wspólnocie. Z treści wymienionej decyzji nie wynika, kiedy została wywieszona na tablicy ogłoszeń, bowiem nie był to wymóg ustawowy aby w decyzji tej umieszczać taką informację. Tymczasem odwołujący się za wadę tej decyzji uznają brak tej informacji w decyzji. Z pouczenia decyzji wynika jednak, że od decyzji służyło prawo wniesienia odwołania do Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta i Gminu w P., w terminie 14 dni od ogłoszenia, a nie doręczenia. Przedstawiony stan oznacza, że wnioskodawcy wznowienia postępowania nie dotrzymali terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a). O tym, że wnioskodawcy już w dawnych latach wiedzieli o istnieniu spornej decyzji świadczy ponadto wypowiedź zięcia strony H. D. występującego w imieniu I. P., który podczas rozprawy przeprowadzonej [...] 2001 r. w Starostwie Powiatowym w P. wyjaśnił, że "do decyzji wydanej w 1986 r. nie uiścili żadnych roszczeń , ponieważ w tamtych latach bali się władz". Obecny na rozprawie S. B. - przewodniczący Wspólnoty Gruntowej wyraził opinię, że "ojciec Pana S., w czasie kiedy był w Zarządzie Wspólnoty nie wnosił żadnych roszczeń, teraz kiedy są pożytki z lasu, domaga się uznania go jako współwłaściciela".
Wnioskodawcy nie dotrzymali również terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa, bowiem nie dowiedli, iż w terminie jednego miesiąca od dnia w którym dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, wystąpili z żądaniem wznowienia postępowania do właściwego organu. Dowody na które się powoływali we wniosku, a które następnie przedłożyli tj. mapę i 4 akty notarialne, nie należą do dowodów, o których powzięli wiadomość w ciągu miesiąca poprzedzającego wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania. Tymczasem, zgodnie z sądową wykładnią prawa, strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Przy tym zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę a organ swobodnie ocenia dowody w tej sprawie (wyrok NSA sygn. akt III SA 2802/97 z dnia 16.10.1998 r.). Strona musi bowiem udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (wyrok NSA I SA/Wr 1038/97 z dnia 19 maja 2000 r.). Przedstawiony stan faktyczny sprawy dowodzi więc, że skoro strony nie zachowały ustawowych terminów do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania w tej sprawie było niedopuszczalne. Zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. organ I instancji winien zamiast wznawiać postępowanie w tej sprawie podjąć decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Skoro tego nie uczynił, zaś w toku wznowionego postępowania okazało się, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego, nie podlegało ono wznowieniu, to kierując się sądową wykładnią prawa wyrażoną w wyroku NSA z 6.10. 2000 r., sygn. akt I SA 855/99, orzekając w postępowaniu instancyjnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze władne jest zastosować przepis art. 138 § 1 pkt. 2 kpa i uchylając wadliwą decyzję I instancji i umorzyć postępowanie I instancji jako bezprzedmiotowe. Z uwagi bowiem na nie zachowanie przez strony ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, postępowanie takie w ogóle nie powinno się toczyć, skoro jednak zostało wszczęte, należy stwierdzić iż od początku było ono bezprzedmiotowe. Niezależnie od podjętego rozstrzygnięcia, należy wyjaśnić stronom postępowania, że nawet gdyby wznowienie postępowania nastąpiło w sposób zgodny z prawem to i tak ich żądanie uchylenia decyzji [...] 1986 r. uznającej działki Nr 171 i 172 położone w P. za mienie wspólnoty leśnej, nie mogłoby być uwzględnione. Na przeszkodzie takiemu rozstrzygnięciu stoi art. 146 § 1 k.p.a., który stanowi, że nie można uchylić ostatecznej decyzji z przyczyn określonych art. 145 § 1 pkt 3-8 kpa, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W rozpoznawanej sprawie tymczasem od ogłoszenia ostatecznej decyzji z [...] 1986 r. upłynęło siedemnaście lat.
