II SA/Kr 196/22

II SA/Kr 196/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Małgorzata Łoboz /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr LXVI/849/09 z dnia 18 marca 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny Południe" oddala skargę
Uzasadnienie
Firma A z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr LXVI/849/09 z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny Południe" w części tj. § 21 ust. 1 pkt 3), § 21 ust. 1 pkt 5) i § 21 ust. 1 pkt 8) uchwały.
Uchwale w zaskarżonej części zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1
i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 777, dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i:
a. wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U.
z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej "u.g.n."), praktycznie na całym terenie objętym planem miejscowym;
b. ustalenia nieostrych, uznaniowych pojęć odnoszących się do zasad
lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej
służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, a tym samym uzależnienia możliwości lokowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji, a w konsekwencji rażącego naruszenia art. 46 ust. 1 Megaustawy;
2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania praktycznie na całym terenie obowiązywania
uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu
u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Na wstępie wskazano, że legitymacja procesowa czynna spółki wynika z art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 27) ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 576, dalej "Pt") i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n.
Skarga została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Wskazano, że spółka jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych prowadzonego przez Prezesa UKE.
Przechodząc do uzasadnienia zarzutów skargi podniesiono, że art. 46 ust. 1 Megaustawy wyłącza możliwość wprowadzania w planach zakazów uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podobnie jak i przyjmowania rozwiązań uniemożliwiających lokalizowanie takiej inwestycji, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Przedmiotowe: zakaz lub rozwiązanie, są prawnie dopuszczalne wyłącznie wówczas, jeżeli istnieje konkretny przepis prawa, który je wprowadza. Innymi słowy, omawiany przepis statuuje preferencje planistyczne dla inwestycji telekomunikacyjnych na terenach objętych mzpz, czyli ogranicza władztwo planistyczne gminy w zakresie w jakim kształtuje ona zasady lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W konsekwencji w mpzp nie można ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Uchwała w § 21 ustala zasady rozbudowy, budowy i przebudowy systemu telekomunikacyjnego na całym terenie objętym planem. Wprowadza między innymi nakaz prowadzenia i realizacji nowych sieci telekomunikacyjnych jako doziemnych, układanych w obrębie pasa drogowego. Urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej z kolei mają być umieszczane jako wbudowane w obiekty kubaturowe lub jako wolnostojące o zminimalizowanych gabarytach i wystroju harmonizującym z otaczającą zabudową. Natomiast urządzenia telefonii komórkowej mogą być lokalizowane na budynkach w terenach usługowych oznaczonych na rysunku planu symbolem 1U.1., 1U.2. i 3U.8. oraz jako wolnostojące urządzenia i obiekty telefonii komórkowej w terenie 1U.2.
Powyższe zasady są sprzeczne z prawem, gdyż niemal całkowicie eliminują na terenie objętym planem możliwość lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej dedykowanej dla telefonii mobilnej. Co więcej czytane łącznie postanowienia § 21 uchwały dają szerokie (niedozwolone, bo uznaniowe) pole do interpretacji jaka konkretnie infrastruktura (sieci doziemne, czy sieci mobilne) i gdzie może być zlokalizowana. Nawet gdyby uznać, że do lokalizowania urządzeń i obiektów telefonii komórkowej zastosowanie mają tylko postanowienia § 21 ust. 1 pkt 8) uchwały, a nie poprzedzające punkty tego ustępu, to nadal postanowienia te są niedopuszczalne przez pryzmat regulacji ustawowych, w tym Megaustawy. Brak jednak wyraźnej przesłanki, aby tak wykładać § 21 ust. 1 uchwały, że pierwsze siedem punktów ma zastosowanie do sieci telekomunikacyjnej liniowej, a punkt ósmy do sieci telekomunikacyjnej mobilnej. Definicja sieci telekomunikacyjnej objęta art. 2 pkt 35 P.t. nie dokonuje rozróżnienia na sieć mobilną i kablową (liniową), a zatem wszystkie postanowienia mpzp odnoszące się do sieci telekomunikacyjnej powinny mieć zastosowanie także do sieci telefonii komórkowej, a gdyby miało być inaczej powinno to wprost i bez żadnych wątpliwości wynikać z treści aktu prawa miejscowego.
Co prawda uchwała została uchwalona przed wejściem w życie Megaustawy, ale organy gminy na mocy art. 75 ust. 2 Megaustawy były zobowiązane do dostosowania treści planów miejscowych obowiązujących na obszarze ich właściwości do wymagań określonych w art. 46 ust. 1 Megaustawy. W niniejszej sprawie organy gminy nie wykonały tego ustawowego obowiązku.
