II SA/Kr 192/24

II SA/Kr 192/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz
Monika Niedźwiedź /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II OSK 1643/24 - Wyrok NSA z 2026-01-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 2, art. 37
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2024 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 listopada 2023 r., znak SKO.ZP/415/509/2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 listopada 2023 r. znak SKO.ZP/415/509/2023 orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji t.j. Prezydenta Miasta Krakowa w części dotyczącej wysokości kary pieniężnej i orzeka o wymierzeniu Spółce K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kary pieniężnej w wysokości 8198,88 zł (słownie: osiem tysięcy sto dziewięćdziesiąt osiem złotych 88/100) z tytułu umieszczenia w okresie od dnia 9 sierpnia 2023 r. do dnia 8 września 2023 r. tablicy reklamowej stanowiącej billboard o wymiarach 3,1 m x 4,0m i powierzchni 12,4 m˛ na ślepej ścianie budynku, zlokalizowanej na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w Krakowie niezgodnie z zasadami i warunkami sytuowania obiektów małej architektury.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 95/6851/2023 z dnia 8 września 2023 r. orzekł o wymierzeniu Spółce K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kary pieniężnej w wysokości 13 488,48 zł (słownie; trzynaście tysięcy czterysta osiemdziesiąt osiem złotych i czterdzieści osiem groszy), za umieszczenie w okresie od dnia 20 lipca 2023 r. do dnia 8 września 2023 r. tablicy reklamowej stanowiącej billboard o wymiarach 3,1 m x 4,0 m i powierzchni 12,4 m˛ na ślepej ścianie budynku, zlokalizowanym na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w Krakowie, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a w przypadku złożenia odwołania - od dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego utrzymującego ww. decyzję w mocy w zakresie nałożenia kary pieniężnej oraz nałożył na Spółkę K. sp. z o.o.. Aleja [...] nr [...] lok. [...] (Numer KRS: [...]), obowiązek usunięcia tablicy reklamowej stanowiącej billboard, umieszczonej na ślepej ścianie budynku zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w Krakowie, niezgodnie z zapisami uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń.
W uzasadnieniu podniesiono, że podczas wizji w terenie przeprowadzonej w dniu 7 marca 2023 r. przez pracownika UMK stwierdzono, że na ścianie ślepej budynku przy ul. [...], działka nr [...], obręb [...], umieszczona jest tablica reklamowa - billboard. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego o sygnaturze: AU-02-2.670.5.70.2023.MKW w dniu 19 kwietnia 2023r., podczas wykonywania czynności służbowych pracownik Urzędu Miasta Krakowa ustalił, iż przedmiotowa tablica reklamowa nadal znajduje się na ślepej ścianie budynku przy ul. [...] w Krakowie. W tym dniu dokonano również pomiarów tablicy dalmierzem laserowym Leica BLK3D i ustalono, iż tablica reklamowa stanowi billboard.
W dniu 19 kwietnia 2023r. zostało skierowane wezwanie do K. sp. z o.o. oraz do B. sp. z o.o. o zajęcie stanowiska i przedłożenie dokumentów potwierdzających, że reklama na ślepej ścianie budynku na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w Krakowie została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa (np. decyzja pozwolenia na budowę/potwierdzenie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych), wskazanie terminu jej umieszczenia, wymiarów oraz rodzaju materiałów z jakich została wykonana, a także podmiotu, który umieścił przedmiotowy nośnik reklamowy na ww. budynku.
Ustalono, że B. Sp. z o.o. nie jest właścicielem ww. urządzenia reklamowego, natomiast jest nim Spółka K. sp. z o.o. Równocześnie pismem z dnia 10 maja 2023 r. odpowiadając na wezwanie z dnia 19 kwietnia 2023 r. Pani E. K. działająca w imieniu Spółki K. Sp. z o.o. wskazała, iż reklama została zrealizowana na podstawie zgłoszenia z dnia 21 listopada 2022 r. o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego o powierzchni nie przekraczającej 12 m2 na ścianie ślepej budynku przy ul. [...] w Krakowie, do którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, na podstawie art. 37d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Innymi słowy Spółka została poinformowana o możliwym wszczęciu wobec Spółki postępowania j.w.
Organ wyjaśnił, iż w wyżej przywołanej uchwale w obszarze Miasta wydzielone zostały strefy o rożnych uwarunkowaniach lokowania nośników reklamowych, działka nr [...] Obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie zlokalizowana jest w III Strefie Podobszar 3 wg. załącznika nr 1 do Uchwały. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 Uchwały Ilekroć w uchwale jest mowa o: billboardzie — należy przez to rozumieć tablicę reklamową, o wymiarach: 12 m˛ albo 18 m˛, z tolerancją +/- 5%, o nie więcej niż dwóch powierzchniach ekspozycji. Zgodnie z § 18 Uchwały krajobrazowej (...) Poza Podobszarem I III Strefy, na ścianach ślepych budynków dopuszcza się sytuowanie jednej tablicy reklamowej albo jednego urządzenia reklamowego o powierzchni nieprzekraczającej 12 m˛ z wyłączeniem banneru. Zgodnie z § 11 ust. 2 Uchwały jw. (...) Billboardy na obiektach budowlanych sytuuje się w I Strefie, jeżeli zostaną spełnione warunki, o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 albo w §18 (...). Z przywołanego § 11 ust. 2 Uchwały nr XXXVl/908/20 Rady Miasta Krakowa wynika, że instalowanie tablicy reklamowej stanowiącej billboard w III Strefie Podobszar 3 jest zabronione.
