II SA/Kr 196/23

II SA/Kr 196/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 59-61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 10, art. 7, art. 77 par. 1, art. 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi P[...] Spółka Jawna z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 listopada 2022 r., znak SKO.ZP/415/508/2021 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 21 września 2021 r. nr AU-2/6730.2/646/2021, po rozpatrzeniu wniosku M[...] Sp. z o.o. w K., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa drogi wewnętrznej na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. 49 jedn. ewid. Podgórze wraz z budową zjazdu z drogi wewnętrznej na dz. nr [...], [...] na dz. nr [...], [...] obr. jw., przy ul. W. w K.".
Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741), dalej "u.p.z.p." oraz §1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie".
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że 8 października 2018 r. do organu wpłynął wniosek M[...] Sp. z o.o. w K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Wniosek został skorygowany i doprecyzowany 17 kwietnia 2020 r., 28 września 2020 r. oraz 7 października 2020 r.
Organ stwierdził, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego przedmiotowe zamierzenie wymaga decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Powołując się na brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, które polega na budowie wewnętrznego układu drogowego (tj. inwestycji liniowej, urządzeń infrastruktury technicznej) nie wymaga spełnienia warunków art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono natomiast, że spełnione zostały łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Uzyskano przewidziane prawem opinie i uzgodnienia. Projekt decyzji został sporządzony przez architekta wpisanego na listę samorządu zawodowego architektów. W toku postępowania strony nie wniosły uwag i zastrzeżeń odnośnie wnioskowanej inwestycji. Do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr 1 - warunki zabudowy, Załącznik Nr 3 - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej, Załącznik Nr 2 - część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr 4 - część graficzna wyników analizy urbanistyczno - architektonicznej.
Odwołanie od opisanej na wstępie decyzji I instancji złożyło P. Spółka jawna w K. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 w zw. z art. 60 u.p.z.p. poprzez ich zastosowanie i ustalenie warunków zabudowy dla ww. budowy drogi wewnętrznej w sytuacji, gdy realizacja przedmiotowej drogi i obsługa nią inwestycji kubaturowej spowoduje pogorszenie warunków obsługi terenów sąsiednich oraz poprzez błędne zastosowanie ww. przepisów i brak ustalenia, czy inwestycja kubaturowa na działce nr [...], [...] i [...], ze względu na brak prawnego zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ul. N. , może być obsługiwana poprzez planowaną ww. drogę wewnętrzną planowaną na wymienionych w decyzji działkach.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów rozporządzenia oraz art. 10, art. 7, w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej "K.p.a.", poprzez ich niezastosowanie i naruszenie zasady zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu oraz błędne ustalenie stanu faktycznego.
Ze względu na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 30 listopada 2022r., znak: SKO.ZP/415/508/2021, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p., § 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, które polega na budowie wewnętrznego układu drogowego (tj. inwestycji liniowej, urządzeń infrastruktury technicznej) nie wymaga spełnienia warunków art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono natomiast, że spełnione zostały łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Uzyskano przewidziane prawem opinie i uzgodnienia. Projekt decyzji został sporządzony przez architekta wpisanego na listę samorządu zawodowego architektów.
Dalej Kolegium stwierdziło, że bezspornym w przedmiotowej sprawie pozostaje, że w obszarze, w którym znajduje się nieruchomość objęta wnioskiem, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zaistniały zatem podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. Powyższe postępowanie, zgodnie z art. 52 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wszczynane jest na wniosek inwestora, którego treść określa przedmiot tego postępowania.
Kolejno organ II instancji przywołał treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślił, że zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.
W niniejszej sprawie organ I instancji nie przeprowadził postępowania w oparciu o przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., powołując się na treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz kwalifikując inwestycję do urządzeń infrastruktury technicznej. Znajdująca się zaś w aktach sprawy analiza urbanistyczno-architektoniczna dotyczy zbadania przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 3, 4, 5 u.p.z.p. Jak wskazał organ I instancji przedmiotowy wniosek obejmuje obiekty infrastruktury technicznej, w związku z czym zamierzenie nie wymaga analizy cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym.
