II SA/Kr 1855/03

II SA/Kr 1855/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-11-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Irla /przewodniczący sprawozdawca/
Barbara Pasternak
Mariusz Kotulski
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Sygn. powiązane
II OSK 382/07 - Wyrok NSA z 2008-04-10
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Barbara Pasternak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "[...]" S.A. w K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "[...]" S.A. w Kryspinowie kwotę 250 zł. (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w t działając w oparciu o art. 80 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 83 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 a oraz z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, a także art. 104 ustawy z dnia 14 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego nakazał J. P. prezesowi Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "[...]" spółki akcyjnej jako użytkownikowi wieczystemu działki nr [...] , stanowiącej własność Skarbu rozbiórkę fundamentu pod suwnicę bramową, składającego się z dwóch ław o szerokości wysokości zmiennej 0,60-1,00 m długości 38,80 m wraz z podporami. W uzasadnieniu (decyzji organ l instancji wskazał, iż fundamenty pod maszyny i urządzenia, w tym również pod suwnicę jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na użytkową, zaliczane są do budowli czyli obiektów budowlanych wymagających pozwolenia budowę. Zgodnie zaś z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji, na podstawie i 48 Prawa budowlanego fundamenty pod urządzenie jakim jest suwnica bramowa, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na działce nr [...] w)wie, muszą być objęte decyzją nakazująca ich rozbiórkę. Organ l instancji podkreślił, iż projekt techniczny toru pod suwnicę oraz odbiór tychże robót i aktualne wpisy do książki technicznego suwnicy bramowej SB -8 nie są wystarczające do usankcjonowania samowolnie wybudowanych fundamentów. Ponadto organ administracji wskazał na treść planu zagospodarowania przestrzennego, w którym teren zajęty pod suwnicę oznaczono jako [...] z przeznaczeniem pod urządzenia zaopatrzenia i zbytu rolnictwa z dopuszczeniem możliwości my funkcji dotychczasowej na usługową oraz stwierdzono, iż do czasu realizacji nowej bazy w P. teren ten pozostaje w dotychczasowym użytkowaniu, a postuluje się włączenie go do terenów podworskich ([...]) czyli do terenu usług kultury i mieszkalnictwa z równoczesną likwidacją dotychczasowej sprzecznej funkcji. Od powyższej decyzji odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. wniósł prezes zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo – Usługowego [...]" spółki akcyjnej w K. Odwołujący się wskazał, iż głównym i. dla którego została zamocowana suwnica było "zalecenie Państwowej Inspekcji Pracy z -1991 poprawienia bezpieczeństwa warunków pracy przy prefabrykacji elementów :konstrukcji stalowych, przekraczających ciężar 1,5 t. Wiodącą bowiem dziedziną w działalności )przedsiębiorstwa jest wykonywanie konstrukcji stalowych. Transport technologiczny dokonywany wózków widłowych po pochyłym terenie stwarzał zagrożenie dla pracowników, Inie przy konstrukcjach o dużych gabarytach. Dodał, iż w latach 1998/1999 wykonano poziomujące podłoże, na których zamontowano szyny i całą suwnicę. Prace zostały wykonane zgodnie z projektem, odebrane przez urząd dozoru technicznego i dopuszczone do eksploatacji jako bezpieczne. Wskazał, iż utrzymanie decyzji w mocy ograniczy zdecydowanie możliwości technologiczne w przerobie konstrukcji stalowych, które są głównym przedmiotem działalności spółki. Spowoduje to konieczność zwolnienia części pracowników. Wyjaśnił, iż ;sienie przedsiębiorstwa do P. jest niewykonalne, gdyż przeznaczony w planie na taki teren w Piekarach jest w chwili obecnej gruntem prywatnym zabudowanym. Dodał, iż w chwili u przedsiębiorstwa od Skarbu Państwa nie -został poinformowany o istniejących liczeniach.