Zgłoszenie z dnia 21 listopada 2022 r. o wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego o powierzchni nie przekraczającej 12 m˛ na ścianie ślepej budynku przy ul. [...] w Krakowie, do którego organ nie wniósł sprzeciwu, dotyczy wyłącznie innego urządzenia reklamowego, nie zaś tablicy reklamowej billboardu, którą rzeczywiście Spółka zainstalowała w przedmiotowej lokalizacji.
W dniu 8 września 2023 r. pracownik Urzędu Miasta Krakowa potwierdził, że na terenie działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w Krakowie, na ślepej ścianie budynku w dalszym ciągu umieszczona jest przedmiotowa tablica reklamowa. Powyższe fakty zostały opisane w adnotacji urzędowej z ww. czynności służbowych (wizji lokalnej) oraz utrwalone w dokumentacji fotograficznej. Mając na uwadze ww. zasady obliczania należnej kary organ oszacował wysokość kary za umieszczenie tablicy reklamowej stanowiącej billboard na ślepej ścianie budynku na dz. nr [...], obręb [...] w Krakowie na kwotę 13 488,48 zł. za okres od dnia 20 lipca 2023 r. do dnia 8 września 2023 r.
Równocześnie organ nie stwierdził podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie kwestionuje sporządzonego przez Organ pomiaru. Powierzchnia nośnika reklamowego przy pomocy urządzenia mierniczego dalmierza laserowego Leica BLK3D wynosi 3,1m x 4,0m =12,4 m˛. Z kolei zakrzywienie powierzchni ekspozycji jest nieproporcjonalnie małe w odniesieniu do całego nośnika reklamowego. Zakrzywiona powierzchnia ekspozycji nie wykracza poza obrys obramowania przedmiotowego nośnika reklamowego, co sprawia, że w wizualnym odbiorze nie stanowi "zakrzywionego kształtu" nośnika reklamowego utożsamiającego go z innym nośnikiem niż tablica reklamowa. Uwzględniając wymiary całego nośnika reklamowego trafnie wywodzi Organ I instancji, iż stanowi on billboard, zgodnie z definicją zawartą w § 4 ust. 1 pkt 2 tzw. Uchwały krajobrazowej. W konsekwencji przedmiotowa tablica reklamowa nie spełnia wymogów określonych w § 11 ust. 2 i 18 Uchwały. W przedmiotowej Uchwale przyjęto zamknięty katalog form tablic i urządzeń reklamowych, których sytuowanie jest dopuszczone na terenie miasta Kraków. Wszystkie formy nośników, ich gabaryty oraz materiały, z których mogą być wykonane zawarte zostały w § 4 i § 9 ust. 1 Uchwały.
Kolegium podzieliło również pogląd Organu I instancji, że zgłoszenie z dnia 21 listopada 2022 r. w przedmiocie wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego o powierzchni nie przekraczającej 12 m
na ścianie ślepej budynku przy ul. [...] w Krakowie, do którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu, dotyczy wyłącznie innego urządzenia reklamowego, nie zaś tablicy reklamowej billboardu, którą rzeczywiście Spółka zainstalowała w przedmiotowej lokalizacji. Okoliczność, że uprzednio we wskazanej lokalizacji dokonano zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego o powierzchni nie przekraczającej 12m˛ nie zwalniała Prezydenta Miasta Krakowa z obowiązku weryfikacji statusu urządzenia faktycznie zainstalowanego na ślepej ścianie budynku przy ul. [...] w Krakowie. W tym zakresie Organ przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające stwierdzając, że zgłoszenie dotyczyło w istocie innego zamierzenia niż realnie zrealizowane przez K. sp. z o.o., a na przedmiotowej ścianie zainstalowany został nośnik reklamowy stanowiący billboard, który umieszczono z naruszeniem przepisów Uchwały.
Stwierdzenie powyższych niezgodności stanowiło przesłankę do podjęcia przez Prezydenta Miasta Krakowa działań na podstawie art. 37d ust. 1,3 i 4 u.p.z.p. W związku z tym pismem z dnia 20 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie przedmiotowej tablicy reklamowej niezgodnie z przepisami Uchwały.
W tym miejscu Kolegium wskazuje, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie określają momentu wszczęcia postępowania z urzędu. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, zaś zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Postępowanie zostaje wówczas wszczęte z chwilą podjęcia przez organ pierwszej czynności, o której strona została zawiadomiona. Zazwyczaj czynnością tą jest zawiadomienie o wszczęciu postępowania.
