II SA/Kr 189/22

II SA/Kr 189/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Piotr Fronc
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 2432/22 - Wyrok NSA z 2023-10-11
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art 10 ust 1 pkt 2 i 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na uchwałę nr 93/XIV/2003 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 29 września 2003 roku w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów zgodnie z Uchwałą 263/XXXVI/97 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 22 grudnia 1997 r. oraz Uchwałą 275/XXXVII/2001 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 28 czerwca 2001 r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części, to jest w zakresie § 4 ust. 3 pkt 7); II. zasądza od Gminy Myślenice na rzecz skarżącego M. P. kwotę 797,00 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Skarżący M.P. złożył skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 29 września 2003 roku Nr 93/XIV/2003 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów (dalej też jako "Uchwała", "plan miejscowy" lub "mpzp").
Skarżący jest właścicielem nieruchomości, składającej się z działki nr [...] położonej w miejscowości G. gmina M. o powierzchni 2,7259 ha, dla której to nieruchomości prowadzona jest księgi wieczysta nr [...] . Wskazana działka znajduje się w obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego, dla której ustalono, zgodnie z § 4 planu miejscowego przeznaczenie pod tereny dla zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej (M) .
Skarżący w skardze podniósł zarzuty naruszenia art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 nr 78 poz. 483 ze zm. – dalej też jako: "Konstytucja") w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. nr 16 poz. 94 ze zm. - dalej również: "k.c.") w zw. z art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 715 ze zm. - dalej zwana również: u.p.z.p.) poprzez przyjęcie uchwały Rady Miejskiej w Myślenicach nr 93/XIV/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów zawierającej postanowienie w § 4 ust. 3 pkt 7 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów przewidującego dla terenów przewidzianych pod budownictwo mieszkaniowe zasadę zagospodarowania w zakresie obsługi komunikacyjnej na zasadzie służebności przejazdu lecz nie więcej niż przez jedną działkę. Natomiast w przypadku obsługi komunikacyjnej powyżej dwóch działek musi być kształtowana ulica dojazdowa lub wewnętrzna (pieszo-jezdna) z racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej ", stanowiące zapis przyjęty z przekroczeniem uprawnienia planistycznego, naruszający prawo własności, naruszający istotę prawa własności, gdyż ograniczający możliwość uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a tym samym realizacji przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniową, pomimo że takie jest przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a wskazane ograniczenie prawa własności przytoczonym postanowieniem (§ 4 ust. 3 pkt 7) nie dość że uderza w jego istotę, to nie jest uzasadnione jakimikolwiek okolicznościami określonymi przepisami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, gdyż trudno jest wytłumaczyć dlaczego służebność przejazdu musi zostać ograniczona wyłącznie do jednej działki, oraz zarzut naruszenia art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 145 § 1 k.c. poprzez przyjęcie uchwały Rady Miejskiej w Myślenicach nr 93/XIV/2003 z dnia 29 września 2003 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów zawierającej postanowienie w § 4 ust. 3 pkt 7 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów, który akceptuje obsługę komunikacyjna działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe wyłącznie poprzez służebność przeprowadzoną przez nie więcej niż jedną z działek, bądź w przypadku obsługi komunikacyjnej realizowanej poprzez więcej niż dwie działki z wykorzystaniem ukształtowanej ulicy dojazdowej bądź wewnętrznej, co stanowi przykład rażącego naruszenia prawa, gdyż wskazana regulacja jest bądź wprost sprzeczna z przepisami regulującymi kształtowanie służebności ograniczając tę wyłącznie do jednej działki, bądź nakłada na właściciela nieruchomości obowiązki związane z kształtowaniem ulicy dojazdowej, drogi wewnętrznej, o charakterze zaporowym w przypadku działek prywatnych, gdyż uniemożliwiającym uzyskanie pozwolenia na budowę, a tym samym wykluczającym możliwość skorzystania z działki w sposób zgodny z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem, co stanowi niczym nieuzasadnione ograniczenie prawa własności.
Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, to tj. w zakresie § 4 ust. 3 pkt 7 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów przewidującego: "Dopuszcza się obsługę komunikacyjną na zasadzie służebności przejazdu, lecz nie więcej niż przez jedną działkę. Natomiast w przypadku obsługi komunikacyjnej powyżej dwóch działek musi być kształtowana ulica dojazdowa łub wewnętrzna (pieszo-jezdna) z racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej " oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący wskazał dodatkowo, że jako właściciel nieruchomości składającej się z działki nr [...] położonej w miejscowości G. gmina M, złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, gazową, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania i ciepłej wody oraz wewnętrzny układ komunikacyjny, mur oporowy, przewidywany do realizacji na działce nr [...] w miejscowości G. ". W związku z przedmiotowym została wydana przez Starostę Myślenickiego odmowna decyzja z dnia 17 września 2020 r. znak: [...] Z uzasadnienia decyzji wynika, że działka nr [...] nie posiada połączenia komunikacyjnego w sposób zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi że dopuszcza się obsługę komunikacyjnego zamierzenia inwestycyjnego na zasadzie służebności przejazdu, lecz nie więcej niż przez jedną działkę. Od decyzji skarżący odwołał się do Wojewody Małopolskiego, który w toku prowadzonego postępowania odwoławczego przekazał skarżącemu, iż podziela stanowisko Starosty zawarte w decyzji z dnia 17 września 2020 r. o niezgodności projektu budowlanego w zakresie obsługi komunikacyjnej z postanowieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika że zamierzenie inwestycyjne może zostać skomunikowane na zasadzie służebności przejazdu lecz nie więcej niż przez jedną działkę. Z uwagi na powyższe postępowanie odwoławcze prowadzone przed Wojewodą zostało zawieszone, celem podjęcia przez Skarżącego działań mających na celu wyeliminowanie zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszającego prawo własności, co do istoty.
Skarżący wskazał ponadto, że przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla działki nr [...] stanowiącej własność Skarżącego przeznaczenie umożliwiające realizację zabudowy mieszkaniowej. Jednakże mając na uwadze fakt, iż przedmiotowa działka nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, dlatego skarżący chcąc zapewnić sobie ten dostęp musi stosownie do postanowienia planu miejscowego zapewnić ukształtowanie ulicy dojazdowej łub wewnętrznej (pieszo-jezdna) z racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej. W związku z powyższym w ocenie skarżącego przedmiotowe postanowienie planu w sposób rażący narusza prawo własności, gdyż pomimo przeznaczenia określonej działki pod zabudowę mieszkaniową zapis § 4 ust. 3 pkt 7 uchwały ogranicza możliwość jej zagospodarowania w sposób wskazany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż uniemożliwia uzyskanie pozwolenia na budowę w przypadku działek, które nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej i dostęp ten uzyskują wyłącznie poprzez służebność przejazdu, która ma być realizowana zgodnie z postanowieniami miejscowego planu wyłącznie poprzez nie więcej niż jedną działkę.
Skarżący podnosi, że wskazany zapis godzi wprost w chronione zapisami Konstytucji prawo własności i narusza art. 31 ust. 3 jak i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Ponadto skarżący wskazuje, że o ile ograniczenie prawa własności poprzez przyznanie organom Gminy prawa do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie budzi wątpliwości, to wątpliwe jest, czy kwestionowany zapis w ramach zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narzucający możliwość obsługi komunikacyjnej działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym mieszkaniowym wyłącznie poprzez służebność przejazdu przebiegającej poprzez jedną z działek jest zapisem koniecznym w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa, porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, wolności i praw innych osób.
Zdaniem skarżącego ocena czy na skutek przyjęcia określonego postanowienia zawartego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie doszło do naruszenia istoty prawa własności winna być dokonywana z uwzględnieniem chociażby art. 140 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skarżący uznaje, że doszło w sprawie do naruszenia istoty prawa własności właśnie ze względu na wprowadzenie w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kwestionowanego zapisu, gdyż skoro przeznaczeniem nieruchomości jest możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej, to w sytuacji, w której określona działka jest oddalona od drogi publicznej przez szereg działek sąsiadujących, to zapewnienie dostępu możliwe jest wyłącznie poprzez ustanowienie służebności przejazdu, a ta zapisem planu została ograniczona wyłącznie do jednej działki mogącej tworzyć ustanowioną służebność.