Skargę na powyższą decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w K. w dniu [...] 2003 r. wnieśli J. M., K. B., M. J., J. K., Ł. Ł., S. S., I. S., M. R., I. B., J. S., M. S., H. D. Skarżący zarzucili decyzji organu odwoławczego rażące naruszenie art. 126 w zw. z art. 110 i 154 k.p.a., polegające na umorzeniu postępowania l instancji jako bezprzedmiotowego w sytuacji, gdy skarżący nabyli prawo do merytorycznego i rzetelnego rozpoznania sprawy ponownie. Zaskarżonej decyzji zarzucili błędną interpretację art. 8 ust. 6 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, wyrażającą się błędnym twierdzeniem, że korespondencja między organami administracji jest równoznaczna z podaniem decyzji do wiadomości przez jej umieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w P. Skarżący konsekwentnie twierdzą, że nie doręczono im decyzji z [...] 1986 r. Jak podali w 1986 r. nie byli członkami Wspólnoty Gruntowej: I. B., J. M., J. S., M. J., M. S., J. K., Ł. Ł., M. R. Wobec tego, w stosunku do tych osób, zdaniem skarżących, winien być stosowany zwykły tryb doręczenia decyzji, przewidziany przepisami k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w K. w dniu [...] 2003 r.
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.. Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.
W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.
Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała prawo w takim stopniu by prowadziło do uwzględnienie skargi w całości lub w części stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.
Kontroli Sądu została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą organ II instancji uchylił decyzję Starosty P. - odmawiającą uchylenia decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu M. i G, P. z [...] 1986 r, znak: [...] uznającej działki nr 171 i 172 obr .[...] w P. za mienie wspólnoty leśnej - a następnie umorzył postępowanie.
Wznowienie postępowania przez organ I instancji nastąpiło na wniosek złożony w [...] 2000 r. przez J. M., Ł. Ł., S. S., I. S., M. R., I. B, I. P., K. B., M. J., J. K., którzy wystąpili o uchylenie decyzji z [...] 1986 r. ze względu na przesłankę braku udziału strony w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji, którą uznano za mienie wspólnoty leśnej działki nr 171 i 172 położone w P. oraz ze względu na ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i dowodów, istniejących w dniu wydania w/w decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał tj. w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 4 i k.p.a.
Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. w przypadku obu w/w przesłanek termin do wniesienia podania o wznowienia postępowania wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). W przypadku gdy podstawą wznowienia jest okoliczność, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 ) termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).
Należy podkreślić, że w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że na stronie ciąży obowiązek udowodnienia w jakiej dacie dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową (art. 148 § 1) lub o wydanej decyzji (art. 148 § 2), ze ścisłością dostateczną dla ustalenia, że podanie o wznowienie postępowania wpłynęło z zachowaniem terminu ustanowionego w/w przepisie (E. Iserzon w: E. Iserzon, Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.. W-wa 1970; wyrok wsa z 24, 05. 2005 r. , sygn,. akt VIISA/Wa 1086/04, LEX nr 168036)
Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch stadiów: wstępnego i rozpoznawczego. W stadium wstępnym właściwy organ administracji publicznej bada legitymację strony (uczestnika postępowania) do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania oraz zachowanie terminów z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. do wniesienia podania, przy czym w razie uchybienia terminu strona może się zwrócić z prośbą o jego przywrócenie na zasadach przyjętych w art. 58 § 1-3 k.p.a. W tym etapie, oprócz wskazanych wyżej przesłanek podmiotowych organ bada przesłanki przedmiotowe jak wyłączenie przepisami szczególnymi wznowienie postępowania i sprawdza czy żądanie wznowienia postępowania dotyczy postępowania zakończonego decyzja ostateczną. Postępowanie wstępne kończy, zgodnie z treścią art. 149 k.p.a., wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1), lub gdy nie ma podstaw do wznowienia - decyzji odmawiającej wznowienia postępowania (§ 2).
W stadium rozpoznawczym, następującym, zgodnie z treścią art. 149 § 2 k.p.a., po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, następuje ustalenie istnienia podstaw do wznowienia oraz, w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia sprawy - będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji - co do istoty. Wznowione postępowanie, gdy nie zachodzą podstawy wskazane w art. 145 § 1 kończy wydanie decyzji o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji, natomiast w przypadku gdy istnieją podstawy wznowieniowe - decyzją uchylającą dotychczasową decyzję.
