II SA/Kr 184/24

II SA/Kr 184/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-04-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 17 , art 18  , art 20  , art 28
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K. na uchwałę nr CIV/2823/23 Rady Miasta Krakowa z dnia 25 stycznia 2023 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" oddala skargę.
Uzasadnienie
B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr CIV/2823/23 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" " w części dotyczącej nieruchomości znajdującej się przy Al. [...], [...], stanowiącą działkę gruntu nr [...] obr[...] jedn. ewid. [...].
Zaskarżonej uchwale zarzucono:
1. naruszenie w sposób istotny art. 20 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 12 i 14 i 16 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 - dalej: u.p.z.p.), w wyniku istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego poprzez:
a. brak rozpatrzenia przez Radę Miejską indywidualnie każdej ze złożonych do projektu planu uwag, które nie zostały uwzględnione przez Prezydenta Miasta Krakowa, w sytuacji gdy każda z uwag powinna być poddana indywidualnemu głosowaniu i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez Radę. W ugruntowanym orzecznictwie przyjmuje się, że tylko takie działanie prowadzi do zachowania dwustopniowego trybu rozpatrzenia uwag przewidzianych w ustawie (vide: II SA/Wr 247/15 - Wyrok WSA we Wrocławiu, wyroki WSA z 17 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 199/10, z 24 października 2012 r" sygn. akt II SA/Gd 356/12);
b. podjęcie zbiorczej uchwały w przedmiocie nieuwzględnienia uwag co dodatkowo miało miejsce, wg podsumowania sesji i porządku obrad, już po samym uchwaleniu planu, w sytuacji gdy rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalanie (zob. komentarz do art. 20 u.p.z.p. red. Niewiadomski 2021, wyd. 12);
c. wprowadzenie w dniu głosowania autopoprawki do projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" - druk nr 3185, co wynika z ZARZĄDZENIA NR 186/2023 PREZYDENTA MIASTA KRAKOWA z dnia 25 stycznia 2023r. w ten sposób, że w miejsce Załącznika Nr 2 do projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" (druk nr 3185), zawierającego rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek", wprowadza się Załącznik Nr 2, o treści zgodnej z załącznikiem do niniejszej autopoprawki, co pozostaje w sprzeczności do podsumowania CIV sesji Rady Miasta Krakowa;
2. naruszenie w sposób istotny art. 20 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 u.p.z.p., w wyniku istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego poprzez ograniczenie kręgu podmiotów mogących złożyć uwagi do projektu planu, co wynika z treści załącznika do Zarządzenia Nr 3669/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 13 grudnia 2022 r.;
3. istotne naruszenie:
a. art. 15 ust. 2 pkt. 6 u.p.z.p.) poprzez wyznaczenie maksymalnej wysokości zabudowy w sposób dowolny oraz zakazanie realizacji garaży podziemnych, ustalenie powierzchni biologicznie czynnej, wyłączenie funkcji mieszkalnej bez jakiejkolwiek podstawy prawnej i racjonalnego uzasadnienia przyjętych wartości;
b. art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP w z w. z art. 140 KC poprzez wyznaczenie maksymalnej wysokości zabudowy w sposób dowolny oraz zakazanie realizacji garaży podziemnych, dowolne ustalenie powierzchni biologicznie czynnej, wyłączenie funkcji mieszkalnej w sposób naruszający zasadę proporcjonalności;
c. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 140 KC poprzez wyznaczenie na działce Skarżącej maksymalnej wysokości zabudowy w sposób dowolny oraz zakazanie realizacji garaży podziemnych, ustalenie powierzchni biologicznie czynnej, wyłączenie funkcji mieszkalnej w stosunku do sąsiednich działek z naruszeniem zasady równości; .
d. art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nadużycie władztwa planistycznego, objawiające się wprowadzeniem ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości bez wykazania, że zaistniały podstawy do ich wprowadzenia.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do nieruchomości położonej przy Al. [...], stanowiącej działkę nr [...] obr. [...].
