II SA/Kr 201/05

II SA/Kr 201/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Rynczak
Joanna Tuszyńska /sprawozdawca/
Piotr Głowacki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi E.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa po wznowieniu postępowania; I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej E.P. 200,00 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 roku znak [...], ówczesny Wydział Architektury, Geodezji i Budownictwa Urzędu Miasta K. udzielił Zarządowi Dróg i Komunikacji pozwolenia na budowę dla inwestycji p.n. "Ekrany akustyczne wzdłuż ulicy T. na odcinku od ul. K. do ul. C. /H./".
Postanowieniem z dnia [...] marca 2003 roku, na wniosek E.P., właścicielki nieruchomości przy ul. C./H./ objętej działką nr "1" obr. [...] K. – P., zostało w powyższej sprawie wznowione postępowanie. W wyniku wznowionego postępowania, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 roku, odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej.
Od powyższej decyzji E.P. złożyła odwołanie do Wojewody, który decyzją z dnia [...] czerwca 2003 roku, znak [...], uchylił decyzję nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent Miasta K., w dniu [...] października 2003 roku, ponownie wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 roku znak: [...]. Od tej decyzji E.P. złożyła dnia 9 grudnia 2003 roku odwołanie.
W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2004 roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ l instancji.
Rozpoznając ponownie sprawę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, Prezydent Miasta K. w dniu [...] kwietnia 2004 roku wydał decyzję, w której ponownie odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że E.P. nie przysługiwał status strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Od powyższej decyzji E.P. złożyła odwołanie do Wojewody, który decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku, znak [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2004 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda wskazał, że E.P. przysługiwał status strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji wskazał również, że organ l instancji powinien przy ponownej analizie materiału dowodowego w sprawie rozważyć zasadność podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 151 § 2 w zw. z art. 146 kodeksu postępowania administracyjnego.
Decyzją z dnia [...] września 2004r. znak:[...] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 151 § 2 pkt w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 146 § 2 i art. 7 k.p.a. stwierdził, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2002r. w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. Ekrany akustyczne wzdłuż ul. T. na odcinku od ul. K. do ul. C. (ul. H.) w K. wydana na rzecz Zarządu Dróg Komunikacji została wydana z naruszeniem prawa. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ l instancji wskazał, że zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego, stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W przedmiotowej sprawie znaczenie ma pierwszy człon cytowanego przepisu, zgodnie z którym za stronę należy uznać podmiot, którego interesu prawego lub obowiązku postępowanie dotyczy. W przypadku postępowania mającego na celu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, status strony przysługuje podmiotom, na których prawa lub obowiązki wpływa projektowane zamierzenie budowlane. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego E.P. podniosła, że budowa ekranów akustycznych w wysokości określonej w decyzji pozwolenia na budowę spowodowała zasłonięcie reklam usytuowanych na terenie działki będącej jej własnością Bezpośrednim skutkiem budowy ekranów akustycznych było rozwiązanie umowy o najem powierzchni reklamowej z E.P. Zatem rewidując swe poprzednie stanowisko w przedmiotowej sprawie, organ l instancji przyjął, że E.P. przysługiwał status strony w postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 2 kwietnia 2002 roku. Przedmiotowe zamierzenie budowlane wpływa bowiem na prawa E.P. wynikające z prawa własności działki nr "1" obr.