Kolegium podzieliło powyższe stanowisko organu I instancji. Wskazało, że użyte w przepisie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., pojęcie "infrastruktury technicznej", należy rozpatrywać w oparciu o przepisy art. 2 pkt 13 ustawy w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz.U. z 2023 r., poz. 344), dalej "u.g.n.". Przepis art. 2 pkt 13 u.p.z.p. tłumacząc pojęcie uzbrojenia terenu nawiązuje do definicji infrastruktury technicznej zawartej w art. 143 ust. 2 u.g.n.. Przepis ten stanowi, iż "przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych".
Jak wynika z wniosku złożonego w niniejszym postępowaniu i załączonych tam założeń projektowych, planowana inwestycja dotyczy budowy drogi wraz z budową zjazdu z planowanej drogi wewnętrznej na drogę wewnętrzną - ul. W. . Objęta wnioskiem budowa dotyczy drogi dojazdowej - mającej charakter wewnętrznej, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), dalej "u.d.p.", bo nie zaliczonej do żadnej z dróg publicznych. Planowana budowa, ma na celu realizację jednej, funkcjonalnie spójnej całości tj. ww. drogi którą stanowi jezdnia, mającej służyć obsłudze obiektów kubaturowych (tj. budynku wielorodzinnego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] i [...]).
Uwzględniając specyfikę planowanej inwestycji, bezsprzeczną jej funkcjonalną spójność, a także jej obsługową funkcję, (tj. zapewnienie uzbrojenia ww. budynkowi) organ II instancji przyjął, że całość tej inwestycji stanowi urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ust. 2 u.g.n. Planowane zamierzenie stanowiąc inwestycję niekubaturową, nie posiada wpływu na ład przestrzenny, który wymagałby analizy cech istniejącej zabudowy kubaturowej. Stąd zasadnym pozostało, zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 u.p.z.p., odstąpienie od przeprowadzenia analizy w zakresie parametrów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p..p. Przy czym taka kwalifikacja niniejszego zamierzenia inwestycyjnego nie czyni bezprzedmiotowym dalszego prowadzenia postępowania i wydania decyzji wz. Organ I instancji zobligowany pozostaje bowiem w dalszym ciągu do zbadania spełnienia przez inwestycję przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., co też w przedmiotowej sprawie uczyniono w oparciu o przeprowadzoną w powyższym zakresie analizę urbanistyczno-architektoniczną oraz zebrane w aktach sprawy dokumenty.
Kolegium wskazało, że nie znalazło podstaw do zanegowania prawidłowości przeprowadzonych w tym zakresie czynności wyjaśniających. Po pierwsze w sprawie prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, tj. zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Z uwagi na fakt, że inwestycja ma charakter niekubaturowy, brak było jakichkolwiek uwarunkowań przestrzennych, które przemawiałyby za dalszym poszerzaniem tego obszaru analizy, ponad ustawowe minimum 50 m.
Nie budzi zastrzeżeń także część opisowa analizy. Dokonano w jej ramach dostatecznej charakterystyki terenu (wzbogaconej zdjęciami fotograficznymi), wskazując na rodzaj występującej w tym obszarze zabudowy: mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej. Wskazano na występujące w rejonie inwestycji pełne uzbrojenie miejskie. Opisano stopień udziału powierzchni biologicznie czynnej w badanym obszarze wskazując, że jest on różnoraki, a w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji wysoki. W oparciu o przeprowadzoną analizę wysunięto wnioski, że projektowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie zastanego stanu zagospodarowania terenu jako droga zapewniająca obsługę komunikacyjną budynkowi wielorodzinnemu (wyżej opisanemu). Ustalono też, że planowane lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolny i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wnioski te następnie znalazły wyraz w samej decyzji tj. w załączonych do niej wynikach analizy.
Zbadano także, czy planowana inwestycje jest zgodna z przepisami odrębnymi. W toku postępowania organ uzyskał niezbędne pozytywne opinie, m.in.: Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 12 maja 2020 r., 14 października 2020 r. i 15 lutego 2021 r. (znaki: IW.460.1.1148.2018 r.) – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
W odpowiedzi na zarzuty odwołania organ II instancji zwrócił uwagę, że organ I instancji posiadający wiadomości specjalne z zakresu infrastruktury drogowej i obsługi komunikacyjnej miasta Krakowa, po dogłębnym zbadaniu sprawy, (bo na skutek uzupełnienia przez inwestora treści wniosku i materiałów dowodowych), ustalił ostatecznie, że istnieją podstawy do pozytywnego zaopiniowania ww. inwestycji, wskazując po pierwsze, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - jaką jest ul. N. poprzez drogę wewnętrzną ogólnodostępną - ul W. (pozostająca także w zarządzie ZDMK - w zakresie działki nr [...] obr. 49 Podgórze).
