IV SA/Wa 2414/13

IV SA/Wa 2414/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Szymańska /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Szymanowicz-Nowak
Leszek Kobylski
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1463/14 - Wyrok NSA z 2015-07-30
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 9 ust 4, 20
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art 101 ust 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skargę oddala
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez L. Spółka z o.o. z siedzibą w W. jest uchwała Rady Miejskiej K. z [...] czerwca 2011r. (nr [...]) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta K. (etap I).
Stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest następujący:
Rada Miejska K. uchwałą nr [...] z [...] grudnia 1999r. przyjęła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K.. W studium ustalono m.in. że nieruchomości o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] to niezabudowane tereny obniżeń pradolinnych i starorzeczy w obrębie tarasów zalewowych i nadzalewowych [...], oznaczone symbolem [...], stanowiące strefę ochrony ekologicznej, w której 1) obowiązuje zakaz zabudowy oraz warunki zawarte w rozporządzeniu Wojewody [...] w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego, 2) dopuszcza się adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej i związanej z produkcją rolną, 3) dopuszcza się lokalizację urządzeń rekreacji i wypoczynku pod warunkiem uzyskania zgody wojewódzkiego konserwatora przyrody. W studium ustalono ponadto, że dolina rzeki [...] (odcinek przylegający do dzielnicy uzdrowiskowej) powinna docelowo przybrać formę parku z urządzeniami rekreacyjnymi (ścieżki zdrowia) i elementami małej architektury, ewentualnie obiektów kubaturowych ściśle związanych z funkcją uzdrowiska. Niewielka część działki o nr ew. [...] jest przeznaczona pod linie rozgraniczające układu komunikacyjnego.
W dniu [...] maja 2006r. Rada Miejska, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. - zwanej dalej u.s.g.) i art. 14 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz.717 – zwanej dalej u.p.z.p.) podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centrum miasta K. (uchwała została zmieniona uchwałą z [...] kwietnia 2011r. – w ten sposób, że dopuszczono etapowe uchwalenie m.p.z.p.).
W dniu [...] czerwca 2011r. Rada Miejska, podjęła na podstawie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. uchwałę stwierdzającą, że projektowany plan nie narusza ustaleń studium. W konsekwencji Rada Miejska [...] czerwca 2011r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego centrum miasta K. (etap I).
L. Spółka z o.o. z siedzibą w W. pismem z dnia [...] lipca 2013r., wezwała Radę Miejską K. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego w związku z uchwaleniem tego planu. Spółka podała, że jest właścicielem nieruchomości o nr ew. [...],[...] i [...] z obrębu [...], położonych na obszarze objętym kwestionowaną uchwałą. Stwierdziła, że uchwała narusza jej interes prawny, ponieważ uniemożliwia Spółce zrealizowanie na nieruchomościach nr [...] i [...] przedsięwzięcia deweloperskiego – budowy budynków wielorodzinnych (inwestycja na działce nr [...] została zakończona). Dodała ponadto, że m.p.z.p. jest niezgodny z ustaleniami studium i narusza art. 9 ust. 4 i art. 20 u.p.z.p.
Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
W dniu 13 września 2013r. Spółka L. zaskarżyła tę uchwałę do WSA w Warszawie. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
- art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że kwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zgodny z postanowieniami studium oraz polegające na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego gminie poprzez niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości skarżącej,
- art. 44 u.p.z.p. ponieważ nie zostały zawarte żadne umowy, o których mowa w art. 44 ust. 3 ustawy.
Wskazując na powyższe uchybienia wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego studium. Zgodnie ze studium działki stanowiące własność spółki oznaczone są symbolem [...] jako obszary obniżeń pradolinnych starorzeczy w obrębie trasy zalewowej i nadzalewowej rzeki [...] dolina rzeki [...]. W studium zarówno działki nr [...] i [...], jak i działka nr [...], na której zrealizowano zabudowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy mają jednakowe przeznaczenie. Natomiast plan zróżnicował te działki, bowiem działka nr [...] została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, natomiast działki nr [...] i [...] oznaczono symbolami zieleni urządzonej prywatnej.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska podała, że działała w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego. Teren będący własnością skarżącej sąsiaduje z rzeką [...] i jest zagrożony zalewaniem. Przeznaczenie w planie miejscowym działki nr [...] i [...] pod zieleń urządzoną jest zgodne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego K., według którego działki te ze względu na położenie i związane z tym zagrożenie powodziowe, nie mogą być zabudowane (za wyjątkiem zabudowy zagrodowej, obiektów kubaturowych). Rada podkreśliła, że nie znajdują usprawiedliwionych podstaw zarzuty, które kwestionują prawo gminy do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. W ocenie Rady Miejskiej ograniczenia w dysponowaniu nieruchomościami wprowadzone zostały w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego, a także biorąc pod uwagę naturalne ukształtowanie obszarów i możliwości faktyczne i prawne przeznaczenia terenów pod konkretne cele.