Skarżący zauważa także, że w ramach obowiązujących przepisów prawa ustawodawca wprowadził regulacje mające za cel rozwiązanie sytuacji, w której określona nieruchomość pozbawiona jest dostępu do drogi publicznej. Wskazaną regulacją jest art. 145 § 1 ustawy Kodeks cywilny (skarżący omyłkowo wskazuje na Kodeks postępowania cywilnego) stanowiący, iż jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej łub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna). Wskazana regulacja ustawowa i jej wykładnia językowa prowadzi do wniosku, iż ustawodawca w ramach potrzeb nieruchomości pozbawionej dostępu do drogi publicznej dopuszcza wprost ustanowienie służebności drogi koniecznej przebiegającej przez kilka działek, podczas gdy brzmienie przywołanego postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, iż służebność przejazdu może przebiegać wyłącznie przez jedną z działek. Skoro ustawodawca dopuścił możliwość ukształtowania dojazdu w ramach służebności przez kilka działek w ramach przytoczonej regulacji ustawowej, to należy zadać pytanie na jakiej to podstawie w ramach przyjętego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzono ograniczenie możliwości ukształtowania służebności przejazdu wyłącznie do jednej z działek.
Ponadto skarżący podnosi, iż dalsza część zakwestionowanego postanowienia przyjętego w ramach zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, iż: "natomiast w przypadku obsługi komunikacyjnej powyżej dwóch działek musi być kształtowana ulica dojazdowa łub wewnętrzna (pieszo-jezdna) z racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej'’. Obowiązek zawarty w przytoczonej regulacji, będącej prawem miejscowym, tym bardziej godzi w przysługujące skarżącemu prawo własności, a to z uwagi na fakt, iż na właściciela nieruchomości nałożony został szerszy obowiązek zapewnienia rozwiązań komunikacyjnych planowanego zamierzenia inwestycyjnego polegających na obowiązku ukształtowania ulicy dojazdowej, bądź wewnętrznej o określonym powiązaniu z układem komunikacji lokalnej. Powyższe jest o tyle trudne do zaakceptowania, gdyż skarżący jako właściciel prywatnej nieruchomości nie posiada narzędzi prawnych pozwalających na kształtowanie ulicy dojazdowej, bądź drogi wewnętrznej z racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej, co w istocie stanowi, że nie ma środków przymusu pozwalających na realizację powyższego zapisu, a skoro tak to niemożliwym jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ponadto skarżący podniósł zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując że przeprowadzona analiza wskazanego przepisu potwierdza, iż zakwestionowane zapisy uchwały "wykraczają poza przyznane gminie uprawnienie planistyczne".
W odpowiedzi na skargę Gmina Myślenice wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Gmina wskazała, że w jej ocenie zaskarżona uchwała nie narusza prawa, jednakże ostrożnościowo wskazuje, że gdyby Sąd doszedł do przekonania, iż uchwała narusza prawo to nie sposób przyjąć, iż narusza je w sposób istotny. Nieistotne naruszenie prawa nie stanowi natomiast podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały.
Gmina wskazała, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 202Ir., poz.741) - kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Podstawowym celem uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności należy wskazać, iż współkształtowanie przez miejscowy plan wraz z innymi przepisami prawa, treści prawa własności, stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa pianistycznego gminy.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący przedmiotem wezwania został sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w u.p.z.p, oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, które nie naruszają konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w ustawie zasadniczej. W trakcie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawsze znajdzie się osoba niezadowolona z jego ustaleń. Gmina jako organ odpowiedzialny za kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej nie jest w stanie pozytywnie rozpatrzeć wszystkich wniosków i uwag składanych w toku prac planistycznych.