Materiał dokumentacyjny zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy wskazuje, że Starosta P. rozpoznając w/w wniosek z[...] 2000 r., dotyczący uchylenia, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 4 i 5 k.p.a., ostatecznej decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami UMiG W P. z [...] 1986 r., znak:[...], uznającej działki nr 171 i 172 w P. za mienie wspólnoty leśnej, po wznowieniu postępowania postanowieniem z [...] 2001 r. rozpoznał sprawę i nie znajdując podstaw do uchylenia w/w decyzji wydał w przedmiotowej sprawie decyzję z [...] 2003 r. znak:[...], którą odmówił uchylenia decyzji z [...]1986 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta P. wskazał, że zarzut, iż wnioskodawcy nie wiedzieli o wydanej decyzji z [...] 1986 r. nie znalazł potwierdzenia ponieważ wnioskowana do uchylenia decyzja została podjęta w trybie art. 8 ust. 1 ustawy z 29. 06. 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 1982 r. Nr 28, poz. 80 ze zm.) Zgodnie z art. 8 ust. 6 cyt. tej ustawy decyzje wymienione w ust. 1 podaje się do publicznej wiadomości uprawnionych do udziału we wspólnocie w sposób przyjęty w danej miejscowości oraz ogłasza się je przez wywieszenie w lokalu Urzędu Miasta i Gm. na okres 14 dni. Po upływie tego okresu decyzję uważa się za doręczoną wszystkim uprawnionym do udziału. Art. 8 ust. 7 wymienia jedynie państwowe jednostki organizacyjne, którym decyzje były doręczane z zwykłym trybie. W aktach sprawy znajduje się pismo Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami UMiG w P. z [...] 1986 r., skierowane do Wydz. Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej w miejscu, z którego wynika, że Kierownik Wydziału przesyła decyzję z [...] 1986 r., wyjaśniając, że jeden egzemplarz tej decyzji podany został do publicznej wiadomości przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w budynku UM i Gm. w P. W związku z tym nawet gdyby przyjąć, że decyzja z [...] 1986 r. była wywieszona w dniu 11. 02. 1986 r. to i tak z dniem 26.02. 1986 r. należało uznać, że została doręczona wszystkim uprawnionym do udziału we wspólnocie. W decyzji było pouczenie o prawie odwołania się od niej w terminie 14 dni od ogłoszenia do Dyrektora Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej Urzędu M. i Gm. w P.
Odnosząc się do drugiej przesłanki wznowienia postępowania ( z art. 145 § 1 pkt 5. ) podniesionej przez wnioskodawców organ I instancji stwierdził, że nie wnoszą one nic nowego do sprawy. Nadto organ I instancji wskazał, że wnioskodawcy we wniosku o wznowienie nie udowodnili, kiedy i w jakiej dacie dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania oraz o wydaniu decyzji z [...] 1986 r.
W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania na decyzję organu I instancji odmawiającą uchylenia decyzji z [...] 1986 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i z umorzyło postępowanie I instancji, wskazując m. in., że strony nie udowodniły kiedy dowiedziały się o wskazywanych we wniosku okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania oraz wydania wnioskowanej do uchylenia decyzji.
Ze stanowiskiem organu odwoławczego należy się zgodzić ponieważ Starosta P., w pierwszym, wstępnym stadium postępowania, powinien był zbadać czy przedmiotowy wniosek z [...] 2000 r. o wznowienie postępowania spełniał wszystkie wymogi formalne, a przede wszystkim czy został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., przy czym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie powinno zakończyć się wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Należy podkreślić, że na stronie ciąży obowiązek udowodnienia, iż terminy z art. 148 k.p.a. zostały zachowane. W przedmiotowym wniosku z [...] 2000 r. o wznowienie postępowania wnioskodawcy w żaden sposób nie udowodnili że zachowali wymagane w art. 148 k.p.a. terminy, ograniczając się jedynie do zarzutu, że ogłoszenie decyzji z [...] 1986. w sposób zgodny z treścią art. 8. ust 6 ustawy z 29.96. 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 1982 r. Nr 28, poz. 80 ze zm.) nie jest może być uznane za doręczenie decyzji wszystkim uprawnionym.
W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty skargi nie są uzasadnione, ponieważ Starosta P. wadliwie ocenił wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego i mimo niedopuszczalności wznowienia postępowania wszczął je, a organ II instancji zasadnie uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie.
Z powyższych względów, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.