W piśmie z [...] stycznia 2014r. Spółka powtórzyła zarzuty zawarte w skardze. Podniosła dodatkowo, że nieruchomości będące jej własnością nie znajdują się w strefie B ochrony uzdrowiskowej w rozumieniu ustawy z 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2012, poz. 651). Podkreśliła, że w chwili nabycia tych nieruchomości, nie obowiązywał dla tego terenu m.p.z.p., w związku z tym w sposób uprawniony oczekiwała, ze zasady i sposób zagospodarowania tych nieruchomości określone zostaną przez organ administracji w decyzji o warunkach zabudowy, wydanej na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. .
Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Rozpoznawana skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. - zwanej dalej u.s.g.). Według tego przepisu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem, przy czym zaskarżenie uchwały do sądu musi być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Termin do zaskarżania uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego wynika z art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skargę do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej wnosi się zatem najpóźniej z upływem sześćdziesiątego dnia, licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli odpowiedź na to wezwanie nie została udzielona przez organ tej jednostki samorządu terytorialnego. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 3, poz. 60).
Sąd jednocześnie wyjaśnia, że ponowne wystosowanie przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa z [...] sierpnia 2013r. dotyczącego zaskarżonej uchwały nie może zostać uznane za skuteczne. Wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06; z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 754/08, z 26 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 264/09; z 9 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1624/10, postanowienie WSA w Gdańsku z 7 lutego 2014r., sygn. akt II SA/Gd 37/14, wszystkie orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to wszystko na uwadze, Sąd uznał, że skarżąca wnosząc skargę [...] września 2013r, a więc przed upływem 60 dni od doręczenia Radzie "pierwszego" wezwania zachowała termin określony w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Sąd dokonując oceny dopuszczalności złożonej skargi podkreśla, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. określającej legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację. Skargę do sądu administracyjnego może wnieść na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, kto wykaże, że ma konkretne, indywidualnie mu przysługujące uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa materialnego i te jego uprawnienia lub obowiązki zostały naruszone konkretnym aktem organu gminy. W orzecznictwie sądowym podkreśla się ponadto, że indywidualny interes, którego naruszenie legitymuje właściciela do wniesienia skargi musi być rzeczywisty (realny), konkretny i bezpośredni, a jego naruszenie – obiektywne tzn. polegające na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących.
Odnosząc te rozważania do okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała bezspornie ogranicza uprawnienia właścicielskie skarżącej, przewidując dla gruntów stanowiących jej własność (działki o nr 86/2 i 86/4) przeznaczenie w istocie inne od zamierzonego przez nią oraz wynikającego z przedmiotu działania tej spółki prawa handlowego. Skarżąca bowiem zajmuje się budowaniem budynków mieszkalnych z przeznaczeniem na sprzedaż dla osób trzecich. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarga w części w jakiej dotyczy dwóch niezabudowanych nieruchomości o nr [...] i [...] będących własnością skarżącej, jest dopuszczalna na podstawie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy. Spółka nie jest legitymowana do wniesienia skargi na uchwalę ustalającą plan w pozostałym zakresie terytorialnym, ponieważ w tej części planu nie dysponuje nieruchomościami do których miałaby jakikolwiek tytuł prawny.