Gmina dalej podnosi, że nie można bowiem żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje art. 64 Konstytucji RP i w ślad za nim art. 140 k.c. oraz art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Bowiem wszystkie ww. przepisy ustawowe wprowadzają ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic przewidzianych w ust. 3 art. 64 Konstytucji RP. Nie można zatem skutecznie wywodzić naruszenia art. 140 k.c. w związku z art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przepisy te z natury swej ograniczają prawo własności, a tym samym naruszają interes prawny właściciela, jednak w granicach dopuszczonych przez prawo. Wskazać należy, że skarżący nie wskazał żadnego konkretnego przepisu, który miałby zostać naruszony przez uchwalenie kwestionowanego zapisu planu. W konsekwencji wskazać należy, że ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały.
Uchwalając przedmiotowy plan miejscowy Rada Miejska w Myślenicach działała w ramach tzw. "władztwa planistycznego", co mieściło się w granicach wyznaczanych przepisami prawa, zawartych zarówno w przepisach prawa zagospodarowania przestrzennego, jak i w innych przepisach szczególnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (m.in. wyrok NSA z 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 123/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 lipca 2011 r., II SA/Kr 278/11) podkreśla się, iż wprawdzie w planowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. prawo własności ( art. 1 ust. 2 pkt 7 uzpz), to jednak przy dokonywaniu oceny w tym zakresie m.in. należy uwzględnić to czy skarżący, zgłaszał wnioski do projektu planu lub na etapie poprzedzającym, czy uczestniczył w dyskusji publicznej i w innych formach udostępniania wiedzy o projekcie planu. W razie braku takich działań właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym lub jego zmianą trudno skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenie granic władztwa planistycznego, organy te nie mogą bowiem domniemywać zamierzeń właścicieli.
Tymczasem skarżący poza złożeniem wniosku o zmianę przeznaczenia terenu z rolnego na budowlany, który zgłaszał na początkowym etapie procedury, a który został pozytywnie rozpatrzony, na kolejnym etapie nie zgłaszał już żadnych uwag do planu i tym samym nie wykazał aktywności w procedurze uchwalenia zaskarżonego skargą zapisu planu.
W związku z tym w ocenie gminy, skarżący nie wykazał, aby jego interes prawny został naruszony przedmiotową uchwałą Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 29 września 2003 r., nr 93/XIV/2003.
Skarżący skierował ponadto jeszcze pismo z dnia 10 czerwca 2022 roku, doręczone w dniu 14 czerwca 2022 roku, w którym podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. W związku ze wskazaniem adresów elektronicznych przez strony, wyznaczono rozprawę zdalną.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej też jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 29 września 2003 roku Nr 93/XIV/2003 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów opublikowana Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2003 roku Nr 388, poz. 4140.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 roku, zmieniono treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Jednocześnie w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z tym, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie ma norma art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w dotychczasowym brzmieniu, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Skarżący przed wniesieniem skargi skierował do Rady Miejskiej w Myślenicach w dniu 18 listopada 2021 roku wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonanego zaskarżoną uchwałą (k. 12 i 18).
Na powyższe wezwanie Rada Miejska w Myślenicach nie odpowiedziała.
Następnie skarżący wniósł skargę doręczoną w dniu 11 stycznia 2022 roku do Gminy Myślenice. Skarżący tym samym wyczerpał tryb przed wniesieniem skargi i złożyła skargę w ustawowym terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2017 roku.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017 roku, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego
Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Legitymacja do wniesienia skargi na plan miejscowy do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem, przy czym naruszenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, a na skarżącym ciąży obowiązek wykazania związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną (por. np. uzasadnienia wyroków NSA: z dnia 17 października 2017 roku, sygn. II OSK 2559/16, z dnia 14 lutego 2019 roku, sygn. II OSK 64/17).
Na gruncie niniejszej sprawy skarżący M.P.. wywodzi swój interes prawny z prawa własności nieruchomości, składającej się z działki nr [...] położonej w miejscowości G. gmina M. o powierzchni 2,7259 ha, dla której to nieruchomości prowadzona jest księgi wieczysta nr [...] Wskazana działka znajduje się w obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego. Skarżąca upatrują naruszenie ich interesu prawnego w wynikającym z zaskarżonej uchwały nieuzasadnionym ograniczeniu jej uprawnień w wykonywaniu przysługującego im prawa własności.
