II SA/Kr 200/24

II SA/Kr 200/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-11-13
Data wpływu
2024-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Bursa
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 156 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 15 listopada 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/33/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącego J. B. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
II SA/Kr 200/24
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 14 grudnia 2022 r., znak: [...], Prezydent Miasta T. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia "Rozbudowa ul. [...] wraz z budową dróg lokalnych w T.".
Decyzją z dnia 23 lutego 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/1/2023, wydaną po rozpatrzeniu odwołania J. B., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało ww. decyzję z dnia 14 grudnia 2022 r. w mocy.
Decyzją z dnia 4 maja 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/12/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stwierdziło nieważność ww. decyzji własnej z dnia 23 lutego 2023 r. z uwagi na rażące naruszenie prawa polegające na pominięciu odwołania I. P. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Decyzją z dnia 6 września 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/18/2023, wydaną po rozpatrzeniu wniosku J. B. i wniosku I. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, utrzymało ww. decyzję z dnia 4 maja 2023 r. w mocy.
Decyzją z dnia 22 maja 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/10/2023, wydaną po rozpatrzeniu odwołania J. B. i odwołania I. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, utrzymało decyzję Prezydenta Miasta T. w mocy.
J. B. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z dnia 22 maja 2023 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ze względu na to, że Kolegium po raz drugi rozpatrzyło odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T. przed wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji własnej z dnia 23 lutego 2023 r.
Decyzją z dnia 13 września 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/21/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie odmownie załatwiło wniosek J. B. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że: 1) w dniu 22 maja 2023 r. w obiegu prawnym nie obowiązywała już decyzja z dnia 23 lutego 2023 r., bo stwierdzenie jej nieważności nastąpiło w dniu 4 maja 2023 r., 2) decyzja z dnia 23 lutego 2023 r. została wydana po rozpatrzeniu odwołania J. B., zaś decyzja z dnia 22 maja 2023 r. została wydana po rozpatrzeniu odwołania J. B. i odwołania I. P., toteż w sprawach tych krąg odwołujących był inny (brak tożsamości podmiotowej).
Decyzją z dnia 15 listopada 2023 r., znak: SKO.OŚ/4170/33/2023, wydaną po rozpatrzeniu wniosku J. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało ww. decyzję z dnia 13 września 2023 r. w mocy.
W skardze na powyższą decyzję J. B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.) lub jej uchylenie oraz o rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 22 maja 2023 r. w wyniku błędnego przyjęcia, że nie dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, podczas gdy decyzja z dnia 23 lutego 2023 r. pokrywa się z nią pod względem podmiotowym i przedmiotowym;
2) art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak merytorycznego rozpoznania zarzutów odwołania wskazujących na wady postępowania, a w konsekwencji naruszenie zasady praworządności, dwuinstancyjności, zaniechania wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie pełnego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia decyzji,
3) art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niezbadanie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., podczas gdy naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu wydawania decyzji z dnia 22 maja 2023 r. decyzja z dnia 4 maja 2023 r. nie była jeszcze ostateczna, ponieważ w dniu 22 maja 2023 r. decyzja z dnia 4 maja 2023 r. została dopiero doręczona, a później J. B. i I. P. złożyli od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący zwrócił też uwagę na to, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, jakie podstawy nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. były badane.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Problem prawny w niniejszym postępowaniu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy decyzja SKO w Tarnowie z dnia 22 maja 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/10/2023 dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Odpowiedź na to pytanie jest twierdząca.
Decyzja SKO w Tarnowie z dnia 22 maja 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/10/2023 wydana została na skutek rozpoznania odwołań J. B. i I. P. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 14 grudnia 2022 r. znak WOŚ.6220.22.2022.AK o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.
W tym czasie w obrocie prawnym funkcjonowała jeszcze decyzja SKO w Tarnowie z dnia 23 lutego 2023 r. znak SKO.OŚ//4170/1/2023 wydana po rozpatrzeniu odwołania (tylko) J. B. od (tej samej) decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 14 grudnia 2022 r. znak WOŚ.6220.22.2022.AK o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia.
SKO w Tarnowie ostatecznie (po raz drugi, na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) orzekło bowiem o stwierdzeniu nieważności decyzji własnej z dnia 23 lutego 2023 r. znak SKO.OŚ//4170/1/2023, dopiero w dniu 6 września 2023 r.
Innymi słowy, na dzień wydania przez SKO w Tarnowie decyzji z dnia 22 maja 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/10/2023, nie zakończyło się jeszcze postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 23 lutego 2023 r. znak SKO.OŚ//4170/1/202 (stwierdzono nieważność tej decyzji ale jeszcze "nieostatecznie").
Wobec powyższego decyzja SKO w Tarnowie z dnia 22 maja 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/10/2023 obarczona była wadą nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy dostrzegalna jest identyczność czterech elementów identyfikujących stosunek administracyjnoprawny: podmiotów, przedmiotu, determinanty faktycznej oraz determinanty prawnej. Zasada res iudicata stanowi przeszkodę wobec ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego, a więc w oparciu o niezmieniony stan faktyczny i prawny sprawy, kształtowany przez przepisy prawa materialnego.
Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 200 zł składa się kwota uiszczonego przez skarżącego wpisu.