Choć w przedmiotowej sprawie nie podlega badaniu spełnienie dostępności terenu wniosku obejmującego infrastrukturę techniczną do drogi publicznej (przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), to na marginesie organ odwoławczy wyjaśnił, że ww. opinię pozytywną rozpatrywać należy w kategorii zgody Zarządcy drogi na korzystanie z ww. drogi wewnętrznej, w celu zapewnienia terenowi inwestycji dostępu do drogi publicznej, a w konsekwencji także zapewnianie dostępu do drogi publicznej budynkowi wielorodzinnemu (na dz. nr [...], [...], [...]), który ma być wszak skomunikowany z ul. N. właśnie za pośrednictwem ww. drogi wewnętrznej objętej wnioskiem. Okoliczność zaś, czy ww. budynek posiada inny, aniżeli ten planowany sposób skomunikowania z droga publiczną (dostęp prawny i faktyczny) nie należy do przedmiotu badania w niniejszym postępowania, bowiem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie dotyczy tegoż budynku, a jedynie drogi wewnętrznej (mające stanowić jego drogę dojazdową).
Odpowiadając na obawy strony odwołującej odnośnie spowodowania przedmiotową inwestycją trudności w obsłudze komunikacyjnej innych terenów sąsiednich, Kolegium wskazało, że organ opiniodawczy Zarząd Dróg Miasta Krakowa zajmował się tą kwestią i zawarł w ww. opinii dodatkowe warunki, przy uwzględnieniu charakteru i parametrów obiektu kubaturowego jaki będzie obsługiwany ww. planowaną drogą wewnętrzną (a więc uwzględniano związanym z tym przewidywany ruch samochodowy i jego wpływ na otoczenie). Wprowadzono też wymóg, zgodnie z którym ww. droga winna zapewniać bezpieczne mijanie się pojazdów i dojście piesze (tak opinia na k. 290 akt sprawy). Ww. warunki zostały następnie transponowane do decyzji o warunkach zabudowy i podlegać będą dalszej konkretyzacji na etapie ubiegania się przez inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. W świetle ww. pozytywnej opinii obawy odwołującej się strony organ II instancji uznał za nieuzasadnione.
Organ odwoławczy wskazał następnie na pozyskane do akt opinie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 23 listopada 2018 r., 23 października 2020 r. (znak: AU 02-5.6730.2.1195.2018.KKR) w zakresie ochrony środowiska oraz opinię Wydziału ds. Jakości Powietrza UMK z 19 listopada 2018 r. (znak: AU-0205.6730.2.1195.2018.KKRAF) — w zakresie ochrony powietrza. Zawarte w tych opiniach warunki, jakie musi spełniać inwestycja wynikające z potrzeb ochrony środowiska, zostały następnie transponowane do decyzji. Warunki w zakresie melioracji wodnych z ustalono na podstawie opinii Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 27 października 2020 r. (znak: KR.2.4361.164.2020.RK).
Organ odwoławczy dodał, że po sporządzeniu projektu decyzji pozyskano do akt sprawy stosowne milczące uzgodnienia projektu decyzji: Wojewody Małopolskiego, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 a u.p.z.p., Marszałka Województwa Małopolskiego i Ministra Środowiska, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 4 u.p.z.p. Zaznaczył, że żaden z tych organów działając w ramach swoich kompetencji szczególnych nie zakwestionował przygotowanego projektu decyzji i zawartych tam warunków, jako sprzecznych z przepisami odrębnymi.
Po analizie akt sprawy Kolegium stwierdziło, że organ I instancji należycie wykazał, iż przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie niezbędne przesłanki, o jakich mowa w ww. art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. Nie uchybił treści art. 7 i art. 77 K.p.a., należycie zbadał i rozpatrzył cały niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy. Odpowiadając na zarzut braku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (bliżej nie skonkretyzowany) Kolegium stwierdziło, że nie dopatrzyło się wad w ustaleniu przez organ I instancji kręgu podmiotów, którym przysługuje status strony postępowania (czego dowodzi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wypisów z ewidencji gruntów objętych wnioskiem i sąsiednich, na podstawie którego ustalono osoby którym przysługuje interes prawny), ani wad w doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, o jego zakończeniu i o wydaniu decyzji. Strona, poza ww. ogólnym zarzutem, nie wskazała na żadne konkretne uchybienia, które dowodziłyby, że w sprawie naruszono treść art. 10 K.p.a. i zawartą tam zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu.