Decyzją z dnia [...] lipca 2003 roku ([...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. pkt 2 i w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2002 roku w części dotyczącej treści rozstrzygnięcia i nakazał Przedsiębiorstwu redukcyjno - Handlowo - Usługowemu "[...]" spółce akcyjnej w K. jako użytkownikowi wieczystemu działki nr [...] , która jest własnością Skarbu Państwa, rozbiórkę [fundamentu pod suwnicę bramową wybudowanego na działce nr [...] w K. t.j. dwóch ław o wymiarach szer. 0,45m; wys. zmiennej 0,60 - l,00m; długości 38,80m ( wraz z podporami). Organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji uczynił zadość przepisom ustawy Prawo budowlane poprzez prawidłowe zakwalifikowanie wykonanych robót budowlanych i zastosowanie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane oraz zapewnił gwarancje procesowe dla wszystkich stron postępowania. Zgodnie bowiem z art. 10 Kpa przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie strony, mogły zapoznać się z aktami postępowania. Umożliwiło im to wypowiedzenie się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ II instancji wskazał, iż wzniesienie fundamentów bramową na działce nr 848/19 w Kryspinowie wymagało w świetle ustawy Prawo z dnia 7 lipca 1994 roku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową są budowlą. Roboty z wyjątkiem wyliczonych w art. 29 i 30 Prawa budowlanego, wymagają zaś w myśl art. 28 ustawy prawo budowlane uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na ich wykonanie. Tymczasem w przedmiotowej sprawie fundamenty pod suwnicę zostały wybudowane bez lej ostatecznej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji zgodnie z ustawy Prawo budowlane organ l instancji słusznie nakazał w drodze decyzji, rozbiórkę budowlanego. Organ odwoławczy dodał nadto, że zalecenie Państwowej Inspekcji Pracy bezpieczeństwa warunków pracy nie może być argumentem usprawiedliwiającym inwestora, jak również nie może stanowić o zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt sprzeczności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem jarowania przestrzennego wobec naruszenia art. 28 ustawy Prawo budowlane nie jest przesłanką dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie złożyło Przedsiębiorstwo Produkcyjno- Handlowo - Usługowe "[...]" spółka akcyjna w Kryspinowie wnosząc o uchylenie tej oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 3 pkt 3 oraz art. 48 ustawy Prawo Budowlane oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Zdaniem skarżącego, organy błędnie zakwalifikowały fundament pod suwnicę bramową do kategorii "fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Skarżący wskazał, iż według opinii technicznej F. M. D. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 roku konstrukcja fundamentu pod tor suwnicy bramowej stanowi w istocie integralną część składową suwnicy jako urządzenia i nie jest odrębną pod względem technicznym częścią przedmiotu składającego się na całość użytkową. Skoro zaś fundament pod suwnicę nie jest częścią budowlą to nie było konieczne uzyskanie na jego zbudowanie i niezasadne jest w świetle art. 48
Skarżący zarzucił również, iż organy przy wydaniu decyzji bezzasadnie nie zastosowały trybu postępowania legalizującego wprowadzonego do ustawy Prawo budowlane z dnia 23 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 roku, a umożliwiającego inwestorowi zalegalizowanie budowli wzniesionej bez wymaganego pozwolenia na budowę. Legalizacja ta nastąpić poprzez wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji o zatwierdzeniu budowlanego. Skarżący wskazał, iż decyzja organu II instancji z dnia [...] lipca 2003 roku doręczona w dniu [...] lipca 2003 roku, a więc zachodzą przesłanki do zastosowania art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę wszczętych przed dniem wejścia ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się postępowanie w sprawie legalizacji obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego zezwolenia na budowę.
Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, nawet gdyby przyjąć, że fundament pod bramową stanowi budowlę, która wymaga pozwolenia na budowę to i tak organy nadzoru powinny
najpierw ustalić czy zachodzą przesłanki legalizacji takiej budowli i dopiero w razie uznania , że przesłanek tych brak, orzekać w przedmiocie rozbiórki.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, iż jego zdaniem nie jest trafne twierdzenie skarżącego, iż zrealizowane fundamenty pod suwnicę nie stanowią odrębnej pod względem technicznym części przedmiotu składającego się na całość takową lecz stanowią integralną część składową suwnicy. Istnieje powiązanie funkcjonalne między fundamentami a suwnicą, ale obiektem budowlanym są same fundamenty. Pozostała 5ść suwnicy jako urządzenia technicznego nie podlega regulacji Prawa budowlanego i nie może objęta nakazem rozbiórki.