Zdaniem spółki, nie jest zrozumiałe dlaczego infrastruktura telekomunikacyjna ma być umieszczana jako wbudowana w obiekty kubaturowe lub jako wolnostojąca o zminimalizowanych gabarytach i wystroju harmonizującym z otaczającą zabudową. Nie można wymagać, aby stacja bazowa w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem każdorazowo miała być dostosowana do takich nakazów. Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości i nie była zasłonięta żadnymi elementami, a już tym bardziej ścianami i dachem obiektu kubaturowego. Podobnie nakaz minimalizowania gabarytów i wykonania wystroju stacji bazowej (bo stacja bazowa jest elementem infrastruktury telekomunikacyjnej, której ten nakaz dotyczy), tak aby harmonizowała z otaczającą zabudową jest niemożliwy technicznie do zrealizowania. Urządzenia telekomunikacyjne nie są elastyczne, aby dało się je dowolnie minimalizować, czy zmieniać ich formę i strukturę, tak aby dopasować je harmonijnie do otaczającej zabudowy. Są to urządzenia techniczne, produkowane seryjnie, a nie na zamówienie. Infrastruktura techniczna, i to jakakolwiek, a nie tylko telekomunikacyjna, niezwykle rzadko jest projektowana i wykonywana jako element kompozycyjny zabudowy miast, czy wsi. Podobnie co najmniej niezrozumiałe jest, w jaki sposób i w jakim celu inwestor miałby umieszczać urządzenia telekomunikacyjne wewnątrz obiektów kubaturowych.
Postanowienia planu nie mogą być oderwane od podstawowej wiedzy technicznej, czy praw fizyki. Jakkolwiek celem planu miejscowego jest ustalenie przeznaczenia terenów i sposobów jego zagospodarowania, a także zasad rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, to sama treść uchwały rady gminy musi spełnić wymagania stawiane aktom prawa miejscowego, wymogom ustawowym i konstytucyjnym. Musi zatem być racjonalna i możliwa do zastosowania, a nie tylko pozornie, formalnie ustalona w oderwaniu od prawideł technicznych. Technologia opiera się m.in. na promieniowaniu elektromagnetycznym i rozchodzeniu się fal radiowych. Umieszczenie, czy wbudowanie urządzeń telekomunikacyjnych wewnątrz obiektów już istniejących może doprowadzić do nieprawidłowego, czy wręcz niedozwolonego z punktu widzenia ochrony środowiska, czy życia i zdrowia, działania tych urządzeń.
Argumentowano dalej, że postanowienia § 21 ust. 1 pkt 8) uchwały są sprzeczne z art. 46 ust. - 2 Megaustawy. Celem wprowadzenia przepisu ustawowego nie było ograniczenie możliwości lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych, tylko ich ułatwienie. Ustawa zmieniła zasadę tzw. pozytywnej lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych w mpzp i nakazała, aby plany miejscowe nie wprowadzały rozwiązań, które uniemożliwiają lokalizowania inwestycji celu publicznego. Tymczasem postanowienia uchwały - pomimo formalnego zezwolenia na lokalizowanie stacji bazowych (na terenach 1U.1; 1U.2 i 3U.8) w istocie i praktycznie całkowicie tego zakazują. Wszystkie powołane tereny znajdują się na obrzeżach planu daleko poza terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową. A zatem posadowienie na nich stacji bazowej jest nieekonomiczne, nieracjonalne i nade wszystko niecelowe z punktu widzenia pracy stacji bazowej, gdyż nie zapewni ona zasięgu osobom mieszkającym np. na terenach MN. Wyznaczając możliwe miejsca do zlokalizowania stacji bazowych planista radiowy bierze pod uwagę wiele czynników, w tym m.in. najdogodniejszy zasięg fal radiowych z danej stacji bazowej, ukształtowanie terenu, miejsca dostępne dla ludności itp. Władcze rozstrzygniecie w mpzp dotyczące wyznaczenia jedynych obszarów, na których można lokalizować stacje bazowe ograniczone do 3 konkretnych obszarów (1U. l, 1U.2 i 3U.8) w ogóle nie uwzględnia specyfiki sieci telekomunikacyjnej w technologii radiowej. Ponadto, na terenie 3U.8 plan dopuszcza lokalizowanie urządzeń telefonii komórkowej jedynie na budynkach, podczas gdy ani w 2009 roku, ani obecnie na terenie tym nie istniał i nie istnieje żaden budynek.
Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą istotne naruszenie zasad jego sporządzania, w tym zasady prawidłowej legislacji wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, skutkuje jego nieważnością. Plan posługuje się nieostrymi, ocennymi, niesprecyzowanymi i przede wszystkim niezdefiniowanymi pojęciami "minimalizowanie gabarytów", "wystrój harmonizujący z otoczeniem". Takie wieloznaczne, nieprawne pojęcia w istocie uzależniają możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji, a w konsekwencji w sposób rażący naruszają art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. 2, art. 87 ust. 2 i art. 4 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.
Uchwała w zaskarżonej części (§21 ust. 1 pkt 3) powoduje także bezprawne ograniczenie skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. Potwierdził to np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 978/20. Nie chodzi tu jedynie o sprzeczności z Megaustawą, ale także z zasadą neutralności technologicznej i usługowej, obowiązującą w telekomunikacji na poziomie europejskim, implementowaną w P.t. (art. 2 ust. 5 w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 P.t.), oraz narzuconą do przestrzegania przez podmioty publiczne, a więc także Gminę Kraków (art. 3i pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o informatyzacji).
Wreszcie, niejasne, w ocenie spółki, są przesłanki przyjęcia przez Radę Miasta Krakowa w uchwale skarżonych postanowień, gdyż uchwała nie zawiera dokładnego i przedmiotowego uzasadnienia. Z pewnością takim uzasadnieniem dla wprowadzonych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej dedykowanej sieciom czy urządzeniom telefonii mobilnej nie mogą być ogólne cele uchwały.
Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. W pierwszej kolejności organ przedstawił przebieg procedury planistycznej. Dalej wskazał, że skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego.
Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, brak jest podstaw do uznania, że skarżona uchwała, w zakresie wskazanym przez spółkę, narusza przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w tym przepisy Konstytucji RP, przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz zasady prawidłowej legislacji. Plan miejscowy obejmuje obszar położony częściowo w zasięgu strefy miejskiej, w niewielkiej części już zainwestowany lub zagospodarowany, wymagający uporządkowania poprzez określenie czytelnych zasad zagospodarowania komunikacyjnego tej części miasta. Ponadto plan miejscowy obszaru "Kliny Południe", został uchwalony zgodnie zobowiązującymi w dacie uchwalenia (tj. 18 marca 2009 r.) przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan miejscowy jest od dnia 17 maja 2009 r. obowiązującym aktem prawa miejscowego. Z kolei przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych weszły w życie z dniem 17 lipca 2010 r., a zatem po uchwaleniu skarżonego planu. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, by przepisy planu miejscowego, obowiązujące w dacie wejścia w życie przepisów ustawy szerokopasmowej, zostały uchwalone niezgodnie z postanowieniami ustawy szerokopasmowej. Już sam ustawodawca zauważył konieczność wprowadzenia odpowiednich przepisów intertemporalnych w związku z wejściem w życie przepisów ustawy szerokopasmowej, co znalazło
odzwierciedlenie w przepisach art. 75 ust. 2-8 ustawy szerokopasmowej (jak słusznie wskazuje skarżąca). Jednak zgodnie z art. 75 ust. 2 ustawy szerokopasmowej Prezydent Miasta Krakowa przeanalizował przepisy obowiązujących wówczas planów miejscowych i nie stwierdził konieczności dokonania zmian w planach miejscowych zakresie obowiązujących regulacji dla sieci telekomunikacyjnych. Również organ nadzoru - Wojewoda Małopolski, działając w oparciu o art. 75 ust. 4 ustawy szerokopasmowej, nie dokonał zmian w miejscowym planie.
Na marginesie organ wskazał, że w 2012 r. ustawodawca dokonał nowelizacji ustawy szerokopasmowej, uznając że z uwagi całokształt regulacji, przepisy intertemporalne w ustawie nie są konieczne do dalszego prawidłowego stosowania przepisów prawa miejscowego i przepisów ustawy szerokopasmowej. Co więcej, ustawodawca wprowadził w 2019 r. art. 46 ust. 1a. Przepis ten służy rozwiązaniu ewentualnych kolizji związanych ze stosowaniem przepisów ustawy szerokopasmowej i planów miejscowych, wskazując na konieczność pominięcia zakazów z planu miejscowego dla inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, o ile taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z uwagi na powyższe, brak jest podstaw do uznania, że plan miejscowy obszaru "Kliny - Południe" z 2009 r. został sporządzony niezgodnie z przepisami ustawy szerokopasmowej.