Za nieskuteczny uznał też organ II instancji bardzo ogólny zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia. Brak wskazania, jakich naruszeń ww. regulacji strona zarzuca w niniejszym postępowaniu, uniemożliwił ustosunkowanie się do tego zarzutu. Rozporządzenie to tylko w ograniczonym zakresie odnośnie jedynie zasad ustalenia granic obszaru analizy znajduje zastosowanie sprawy, a te zapisy nie zostały przez organ naruszone. W niniejszej sprawie nie ustala się parametrów inwestycji kubaturowej, pozostałe zapisy rozporządzenia nie mają zastosowania w sprawie.
Ponadto w sytuacji, gdy w toku postępowania ustalone zostanie, że planowana inwestycja czyni wszystkim przesłankom określonym w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. i brak jest przepisów odrębnych sprzeciwiających się danej decyzji, organ obowiązany jest do wydania decyzji pozytywnej o ustaleniu warunków zabudowy. Brak zgody jednej ze stron postępowania, czy osób trzecich, nie stoi na przeszkodzie wydania decyzji wz.
P. Spółka jawna w K. wniosła na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 30 listopada 2022 r., znak SKO.ZP/415/508/2021, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w całości.
Zaskarżonej decyzji Kolegium skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego, mimo braku wykazania możliwości prawidłowego funkcjonowania inwestycji poprzez zapewnienie obsługi komunikacyjnej projektowanej drogi z drogą wewnętrzną - ul. W. w Krakowie.
2) art. 61 w zw. z art. 60 u.p.z.p., poprzez błędne jego zastosowanie i ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy drogi wewnętrznej w sytuacji, gdy realizacja przedmiotowej drogi i obsługa przez nią inwestycji kubaturowej na działkach nr [...], [...], [...] obr. 49 Podgórze powoduje pogorszenie warunków obsługi komunikacyjnej nieruchomości sąsiednich;
3) art. 10, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji naruszenie zasady zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu oraz błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy;
4) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy okoliczności sprawy przemawiały co najmniej za uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta Krakowa i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego.
W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że zarzuty skargi są tożsame z zarzutami odnoszącymi się do decyzji I instancji. Zdaniem skarżącej, wbrew ustaleniom organów obu instancji, w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W niniejszej sprawie wniosek inwestora dotyczy inwestycji obejmującej obiekty infrastruktury technicznej, zatem zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. organy zobligowane były do zbadania przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 3, 4, 5 u.p.z.p. (zamierzenie nie wymagało analizy cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym oraz analizy pod kątem dostępu do drogi publicznej). Pomimo tak ograniczonego zakresu analizy wymaganej dla inwestycji obejmującej wyłącznie infrastrukturę techniczną w postaci budowy drogi wraz ze zjazdem, organ I instancji w sposób powierzchowny przeprowadził postępowanie i błędnie przyjął, że w sprawie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.
Skarżąca przywołała treść art. 61 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 u.p.z.p. Rozwijając powyższe podniosła, że pojęcie uzbrojenia terenu, o którym mowa ww. przepisie, zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 13 u.p.z.p., poprzez odwołanie do definicji infrastruktury technicznej wskazanej w art. 143 ust. 2 u.g.n. (tj. drogi oraz wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne).
Do kategorii uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. należy zaliczyć nie tylko tzw. przewody szeroko rozumianych mediów (woda, gaz, energia elektryczna) ale także obiekty liniowe w postaci drogi. Zatem na gruncie obowiązujących przepisów u.p.z.p. nie może budzić wątpliwości, że drogi należą do uzbrojenia terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Brak dostatecznego uzbrojenia terenu w drogi jest zatem przeszkodą dla ustalenia warunków zabudowy, a organ administracji ma obowiązek badania spełnienia tej przestanki.