Kolegium uwzględniło aktualną wykładnię Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przedstawioną w wyrokach obejmujących sprawy z zakresu wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia regulacji przedmiotowej Uchwały (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 327/23 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 329/23). Przy wykładni art. 37d ust. 4 u.p.z.p. konieczne jest uwzględnienie materialnoprawnego kontekstu, w którym występuje nawiązanie do wszczęcia postępowania przez organ (z urzędu). W tym kontekście istotny jest szczególny mechanizm przyjęty przez ustawodawcę dla kary pieniężnej za umieszczenie reklamy niezgodnej z uchwałą reklamową. Mechanizm ten polega na tym, że zrezygnowano z kary, której wysokość zależna byłaby od rzeczywistego okresu czasu pozostawania niezgodnej z uchwałą reklamy, na rzecz kary pieniężnej, o stosunkowo dużej wysokości, naliczanej progresywnie za każdy dzień pozostawania reklamy niezgodnej z uchwałą reklamową, liczoną od momentu, w którym właściwy organ podjął wobec podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie prawa, w sformalizowanej procedurze, działania zmierzające do usunięcia reklamy. Taki mechanizm opiera się na swego rodzaju presji wywieranej na podmiocie naruszającym prawo, by ten w możliwie szybkim terminie doprowadził reklamę do stanu zgodnego z uchwałą lub ją usunął; w przeciwnym razie naraża się na wyższą karę. Taki mechanizm, ma sens przy założeniu, że podmiot naruszający prawo ma świadomość podejmowanych wobec niego działań przez właściwy organ, co oczywiście wiąże się z dokonanym zgodnie z k.p.a., zawiadomieniem o wszczęciu postępowania (lub przeprowadzeniu innej czynności). Taka wykładnia spójna jest z zasadą równości wobec prawa i zaufania obywateli wobec państwa i jego organów, które mogłyby zostać naruszone, gdyby przyjąć stanowisko wyrażone przez organy w przedmiotowej sprawie. W takim bowiem przypadku wysokość kary uzależniona byłaby w części od okoliczności, które na wysokość kary nie powinny mieć wpływu, a mianowicie np. od sprawności działania organu, poczty, czy też od miejsca zamieszkania lub siedziby strony. W konsekwencji, prawidłowa wykładnia art. 37d ust. 4 u.p.z.p. prowadzi do stanowiska, zgodnie z którym początkowy termin, według którego należało ustalić wysokość kary pieniężnej za umieszczenie reklamy niezgodnie z przepisami uchwały reklamowej, powinien być rozumiany jako termin, w którym stronie doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu, nie zaś jako termin, w którym organ to zawiadomienie sformułował. W związku z powyższym organ odwoławczy kierując się zasadą równego traktowania stron, obowiązany jest uwzględnić powyższe stanowisko interpretacyjne w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji należy stwierdzić, że Prezydent Miasta Krakowa nieprawidłowo ustalił datę początkową, od której należało wymierzyć karę pieniężną. Jak już zauważono, pismem z dnia 20 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie ww. reklam niezgodnie z przepisami uchwały, natomiast pismo to zostało Stronie doręczone w trybie art. 44 K.p.a. Zgodnie z art. 44 § 1 K.p.a. - w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
W świetle § 2 - zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
W myśl § 3 - w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
Zgodnie natomiast z § 4 - doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
W rozpatrywanym przypadku pierwsza próba doręczenia pisma miała miejsce w dniu 25 lipca 2023 r. i w tym dniu pozostawiono w skrzynce odbiorczej zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Druga próba doręczenia nastąpiła w dniu 8 sierpnia 2023 r. Skutek doręczenia pisma nastąpił w dniu 9 sierpnia 2023 r. Z tym dniem z procesowego punktu widzenia nastąpiło doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a w konsekwencji od tego dnia możliwe było naliczanie opłaty. Trafnie natomiast zakwalifikował Organ datę końcową ustalenia kary. W dniu wydania decyzji, tj. 8 września 2023 r. potwierdzono, że na ścianie przedmiotowego budynku w dalszym ciągu usytuowana jest przedmiotowa tablica reklamowa.
Zgodnie z art. 37d ust. 9 u.p.z.p. jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, (w uchwale w sprawie opłaty reklamowej) wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa wart. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa wart. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Rada Miasta Krakowa nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej i w związku z powyższym, przyjęto maksymalne stawki opłaty reklamowej określone w obwieszczeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2023 (Monitor Polski rok 2022 poz. 731) dla części zmiennej 0,28 zł; dla części stałej 3,14 zł.
Mając na uwadze ww. zasady obliczania należnej kary Organ ustalił jej wysokość względem za okres od dnia 20 lipca 2023 r. do dnia 8 września 2023 r. w kwocie 14 419,14 zł, podczas gdy kara powinna zostać wymierzona od dnia 9 sierpnia 2023 r. do dnia 8 września 2023 r. (31 dni) w łącznej kwocie 8198,88 zł
Wysokość kary ustalono w następujący sposób:
Kara za jeden dzień: (12,4m x 0,28x40) + (3,14 x 40) = 138,88 + 125,6 = 264,48 zł.
Kara za okres (31 dni): 264,48 x 31 = 8198,88 zł.
Podkreślono jednocześnie, że Organ I instancji dokonał natomiast ponownej weryfikacji możliwości odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f K.p.a. Poczynione przez Organ ustalenia, a w szczególności uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie odmowy zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189 K.p.a. pozwalają na stwierdzenie, że objęta odwołaniem w sposób prawidłowy rozstrzyga powyższe zagadnienie. Organ I instancji trafnie podniósł, że o przepisach uchwały krajobrazowej Spółka została przez Organ poinformowana jeszcze przed wszczęciem z urzędu przedmiotowego postępowania administracyjnego, w ramach tzw. czynności wyjaśniających. Trudno też podważyć stanowisko Organu, że w świetle obowiązujących przepisów, przedsiębiorcy zainteresowani sytuowaniem reklam w Mieście Krakowie przez blisko 24 miesiące mogli sprawdzić, jaka forma i gabaryt tablicy reklamowej/urządzenia.