[...] K. - P. Działka ta usytuowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr "2" obr. [...] K. – P., na której częściowo usytuowane zostało zamierzenie budowlane. Organ l instancji wskazał, że w tym zakresie postępowanie w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji zostało przeprowadzone wadliwie, tj. E.P. bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Jeżeli w wyniku wznowienia postępowania organ administracyjny stwierdzi, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją administracyjną prowadzone było wadliwie, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. powinien uchylić wydaną decyzję i rozpatrzyć sprawę co do istoty. Zgodnie jednak z art. 146 § 2 k.p.a., w wyniku wznowienia postępowania nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 151 § 2 organ administracyjny ograniczy się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W analizowanej sprawie organ rozpatrujący wznowienie postępowania stwierdził, że pomimo zaistniałej wady postępowania, nowe rozpatrzenie sprawy prowadziłoby wyłącznie do wydania decyzji, która w swej istocie odpowiadałaby decyzji dotychczasowej. Organ l instancji uzasadnił to tym, że z dwóch przeprowadzonych opracowań oraz nałożonych obowiązków bezspornie wynikała konieczność wykonania ekranów akustycznych, których jakość oraz wysokość gwarantować miały ograniczenie poziomu hałasu powstałego wskutek wykonania ul. G. (T.) w K., l tak budowa ekranów akustycznych wzdłuż ul. T. na odcinku od ul. K. do ul. C. (H.) w K., była realizacją obowiązku nałożonego na inwestora w punkcie 5 decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 1999 roku dla inwestycji pn.: budowa ul. G. w K. od ul. K. do włączenia w istniejący pas drogowy ul. Z. – W. wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą i koniecznymi przekładkami istniejącego uzbrojenia. Obowiązek wykonania ekranów akustycznych wynikał także z opracowania wykonanego w toku postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 1999r. Opracowanie to, pod nazwą "Ocena oddziaływania na środowisko na etapie uzgodnienia projektu budowlanego budowa ulicy G. Aneks" wykonane zostało w maju i czerwcu 1999 roku. Na podstawie opracowania oraz w wyniku dokonania własnych ustaleń, Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w K., decyzją z dnia [...] lipca 1999 roku uzgodnił projektowaną inwestycję p.n. budowa ul. G. (T.) w K. od ul. K. do włączenia w istniejący pas drogowy ul. Z. - W. wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą i koniecznymi przekładkami istniejącego uzbrojenia, warunkując jednocześnie jej wykonanie posadowieniem - wewnątrz obszaru ograniczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - ekranów akustycznych o łącznej długości ok. 300 m. Ponadto w przedmiotowej sprawie inwestor przedstawił opracowanie mgr inż. J.K., biegłej z listy Wojewody nr [...] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, dotyczące wibroakustycznego oddziaływania na środowisko ul. T. (G.) w K., na odcinku od ul. K. do skrzyżowania z ul. Z. Organ l instancji wskazał również, że na indywidualne życzenie E.P. część ekranów akustycznych na wysokości działki nr "1" została przeszklona. Pomimo częściowego przeszklenia ekranów akustycznych, E.P. zażądała ich obniżenia, gdyż jej zdaniem, zasłaniały one usytuowane na terenie działki "1" tablice reklamowe. Żądanie E.P. nie zostało jednak w tym zakresie uwzględnione, z uwagi na fakt, iż ewentualne obniżenie ekranów akustycznych spowodowałoby znaczne zwiększenie natężenia hałasu, które ekrany akustyczne miały zminimalizować. Opinię taką potwierdziło znajdujące się w aktach sprawy opracowanie wykonane przez Biuro Analiz "E" W.W. z marca 2003 roku.