Oznacza to, że termin "wystarczające uzbrojenie" będzie przede wszystkim odnosił się do kwestii istnienia drogi umożliwiającej dojazd do terenu. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym drogi, o których mówi przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. (poprzez odesłanie z art. 2 pkt 13), to takie, które związane są (lub będą) z planowanym przez inwestora zamierzeniem budowlanym. Uzbrojenie więc terenu inwestycji "w drogi" oznacza, że chodzi tylko o takie drogi, które znajdują się (lub znajdą się) na terenie inwestycji lub z terenem tej inwestycji będą związane. Nie będą to jednak drogi publiczne (wyrok WSA w Krakowie z 19 listopada 2013 r. sygn. II SA/Kr 971/13).
Przenosząc powyższe uwagi na stan faktyczny sprawy skarżąca stwierdziła, że w przypadku inwestycji objętej zaskarżoną decyzją kwestia istnienia wystarczającego uzbrojenia terenu jako wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dotyczy projektowanej drogi i zjazdu jaki i drogi wewnętrznej - ul. W. , poprzez którą następuje skomunikowanie projektowanej inwestycji drogowej. Skarżąca uważa, że przedmiotowa droga wewnętrzna (ul. W. ) nie może zostać uznana za wystarczającą dla obsługi komunikacyjnej wnioskowanej inwestycji ze względów faktycznych jak i prawnych. Rozwijając powyższe skarżąca podniosła, że zarówno zakres granic terenu inwestycji określony wnioskiem inwestora jak i przebieg planowanej drogi całkowicie wykluczają możliwość zjazdu z ul. W. . Ponadto możliwość korzystania z ul. W. zgodnie z wnioskiem inwestora jest wykluczona ze względów prawnych. Teren projektowanej inwestycji nie posiada bowiem prawnie zagwarantowanej możliwości przejazdu i przechodu przez ul. W. w zakresie wystarczającym dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej. Istniejące służebności gruntowe są niewystarczające do skomunikowania planowanej inwestycji.
Dalej skarżąca podniosła, że planowany w ramach inwestycji zjazd na działki nr [...], [...] został wyznaczony w miejscu niezapewniającym bezpośredniego połączenia projektowanej drogi z jezdnią ul. W. , jak wynika z załącznika graficznego do decyzji WZ z 21 września 2021 r. granice terenu inwestycji (teren gdzie może zostać zlokalizowana droga i zjazd) przebiegają po granicy działki nr [...] z działkami nr [...], [...].
Skarżąca zwróciła uwagę, że ww. granica działek nie pokrywa się z krawędzią jezdni ul. W. , a przebiega przez teren istniejącej zatoki parkingowej, w odległości ok. 1,5 m od krawędzi jezdni ul. W. (zob. mapa zasadnicza stanowiąca załącznik do skargi). Tym samym stwierdzić należy, że w niniejszym przypadku istniejące uzbrojenie terenu (jezdnia ul. W. ) jest niewystarczające dla wnioskowanej inwestycji drogowej. Inwestor wyznaczając zakres terenu inwestycji nie zapewnił bowiem faktycznej możliwości połączenia projektowanej drogi z drogą wewnętrzną ul. W. .
Na powyższą okoliczność wskazuje ZDMK w opinii z 12 maja 2020 r., 14 października 2020 r., 15 lutego 2021 r., podnosząc, że projektowany zjazd nie dowiązuje się do krawędzi jezdni ul. W. .
Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że zgodnie z wnioskiem inwestora teren inwestycji jest skomunikowany z ul. N. w Krakowie poprzez drogi wewnętrzne zlokalizowane na działkach nr [...], [...] pozostające w zarządzie ZDMK, a następnie poprzez drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działkach nr [...], [...] (nie pozostającą w zarządzie ZDMK) oraz na działce nr [...], pozostającą w zarządzie ZDMK. Skarżąca wyjaśniła, że obsługa komunikacyjna inwestycji przez ul. W. została prawnie oparta na służebności drogi koniecznej ustanowionej postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie XII Wydział Cywilny z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt: XII Ns 1391/15/P (ujawniona w księdze wieczystej [...]).
Przedmiotowa służebność została wytyczona szlakiem w granicach, którego właściciel nieruchomości uprawnionej (między innymi działka nr [...]), może zrealizować dostęp do swojej nieruchomości (dowód: załącznik graficzny). Porównując przebieg szlaku ww. służebności z planowanym zagospodarowaniem terenu inwestycji skarżąca stwierdziła, że inwestycja drogowa objęta zaskarżoną decyzją nie może zgodnie z prawem korzystać z ul. W. , bowiem planowana droga nie nawiązuje do traktu ww. służebności gruntowej. Jak wynika z załącznika graficznego do decyzji WZ z 21 września 2021 r. teren planowanej inwestycji nie zapewnia połączenia z traktem służebności gruntowej istniejącym na terenie ul. W. .