W uzasadnieniu skargi wskazano, że o legitymacji skargowej stanowi objęcie planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomości przy Al. [...] w K., będącej własnością skarżącej. Wskazana nieruchomość nie była wcześniej objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Dnia 18 marca 2008 roku została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nr AU 2/7331/1053/08, obejmująca swoich zakresem nieruchomość przy Al. [...]. Wskazana decyzja o warunkach zabudowy została przeniesiona decyzjami nr AU-2/6730.5/69/2018 z dnia 27 lutego 2018 roku oraz nr AU-2/6730.5/64/2021 z dnia 06 maja 2021 roku. Ustalono, iż dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna/zabudowa usługowa. W związku z powyższym interes prawny interes prawny skarżącej jako właściciela istniał w chwili wydania uchwały i został przez nią naruszony.
Przechodząc do zarzutów proceduralnych wskazano, że w trzeciej procedurze wyłożenia ograniczono możliwość składania uwag wyłącznie do określonego obszaru, a więc w sposób sprzeczny z art. 18 ust. 1 u.p.z.p., który wprost wskazuje, że uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu.
Integralną częścią uchwały jest załącznik nr 2 określony w § 2 ust. 2 pkt 1 uchwały jako "rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".
Brak jest stanowiska Rady Miasta Krakowa zawierającego jasne i czytelne rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuwzględnionych przez Prezydenta uwag oraz momentu podjęcia takiej uchwały.
Porządek obrad Rady Miasta Krakowa, która odbyła się 25 stycznia 2023 r. wskazuje, że przedmiotem obrad Rady było najpierw (pkt 4 porządku obrad) Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" /projekt Prezydenta Miasta Krakowa - druk nr 3185 - a następnie pkt 5 Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" /projekt Prezydenta Miasta Krakowa -Data wpływu - 10.01.2023 r. Projekt doręczony -11.01.2023 sprowadzający się do faktycznie jedynie nad głosowaniem nad przyjęciem uchwały. Z dokumentu tego wynika, że Rada nie rozstrzygała w przedmiocie uwzględnienia albo nieuwzględniania każdej z uwag złożonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu, nieuwzględnionych uprzednio przez Prezydenta Miasta Krakowa. Co więcej, na stronie internetowej UMK, stronie BIP w części opisane jako głosowania znajduje się informacja, że na początku miało się odbyć głosowanie w sprawie uchwalenia planu, a następnie w przedmiocie uwag, przy czym jest to głosowanie wyłącznie w przedmiocie sposobu rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania.
W ocenie skarżącej, ponieważ doszło do istotnego naruszenia tej procedury, skutkować to powinno stwierdzeniem nieważności nawet całego planu. Za stwierdzeniem nieważności całości planu przemawiać może również fakt, że dokonane ponowne, trzecie wyłożenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek" nie obejmuje swoim zakresem wszystkich nieruchomości objętych planem zagospodarowania przestrzennego, jak również uzgodnione nowe warunki nie odpowiadają potrzebom wszystkich nieruchomości objętych planem zagospodarowania. W związku z powyższym konieczne było dokonanie ponownego wyłożenia obejmujące swoim zakresem wszystkie nieruchomości objęte planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika z kolei z art. 19 ust. 1 u.p.z.p.
Zaskarżona uchwała narusza również art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez zignorowanie ustaleń zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ustalonym uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r. (dalej: Studium).
Wbrew ustaleniom obowiązującego Studium, obszar oznaczony w zaskarżonej uchwale jako kwartał 4, został przeznaczony na teren zabudowy usługowej, podczas gdy Studium tożsamy obszar określa jako teren zabudowy usługowo-mieszkalnej.