Wobec tego należy uznać, że skarżąca wykazała, że doszło do naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą.
W kontekście wykazanego naruszenia interesu prawnego, odnosząc się do reguł obowiązujących przy rozpatrywaniu skarg na uchwały dotyczące planów miejscowych, należy zaznaczyć, że wykazanie przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Rozstrzyganie przez Sąd dotyczy bowiem tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości.
Oznacza to, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem jest cała uchwała w sprawie planu, jednakże w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały, ale tylko w części wyznaczonej granicami interesu prawnego skarżącego. Jeśli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości – jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy – to stwierdzenie nieważności tego planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (dalej tez jako "u.s.g."), gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego. Przez to nie różni się ona niczym od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 5 czerwca 2014 roku, sygn. II OSK 117/13, z dnia 24 listopada 2016, sygn. II OSK 1565/16, z dnia 18 czerwca 2020, sygn. II OSK 334/20).
Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.
Ponadto zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) – dalej jako "u.z.p.", naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Uchwała rady gminy jest zatem nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem, jeżeli naruszenie prawa jest istotne (art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), z kolei art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jako podstawę stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy przyjmującej plan miejscowy przewiduje dodatkowo naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi na uchwałę przyjmującą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zatem możliwe tylko w wypadku wystąpienia w planie wad, którym ustawodawca przydał sankcję nieważności, zarówno na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym. Są to, jak wskazano wyżej: sprzeczność z prawem, jeżeli naruszenie prawa jest istotne, naruszenie trybu postępowania lub właściwości organów (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 12 września 2012 roku, sygn. II OSK 1422/12 oraz wyroku NSA z dnia 4 marca 2002 r., sygn. IV SA 3780/01).
Przepis art. 27 ust. 1 u.z.p., jako przepis szczególny wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wprowadza dodatkowe, dalej idące przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie planu miejscowego, co jest wynikiem wprowadzenia w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym szczególnej procedury uchwalania planu miejscowego. Wprowadzenie w art. 27 ust. 1 u.z.p.. obowiązku stwierdzenia nieważności uchwały w razie naruszenia trybu postępowania jest ponadto uzasadnione tym, że plan miejscowy kształtuje sposób wykonywania prawa własności. Niezbędne było zatem zagwarantowanie ochrony praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia planu miejscowego poprzez zapewnienie im możliwości udziału w procedurze sporządzania planu miejscowego (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 12 września 2012 roku, sygn. II OSK 1422/12).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie trzeba wskazać, że ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 roku. Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Odnosząc się do niniejszej sprawy należy wskazać, że w dniu 28 czerwca 2001 roku została podjęta uchwała nr 275/XXXVII/2001 Rady Miejskiej w Myślenicach w sprawie zakończenia prowadzonej procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Głogoczów i przystąpienia do nowej procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Głogoczów. Natomiast w dniu 6 maja 2002 roku Zarząd Gminy Myślenice zawiadomił o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zawiadomienie Zarządu pojawiło się w dniu 9 maja 2002 roku w Gazecie Myślenickiej.
Wobec powyższego zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Myślenicach została uchwalona jeszcze w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak zarówno skarżący w skardze jak i strona przeciwna (Gmina Myślenice) w odpowiedzi na skargę błędne przyjmują, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z tego względu nieuzasadnione są zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 mara 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Trafny jest jednak podniesiony zarzut przekroczenia władztwa planistycznego, który skarżący łączy z naruszeniem art. 2 w zw. a art. 7 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (dalej też jako "k.c.").
Przypomnieć należy, ze kwestionowany przez skarżącego zapis § 4 ust. 3 pkt. 7) planu miejscowego ma następujące brzmienie: "Dopuszcza się obsługę komunikacyjną na zasadzie służebności przejazdu, lecz nie więcej niż przez jedną działkę. Natomiast w przypadku obsługi komunikacyjnej powyżej dwóch działek musi być kształtowana ulica dojazdowa lub wewnętrzna (pieszo-jezdna) z racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej."