Na powyższą decyzję skargę złożyła Spółka K. sp. z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) przepisu art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady praworządności, polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji w części dotyczącej wysokości kary pieniężnej i wymierzeniu K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kary pieniężnej w wysokości 8198,88 zł (słownie: osiem tysięcy sto dziewięćdziesiąt osiem złotych 88/100) z tytułu umieszczenia w okresie od dnia 9 sierpnia 2023 roku do dnia 8 września 2023 roku oraz nałożeniu na Spółkę obowiązku usunięcia tablicy reklamowej stanowiącej billboard, umieszczonej na ślepej ścianie budynku zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w Krakowie jako niezgodnej z zapisami uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów malej architektury tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń mimo braku podstaw faktycznych i prawnych, w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostaje zaświadczenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 stycznia 2023 roku, Nr AU-01- 7.6743.2609.2022. ADA. o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu (od którego nie został wniesiony sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej) a w pozostałym zakresie utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostaje zaświadczenie organu administracji architektoniczno-budowlanej z dnia 24 stycznia 2023 roku, znak: AU-01-7.6743.2609.2022.ADA, które wyłączyło możliwość wniesienia sprzeciwu i uprawniało inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych;
b) przepisów art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skutkujące: - pominięciem przez organ szeregu szczególnych okoliczności niniejszej sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia, prowadzącego do błędu w ustaleniu stanu faktycznego polegającego m.in. na uznaniu, iż umieszczenie innego urządzenia reklamowego jest niezgodne z uchwałą krajobrazową, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż "obiekt" posiada zakrzywioną, a nie płaską powierzchnię i jako taki nie stanowi tablicy reklamowej w postaci bilbordu. c) przepisu art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I instancji przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji karnej, która to decyzja narusza naczelną zasadę postępowania administracyjnego, tj. pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. d) przepisu art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i merytoryczne orzeczenie w sprawie w sytuacji, w której postępowanie jest bezprzedmiotowe i powinno być umorzone.
W skardze zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
a) przepisu art. 37 d ust. 1,3,5 w zw. z art. 2 pkt 16 b ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 roku, poz. 503 t.j.) - (dalej:"u.p.z.p.) w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 3c, § 11 ust. 2 i § 18 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (...)" (Dz.U. Województwa Małopolskiego z 2020 roku. poz. 1984)- (dalej: "Uchwała") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że znajdują one zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, iż Spółka nie umieściła tablicy reklamowej lub innego urządzenia reklamowego niezgodnie z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ww. ustawy, bowiem przedmiotowa inwestycja nie stanowi billboardu w rozumieniu ww. § 4 ust.l pkt 2 Uchwały w zw. z art. 2 pkt 16 b u.p.z.p. a inne urządzenie reklamowe,
b) art. 189f § 1 pkt 1) Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i nie odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, pomimo znikomej wagi naruszenia prawa.
Ponadto zwrócono się na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci;
a) opinii geodezyjnej dot. innego urządzenia reklamowego o powierzchni nie przekraczającej 12 m˛ na elewacji zachodniej budynku przy ul. [...] w Krakowie sporządzonej przez mgr inż. K. S. - projektanta w specjalności konstrukcyjno - budowlanej z dnia 15 grudnia 2023 roku na fakt ustalenia, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie posiada powierzchni płaskiej, a co za tym idzie nie stanowi billboardu,
b) opinii technicznej Analiza i ocena kształtu innego urządzenia reklamowego zamontowanego no południowo zachodniej ścianie budynku przy ul. [...] w Krakowie sporządzonej przez mgr inż. W. C. - geodetę uprawnionego - z dnia 18 grudnia 2023 roku na fakt ustalenia, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie posiada powierzchni płaskiej, a co za tym idzie nie stanowi billboardu względnie o uznanie załączonej prywatnej opinii a)sporządzonej przez mgr. Inż. K. S. - projektanta w specjalności konstrukcyjno - budowlanej z dnia 15 grudnia 2023 roku, jako rozwinięcia stanowiska Skarżącej sporządzonej przez mgr inż. W. C.- geodetę uprawnionego z dnia 18 grudnia 2023 roku, jako rozwinięcia stanowiska Skarżącej.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zarówno organ I, jak i II instancji pominął istotną w sprawie okoliczność, a mianowicie, że instalacji przedmiotowego innego urządzenia reklamowego dokonano w oparciu o skuteczne zgłoszenie. Okoliczność tę potwierdza zaświadczenie o braku sprzeciwu wydane 24 stycznia 2023 roku, znak: AU-01-7.6743.2609.2022.ADA. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, który otrzymał zgłoszenie, może w terminie 21 dni od jego doręczenia wnieść sprzeciw. W razie zaś konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ wydaje postanowienie, w którym nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Czynność ta przerywa bieg 21-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu. Zatem po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu Inwestor może wykonać zamierzone roboty budowlane.