Ponadto w III.1.2. ust. ll Studium wskazano, iż: Ustalanie w planie miejscowym przeznaczenia terenu pod tereny infrastruktury technicznej oraz tereny komunikacji (drogi lokalne, dojazdowe, wewnętrzne, trasy i przystanki komunikacji szynowej (w tym metro), miejsca postojowe i garaże podziemne) jest zgodne z każdą z wyznaczonych w Studium funkcji zagospodarowania terenów, ustaloną dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych. Tymczasem zaskarżona uchwała całkowicie zakazuje realizacji garaży podziemnych na terenie nieruchomości skarżącej.
Skarżony plan istotnie narusza swobodne, wynikające z prawa własności, korzystanie z wyznaczonych terenów zabudowy w zakresie ustalenia na terenie nieruchomości "Stref uzupełnień zabudowy". Wskazać należy, że w Studium nie wprowadzono terenów o takim oznaczeniu.
Wreszcie przedmiotowa uchwała nie zawiera jakichkolwiek rozważań dotyczących ograniczenia prawa własności poprzez wprowadzenie parametrów uniemożliwiających zabudowę o już istniejące decyzje administracyjne.
Zdaniem skarżącego ograniczenia prawa własności wprowadzone w planie miejscowym uchwalone zostały wbrew z konstytucyjnej zasadzie proporcjonalności oraz z całkowitym pominięciem słusznego interesu skarżącej. W zaskarżanej uchwale nie uzasadniono, iż interes publiczny przeważa nad interesem prywatnym skarżącej, który został całkowicie zmarginalizowany.
Skarżąca działając w zaufaniu do ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy podjęła konkretne kroki w celu realizacji przedsięwzięcia. W szczególności został zaprojektowany budynek zgodny z decyzją o warunkach zabudowy (plan przedłożono w załączeniu do niniejszej skargi). W związku z powyższym skarżąca zaangażowała w realizację powziętej inwestycji duże środki finansowe. Rada Miasta uchwalając zaskarżony plan miejscowy całkowicie uniemożliwiła realizację przedsięwzięcia zgodnie z zaprojektowaną koncepcją architektoniczną, czym naruszyła słuszny interes skarżącej. Po pierwsze ustalono zakaz lokalizacji usług podlegających ochronie przed hałasem. Co więcej, zmodyfikowano ustalenia w zakresie kształtowania dachu, a także zmniejszono maksymalną wysokość zabudowy.
Dodatkowo, zakazanie realizacji garażu podziemnego również należy uznać za niezasadne, a w efekcie oznaczające całkowite pominięcie interesu indywidualnego. Konieczność urządzenia miejsc parkingowych w odmienny sposób spowoduje poświęcenie na ten cel znaczącego obszaru nieruchomości. Oczywistym jest wniosek, iż powyższe skutkować musi istotnym obniżeniem wartości nieruchomości skarżącej i naruszeniem jej słusznego interesu.
Nieruchomość przy Al. [...] w zaskarżonej uchwale, przypisano do kwartału 4, obszaru o znaku U.4.1, który to został przeznaczony pod zabudowę budynkami usługowymi. Rada Miasta realizując władztwo planistyczne w sposób dowolny uznała, iż takie przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości niezbędne jest do ochrony interesu publicznego, podczas gdy tak daleko idąca ingerencja w prawo własności Skarżącej nie była uzasadniona. Wykorzystanie nieruchomości przy Al. [...] na cele mieszkaniowo-usługowe nie zaburzyłoby ładu przestrzennego okolicy, a decyzja co do przeznaczenia zabudowy tego terenu powinna należeć do Skarżącej jako właściciela.