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczania ścieżek rowerowych, a ponadto także zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz linie rozgraniczające tereny tej infrastruktury.
Na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ulice, o których mowa w powyższej normie, oznaczały także drogi wewnętrzne (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 3859/02, NSA z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1847/16, NSA z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1847/16, NSA z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1846/16, NSA z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 843/16, NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 907/15).
Rolą planu miejscowego jest normatywne określenie dla wybranego obszaru gminy przeznaczenia i linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p., stanowiący o obligatoryjnych elementach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidywał m.in. obowiązek ustalenia, w zależności od potrzeb, linii rozgraniczających ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczenia ścieżek rowerowych. Niewątpliwie w interesie publicznym, społeczności lokalnych oraz indywidualnych właścicieli działek gruntowych jest dokonywanie w planie ustaleń związanych z obsługą komunikacyjną terenów zabudowanych, jak też tych przewidzianych do zainwestowania. Organ planistyczny powinien uwzględniać i rozważyć zarówno zbiorowe potrzeby wspólnoty oraz interesy indywidualnych właścicieli poszczególnych nieruchomości w zakresie modernizacji i budowy systemu komunikacji drogowej. Wynikające z art. 10 ust. 1 pkt 2 u.z.p. obowiązki gminy w ramach konstruowania rozwiązań planu miejscowego polegają w istocie na określeniu zasad budowy systemu komunikacji, obejmującego cały układ dróg publicznych i wewnętrznych na danym terenie (por. np. uzasadnienie do wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 września 2020 r. sygn. IV SA/Wa 972/20).
Według art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych wolności i praw - w tym z własności - mogą być ustanowione tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla zachowania bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznych, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w prawo własności musi pozostawać w racjonalnej proporcji do wymienionych celów. To dla ich osiągnięcia ustanawia się ograniczenia prawa własności, przy czym mogą one być wprowadzone wyłącznie przepisami ustawowymi. Jednym z takich aktów prawnych jest u.z.p. To, że gmina posiada zespół uprawnień nazywanych władztwem planistycznym, nie oznacza, że może je wykonywać dowolnie, a jej samodzielność jest nieograniczona.
Władztwo planistyczne pozwala organom gminy na decydowanie o przeznaczeniu terenu na określone cele. W świetle przytoczonych regulacji trzeba wskazać, że z jednej strony uchwałodawca może wytyczać w planie drogi wewnętrzne – "ulice" (art. 10 ust. 2 pkt. 1 i pkt. 5), z drugiej jednak nie musi zapewniać w planie miejscowym dostępu do drogi publicznej każdej działce przeznaczonej do zabudowy.
Na tym jednak uprawnienia gminy, w tym zakresie, się kończą. O ile zatem gmina może w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego rozstrzygać w planie miejscowym o przeznaczeniu konkretnej nieruchomości, może wyznaczać drogi wewnętrzne, względnie może też ich nie wyznaczać, o tyle organy gminy nie mają kompetencji do narzucania i określania w jaki sposób właściciele nieruchomości mogą zapewniać sobie dostęp do drogi publicznej. Tym bardziej nie mogą organy gminy narzucać właścicielom nieruchomości obowiązku ukształtowania tego dostępu za pomocą "ulic dojazdowych lub wewnętrznych (pieszo-jezdna) z racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej".
Określenie zasad budowy systemu komunikacji, obejmującego cały układ dróg publicznych i wewnętrznych na danym terenie należy do zadań gminy, co oznacza niemożliwość przerzucenia tego obowiązku na właścicieli nieruchomości.
Niezależnie trafna jest również argumentacja skarżącej, że zapis § 4 ust. 3 pkt. 7) zaskarżonej uchwały narusza również art. 145 § 1 k.c.