Zmiany decyzji dokonano z uwagi na fakt, iż nakaz organu l instancji został skierowany l do prezesa zarządu osoby prawnej a nie do tej osoby prawnej, która była inwestorem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed ii administracyjnymi (Dz. U. 02. 153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało one, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na iwie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270). Sytuacja taka zachodzi w rozpatrywanym przypadku. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub wznowienia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie a materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli to mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Trafni skarżąca zarzuca, iż organy orzekające w przedmiotowej sprawie niesłusznie nie zastosowały regulacji przewidzianych art. 48 ust. 2, 3, 5 Prawa budowlanego, umożliwiających zalegalizowanie budowli wzniesionej bez wymaganego pozwolenia na budowę, a '•prowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (DZ. U. 03.80.718), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 roku.
Z tą bowiem datą tj. z dniem 11 lipca 2003 roku doszło do zmiany stanu prawnego, gdyż wówczas weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 03.80.718). Ustawa ta w art. 1 pkt 37 wprowadziła zmiany w brzmieniu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r Nr 106 póz. 1126 ze zmianami) przewidujące możliwość legalizacji wykonanych bez pozwolenia na budowę obiektów budowlanych poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.
W myśl regulacji intertemporalnych z art. 7 ust. 2 tej ustawy z dnia 27 marca 2003 roku do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo mych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo lia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części
się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41. dla prawidłowego zastosowania zasad intertemporalnych określonych w przepisie art. 7 z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych rozważenia wymaga znaczenie użytego w nim pojęcia "spraw wszczętych przed dniem w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną". W przedmiotowej sprawie l instancji sporządził i podpisał decyzję w dniu 7 lipca 2003 roku, a została ona na stronie skarżącej w dniu 14 lipca 2003 roku. Tymczasem ustawa z dnia 27 marca roku nowelizująca Prawo budowlane i wprowadzająca tryb legalizujący weszła w życie w ,11 lipca 2003 roku (art.9 tej ustawy).
Kwestią pierwszorzędną jest więc odpowiedź na pytanie z jaką chwilą zakończone postępowanie decyzją ostateczną. Czy z chwilą sporządzenia i podpisania decyzji w 7 lipca 2003 roku, czy też z chwilą jej doręczenia stronie w dniu 14 lipca 2003 roku.
W myśl art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią tany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Postępowanie administracyjne toczy się od daty jego wszczęcia aż do momentu zastosowania decyzji organu l instancji, a w przypadku jej zaskarżenia od daty złożenia odwołania doręczenia decyzji ostatecznej (Ewa Frankiewicz, Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej Państwo i Prawo Luty 2002 r zeszyt 2).
Jedną z cech aktu administracyjnego jest bowiem jego zewnętrzny charakter, co oznacza, musi być doręczony lub zakomunikowany stronie. Od chwili jego wydania do chwili jego [doręczenia akt ten nie wywołuje żadnych skutków prawnych, choć już istnieje w przepisanym 'kształcie, to jednak nie wyszedł na zewnątrz, poza organ administracyjny. Można zatem wyróżnić czynność "podjęcia decyzji" oraz czynność "wydania decyzji". Treść art. 110 k.p.a. odnosi się zarówno do decyzji nieostatecznych, jak i ostatecznych..(C. Martysz w komentarzu do art. 110 kpa w G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Tom MII,Zakamycze2005).
Ustanowiona w art. 110 kpa zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją ma zastosowanie w jednakowym stopniu do decyzji nieostatecznych, jak i do ostatecznych. Trudno bowiem przyjąć, że organ administracji publicznej jest związany i przez siebie decyzją nieostateczną w mniejszym stopniu niż własną decyzją ostateczną A Wróbel w Komentarzu do art. 110 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M.ska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, II). Związanie zaś organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją powstaje z i doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie (art. 109) i trwa do czasu uchylenia lub zmiany decyzji w sposób przewidziany w kodeksie.