Organ I instancji podkreślił, że wykonanie ekranów akustycznych wzdłuż ul. T. (G.) na odcinku od ul. K. do ul. C. (H.) miało na celu ochronę okolicznych mieszkańców przed hałasem spowodowanym wzmożonym ruchem w związku z budową ul. G. (T.). Organ stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ekranów akustycznych nie uwzględniono jako strony postępowań E.P. Jednakże organ l instancji z uwagi jednak na charakter inwestycji, której wykonanie leży w interesie społecznym, nieograniczonym do jednostkowych interesów poszczególnych stron postępowania, uznał, że uczestnictwo E.P. w postępowaniu nie wpłynęłoby na sposób załatwienia sprawy. Zauważył przy tym, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w wyniku złożenia kompletnego wniosku przez inwestora, po uzyskaniu wymaganych prawem opinii i uzgodnień. Od decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2002 roku żadna ze stron nie złożyła odwołania, w związku z czym decyzja ta stała się ostateczna w dniu 22 kwietnia 2002 roku. Poza nieuwzględnieniem E.P. jako strony w przedmiotowym postępowaniu, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę było prawidłowe a rozstrzygnięcie w sprawie opierało się na przedstawionych powyżej opiniach i opracowaniach dotyczących konieczności wykonania ekranów akustycznych. Dokonując dalszej analizy prawnej organ l instancji wskazał, że dyspozycja art. 7 k.p.a. nie określa według jakich zasad organ administracyjny rozstrzygać ma konflikty pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem obywateli. Z treści art. 7 wynika jednakże, iż interes społeczny ma charakter bardziej ogólny, podczas gdy słuszny interes obywateli dotyczy indywidualnych interesów strony. Organ wskazał na to, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993r., (sygn. III ARN 49/93), "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym przypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez Konstytucję RP prawa własności." Na podstawie przedstawionego materiału dowodowego, uzasadniającego budowę ekranów akustycznych w określonej lokalizacji i o określonej wysokości, organ administracyjny uznał, że w tej konkretnej sprawie interes społeczny zasługuje na większą ochronę niż indywidualny interes E.P.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła do Wojewody E.P. wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu wskazała, że:
- brak jest w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. wymienienia i określenia budowli pn. ekran akustyczny w pasie drogowym ulicy T.,
- brak w ustawie o drogach publicznych określenia ekranów akustycznych, jako urządzenia drogowego w ogóle, oraz niezbędnego do zabezpieczenia ruchu. W związku z tym odwołująca wskazała, że nie istnieją akty prawne rangi ustawowej stanowiące podstawę do wydania decyzji administracyjnej w tym względzie.
Podniosła również, że organ l instancji kierując się ochroną interesu społecznego nie zastosował się do konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
Wskazała również, że pozbawiono ją możliwości dokonania odpowiednich uzgodnień poprzez uniemożliwienie udziału w postępowaniu. Zdaniem odwołującej prawidłowym rozwiązaniem byłoby uchylenie decyzji i następnie w wyniku nowego postępowania zmodyfikowanie ekranów w taki sposób, aby nie zasłaniały tablic reklamowych. Modyfikacja miałaby dotyczyć w szczególności odcinka oddalonego od zabudowań oddzielonego terenem porośniętym wysoka roślinnością. Na tym odcinku ekrany nie chronią przed hałasem. Wskazała, że w pierwotnie planowanej wersji rozmieszczenia ekranów na powyższym odcinku ekranów miało nie być. Z nieznanych jej względów plany te zmieniono. Podniosła również, że nie rozumie z kolei dlaczego na innym odcinku obok zakładu energetycznego, gdzie natężenie ruchu jest większe ekrany nie zostały zamontowane.
Decyzją z dnia [...] listopada 2004 roku znak[...] Wojewoda działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. l i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ administracyjny stwierdził, że analizując całość akt sprawy podziela stanowisko organu l instancji. Nie znalazł bowiem merytorycznych podstaw do dokonania innej oceny zgromadzonego materiału niż dokonana przez Prezydenta Miasta K. w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie niniejszej decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a wydana decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego. Organ odwoławczy stwierdził, że pomimo zaistniałej wady postępowania, okoliczności ustalone na podstawie całokształtu materiału j dowodowego przemawiają za tym, że nie ma podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Dalej organ odwoławczy wskazał, że obowiązek budowy ekranów akustycznych wzdłuż ulicy T. nałożony został na Miejski Zarząd Dróg (obecnie Zarząd Dróg i Komunikacji) w decyzji u pozwoleniu na budowę ulicy G. /obecnie T./, w wydanej przez Prezydenta Miasta K. w dniu 16.07.1999r., a wynikał on z "Oceny oddziaływania na środowisko - aneks", opracowanej w czerwcu 1999r. przez Instytut Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej, Oddział w K. Powyższa ocena przewidywała lokalizację oraz proponowała wysokość ekranów akustycznych dla odizolowania zabudowy mieszkaniowej od ciągów komunikacyjnych, celem poprawy stanu klimatu akustycznego. Na podstawie tego opracowania oraz w wyniku dokonania własnych ustaleń, Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w K., decyzją z dnia [...].07.1999r., uzgodnił projektowaną inwestycję pn. Budowa ul. G." /T./, warunkując jednocześnie jej wykonanie, wykonaniem -wewnątrz obszaru ograniczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - ekranów akustycznych o łącznej długości ok. 300 m. Ponadto, na podstawie pomiarów akustycznych wykonanych w kwietniu i maju 2001r. została opracowana pod kierunkiem mgr inż. J.K., biegłej z listy Wojewody w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, "Ocena wibroakustycznego oddziaływania na środowisko ulicy T." Zatem w świetle powyższych opracowań oraz nałożonych obowiązków, konieczność budowy ekranów stała się wymagalna.
Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie braku udziału strony w postępowaniu administracyjnym, ocenie organu administracji, we wznowionym postępowaniu, podlegał fakt czy brak uczestnictwa nie spowodował naruszenia art. 7 k.p.a. tj. czy nie naruszono słusznego interesu strony, jak również to, czy naruszenie normy prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że wykonanie ekranów akustycznych wzdłuż ul. T. /G./ miało na celu ochronę okolicznych mieszkańców przed hałasem spowodowanym wzmożonym ruchem w związku z budową ul. G. Z uwagi na charakter inwestycji, której wykonanie leży w interesie społecznym, nie ograniczonym do jednostkowych interesów poszczególnych stron postępowania, uczestnictwo E.P. nie wpłynęłoby na sposób załatwienia sprawy. Poza nieuwzględnieniem E.P. jako strony w przedmiotowym postępowaniu, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ekranów było prawidłowe, a rozstrzygnięcie w sprawie opierało się na ww. opiniach i opracowaniach.
Na zakończenie organ poinformował, że do oceny ewentualnego naruszenia interesu faktycznego właściwym jest sąd cywilny.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła E.P. wnosząc o:
1. uchylenie w całości decyzji Wojewody Nr [...] z dn. [...].11.2004r.
2. uchylenie w całości Decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. znak [...] - pozwolenie na budowę ekranów akustycznych wzdłuż ul. T. na odcinku od ul. K. do ul. C. (H.) w K., wydanej w dn. [...].04.2002r. przez Prezydenta Miasta K.;
3. uznanie skarżącej za stronę w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę ekranów akustycznych wzdłuż ul. T. na odcinku od ul. K. do ul. C. (H.) w K.;
4. nadanie klauzuli wykonalności dla Decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2003r. znak [...]
Skarżąca wskazała, że naruszenie prawa oraz jej interesu prawnego polega na przyjęciu niewłaściwej podstawy prawnej dla zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2004r. wydanej przez Wojewodę. Pominięto jej zdaniem inne ważne przesłanki wynikające z przepisów prawa, nakładających obowiązek ich zbadania i uwzględnienia przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym przy podejmowaniu decyzji administracyjnych wobec obywateli. Skarżąca podkreśliła, że do obowiązków organu administracji publicznej przy podejmowaniu decyzji administracyjnych wobec obywateli należy:
1. podjęcie zgodnie z przepisem art. 7 k.p.a. wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;
2. przeprowadzenie konsultacji ze społecznością lokalną we właściwym czasie i w odpowiednim trybie w trakcie opracowywania planów i podejmowania decyzji we wszystkich sprawach jej dotyczących zgodnie z art. 4 pkt 6 Europejskiej Karty Samorządowej z dnia 15 października 1985r.;
Następnie skarżąca wskazała, że brak udziału strony (skarżącej) bez własnej winy w postępowaniu jest podstawą do wydania decyzji o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną na podstawie Art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. E.P. podniosła również, że zgodnie z art. 31 ust. 2 Konstytucji RP organ administracji może wobec obywatela zastosować ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw tylko z upoważnienia w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Konieczność tych ograniczeń winna być wykonana w oparciu o zasadę proporcjonalności pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem prywatnym obywatela. Podniosła zarzut, że objęto ochroną faktycznie społeczność w relacji z obywatelem wobec którego zastosowano ograniczenia. Nadto wskazała, że wątpliwa jest idea ochrony przed hałasem obywateli z ul. G., gdy ich domy mieszkalne faktycznie położone są daleko poza strefą oddziaływania wibroakustycznego z ul. T. (G.), która to strefa o szerokości 40 m określona została w dokumentacji projektowej.
