II SA/Kr 189/03

II SA/Kr 189/03 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-07-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Aldona Gąsecka -Duda AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu w na rozprawie w dniu 24 lipca 2006 r. sprawy ze skargi B. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2002r., Nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia skargę odrzucić
Uzasadnienie
W dniu [...].2002 r. Miejski Zarząd Budynków zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku przy ul. [...] w [...]
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].2002 r. nakazał Miejskiemu Zarządowi Budynków jako zarządcy budynku mieszkalnego przy ul. [...] wykonać rozbiórkę tego budynku jako zniszczonego i nie nadającego się do użytku, a także uporządkować teren po rozbiórce.
Decyzję tą otrzymała B. Ś. w dniu [...].2002 r. i w dniu [...].2002 r. strona ta złożyła na nią odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażając swoje niezadowolenie z decyzji organu I-instancji.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16.12.2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I-instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że stan techniczny budynku przy ul. [...] jest bardzo zły, grozi zawaleniem, a z opinii biegłego będącego dowodem w sprawie wynika, że koszty remontu tego budynku przekroczyłyby koszty budowy nowego obiektu. Nie uznano również argumentacji odwołującej się, wskazującej na posiadanie przez B. Ś. prawa własności do działki, na której znajduje się przedmiotowy budynek.
Decyzję organu odwoławczego dostarczono B. Ś. w dniu [...] 2002 r. (akta administracyjne sprawy, tom II karta nr 7). Na tą decyzję w dniu [...] 2003 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego wniosła B. Ś., domagając się uchylenia obu decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że budynek przy ul [...] jest jej własnością i nie wyraża ona zgody na rozbiórkę tego budynku. Skarżąca wyjaśniła, iż zamierza budynek ten wyremontować i oczekuje na odpowiedni wpis do księgi wieczystej potwierdzający jej własność. W skardze zarzucono organom administracji naruszenie prawa polegające na odbieraniu cudzej własności. Do skargi dołączono kopię wniosku z dnia [...].2001 r. skierowanego do Sądu Rejonowego zawierającego informację o osobach mieszkających w budynku przy ul. [...], a będących spadkodawcami skarżącej.
Do skargi dołączono również kopię postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...].1990 r. stwierdzającego nabycie spadku przez skarżącą po S. J. Ś.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Uczestnik postępowania Miejski Zarząd Budynków pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...].2004 r. zawiadomił, że w księdze hipotecznej Hip. 633 ujawniono właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] w osobach E. I. i S. małżonków R. lub ich spadkobierców. Wskazano również, że żadna z tych osób nie zgłosiła się i nie zażądała rachunku z zarządu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarżąca w dniu [...] 2003 r. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2002 r.
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Jedną z pierwszych czynności, jakie przeprowadza Wojewódzki Sąd Administracji po wniesieniu skargi na decyzję administracyjną jest zbadanie zachowania przez skarżącą 30-dniowego terminu do wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2002 r. znak [...] skarżąca otrzymała w dniu [...] 2002 r. (akta administracyjnej sprawy, tom II, karta nr 7). Na oryginale potwierdzenia odbioru znajduje się adnotacja o odebraniu w dniu [...] 2002 r. przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję.
Skargę zaś wniesiono poprzez nadanie przesyłki listowej w dniu [...] 2003 r. Pieczęć urzędu pocztowego jest czytelna i data zostawienia pisma w urzędzie pocztowym nie budzi najmniejszych wątpliwości. Oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Porównując datę [...] 2002 r. z datą [...] 2003 r. należy uznać, że skarga została wniesiona po upływie 30-niowego terminu. W tej sprawie skarga została wniesiona w 33 dniu od daty otrzymania decyzji.
Stosownie do treści art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd do oceny zachowania przez skarżącą 30-dniowego terminu do wniesienia skargi zastosowanie znajduje art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w sytuacji, w której ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż w tej sprawie ostatnim dniem skutecznego wniesienia przez skarżącą skargi był dzień [...] 2003 r. Wprawdzie 30-ty dzień liczony od dnia [...] 2002 r. przypadał na [...] 2003 r., jednakże w związku z tym, że [...] 2003 r. wypadało w sobotę, a [...] 2003 r. w niedzielę, skarżącą mogła wnieść skargę najpóźniej w poniedziałek [...] 2003 r. Należy tym samym uznać, że wniesienie skargi w dniu [...] 2003 r. (we wtorek) nastąpiło z przekroczeniem ustawowego 30-dniowego terminu.
O terminie wniesienia skargi skarżącą została prawidłowo powiadomiona w decyzji organu odwoławczego. Również obowiązujący w dacie wnoszenia skargi art. 35 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) wprost przewidywał, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Skarżąca nie złożyła również wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § l pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.