Sąd wyjaśnia, że naruszenie interesu prawnego dające stronie prawo do zaskarżenia uchwały z zakresu administracji publicznej (m.p.z.p.) nie oznacza automatycznego uwzględnienia skargi. W przypadku kwestionowania uchwały w sprawie m.p.z.p. uwzględnienie skargi nastąpi, gdy Sąd stwierdzi, że gmina przy jej podejmowaniu przekroczyła swoje ustawowe kompetencje do samodzielnego, władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (tzw. władztwo planistyczne). Władztwo planistyczne gminy nie jest bowiem nieograniczone, gdyż gmina ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Nadużycie władztwa planistycznego przez gminę polega w szczególności na nieuzasadnionym zróżnicowaniu sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości objętych planem, nadmiernym obciążeniu jednych kosztem drugich.
Wynika z tego, że przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność, na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania nawet, jeżeli przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami właściciela, nie musi stanowić przekroczenia granic władztwa planistycznego. Celowość natomiast tego przeznaczenia i ocena, czy jest ono optymalne pozostają, poza zakresem kognicji sądu. Skład podkreśla, że kontrola sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania racjonalności (celowości) przyjętych rozwiązań planistycznych. Kontrola sądu ogranicza się bowiem wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał.
Jednocześnie wymaga podkreślenia, że władztwo planistyczne gminy podlega ograniczeniom wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa. Mianowicie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia omawianego planu stanowił, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami obowiązującego studium. Oznacza to, że zapisy planu musiały pozostawać w zgodności z podjętym wcześniej aktem prowadzenia polityki przestrzennej jakim jest studium.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, trzeba podkreślić, że Spółka skarży tę część planu, w której należące do niej nieruchomości, ze względu na ich położenie na terenach zalewowych, zostały przeznaczone pod tzw. zieleń urządzoną z zakazem zabudowy. Zdaniem Sądu ustalenia planu w tym zakresie stanowią potwierdzenie i rozwinięcie ustaleń studium.
Zgodnie z ustaleniami studium, nieruchomości o nr [...] oraz [...], ze względu na ich położenie (tereny obniżeń pradolinnych i starorzeczy w obrębie tarasów zalewowych i nadzalewowych [...], w większości w granicach obszaru chronionego krajobrazu) stanowią tzw. strefę ochrony ekologicznej (symbol [...]). W tej strefie: 1) obowiązuje zakaz zabudowy oraz warunki zawarte w rozporządzeniu Wojewody [...] w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu, 2) dopuszcza się adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej i związanej z produkcją rolną, 3) dopuszcza się lokalizację urządzeń rekreacji i wypoczynku pod warunkiem uzyskania zgody Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody. Według ustaleń studium dolina rzeki [...] powinna docelowo przybrać formę parku z urządzeniami rekreacyjnymi i urządzeniami małej architektury. Zatem z treści Studium wynika, że funkcją dominującą będzie ochrona ekosystemów rzecznych i dolinnych rzek oraz walorów krajobrazowych. Nade wszystko jednak ze studium wynika wyraźny i nie podlegający żadnym interpretacjom zakaz zabudowy mieszkaniowej na terenie, na którym znajdują się działki skarżącego.
Skarżąca brak zgodności m.p.z.p. ze studium upatruje w przepisie § 9 pkt 11 i § 32 m.p.z.p. Podkreśla, że w świetle ustaleń m.p.z.p. na terenie oznaczonym symbolami [...] i [...] (a więc nieruchomości o nr ew. [...],[...]z obrębu [...]) nie jest dopuszczalne wznoszenie budynków, teren ten może być przeznaczony pod tzw. zieleń urządzoną (przeznaczenie podstawowe), lub urządzenia komunikacji pieszej i rowerowej, oświetlenie ulic, obiekty malej architektury (przeznaczenie uzupełniające). Zdaniem skarżącej takie ustalenie w m.p.z.p. przeznaczenia dla terenu obejmującego jej nieruchomość (pod zieleń urządzoną) nie mieści się w ustaleniach dla tego terenu wynikających ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, dlatego w konsekwencji jest niezgodne z tymi ustaleniami.