Organ nie podzielił zarzutów, że zapisy § 21 ust. 1 pkt 3 uchwały wprowadzają niedozwolone zakazy lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej z zakresu technologii bezprzewodowej. W zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej dla sieci komórkowych relewantne są zapisy § 21 ust. 1 pkt 8 uchwały. Zapisy § 21 ust. 1 pkt 3 uchwały odnoszą się infrastruktury telekomunikacyjnej, stanowiącej obiekty liniowe. Regulacje skarżonego planu miejscowego uznać należy za zgodne z przepisami prawa, odnoszącymi się do zasady równości i braku dyskryminacji przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Przyjęte ustalenia planistyczne w treści zaskarżonej uchwały nie dyskryminują przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w rozumieniu ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż nie stanowią zapisów, które by wykluczały lub uprzywilejowały innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, który by chciał realizować tożsame inwestycje co skarżąca. Można stwierdzić wręcz przeciwnie, gdyż w oparciu o ustalenia planistyczne zaskarżonego planu miejscowego, każdy przedsiębiorą telekomunikacyjny, zmierzając realizować infrastrukturę telekomunikacyjną na potrzeby telefonii komórkowej ma takie same uprawienia i nakazy. Powyższa okoliczność stanowi podstawę do uznania, iż zapisy zaskarżonej uchwały nie stanowią podstawy do twierdzenia, że dany przedsiębiorca telekomunikacyjny jest dyskryminowany.
Ponadto organ wskazał, że ustalenia planistyczne mają na celu ochronę ładu przestrzennego w ramach zasady zrównoważonego rozwoju. Dlatego sens normy prawnej należy odczytywać poprzez pryzmat ww. celu, oraz mając na względzie pełną treść danego unormowania. Skarżąca przedstawiając zarzut dotyczący
wprowadzenia pojęć nieostrych, przedstawia wyrwane z kontekstu słowa nadając im zupełnie inne znaczenia. Nie budzi wątpliwości fakt, iż w sytuacji, gdy dane pojęcie nie zostało zdefiniowane w treści aktu prawnego, należy je rozumieć zgodnie z regułami interpretacyjnymi języka polskiego. Zgodnie z przepisami § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), w ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu. Zatem w sytuacji, gdy dane pojęcie nie zostało zdefiniowane w treści aktu prawnego, należy je rozumieć zgodnie z regułami interpretacyjnymi języka polskiego. Kwestionowane przez skarżącą pojęcia nie mają charakteru niezrozumiałego czy uznaniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.
W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.
Kontrolowana uchwała pochodzi z daty 18 marca 2009r., a więc jest wcześniejsza, niż ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2021.777 t.j.) i jej art. 46 ust. 1, na którym przede wszystkim oparto skargę. Ma to kapitalne i podstawowe znaczenie dla możliwości dokonania takiej kontroli badanego aktu prawa miejscowego, jakiej pragnie skarżąca. Tego rodzaju sytuację przedstawił i objaśnił z punktu widzenia stosowania prawa Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 marca 2022r., II OSK 809/21, publ. CBOSA; wypada zatem odwołać się do treści wspomnianego wyroku.
"Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę w pełni podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, na które powołał się Sąd pierwszej instancji, dotyczące braku możliwości zastosowania sankcji nieważności wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ww. ustawy, która weszła w życie po jego uchwaleniu (por. wyroki NSA z: 22 stycznia 2020 r., II OSK 568/18, 14 stycznia 2020 r., II OSK 3477/18, 14 czerwca 2016 r., II OSK 2470/14, 3 lutego 2012 r., II OSK 2431/11). Podkreślić należy w pierwszej kolejności, że przyjęty system obowiązywania aktów prawa miejscowego, a także model ich kontroli, oparte są na założeniu, że stan sprzeczności planu miejscowego z przepisami znajdującymi się w akcie wyższego rzędu powinien być odnoszony do ściśle określonego momentu czasowego, tj. powinien istnieć w dacie uchwalenia planu miejscowego. Powstanie późniejszej sprzeczności pomiędzy zapisami planu miejscowego a regulacją ustawową oznacza, że gminny akt planowania przestrzennego powinien zostać dostosowany do nowego stanu prawnego. Sytuacja powyższa nie prowadzi natomiast do stwierdzenia nieważności planu miejscowego, gdyż skutek taki musiałby się opierać na niemożliwym do przyjęcia założeniu, że uznanie planu miejscowego za niebyły (w całości lub w części) wynikałoby z ustalenia, że był on sprzeczny z przepisem prawa jeszcze nieobowiązującym w czasie prowadzania przez organ procedury uchwalania miejscowego planu. Z tego względu operowanie na gruncie prawa administracyjnego sankcją nieważności, rozumianą jako tzw. nieważność względna, opierać się może wyłącznie na ustaleniu, że dla oceny wadliwości danego aktu nie są istotne przepisy prawa materialnego z daty stwierdzenia jego nieważności, lecz obowiązujące w dacie jego wydania. Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej), jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis ten wszedł w życie w dniu 17 lipca 2010 r., a więc już po uchwaleniu w dniu (...) lutego 2010 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta P. Zatem, niespełnienie przez zakwestionowaną w sprawie uchwałę wymagań określonych w tym przepisie nie skutkuje możliwością stwierdzenia jej nieważności przez sąd administracyjny. Sankcja nieważności w stosunku do uchwał podjętych przed datą wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej nie została też wprowadzona na mocy przepisów przejściowych ww. ustawy, w tym w szczególności art. 75 ust. 1, zgodnie z którym przepis art. 46 (a w późniejszym brzmieniu tego przepisu, również art. 48) stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Nie można z treści tego przepisu wyprowadzić kompetencji dla sądów administracyjnych do stwierdzenia nieważności planów miejscowych w zakresie, w jakim pozostają one niedostosowane do art. 46 ustawy. Objęcie tych planów sankcją nieważności musiałoby wynikać z wyraźnej woli ustawodawcy, jako że rozwiązanie takie stanowiłoby jaskrawe przełamanie zasad systemowych, o których mowa powyżej.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że organy gminy stanowiące prawo miejscowe, w tym plany zagospodarowania przestrzennego, związane są zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, co oznacza, że mają obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. Wraz ze zmianą przepisów ustawy akty prawa miejscowego powinny ulegać stosownym zmianom, stosownie do art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. W przypadku, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został zaktualizowany w trybie tego przepisu, w wyniku czego powstał stan sprzeczności zapisów planu miejscowego z przepisami ustawy, które weszły w życie w okresie późniejszym niż data uchwalenia planu, instrumentem służącym do eliminacji tych niezgodności jest stosowanie nowych regulacji ustawowych, jako regulacji prawnych wyższego rzędu. Takie rozwiązanie zostało wprowadzone w art. 46 ust. 1a ww. ustawy, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a został dodany na mocy ustawy z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej oraz niektórych innych ustaw, zmiana weszła w życie z dniem 25 października 2019 r.)".
Mając na względzie powyższe stanowisko NSA, skoro cała skarga zasadniczo, w najistotniejszej argumentacji opiera się na sprzeczności kwestionowanych zapisów planu z art. 46 ustawy, nie można stwierdzić sprzeczności tychże z ustawą, która nie obowiązywała w chwili ich uchwalenia.
Dotyczy to także kwestionowanych pojęć nieostrych i niejednoznacznych. Jest tak, albowiem sensem zaskarżenia takich pojęć było wskazanie na trudności z ich konkretyzacją dla budowy stacji bazowych lub ich części, a nie wyszukanie w planie wyrażeń niejednoznacznych. Skoro zapisy planu całościowo nie mogą być zakwestionowane z powodu sprzeczności art. 46 ust. 1 ustawy, to nie ma też powodu kwestionować pojedynczych wyrażeń, wyrwanych z kontekstu, albowiem dopiero kontekst przesądza ewentualnie o ich niejednoznaczności, zaś kontekst jest kwestionowany właśnie z powodu sprzeczności z art. 46 ust. 1.
Końcowo należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym ponownie wskazać na możliwość zastosowania art. 46 ust. 1a ustawy, wobec ewidentnego braku aktualizacji zapisów planu w § 21 ust.1.pkt 5 i § 21 ust.1.pkt 8 uchwały. Natomiast w ocenie Sądu § 21 ust. 1 pkt 3 uchwały nie dotyczy instalacji telefonii komórkowej, tylko infrastruktury telekomunikacyjnej stanowiącej obiekty liniowe.
Z wymienionych przyczyn, na zas. art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.