Wykładnia pojęcia "wydanie decyzji" była również przedmiotem rozważań Naczelnego Administracyjnego w składzie 7 sędziów w uzasadnieniu do uchwały z dnia 4 grudnia 2000 (FPS 16/00). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż pojęcie nie decyzji" użyte w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 roku - Prawo celne (Dz. U. 11994 roku Nr 74 póz. 312 ze zmianami) obejmuje doręczenie (ogłoszenie) decyzji stronie przed 2 lat od dnia, w którym powstał obowiązek uiszczenia należności celnych. W motywach uchwały Naczelny Sąd Administracyjny w powołaniu na poglądy doktryny i orzecznictwa wskazał, że decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym będącym oświadczeniem władczym i organu administracyjnego i może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na wewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania z treścią tego oświadczenia woli. W uchwale podkreślono, że oświadczenie woli, które ma być .one adresatowi decyzji, złożone jest z chwilą, gdy doszło do adresata w taki sposób, że mógł m zapoznać się z jego treścią. Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymogi formalne), ale mię doręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu ani strony, co uzasadnia przyjęcie, iż decyzja administracyjna jest wydana z chwilą jej doręczenia (ogłoszenia). Sad rozpoznający niniejszą sprawę podziela powyższe stanowisko i poglądy przytoczone w jego uzasadnieniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, iż również data doręczenia lub ogłoszenia decyzji powinna być traktowana, jako miarodajna dla oceny stanu faktycznego oraz prawnego sprawy podlegającej załatwieniu przez organ administracyjny (J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 7 Warszawa 2005 str 523). Należało zatem przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie zakończenie postępowania decyzją ostateczną nastąpiło w chwili doręczenia decyzji ostatecznej stronie skarżącej w dniu 14 lipca 2003 roku, a nie w chwili jej sporządzenia w dniu 7 lipca 2003 roku. W dniu doręczenia decyzji j obowiązywał już zaś przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu ustalonym z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie ustaw, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 roku. Oznacza to, iż w chwili wejścia : ustawy z dnia 27 marca 2003 roku wprowadzającej tryb legalizacyjny obiektów lnie wzniesionych do ustawy Prawo budowlane postępowanie w niniejszej sprawie nie jeszcze zakończone ostateczną decyzją, gdyż jego zakończenie nastąpiło dopiero w dniu wydania tej decyzji stronie skarżącej czyli w dniu 14 lipca 2003 roku. Tym samym do )postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją powinna, w myśl art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, znaleźć zastosowanie ustawa Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym po 11 lipca 2003 roku.
Tymczasem możliwość zastosowania w przedmiotowej sprawie trybu legalizacyjnego budowli w art. 48 ust. 2-5 ustawy Prawo budowlane nie była przedmiotem rozważań w powadzonym postępowaniu administracyjnym.
Skarga jest zatem uzasadniona. Doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania, a art. 7 i art. 77 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż nie został dokładni wyjaśniony stan faktyczny i nie rozważono możliwości zastosowania regulacji z art. 48 ust. 2 z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane według brzmienia tego przepisu z daty doręczenia skarżonej decyzji tj. z dnia 14 lipca 2003 roku.. Co prawda powyższe naruszenia nastąpiły '.nie zależnie od organu orzekającego, gdyż w dniu sporządzania i podpisywania decyzji tryb legalizacji w ustawie Prawo budowlane nie obowiązywał, jednakże nie może to mieć wpływu na (ocenę zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie jest natomiast uzasadniony podniesiony w skardze zarzut błędnej kwalifikacji spornego fundamentu jako obiektu budowlanego. Przepis bowiem art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane jednoznacznie zalicza do budowli fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Tak rozumiana budowla jest obiektem budowlanym, stosownie do regulacji wynikającej z art3 pkt 1 lit. b cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Kwalifikacja przez organy racji spornego fundamentu jako obiektu budowlanego jest poprawna i prawidłowa.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.