Działania organów zarówno I, jak i II instancji, polegające na pominięciu okoliczności występowania w obrocie prawnym ww. zaświadczenia organu architektoniczno - budowlanego naruszają naczelną zasadę postępowania administracyjnego - zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, która wyznacza obowiązek działania organu na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego, a także stanowi gwarancję prawną, że wszystkie czynności podejmowane w toku postępowania będą zgodne z prawem. Należy zaakcentować, iż skarżąca działając w zaufaniu do organów władzy publicznej wykonała swoje uprawnienia zgodnie z prawem i w jego granicach na podstawie zaświadczenia wydanego przez ten sam organ. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż dacie wydania ww. zaświadczenia obowiązywała już uchwała Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, której naruszenie stwierdza organ w zaskarżonej decyzji. Powyższa okoliczność przesądza o tym, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją jako bezprzedmiotowe winno być umorzone. Skarżąca prezentuje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie kluczowym było ustalenie, jaki charakter ma przedmiotowa inwestycja. Organ uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał bowiem iż "zakrzywiona powierzchnia ekspozycji nie wykracza poza obrys obramowania przedmiotowego nośnika reklamowego, co sprawia, że w wizualnym odbiorze nie stanowi "zakrzywionego kształtu"' nośnika reklamowego utożsamiającego go z innym nośnikiem niż tablica reklamowa. Tymczasem, zarówno organ I jak i II instancji organ nie udowodnił, iż inwestycja Skarżącej stanowi tablicę reklamową, czy billboard. Organ uznał w sposób autorytatywny, iż nośnik nie jest zakrzywiony, tj. posiada płaską powierzchnię. Powyższe naruszenia organu skutkowały uznaniem, iż umieszczenie innego urządzenia reklamowego jest niezgodne z uchwałą krajobrazową, zaś z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż "obiekt" nie jest ani bannerem, ani jak twierdzi w ślad za organem I instancji organ II instancji billboardem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia, skupiło się głównie na cytowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, przez co trudno Skarżącej odnaleźć te, które w istocie stanowią podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Podniesienia wymaga również, że uzasadnienie przedmiotowej decyzji jest niepełne i nie wskazuje motywów, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji. Ponadto, uzasadnienie nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. oraz w art. 11 k.p.a.
Konsekwencją naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na rozstrzygniecie, a w szczególności wydanie kwestionowanego orzeczenia w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje zaświadczenie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 24 stycznia 2023 roku o braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu stanowiące podstawę prawną do realizacji przedmiotowej inwestycji, było naruszenie przepisów prawa materialnego. Skarżąca stoi na stanowisku, iż zainstalowana reklama nie stanowi- wbrew twierdzeniom organów - billboardu, a także banneru ani tablicy reklamowej w rozumieniu zapisów uchwały reklamowej i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a pogląd wyrażony przez organy jest błędny. Zdaniem skarżącej przedmiotowa reklama stanowi inne urządzenie reklamowe, którego sytuowanie pozostaje w zgodzie z zapisami uchwały reklamowej.
Tymczasem, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przedmiotowa inwestycja nie posiada płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy i jako taka nie może być kwalifikowana przez organ jako tablica reklamowa w postaci billboardu, a co za tym idzie przyjęcie za podstawę prawną w decyzji § 11 ust. 2 Uchwały statuującego dopuszczalność sytuowania billboardu na obiektach budowlanych w I Strefie, jeżeli zostaną spełnione warunki, o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 1,2 i 3 oraz § 18, a w konsekwencji stwierdzenie, że instalowanie billboardu w przedmiotowej lokalizacji w Podobszarze 3 Strefy III jest zabronione - jawią się jako całkowicie chybione. Skarżąca w niniejszej skardze wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci opinii sporządzonych na jej zlecenie, gdyż wcześniejsze zgłoszenie wniosku dowodowego w postępowaniu odwoławczym nie było możliwe, bowiem Skarżąca nie mogła przewidzieć, że również organ II instancji w sposób autorytatywny uzna, iż powierzchnia przedmiotowego urządzenia jest płaska, względnie o uznanie przez Sąd ww. opinii jako rozwinięcia stanowiska Skarżącej, której treść potwierdza, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe nie posiada powierzchni płaskiej, a co za tym przepisy obowiązującego prawa nie definiują pojęcia "płaskości", stąd koniecznym stało się zasięgnięcie opinii specjalistów Celem opinii objętych wnioskami Skarżącej jest ocena, czy zamontowane inne urządzenie reklamowe ma powierzchnię płaską, czy eliptyczną wraz z podaniem uzasadnienia z uwzględnieniem stanu istniejącego oraz podstaw dotyczących tolerancji geometrycznych. Z opinii technicznej z dnia 15 grudnia 2023 roku, wykonanej na zlecenie Spółki - przez uprawnioną osobę posiadającą niezbędne uprawnienia do sporządzania opinii w zakresie konstrukcji budownictwa- konstruktora bud. [...] mgr inż. K. S. z dnia 15 grudnia wynika, iż warunek płaskości określa równość powierzchni, czyli jak dokładnie płaska ma być płaszczyzna obiektu. Najbardziej wystająca i najbardziej wypukła część muszą znajdować się w określonej odległości między dwiema płaszczyznami oddzielonymi pionowo.