Ustalenia co do maksymalnej wysokości zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej czy też przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na cele wyłącznie usługowe oraz zakaz lokalizacji usług, podlegających ochronie przed hałasem rażąco naruszają konstytucyjną zasadę równości. Obszar całego kwartału 4 (z wyłączeniem obszaru o znaku ZPp.4.1) wyznaczony został na tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej i tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wobec wszystkich obszarów bezpośrednio sąsiadujących, oznaczonych jako MWu4.2, MWu4.3, MW/U.4.2 oraz MW.4.2, dopuszczono możliwość zabudowy mieszkaniowej. Co więcej, co do nieruchomości przy Al. [...] ograniczono maksymalną wysokość do 18 m, podczas gdy wobec bezpośrednio sąsiadujących terenów oznaczonych w zaskarżonej uchwale znakami MWu.4.2 oraz MWu.4.3 orzeczono o maksymalnej wysokości odpowiednio 22,5 m i 23 m. W związku z powyższym wniosek, iż sąsiednie nieruchomości nie zostały obarczone tak daleko idącymi ograniczeniami prawa własności, jest oczywisty. Organ uchwalając plan nie wskazał uwarunkowań uzasadniających odstąpienie od równego traktowania podmiotów będących w tej samej sytuacji.
Zgodnie z zasadami dokumentacji prac planistycznych, przy opracowaniu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego, przygotowano prognozę skutków finansowych jego uchwalenia. W treści wskazanej opinii autorzy wskazali, iż "Na obszarze objętym projektem planu nie prognozuje się obniżenia wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu miejscowego". Powyższa teza nie została uzasadniona, a co więcej wydaje się być kompletnie niezasadna i sprzeczna ze stanem faktycznym. Na podstawie art. 36 ust.3 u.p.z.p.., jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości. Wskazana opinia uniemożliwia skorzystanie z powyższego uprawnienia, błędnie uznając, iż obniżenie wartości nieruchomości objętych planem nie będzie miało miejsca. Ustalenia wskazanej, błędnej opinii mogą powodować tzw. "ukryte wywłaszczenie" - sam zaskarżony plan z jednej strony zakłada brak możliwości zabudowy przedmiotowej nieruchomości w oparciu o treść wydanej decyzji o warunkach zabudowy, a następnie przewiduje brak możliwości przyznania skarżącej odszkodowania.
Na koniec zarzucono naruszenie art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p.., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o uzgodnienie projektu planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał jednak w tym zakresie oceny dowolnej, nie popierając swego stanowiska stosownym uzasadnieniem.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie i opisał przebieg procedury planistycznej wskazując, że dopełniono wszelkich czynności wymaganych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem organu wszystkie podniesione w skardze zarzuty nie znajdują usprawiedliwienia na gruncie obowiązujących przepisów prawnych.
Organ wskazał, że zaskarżona uchwała jest zgodna z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Powołano się również na cele planu określone w jego § 3.
W dalszej kolejności organ odniósł się do zarzutów dotyczących procedury planistycznej wyjaśniając dlaczego nie są one zasadne. Wskazał również, jakie okoliczności przesądziły o takim a nie innym uregulowaniu przeznaczenia i parametrów zabudowy przedmiotowej działki, wskazując na uzgodnienia z konserwatorem zabytków i zarządcą drogi, treść opracowania ekofizjograficznego w części dotyczącej ochrony przed hałasem. Podkreślono zgodność uchwały z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a także odniesiono się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśniając, dlaczego w ocenie organu są one bezzasadne.
Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. niniejsza sprawa została połączona do wspólnego rozpoznania ze sprawami ze skarg innych podmiotów na tę samą uchwałę – sygn. II SA/Kr 95/24 i II SA/Kr 96/24. Ponieważ w każdej z tych spraw skarżący działał w ramach własnego interesu prawnego, wynikającego z własności różnych działek położonych na terenie objętym planem, Sąd wydał w każdej sprawie odrębne rozstrzygnięcie.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40, dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.
Skarga złożona została w trybie art. 101 u.s.g. Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego.
Strona skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] w Krakowie (działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]). Nieruchomość ta jest objęta zapisami zaskarżonej uchwały. Tym samym skarżąca spółka ma interes prawny we wniesieniu skargi.
W myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje:
< naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego,
< istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także
< naruszenie właściwości organów w tym zakresie.
Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą treści merytorycznej, a więc jego zawartości, kwestii nienaruszenia ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz stanowiska organów uzgadniających i opiniujących, nieprzekroczenia władztwa planistycznego oraz zachowania standardów dokumentacji planistycznej.
Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów, które skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa uchwała była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem wydanym w sprawie sygn. II SA/Kr 859/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, stwierdzając brak uchybień proceduralnych. Nie zwalnia to jednak Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę od obowiązku odniesienia się do zarzutów dotyczących również procedury planistycznej.
I tak skarżący zarzuca, że w procedurze trzeciego wyłożenia ograniczono możliwość składania uwag wyłącznie do określonego obszaru, a więc w sposób sprzeczny z art. 18 ust. 1 u.p.z.p., który wprost wskazuje, że uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu.
Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadza obowiązku trzykrotnego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Kolejność poszczególnych czynności, podejmowanych w trakcie procedury planistycznej przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, reguluje art. 17 u.p.z.p. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie). Organ wykonawczy:
9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;
10) (uchylony);
11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu;
12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;
13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;
14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11.
W powyższym przepisie mowa jest jedynie o konieczności ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, o obowiązku zorganizowania w tym czasie dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami oraz o konieczności wyznaczenia terminu, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu. Skarżący powołuje się na art. 19 ust. 1 u.p.z.p., pomijając przy tym treść art. 19 ust. 2 u.p.z.p. - zgodnie z którym przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. Zatem w sytuacji, gdyby do projektu planu nie wpłynęła żadna uwaga, w ogóle nie byłoby konieczności ponownego wyłożenia tego projektu. Częściowe wyłożenie nie stanowi w okolicznościach niniejszej sprawy o naruszeniu procedury planistycznej.
Skarżący zarzuca też, że rada głosowała tylko nad uwagami nieuwzględnionymi, natomiast brak jest stanowiska rady w zakresie uwag uwzględnionych.
Z cytowanego wcześniej fragmentu art. 17 u.p.z.p. wynika jednoznacznie, że uwzględnienie uwagi skutkuje wprowadzeniem zmian do projektu planu. Nie ma zatem potrzeby odrębnego głosowania nad uwagami uwzględnionymi. Z kolei lista uwag nieuwzględnionych została dołączona przez Prezydenta Miasta Krakowa do przesłanego projektu uchwały, na co wskazuje sam skarżący (str. 5 skargi pkt 3).
Za bezzasadne należy uznać również zarzuty dotyczące niewłaściwej kolejności głosowania (najpierw nad uchwałą w sprawie planu miejscowego, a dopiero potem nad nieuwzględnionymi uwagami do tego planu) oraz złożenia w dniu głosowania autopoprawki Prezydenta Miasta Krakowa.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2023 r., sygn. II OSK 774/20 (LEX nr 3559108) z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika m.in., że plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. W świetle tego przepisu za błędne należy uznać twierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że możliwość zapoznania się przez każdego z radnych z wniesioną uwagą oraz możliwość zabrania głosu w sprawie, z czego nie skorzystano, wypełnia dyspozycję art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do obowiązku rozstrzygnięcia przez Radę (nie radnych) o sposobie rozpatrzenia uwag. Zwraca się uwagę na nie dość precyzyjne brzmienie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., które należy wykładać przy użyciu metody funkcjonalnej i systemowej. Zastosowanie tych metod prowadzi do uznania, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. W takiej sytuacji akt zawierający rozstrzygniecie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, która jest przegłosowywana razem z ostateczną wersją planu.
Procedura uchwalenia kontrolowanej uchwały spełnia te wytyczne.
Już sama numeracja uchwał wskazuje na kolejność ich głosowania - uchwała dotycząca nieuwzględnienia uwag nosi numer CIV/2822/22, podczas gdy uchwała w sprawie planu ma numer CIV/2823/23.