Dodatkowo skarżąca podniosła, że ul. W. (działka nr [...]) nie stanowi drogi publicznej, lecz jest wyłącznie drogą wewnętrzną w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej [...]". Zatem zarządcą przedmiotowej drogi jest ww. spółdzielnia mieszkaniowa. Tymczasem Prezydent Miasta Krakowa prowadząc postępowanie w kierunku weryfikacji przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie zwrócił się do właściwego zarządcy tej drogi o zajęcie stanowiska w sprawie, lecz uzyskał opinię wyłącznie ze strony ZDMK, którego zarząd ogranicza się jedynie do niewielkiego fragmentu ul. W. (działki nr [...]).
Mając powyższe na uwadze skarżąca uważa, że organy obu instancji w sposób nieuprawniony przyjęły, iż w przypadku wnioskowanej inwestycji została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. warunkująca możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją inwestor nie wykazał, że inwestycja posiada realny, możliwy do wyegzekwowani przy pomocy istniejących służebności dostęp do ul. W. . Przebieg jezdni ul. W. oraz zakres terenu inwestycji wykluczają możliwość fizycznego połączenia planowanej drogi wewnętrznej z ul. W. . Również ze względów prawnych (brak odpowiedniej służebności przejazdu i przechodu) nie można uznać, iż istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla obsługi inwestycji.
Na powyższą okoliczność wskazuje także ZDMK, który w swoich opiniach podniósł, że dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej i realizacji zjazdu konieczna jest zmiana przebiegu drogi służebnej. Z powyższego, zdaniem skarżącej wynika, że na moment wydania decyzji o warunkach zabudowy inwestor nie wykazał prawnej możliwości obsługi komunikacyjnej z ul. W. .
Ponadto skarżąca podniosła, że realizacja wnioskowanej drogi i obsługa przez nią inwestycji kubaturowej na działkach nr [...], [...], [...] spowoduje pogorszenie warunków obsługi komunikacyjnej nieruchomości sąsiednich. Powyższa kwestia nie została w żaden sposób rozpatrzona przez organy obu instancji. W ocenie skarżącej wpływ projektowanej inwestycji na warunki komunikacyjne na ul. W. powinien zostać skonsultowany z zarządcą tej drogi, tj. ze spółdzielnią mieszkaniową. Tymczasem wszelkie ustalenia organów w tym względzie opierały się wyłącznie na opinii ZDMK, który jest zarządcą jedynie fragmentu ul. W. .
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko o prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 12 kwietnia 2023 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów (k. 50).
Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 10 marca 2023 r., k. 18). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron i uczestników postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i ewentualne inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2023 r., poz. 259) - dalej "P.p.s.a."- sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga jest bezzasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego - art. 61 u.p.z.p.
Sąd nie mógł brać zatem pod uwagę takich zarzutów skarżącej, jak np. szczegółowe kwestie dotyczące ewentualnej obsługi sporną drogą przyszłej inwestycji kubaturowej i weryfikacji sugerowanego przez skarżącą pogorszenia warunków obsługi terenów sąsiednich.
Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie wystąpienia przesłanek do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy drogi wewnętrznej wraz z budową zjazdu z drogi wewnętrznej. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one istotnych zastrzeżeń co do ich prawidłowości.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Kolegium z 30 listopada 2022 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję I instancji ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego budowy drogi wewnętrznej wraz z budową zjazdu z drogi wewnętrznej.
Wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wystąpienia przesłanek do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, jest pozytywny, a bezzasadna skarga nie mogła przynieść zamierzonego skutku i podlegała oddaleniu.
Bezsporne w niniejszej sprawie było po pierwsze, że teren planowanej inwestycji określony we wniosku i zaskarżonej decyzji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym zasadne było procedowanie przez organy w trybie ustalenia warunków zabudowy na zasadach określonych w art. 59 i nast. u.p.z.p.
Nie było też co do zasady sporne, że w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, które polega na budowie wewnętrznego układu drogowego (tj. inwestycji liniowej, urządzeń infrastruktury technicznej) nie wymaga spełnienia warunków art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p.
Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji, które należy zaakceptować co do istotnych okoliczności sprawy.