Jak wskazał ekspert z analizy zapisów normy § 4 uchwały krajobrazowej- wynika że aby uznać za płaską powierzchnię musi ona znajdować się między dwiema równoległymi płaszczyznami odległymi od siebie do wartości 0, 3 mm lub mniej. Ponieważ powierzchnia innego urządzenia reklamowego jest wygięta o ca. 5cm zgodnie z ww. normą powierzchnię innego urządzenia reklamowego zamontowanego przy ul. [...] w Krakowie należy uznać jako powierzchnię nie płaska a eliptyczną. Na podstawie przeprowadzonych badań makroskopowych w trakcie wizji lokalnej, analiz normy (...) oraz weryfikacji dokumentacji zostały sformułowane następujące wnioski w zakresie oceny geometrii kształtu powierzchni innego urządzenia reklamowego zamontowanego na elewacji budynku przy ul. [...] w Krakowie: - powierzchnia innego urządzenia reklamowego nie jest powierzchnią płaską zgodnie z tolerancjami określonymi w normie - powierzchnia innego urządzenia reklamowego jest powierzchnią eliptyczną o wygięciu ca. 5cm. W odniesieniu do opinii sporządzonej przez mgr inż. W. C. - geodetę uprawnionego z dnia 19 grudnia 2023 roku w celu odzwierciedlenia kształtu innego urządzenia reklamowego jego powierzchnia ekspozycji została pomierzona w siatce składającej się z trzech przekrojów poziomych: dolnego (zlokalizowanego 0, 10 m powyżej dolnej krawędzi ramy), środkowego (zlokalizowanego w połowie wysokości przestrzeni ekspozycji) oraz górnego (zlokalizowanego 0, 10 m poniżej górnej krawędzi ramy)a także z dziewięciu przekrojów pionowych. Pierwszy i ostatni przekrój oddalony jest o 0, 05 m od krawędzi ramy, natomiast pozostałe rozmieszczone zostały równomiernie wzdłuż całej powierzchni ekspozycji. Środkowy przekrój znajduje się tuż przy łączeniu arkuszy poliwęglanu. Pomiar wykonano w obszarze widocznej części powierzchni ekspozycji, nie przysłoniętej ramą główną. Schemat pomiaru kształtu innego urządzenia reklamowego przedstawiono na rysunku nr 1. Autor opinii wskazał, iż na wszystkich przekrojach poziomych uzyskano wartości strzałek ugięcia powierzchni ekspozycji skierowane w kierunku na zewnątrz od ramy głównej. Najwyższe wartości strzałek wygięcia znajdują się w środkowej części powierzchni ekspozycji, przy łączeniu dwóch arkuszy poliwęglanu i osiągają wartości od 25 do 38mm. Oznacza to, że arkusze poliwęglanu są w tym miejscu najbardziej wygięte i najbardziej odstają od ramy. Ich wygięcie stopniowo się zmniejszają w kierunku krańców gdzie arkusze osadzone są w ramie. Oznacza to, że inne urządzenie reklamowe złożone z dwóch arkuszy poliwęglanu zamontowanych na ramie nośnej nie jest płaskie. Ma kształt zbliżony do eliptycznego/łukowego. Należy podkreślić, iż błąd określenia wartości strzałek wygięcia powierzchni ekspozycji wynosi ±2mm. Jest on ponad dziesięciokrotnie niższy niż określone graniczne/najwyższe wartości strzałek wygięcia. Oznacza to, że dobór sprzętu oraz techniki pomiaru dla tego zadania pomiarowego jest prawidłowy, o określone na podstawie wykonanych pomiarów wartości strzałek wygięcia powierzchni ekspozycji są w pełni wiarygodne. W zakresie oceny wizualnej przestrzeni ekspozycji autor wykazał, iż odbiór innego urządzenia reklamowego zamontowanego na południowo zachodniej elewacji budynku przy ul. [...] w Krakowie, można zauważyć wyraźnie widoczne zakrzywienie całej powierzchni, co przedstawiono na rysunku nr 3. Autor opinii doszedł do jednoznacznych wniosków, iż na podstawie przeprowadzonych pomiarów geodezyjnych oraz analizy ich wyników potwierdzonych wizją lokalną należy stwierdzić iż kształt innego urządzenia reklamowego zamontowanego na południowo zachodniej elewacji budynku przy ul. [...] w Krakowie nie jest powierzchnią płaską. Ma kształt zbliżony do eliptycznego/łukowego o wygięciu dochodzącym do 4cm. Zatem nieprawidłowo ustalił organ, iż tego typu inwestycja jest niezgodna z przepisami uchwały reklamowej, zwłaszcza w sytuacji kiedy uchwała ta nie statuuje wymogów w przedmiocie stopnia "zakrzywienia", "wygiętości", a tym samym bezpodstawne są twierdzenia organu o nieproporcjonalnie małym (w odniesieniu do całego nośnika reklamowego) wygięciu, a w konsekwencji uznanie go za billboard. W ocenie Skarżącej zarówno organ I jak i II instancji dokonał błędnej kwalifikacji zgłoszonej inwestycji. Skarżąca stoi na stanowisku, iż takie uchybienia nie mogły skutkować wniesieniem sprzeciwu. Skarżąca z uwagi na wskazaną powyżej argumentację, kwestionuje wymierzenie kary co do zasady. Nadto w ocenie Skarżącej organ II instancji w ślad za organem I instancji dokonał wadliwej interpretacji przesłanki "znikomej wagi naruszenia prawa" (art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Organ winien był zbadać zasadność i celowość wymierzenia kary i zastosowania ww. przepisu z perspektywy sprawiedliwościowej funkcji kary administracyjnej, bowiem celem wprowadzenia instytucji odstępstwa od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej było ograniczenie negatywnych konsekwencji zautomatyzowanego stosowania przepisów administracyjnego prawa materialnego regulujących zasady nakładania administracyjnych kar pieniężnych, które niejednokrotnie nie dały się pogodzić ze standardami demokratycznego państwa prawnego. W przedmiotowej sprawie organ winien odstąpić od wymierzenia kary kierując się przesłankami określonymi w przepisie art. 189f § 1 pkt 1) Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca zrealizowała inwestycję na podstawie zgłoszenia, co do którego nie został wniesiony sprzeciw. Powyższe, w ocenie Odwołującej się powinno być przedmiotem rozważenia przez organ w toku niniejszego postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Właściwy organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, każdorazowo musi nie tylko dokładnie ustalić stan faktyczny, rozważyć zaistnienie - określonych w prawie materialnym - obiektywnych przesłanek do nałożenia kary ale także rozważyć, czy nie zachodzą podstawy faktyczne do zastosowania nowych instytucji prawnych liberalizujących postępowanie organów administracji publicznej prowadzone w sprawie nałożenia administracyjnej kory pieniężnej (politykę karną). Do tych nowych instytucji prawnych zalicza się wyłączenie odpowiedzialności karno-administracyjnej, gdy zaistnienie deliktu administracyjnego jest skutkiem działania siły wyższej (art. 189e KPA), odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (art 189f KPA) oraz przedawnienie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej - przedawnienie karalności (ort 189g KPA). (...) Rozwożenie, czy w konkretnej sprawie zachodzą podstawy faktyczne do zastosowania wymienionych nowych instytucji prawnych stanowi element prawidłowo prowadzonego postępowania rozpoznawczego, odpowiadającego opisanym w ort. 7 i 77 KPA standardom wyczerpującego rozpatrzenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w wyroku z dnia 27 października 2020 roku, sygn. II SA/Op 205/20) Wobec powyższego uznać należy, że niniejsza skarga zasługuje na uwzględnienie, w związku z czym Skarżąca wnosi jak we wstępie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:
1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,
2) dochowania wymaganej prawem procedury,
3) respektowania reguł kompetencji.