Podkreślić trzeba, że ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), bowiem rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p. według brzmienia obowiązującego w dacie podjęcia uchwały). Co prawda przepis art. 20 u.p.z.p. (ani żaden inny przepis tej ustawy) nie definiuje wymaganej ustawą "zgodności" treści planu z postanowieniami studium, nie mniej jednak w orzecznictwie ugruntowane jest, że zgodność planu miejscowego ze studium nie może być rozumiana dosłownie i nie oznacza, i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. Stopień związania planu ustaleniami studium jest uzależniony od szczegółowości ustaleń studium, co oznacza, że związanie to może być silniejsze lub słabsze. Innymi słowy, ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do m.p.z.p. ale oczywiste jest również, że ustalenia tych obu aktów nie mogą być ze sobą sprzeczne. Plan miejscowy może też zawierać regulacje pominięte w studium, niejako precyzując, rozwijając założenia studium.
W tej sytuacji przeznaczenie w m.p.z.p. tych nieruchomości skarżącej w zdecydowanej większości pod zieleń urządzoną nie narusza ustaleń studium, a pozostaje w spójnej zgodności. Zapisy planu stanowią przeniesienie zapisów studium i w istocie przeznaczenie tych nieruchomości przewidziane w studium nie uległo zmianie. Strefa ta stanowi strefę ochrony ekologicznej związanej z położeniem terenu w pobliżu rzeki [...] i obowiązuje zakaz zabudowy, za wyjątkami wskazanymi w studium.
Odnosząc się do zarzutu niezgodności planu ze studium polegającego na tym, że w planie nie uwzględniono przewidzianej w studium drogi, rezygnując z jej urządzania, Sąd zauważa, że w m.p.z.p. oznaczono większą część nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] symbolem [...] (tereny zieleni urządzonej prywatnej), a niewielką jej część symbolem [...] (drogi głównej ruchu przyspieszonego). Taki zapis części graficznej planu pozostaje w zgodności z zapisami rysunku studium. Umożliwia tym samym realizację – wbrew twierdzeniom skargi – planowanej w studium drogi.
Inną natomiast kwestią jest podnoszony przez skarżącą zarzut braku zawarcia umowy między marszałkiem województwa [...], a burmistrzem co do kosztów wprowadzenia zapisów planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu miejscowego w zakresie wyznaczenia drogi głównej. Otóż stosownie do art. 44 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa wprowadza się do planu miejscowego po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego. Z kolei ust. 3 tego przepisu stanowi, że koszty wprowadzenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu miejscowego oraz zwrotu wydatków na odszkodowania, o których mowa w art. 36, a także kwoty przeznaczone na pokrycie zwiększonych kosztów realizacji zadań gminnych są ustalane w umowie zawartej pomiędzy marszałkiem województwa a wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Faktem przyznanym w sprawie jest, że do zawarcia takiej umowy nie doszło. Nie mniej jednak ust. 4 stanowi, że spory dotyczące tych spraw rozstrzygają sądy powszechne. Oznacza to, że kwestie ustalenia kosztów wprowadzenia postanowień planów wojewódzkich do planów miejscowych nie wchodzą w zakres procedury planistycznej jako takiej tj. podlegającej ocenie sądu administracyjnego w toku rozpatrywania skargi na plan. Wyłączenie kompetencji sądu administracyjnego w tym konkretnym zakresie powoduje, że fakt zawarcia takiej umowy bądź jej brak nie wpływa na poprawność przeprowadzenia trybu uchwalenia planu miejscowego. W tym konkretnym wypadku występuje wyłom od ogólnej reguły kontroli przez sąd administracyjny aktu prawa miejscowego jakim jest plan (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) - z wyraźnej woli ustawodawcy. Jeżeli bowiem umowa taka została zawarta, jej niewykonanie bądź nienależyte wykonanie będzie stanowiło przedmiot sporu przed sądem cywilnym pomiędzy jej stronami. W razie natomiast braku zawarcia takiej umowy gminie na zasadach ogólnych przysługuje roszczenie do sądu cywilnego o wydanie wyroku zastępującego oświadczenie woli marszałka województwa (art. 64 K.c.). Należy podkreślić, że ust. 4 art. 44 u.p.z.p. stanowi, że spory dotyczące spraw (przepis nie posługuje się pojęciem umowy) wymienionych wcześniej w przepisie rozpatruje sąd powszechny. Taki zabieg legislacyjny oznacza zdaniem Sądu, że fakt nie zawarcia umowy i wynikającego stąd braku zasad rozliczenia kosztów wprowadzenia drogi wojewódzkiej do zapisów planu miejscowego może być rozpatrywany jedynie przez sąd powszechny.