Przed przejściem do analizy konkretnych okoliczności niniejszej sprawy, należy zaznaczyć, że prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, a nie decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie podejmowane po przeprowadzeniu postępowania jest warunkowane całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 12 października 2010r., sygn. II OSK 1542/09 – powołane orzeczenia są dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
Uprawniony do nieruchomości może zagospodarować ją dowolnie, w zakresie obowiązującego prawodawstwa. Elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości jest zatem wolność jej zagospodarowania. Niemniej jednak wolność ta realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia dopiero jej realizację.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, rzetelnie i dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie wykazania, że wszelkie przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i okoliczności determinujące jej treść zostały należycie opisane w analizie architektoniczno–urbanistycznej i uzasadnieniach decyzji obu instancji (wraz z załącznikami do decyzji I instancji).
W wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Uzyskano przewidziane prawem opinie i uzgodnienia. Projekt decyzji został sporządzony przez architekta wpisanego na listę samorządu zawodowego architektów. Do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część, prawidłowo sporządzone załączniki nr 1-4. W szczególności, w załączniku nr 1 do decyzji I instancji - warunki zabudowy (k. 584 akt adm.) – precyzyjnie określono m.in. w pkt II ppkt 4 lit. d, że na podstawie trzech ww. opinii ZDMK:
- realizowana droga winna zapewniać bezpieczne mijanie się pojazdów i dojście piesze,
- projektowany zjazd w zakresie działki nr [...] należy uzgodnić w ZDMK i uzyskać zgodę na wejście w teren w ww. działkę,
- obsługa komunikacyjna inwestycji kubaturowej nie może pogorszyć obsługi komunikacyjnej nieruchomości przyległych,
- inwestor winien przed wydaniem uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego drogi publicznej zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, przedłożyć koncepcję obsługi komunikacyjnej na realizację zjazdu i likwidację miejsc postojowych w miejscu zjazdu, wraz z odtworzeniem miejsc postojowych zaakceptowaną przez właścicieli/zarządcę działek, z których realizowany jest zjazd.
Zatem w treści decyzji I instancji wprowadzono ww. wymogi, zgodnie m.in. z zaleceniami ZDMK zawartymi w przedłożonych w sprawie opiniach. Jak słusznie zauważył organ II instancji, wymogi te podlegać będą dalszej konkretyzacji na etapie ubiegania się przez inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę.
Podobnie we właściwy sposób transponowano do decyzji I instancji zalecenia sformułowane przez odpowiednie organy uzgadniające w zakresie ochrony środowiska, ochrony powietrza i melioracji wodnych.
W konsekwencji należało uznać, że organy w sprawie prawidłowo zastosowały art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. i uznały, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego, bowiem wykazano możliwość prawidłowego funkcjonowania inwestycji poprzez zapewnienie obsługi komunikacyjnej projektowanej drogi z drogą wewnętrzną - ul. W. w Krakowie, a dalej, zgodnie z treścią i szlakiem służebności drogi koniecznej ujawnionej w księdze wieczystej [...], z drogą publiczną – ul. I. (działka nr [...]).
Wbrew zatem zarzutom skarżącej, droga wewnętrzna (ul. W. ) słusznie została uznana przez organy za część ciągu komunikacyjnego wystarczającego dla obsługi komunikacyjnej wnioskowanej inwestycji, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym. Zakres granic terenu inwestycji określony wnioskiem inwestora umożliwia zjazd z ul. W. . Teren projektowanej inwestycji posiada prawnie zagwarantowaną możliwości przejazdu i przechodu przez ul. W. w zakresie wystarczającym dla prawidłowej obsługi komunikacyjnej. Istniejące służebności gruntowe są wystarczające do skomunikowania planowanej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że planowany w ramach inwestycji zjazd na działki nr [...], [...] został wyznaczony w miejscu niezapewniającym bezpośredniego połączenia projektowanej drogi z jezdnią ul. W. , bowiem granice terenu inwestycji, gdzie może zostać zlokalizowana droga i zjazd, przebiegają po granicy działki nr [...] z działkami nr [...], [...], Sąd wskazuje, że planowany zjazd ma być usytuowany zgodnie z treścią i szlakiem ww. służebności na działkach [...] i [...], łącząc działkę [...] i [...] z działkami drogowymi [...] i [...].