Skarżąca podniosła również, że decyzja nr [...] - pozwolenia na budowę ekranów akustycznych wzdłuż ul. T. od ul. K. do ul. C. (H.), wydana została dla projektu zamiennego, w istocie odbiegającego od rozwiązania technicznego przedstawionego w pierwotnym opracowaniu pn: "Ocena oddziaływania na środowisko na etapie uzgodnienia projektu budowlanego. Budowa ulicy G. Aneks. Opracowanie IGPiK Oddział w K., z czerwca 1999r. Reasumując skarżąca podkreśliła, że wymienione przesłanki pozwalają domniemywać, że udział skarżącej jako strony w postępowaniu miałby wpływ na zastosowanie w projekcie ekranów akustycznych takich korekt i zmian, które byłyby zgodne z jej słusznym interesem prywatnym oraz interesem cywilnoprawnym w sferze praw podmiotowych wynikających zarówno z przepisów planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz Decyzji wydanych przez Urząd Miasta K. na budowę konstrukcji tablic reklamowych na działce nr "1" będącej własnością skarżącej. Tablice reklamowe na działce nr "1" zbudowane przed wybudowaniem ekranów akustycznych w ul. T., zostały przez te ekrany całkowicie zasłonięte na skutek czego funkcjonowanie tablic reklamowych zgodnie z przeznaczeniem jest niemożliwe.
W dniu 23 stycznia 2006r. skarżąca wniosła pismo uściślające skargę, w którym wskazała, że wnosi o uchylenie wskazanych w skardze decyzji w takim zakresie by postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ekranów akustycznych zostało wznowione i by mogła ona w nim uczestniczyć jako strona.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 ustawy). Skarga jest zasadna.
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Stosownie do treści art.146 § 2 kpa "Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej."
Oznacza to, że dopiero wówczas, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej podejmie decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej, obowiązany jest zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa.
W sytuacji, gdy organ nie zebrał i nie rozważył całego materiału dowodowego, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania.
Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie.
Podkreślić należy, że jak wynika z przedłożonych przez organ akt administracyjnych, w powoływanej przez organ decyzji z dnia [...] lipca 1999r, wydanej przez Wojewodę w sprawie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska projektu budowlanego inwestycji "Budowa ul. G. zadanie 1", po zapoznaniu się z opracowaniem "Ocena oddziaływania na środowisko na etapie uzgodnienia projektu budowlanego. Budowa ulicy G." i aneksem, wykonanymi w maju i czerwcu 1999r przez Instytut Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej Oddział w K., uzgodniono pozytywnie przedłożony projekt budowlany pod warunkiem - m.in. wykonania ekranów akustycznych zgodnie z propozycją ich lokalizacji, zamieszczoną aneksie do oceny oddziaływania na środowisko.
W aneksie tym określono lokalizację ekranów, a nadto, przy działce skarżącej zaproponowano budowę ekranów o wysokości 4,5.
W drugiej cytowanej przez organ decyzji - decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 1999r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego "Budowa ul. G. w K. (l etap)", w pkt 5 zawarto warunek, że przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego należy zaprojektować i uzyskać pozwolenie na budowę ekranów akustycznych o łącznej długości ok. 300 m, zgodnie z propozycją ich lokalizacji zamieszczoną w aneksie do "Oceny oddziaływania na środowisko "sporządzonym przez Instytut Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej Oddział w K.