W istocie ustawodawca w ramach uwzględniania potrzeb nieruchomości pozbawionej dostępu do drogi publicznej dopuszcza wprost ustanowienie służebności drogi koniecznej przebiegającej przez kilka działek, podczas gdy brzmienie przywołanego postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, iż służebność przejazdu może przebiegać wyłącznie przez jedną z działek. Skoro ustawodawca dopuścił możliwość ukształtowania dojazdu w ramach służebności przez kilka działek, to wobec braku wyraźnej podstawy prawnej do wprowadzania przez organ gminy (organ planistyczny) zasad ustanawiania służebności gruntowych, wszelkie wprowadzone ograniczenia, co do możliwości ukształtowania służebności przejazdu należy uznać za naruszające prawo i wykraczające poza przyznaną uchwałodawcy kompetencję do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym.
Niezależnie od powyższego za słuszne należy także uznać argument skarżącego, iż na właściciela nieruchomości nałożony został bez podstawy prawnej dodatkowy, szerszy niż wynikający z ustaw, obowiązek zapewnienia rozwiązań komunikacyjnych planowanego zamierzenia inwestycyjnego polegający na ukształtowaniu ulicy dojazdowej, bądź wewnętrznej o określonym powiązaniu z układem komunikacji lokalnej. Co więcej taki obowiązek został nałożony, lecz w istocie skarżący nie posiada skutecznych narzędzi prawnych pozwalających wykonanie tego obowiązku.
Niejako na marginesie należy wskazać, że kwestionowany zapis § 4 ust. 3 pkt. 7) zaskarżonej uchwały wyznacza granice kształtowania ulicy dojazdowej lub wewnętrznej (pieszo-jezdna). Przebieg i ukształtowanie tej ulicy dojazdowej lub wewnętrznej musi charakteryzować się racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej. Przepis ten odwołuje się do ogólnie rozumianej racjonalności, która podlega przecież ocenie przez organy administracji architektoniczno – budowlanej. Stopień ogólności zapisu, a przede wszystkim wysokości stopień ocenności zarezerwowanej dla organu, którą zawiera ten przepis powoduje, że należy również uznać, iż narusza on także zasady poprawnej legislacji.
Mając na uwadze powyższe, trzeba uznać, że wbrew stanowisku zawartemu w odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Myślenicach przekroczyła ramy przysługującego jej władztwa planistycznego, nakładając na właścicieli nieruchomości obowiązki, do nałożenia których gmina nie była uprawniona.
Nie mieści się w granicach przyznanego gminie władztwa planistycznego przerzucanie na właścicieli nieruchomości obowiązków kształtowania dróg dojazdowych, czy dróg wewnętrznych. Jedynie gmina jest uprawniona do określenia zasad budowy systemu komunikacji, obejmującego cały układ dróg publicznych i – jeśli zachodzi taka potrzeba – dróg wewnętrznych na danym obszarze.
Tym samym ustanowienie dodatkowych zasad i reguł, wedle których zapewniony musi dostęp do drogi publicznej, co łączy się na gruncie przedmiotowej uchwały z nakładaniem obowiązku na właścicieli nieruchomości zapewnienia sobie dostępu do drogi publicznej poprzez służebność, ale tylko przez jedną działkę względnie obowiązku "ukształtowania ulicy dojazdowej bądź drogi wewnętrznej z racjonalnym powiązaniem z układem komunikacji lokalnej", stanowi o przekroczeniu władztwa planistycznego.
Bez znaczenia w tym kontekście są argumenty gminy, że skarżący poza złożeniem wniosku o zmianę przeznaczenia terenu z rolnego na budowlany nie zgłaszał już żadnych uwag do planu i tym samym nie wykazał aktywności w procedurze uchwalenia zaskarżonego skargą zapisu planu. Okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na powyższe uwagi, albowiem to rolą organu planistycznego jest sporządzenie planu miejscowego, który nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów i brak aktywności skarżącego na etapie sporządzania planu miejscowego nie wpływa w żadnej mierze na te obowiązki organu.
Mając na uwadze powyższe naruszenia, w ocenie Sądu, zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem, przy czym mając na uwadze wagę naruszeń należy wskazać, że uchwała w tym zakresie w sposób istotny narusza prawo co stosownie do art. 91 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części.
W związku z powyższym na zasadzie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Na zasądzone koszty składają się uiszczony wpis w wysokości 300 zł, koszty zastępstwa radcy prawnego w wysokość 480 zł oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.