Istotą sądowej kontroli administracji jest ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Przyjęcie tej funkcji wypływa z założeń systemu weryfikacji administracji publicznej w państwie prawa, co ma związek z realizacją zasad praworządności (por. J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, referat wygłoszony na L Konferencji Katedr i Zakładów Prawa Konstytucyjnego, Gdynia 24-16 kwietnia 2008 r., s. 1-8; B. Adamiak, Model sądownictwa administracyjnego a funkcje sądownictwa administracyjnego (w:) Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 21-22).
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz.1634, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na wynik sprawy.
Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (Dz.Urz. Woj. Małopol. Z 2020, poz. 1984, dalej uchwała reklamowa) dopuszcza się sytuowanie billboardu, jako wolnostojącej tablicy reklamowej o wysokości do 10 m w I Strefie z wyłączeniem terenów ulic wylotowych, w odległości co najmniej 10 m od budynku oraz przy zachowaniu wymogów określonych w § 14. W myśl § 11 ust 2 tej uchwały billboardy na obiektach budowlanych sytuuje się w I Strefie, jeżeli zostaną spełnione warunki, o których mowa w § 15 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 albo w § 18. Zaś zgodnie z § 11 ust. 3 uchwały dodatkowo dopuszcza się sytuowanie billboardów na obiektach zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], stanowiących wykończenie elewacji obiektów budowlanych.
Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały ilekroć w uchwale jest mowa o billboardzie - należy przez to rozumieć tablicę reklamową, o wymiarach: 12 m2 albo 18 m2, z tolerancją +/- 5%, o nie więcej niż dwóch powierzchniach ekspozycji.
Istotne są także postanowienia ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 977 ze zmianami). W szczególności w art. 2 pkt 16a zawarto definicję reklamy, zgodnie z którą reklamą jest upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne. W art. 2 pkt 16b zawarto definicję tablicy reklamowej. Zgodnie z tą definicją przez tablicę reklamową rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Z kolei w art. 2 pkt 16c zawarto definicje urządzenia reklamowego, którym jest przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.
Poza sporem pozostaje, że sporna reklama została umieszczone na budynku przy ul. [...] w Krakowie, działka nr [...] znajdującym się w strefie III, podobszar 3. W tej strefie, jak wynika z przytoczonych przepisów uchwały krajobrazowej, lokowanie bilbordów jest zabronione. Nie budzi wątpliwości także to, że sporna reklama została na tym budynku umieszczone w dniach od 9 sierpnia 2023 r. (data doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania) do dnia 8 września 2023 r. oraz, że jej powierzchnia miała wymiary 12, 4 m˛. Okoliczności faktyczne zostały prawidłowo udokumentowane podczas wizji lokalnych prowadzonych przez organ, a pomiary zostały dokonane przy pomocy certyfikowanych urządzeń (k. 47-75, k. 103 administracyjnych akt sprawy).
Sporne w przedmiotowej sprawie jest natomiast to, czy przedmiotowa reklama była umieszczona na nośniku będącym tablicą reklamową czy też urządzeniu reklamowym. W ocenie skarżącej przedmiotowa reklama była umieszczona na innym urządzeniu reklamowym, nie zaś na stanowiącej billboard tablicy reklamowej. Argumentem przytoczonym w skardze na tę okoliczność jest to, iż cechą tablicy reklamowej jest jej płaska powierzchnia, gdy tymczasem z przedłożonych organowi II instancji, jak i Sądowi opinii wynika, że powierzchnia reklamy jest powierzchnią eliptyczną o wygięciu ca. 5cm (opinia techniczna mgr inż. K. S. z 15 grudnia 2023 r.; opinia geodezyjna mgr inż. W. C. z 18 grudnia 2023 r. ). Sąd zapoznał się z tą dokumentację, jednak w ocenie Sądu nie wpływa ona na wynik sprawy. W szczególności nie wpływa na zmianę kwalifikacji spornego obiektu z tablicy reklamowej - billboardu na inne urządzenie reklamowe.