Sąd uznaje za nieuzasadniony zarzut, że zgodnie ze studium wszystkie nieruchomości skarżącej (o nr [...],[...] i [...]) posiadały jednakowe przeznaczenie i w związku z tym zróżnicowanie przeznaczenia tych działek w planie stanowi wyraz nierównego ich traktowania. Należy w tym miejscu przypomnieć, że na działce nr 86/5 spółka w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy zrealizowała inwestycję w postaci osiedla mieszkaniowego. Przede wszystkim według studium na żadnej z tych działek nie przewidywano zabudowy, ze względu na ich zalewowe położenie. Fakt, że skarżąca uzyskała pozwolenie na budowę na jednej z tych działek przed uchwaleniem zaskarżonego planu nie wpływa na prawidłowość ocenianego planu. Sytuacja prawna bowiem danej nieruchomości podlegać może pewnym zmianom w czasie, wynikającym zarówno z wprowadzenia nowych regulacji prawnych, jak również zmiany stanu faktycznego. Jak zasadnie wskazała gmina w chwili uchwalania planu działka nr [...] była już zagospodarowana w określony sposób. Gmina natomiast uchwalając plan miejscowy ma obowiązek brać pod uwagę istniejący już stan zagospodarowania, co oznacza, że nie mogła dla działki nr [...] przyjąć przeznaczenia analogicznego jakie przyjęto dla pozostałych, nie zagospodarowanych działek, gdyż pozostawałoby to w sprzeczności z istniejącym stanem zagospodarowania w terenie. Ponadto argument ten nie może być podstawą oceny równego traktowania spółki w ramach zaskarżonego planu. Tylko bowiem rozstrzygnięcia podejmowane w ramach tego tylko planu mogłyby być oceniane z punktu wiedzenia zasady równego traktowania.
Nie ma znaczenia wywodzona przez spółkę okoliczność, czy działki wchodzą w zakres terenu uzdrowiska K., czy też nie. Czy wobec tego istnieje obowiązek sporządzania planu miejscowego dla tego terenu. Kwestia ta nie ma żadnego znaczenia gdyż skoro plan został uchwalony, to obowiązuje (chyba że zaistniały sytuacje prawne eliminujące go z obrotu prawnego) i podlega ocenie sądu administracyjnego. Kwestia przylegania działek skarżącego do terenu uzdrowiska bądź też objęcia tych działek granicami uzdrowiska i wobec tego poczynienie stosownych zapisów w studium także nie ma znaczenia. Zapis studium, że dolina rzeki [...] (odcinek przylegający do dzielnicy uzdrowiskowej) powinna docelowo przybrać formę parku z urządzeniami rekreacyjnymi (ścieżki zdrowia) i elementami małej architektury, ewentualnie obiektów kubaturowych ściśle związanych z funkcją uzdrowiska może być zwalczany jedynie w skardze na studium, nie zaś na plan. Skoro skarżąca twierdzi, że działki jej nie wchodzą w teren uzdrowiska (nie przylegają również do uzdrowiska) i wobec tego bezzasadne są zapisy studium i w konsekwencji planu przeznaczające ten teren pod cele związane z funkcją uzdrowiska – to powinna w pierwszej kolejności weryfikować zapisy studium. Postanowienia bowiem planu są wynikiem zapisów studium.
Trzeba jeszcze raz podkreślić, że ustalenia planu w zakresie objętym skargą zostały podjęte zgodnie ze studium i w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Władztwo to obejmuje zarówno decydowanie o sporządzeniu planu jak i o jego treści, która musi być zgodna z obowiązującym prawem. Zainteresowane podmioty nie mogą więc oczekiwać, że rada gminy (miejska) nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień. Nie ma zatem żadnych podstaw, aby kwestionować prawo gminy do uchwalenia planu obejmującego tereny, dla których uchwalenie planu nie jest obowiązkowe (art. 59 ust. 1 w związku z art. 38b ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych).
Mając to wszystko na uwadze, Sąd stwierdził, że ingerencja gminy w prawo własności, mimo że niekorzystna dla Spółki, nie przekracza granic władztwa planistycznego.
Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się uchybień w zakresie procedury uchwalania planu.
Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.