Rolą inwestora oraz organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę jest takie wytyczenie ww. zjazdu, aby mieścił się on w ramach przysługującego inwestorowi uprawnienia, np. cywilnoprawnego ze służebności drogi koniecznej.
Co istotne wobec argumentacji skarżącej, podsumowując w ww. załączniku warunki obsługi komunikacyjnej wskazano wyraźnie, że ZDMK sugeruje, "aby Inwestor podjął starania o zmianę przebiegu drogi służebnej w zakresie włączenia do ul. W. . Ponad to zdaniem ZDMK należy skorygować/powiększyć zajętość terenu pod planowany zjazd o część działki nr [...] obr. 49 Podgórze w taki sposób aby zjazd był dowiązany do krawędzi jezdni ul. W. ". ZDMK poinformował dodatkowo, że "opiniował przedmiotową służebność wydając opinię pozytywną dla innego przebiegu drogi w zakresie włączenia do ul. W. ".
Zatem ostateczne ukształtowanie zjazdu (np. ze zjazdem wyłącznie we wschodnią stronę ul. W. – zgodnie z aktualnym szlakiem służebności, czy też w obie strony) nie mogło determinować na etapie ustalania warunków zabudowy negatywnego rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie ma się rzecz z takim zaprojektowaniem zjazdu, aby np. dowiązywał się do krawędzi jezdni ul. W. na działce nr [...].
Natomiast co do kwestii istniejącej zatoki parkingowej organ I instancji prawidłowo w ww. załączniku nr 1 do decyzji wskazał na konieczność, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, przedłożenia przez inwestora koncepcji obsługi komunikacyjnej na realizację zjazdu i likwidację miejsc postojowych w miejscu zjazdu, wraz z odtworzeniem miejsc postojowych zaakceptowanej przez właścicieli/zarządcę działek, z których realizowany jest zjazd.
Innymi słowy fakt, że jezdnia ul. W. oddalona jest o ok. 1,5 m od północnej granicy działki [...], a teren ten zajęty jest obecnie przez część zatoki parkingowej, nie może niweczyć możliwości skorzystania ze służebności drogi koniecznej.
Zatem wszystkie formułowane w sprawie zarzuty Sąd uznał za bezzasadne, co w odniesieniu do zarzutów odwołania we właściwy sposób wykazało Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ II instancji umotywował zasadność argumentacji, którą kierował się przy wydaniu decyzji, a także, wbrew zarzutom skargi, odniósł się do okoliczności podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu.
Kolegium rozpatrzyło cały materiał dowodowy sprawy w sposób należyty i dokonało oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad K.p.a. i nie naruszył wymienionych w skardze i odwołaniu przepisów.
Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja merytoryczna organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7-9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., a także art. 61 ust. 1 i art. 2 pkt 14 u.p.z.p. W konsekwencji zasadnie stwierdzono, że brak jest przesłanek do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Trafnie wskazał przy tym organ II instancji, odpowiadając na zarzut odwołania braku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, że zarzut ten nie został bliżej skonkretyzowany.
Sąd nie dopatrzył się wad w ustaleniu przez organy obu instancji kręgu stron postępowania, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym w postaci wypisów z ewidencji gruntów objętych wnioskiem i sąsiednich, na podstawie którego ustalono osoby, którym przysługuje w sprawie interes prawny. Sąd nie stwierdził również wad w doręczeniu zawiadomień o wszczęciu postępowania ani o jego zakończeniu oraz decyzji.
Sformułowany w ten sposób ogólny zarzut, bez wskazania na jakiekolwiek konkretne uchybienia, które mogłyby choćby uprawdopodobnić, że w sprawie naruszono treść art. 10, art. 7 czy art. 77 § 1 K.p.a., nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Podobnie ma się rzecz z oceną ogólnikowego zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wobec braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 61 u.p.z.p. oraz przepisów ww. rozporządzenia oraz wobec oparcia decyzji na prawidłowo sporządzonej w toku postępowania przed organem I instancji analizie urbanistyczno-architektonicznej, rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy uznać za trafne i zgodne z prawem. Ustalone w sprawie warunki zabudowy terenu zapewniają, że mając na uwadze występującą w obszarze analizowanym zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, usługową i infrastrukturalną (pełne uzbrojenie miejskie), projektowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie zastanego stanu zagospodarowania terenu jako droga zapewniająca obsługę komunikacyjną planowanemu budynkowi wielorodzinnemu.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.