W przypadku definicji pojęć tablicy reklamowej i urządzenia reklamowego mamy do czynienia z ich jednoznacznym rozgraniczeniem przez ustawodawcę, a w konsekwencji niedopuszczalne jest ich modyfikowanie w oparciu o przesłankę nieprzewidzianą w przepisach prawnych. Uwzględnienie tej przesłanki prowadzić mogłoby do rozszerzającej (ekstensywnej) wykładni definicji urządzenia budowlanego, powodując zarazem zwężającą (restryktywną) wykładnię definicji tablicy reklamowej (zob. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. II FSK 1897/18). Dokonując wykładni pojęć użytych na gruncie u.p.z.p. oraz uchwały reklamowej nie można także tracić z pola widzenia celów obu regulacji.
Analiza dokumentacji w sprawie (k. 28-30, k. 69-75, k. 105-107 administracyjnych akt sprawy) już na pierwszy rzut oka nie pozostawia wątpliwości, że mamy do czynienia z billboardem jako rodzajem tablicy reklamowej. Konkluzji tej nie zmienia okoliczność, że powierzchnia ekspozycji (reklamy) jest z wygiętego poliwęglanu, ma kształt lekko wypukły (eliptyczny). Taka reklama (określona treść, obraz) jest bowiem eksponowana na nośniku będącym oświetloną tablicą reklamową o płaskiej powierzchni. Warto odnotować, że z przedstawionej przez skarżącą opinii mgr inż. W. C. wynika, że wartość strzałki wygięcia w miejscu osadzenia arkusza poliwęglanu w ramie wynosi 0 mm. Wypukłość samej wizualizacji nie zmienia zasadniczej konkluzji, że mamy do czynienia z tablicą reklamową, która przylega do płaskiej ściany budynku. Nie zmienia kwalifikacji jako tablicy reklamowej okoliczność, że przymocowano do niej elementy wypukłe, trójwymiarowe. To jedynie przestrzeń ekspozycji (arkusz poliwęglanu) na nośniku będącym tablicą reklamową ma powierzchnię eliptyczną.
Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także okoliczność braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru umieszczenia urządzenia reklamowego, udokumentowane zaświadczeniem Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 24 stycznia 2023 r. znak AU-01-7.6743.2609.2022.ADA. (k. 99 administracyjnych akt sprawy). Owszem, można wnosić z takiego zaświadczenia, że organ administracji architektoniczno-budowlanej uznał, że zgłoszenie odpowiada prawu i nie narusza w szczególności przepisów prawa budowlanego. Jednak w ocenie Sądu nie wyklucza to oceny charakteru nośnika reklamy w świetle przepisów prawa miejscowego w innym postępowaniu. Rację ma organ odwoławczy, że w tym zakresie organ I instancji przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające stwierdzając, że zgłoszenie dotyczyło w istocie innego zamierzenia niż realnie zrealizowane przez K. sp. z o.o., a na przedmiotowej ścianie zainstalowany został nośnik reklamowy stanowiący billboard, który umieszczono z naruszeniem przepisów uchwały, zaś stwierdzenie tych niezgodności stanowiło przesłankę do podjęcia przez Prezydenta Miasta Krakowa działań na podstawie art. 37d ust. 1,3 i 4 u.p.z.p.
W ocenie Sądu nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis art. 189f k.p.a. normuje przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Przy ustaleniu dopuszczalności stosowania lub wyłączenia stosowania przepisów działu IVa k.p.a. niezbędna jest więc w pierwszej kolejności uprzednia wykładnia przepisów odrębnych regulujących przesłanki nakładania oraz wymierzania administracyjnych kar pieniężnych (wyrok NSA z 3 grudnia 2019 r., II OSK 3087/18). Nie można bowiem przyjąć, że od dnia 1 czerwca 2017 r. organy mają obowiązek automatycznie i bezwzględnie, w każdym rozpatrywanym przypadku, badać przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej przewidziane w art. 189f k.p.a." (wyrok NSA z 24.02.2020 r., II OSK 3775/18, LEX nr 3065523). Organy obu instancji wyraziły swoje stanowisko w tym zakresie. Oceniając prawidłowość stanowiska organów w zakresie zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. wskazać należy, że warunkiem koniecznym jego zastosowania jest znikoma waga naruszenia. W doktrynie wskazuje się, że "ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna (tak A. Cebera, J. Firlus, Komentarz do art. 189f k.p.a. [w:] Knysiak-Sudyka Hanna (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, WKP/el. 2023). W przedmiotowej sprawie pozostawienie w Strefie III, Podobszar 3 billboardu pozostaje w jawnej sprzeczności z § 11 uchwały krajobrazowej. W ocenie Sądu organy instancji trafnie wskazały, że o przepisach uchwały krajobrazowej Spółka została przez Organ poinformowana jeszcze przed wszczęciem z urzędu przedmiotowego postępowania administracyjnego, w ramach tzw. czynności wyjaśniających. Trudno też podważyć stanowisko Organu, że w świetle obowiązujących przepisów, przedsiębiorcy zainteresowani sytuowaniem reklam w Mieście Krakowie przez blisko 24 miesiące mogli sprawdzić, jaka forma i gabaryt tablicy reklamowej/urządzenia reklamowego są dozwolone w danej strefie. Należy podzielić pogląd Organu, że zaistniałe naruszenie prawa nie miało związku z ochroną wyższych lub równych wartości, niż wartości chronione przez naruszane przepisy, ani też nie stanowiło działania w interesie publicznym, czy ważnym interesie strony. Strona - jako przedsiębiorca - umieszczając niedozwolone uchwałą reklamy z naruszenia czerpała korzyści finansowe.
Jako, że Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, naruszeń prawa procesowego mających istotnych wpływ na wynik sprawy ani podstaw do stwierdzenia nieważności czy wznowienia postępowania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.