Organ i instancji, przedstawiając te decyzje nie podał, że warunki w nich zawarte dotyczyły wyłącznie lokalizacji ekranów , a nie ich wysokości.
Również organ odwoławczy błędnie przytoczył treść powyższych decyzji. Wskazał co prawda, że w/w aneks do "Oceny oddziaływania na środowisko" przewidywała określoną lokalizację ekranów akustycznych i proponowała ich wysokość, ale nie podał dokładnie treści warunku wynikającego z decyzji z dnia [...].07.1999r., stwierdzając jedynie, że uzgodnienie było uwarunkowane wykonaniem ekranów akustycznych.
Ani organ l ani II instancji nie wypowiedziały się co do możliwości zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obniżonych (w stosunku do propozycji ich wysokości wynikającej z omawianego aneksu) ekranów, zgodnie z żądaniem skarżącej.
Na marginesie należy zauważyć, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym zaprojektowano ekrany o innej wysokości niż wskazano w cytowanej "Ocenie oddziaływania".
Według aneksu na odcinku "1" ekran miał mieć wysokość 5,5m. W zatwierdzonym projekcie budowlanym przewidziano w tym miejscu ekran o wysokości 3m. Na odcinku "2" w aneksie ekran miał mieć wysokość 4,5m. W projekcie przewidziano w tym miejscu ekran o wysokości 4m. Na odcinku "3" w aneksie ekran miał mieć wysokość 4,5 m - zaprojektowano - 4m.
Nadto, w zatwierdzonym projekcie budowlanym na odcinku "D" przewidziano budowę ekranu o wysokości 2,5 m , a na odcinku "E" - o wysokości 2m.
W uzasadnieniu decyzji organu i instancji znajduje się ogólne powołanie na opracowanie J.K., dotyczące wibroakustycznego oddziaływania na środowisko ulicy T. (G.). Organ nie ustalił, czy w opracowaniu tym znalazło się zalecenie co do wysokości ekranów akustycznych.
Organ odwoławczy z kolei powołał się na ocenę J.K., również bez ustalenia treści ewentualnych zaleceń odnośnie wysokości ekranów. Po pierwsze, zauważyć należy, że opracowania tego brak jest w aktach sprawy.
Po drugie, skoro ostatecznymi decyzjami przesądzono jedynie kwestię lokalizacji ekranów, późniejsze opinie określające ich wysokość nie były dla organu wiążące.
We wznowionym postępowaniu organ winien samodzielnie rozstrzygnąć, czy zasadnym byłby zarzut skarżącej dotyczący określenia wysokości ekranów na wysokości jej działki - na 2m.
Ta sama uwaga odnosi się również do powołania się przez organ l instancji na opracowanie wykonane przez W.W. w marcu 2003r.
Organ w ogóle nie rozważył tego dowodu, nie wiadomo w których miejscach wykonywano pomiary, czy na żadnym odcinku nie jest możliwe obniżenie ekranu. Nie mógł zresztą tego uczynić, gdyż w przedłożonych aktach administracyjnych znajduje się wyłącznie strona tytułowa i strona 25. opracowania.
O przeprowadzeniu tego dowodu skarżąca nie została zawiadomiona.
W oparciu o powyższe uznać należy, że przedwczesne jest ustalenie organów, że skoro decyzja z dnia [...].04.2002r. została wydana na podstawie opinii i opracowań dotyczących konieczności wykonania ekranów akustycznych, to była ona prawidłowa. Jeszcze raz podkreślić należy, że zarzut skarżącej dotyczył wysokości ekranów, a nie ich lokalizacji.
Uzasadnienia decyzji obydwu organów nie wyjaśniają przekonywująco, czy gdyby zarzuty dotyczące wysokości ekranów zostały zgłoszone przed wydaniem decyzji z dnia [...].04.20002r, to nie byłyby uwzględnione.
Powyższe przesądza o tym, że decyzja została wydana z naruszeniem art.146 § 2 kpa.
Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art.135 ustawy orzeczono jak w punkcie l wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.