Ponadto do odpowiedzi na skargę dołączono wydruk fragmentów Stenogramu CIV sesji rady Miasta Krakowa VIII kadencji, odbytej w dniu 25 stycznia 2023 r. W Biuletynie Informacji Publicznej dostępny jest cały ten stenogram (https://www.bip.krakow.pl/zalaczniki/dokumenty/n/375611/karta). Z dokumentu tego wynika, że głosowanie w zakresie nieuwzględnionych uwag do planu miejscowego odbyło się wcześniej - str. 18 stenogramu (druk nr 3186), a głosowanie całej uchwały, w tym autopoprawki Prezydenta Miasta Krakowa dotyczącej właśnie nieuwzględnionych uwag miało miejsce później. Według zapisów na str. 112 stenogramu Dyrektor Wydziału Planowania Przestrzennego p. E.. S. wyjaśniła: "Do druku 3185 została złożona autopoprawka Prezydenta Miasta Krakowa zmieniająca załącznik numer 2 o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag. Zakres autopoprawki dotyczącej załącznika numer 2 wynika bezpośrednio z treści uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 25 stycznia 2023 roku, w której Rada zadecydowała o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Autopoprawka nie skutkuje ponowienie procedury planistycznej". Głosowanie nad samą uchwałą w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (druk nr 3185) zostało uwidocznione na str. 113 stenogramu.
Nie ulega więc wątpliwości, że Rada w pierwszej kolejności głosowała nad nieuwzględnionymi uwagami, następnie - w związku z treścią tej uchwały - Prezydent przedłożył autopoprawkę, a dopiero ostatnim etapem całej procedury było głosowanie nad treścią uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba też zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, że samo przedłożenie owej autopoprawki Prezydenta Miasta Krakowa miało charakter czynności czysto technicznej. Treść tego dokumentu w stosunku do projektu z 9 stycznia 2023 r. nie uległa zmianie, natomiast dopiero po przegłosowaniu druku nr 3186 możliwe było przygotowanie załącznika nr 2 do uchwały w sprawie miejscowego planu.
Nie stanowiło naruszenia procedury planistycznej również łączne głosowanie nad uchwałą w przedmiocie wszystkich nieuwzględnionych uwag, zamiast odrębnego głosowania nad każdą z uwag osobno. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. II OSK 3484/19 (LEX nr 3503352) z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały rady. Ostatnie zdanie tego przepisu wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 u.p.z.p. - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały.
Stanowisko przeciwne, prezentowane w wyrokach powołanych w odpowiedzi na skargę pochodzących z lat 2010, 2012 i 2015 jest już nieaktualne, a nie - jak twierdzi skarżący - ugruntowane.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, że brak jest stanowiska Rady Miasta Krakowa zawierającego jasne i czytelne rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuwzględnionych przez Prezydenta uwag oraz momentu podjęcia takiej uchwały. Również lakoniczne uzasadnienie nieuwzględnienia uwag nie skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały.
Reasumując: Sąd nie stwierdził żadnych uchybień w zakresie procedury poprzedzającej uchwalenie zaskarżonej uchwały.
Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów należy zaznaczyć, że teren objęty zaskarżoną uchwałą jest położony w ścisłym centrum Krakowa i jest jedną z najstarszych jego części. Cały obszar planu jako układ urbanistyczny objęty jest wpisem do rejestru zabytków, który stanowi jedną z form ochrony zabytków, obligatoryjnie uwzględnianych w planowaniu przestrzennym. Okoliczność ta znalazła odzwierciedlenie w § 3 zaskarżonej uchwały, w którym określono cele planu: ustalenie zasad zagospodarowania umożliwiających ochronę i prawidłowe kształtowanie dziedzictwa miejskiego tego obszaru, poprzez:
1) ochronę historycznego krajobrazu miejskiego, w tym układów urbanistycznych oraz zabytkowych zespołów i obiektów;
2) ochronę wnętrz historycznych kwartałów zabudowy przed nową zabudową;
3) ochronę istniejącej i kształtowanie nowej zieleni w przestrzeniach publicznych i we wnętrzach kwartałów zabudowy;
4) utrzymanie istniejących funkcji obszaru;
5) wykluczenie form zagospodarowania obniżających wartość istniejących zasobów środowiska kulturowego;
6) określenie warunków kształtowania zabudowy (w tym wykonywania robót budowlanych), które w swoich rozwiązaniach architektonicznych winny współgrać z historycznie ukształtowanymi elementami zagospodarowania przestrzennego;
7) umożliwienie działań porządkujących przestrzenie publiczne oraz wnętrza kwartałów zabudowy w oparciu o wysokie standardy estetyczne;
8) określenie zasad obsługi komunikacyjnej obszaru, w tym warunków w zakresie parkowania pojazdów.
Z uwagi na te szczególne uwarunkowania kontrolowany plan miejscowy miał na celu przede wszystkim ochronę istniejącej zabudowy i zachowanie historycznych walorów omawianego terenu.
Oprócz wskazanych wcześniej uwarunkowań ogólnych dotyczących całego terenu objętego zaskarżoną uchwałą, przy ustalaniu przeznaczenia i możliwości zagospodarowania tego ternu lokalny prawodawca uwzględnił również fakt, że działka położona przy alei [...] w K. jest jedną z niewielu niezabudowanych w ciągu alei [...] i [...], które są ulicami o znacznym natężeniu ruchu, generującymi duży hałas.
Istota skargi sprowadza się do zakwestionowania zapisów zaskarżonej uchwały odnoszących się do działki skarżących w zakresie:
- wysokości zabudowy,
- zakazania realizacji garaży podziemnych,
- ustalenia powierzchni biologicznie czynnej,
- wyłączenia funkcji mieszkalnej.
Zdaniem skarżącego stanowiło to nadużycie władztwa planistycznego, miało miejsce bez jakiejkolwiek podstawy prawnej i racjonalnego uzasadnienia przyjętych wartości, w sposób naruszający zasadę proporcjonalności i zasady równości.
Jak wynika z przesłanych akt planistycznych podczas pierwszego wyłożenia projektu planu skarżąca spółka wniosła uwagi do projektu, domagając się między innymi wprowadzenia w zapisach planu parametrów wynikających z decyzji o warunkach zabudowy z 2008 r. W tym zakresie uwaga nie została uwzględniona. Uwzględniono jednak inne uwagi, zmieniając pierwotne parametry zabudowy dla tej działki:
- minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej: z 40% na 30%;
- maksymalna wysokość zabudowy: z 18 m na 20 m.
Zmiana ta nie uzyskała jednak akceptacji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który sprzeciwił się jej w postanowieniu z dnia 29 marca 2022 r. W związku z tym przywrócono zapisy sprzed rozpatrzenia uwag dla tego terenu.
Uwzględniając niektóre ze złożonych przez stronę skarżącą uwag organ planistyczny wykazał się swego rodzaju otwartością na pewne ustępstwa w kierunku zwiększenia parametrów zabudowy. Z uwagi na bezwzględnie wiążący charakter postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który na te zmiany nie wyraził zgody, musiały one zostać wycofane. W orzecznictwie nie budzi bowiem wątpliwości, że jeśli wójt (burmistrz, prezydent miasta) został zobligowany do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p., to ostateczne stanowisko uzyskane w tej postaci należy uznać za bezwzględnie wiążące (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. II SA/Kr 786/23, LEX nr 3644249 i z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. II SA/Kr 580/19, LEX nr 2715708).
Zatem zarzuty dotyczące powierzchni biologicznie czynnej oraz wysokości zabudowy nie znajdują uzasadnienia.
Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta Krakowa Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r.).
W zaskarżonej uchwale nieruchomość położona jest w teren zabudowy usługowej, oznaczony symbolem U.4.1, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Dla tej kategorii terenów wyznaczono następujące podstawowe ustalenia:
§ 30. 1. Wyznacza się Teren zabudowy usługowej, oznaczony symbolem U.4.1, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi.
2. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się:
1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30%;
2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,9 - 3,0;
3) minimalną wysokość zabudowy: 16 m;
4) maksymalną wysokość zabudowy: 18 m;
5) zakaz lokalizacji pierwszej kondygnacji nadziemnej poza nieprzekraczalną linią lokalizacyjną.
W obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa dla terenu nieruchomości skarżącej spółki wyznaczono następujący kierunek rozwoju:
UM - Tereny zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej
Funkcja podstawowa -
- Zabudowa usługowa realizowana jako budynki przeznaczone dla następujących funkcji: handel, biura, administracja, szkolnictwo i oświata, kultura, usługi sakralne, opieka zdrowotna, usługi pozostałe, obiekty sportu i rekreacji, rzemiosło, przemysł wysokich technologii wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz zielenią towarzyszącą zabudowie;
- Zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne, (m.in. zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie.
Funkcja dopuszczalna - Zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej.
Już z powyższego wynika wprost, że zabudowa usługowa jest podstawową funkcją przewidzianą przez Studium dla tego terenu.
W odpowiedzi na skargę szeroko uzasadniono jakie przesłanki stały za przeznaczeniem tego terenu pod zabudowę usługową, a nie mieszkaniową wielorodzinną, również w Studium określoną jako podstawowa. Przede wszystkim chodzi o położenie tej działki – aktualnie niezabudowanej - bezpośrednio przy bardzo ruchliwej i generując znaczny hałas alei [...]. Uwzględniono też fakt, że możliwość włączenia się do ruchu ulicznego jest możliwa wyłącznie jako "prawoskręt", utrudniony dodatkowo ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo przystanku komunikacji miejskiej. Jak wskazuje się w odpowiedzi na skargę, to właśnie ta szczególna lokalizacja i ww. utrudnienia, w tym również wysokie natężenie hałasu drogowego, spowodowały, że właściwe było ustalenie dla działki funkcji wyłącznie usługowej. Ustalony zakaz lokalizacji usług podlegających ochronie przed hałasem (§ 8 ust. 10 tekstu planu miejscowego) wyklucza możliwość lokalizacji: szpitali, domów pomocy społecznej lub budynków związanych ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, co jest słusznym rozwiązaniem. Teren ten nie jest zatem dedykowany lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, ze względu na jego położenie wzdłuż ruchliwej ulicy i w bezpośrednim sąsiedztwie przystanku autobusowego.
Organ powołał się przy tym na część opracowania ekofizjograficznego obejmującą ochronę przed hałasem, a także na treść opracowania pt. "Wytyczne konserwatorskie na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Piasek", wykonanego przez dra Z. B. w 2019 r.
W ocenie Sądu argumenty te są racjonalne i przekonujące. Ustalenie funkcji usługowej na przedmiotowej działce jest zgodne ze Studium, nie stanowi nadużycia władztwa planistycznego ani nie narusza zasady równości i proporcjonalności.
W kwestii wyznaczenia strefy uzupełnienia zabudowy - trzeba zgodzić się ze stanowiskiem organu, że "strefy" takie jak ta nie są przeznaczeniem, gdyż takie jest wydzielone linami rozgraniczającymi i oznaczone symbolem. Strefy są narzędziem planistycznym pomocnym przy regulowaniu zasad zagospodarowania terenu, stanowią o szczególnych warunkach zagospodarowania terenów oraz ograniczeniach w ich użytkowaniu, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy. Podobne zadanie spełniają też np. linie regulacyjne lub linie lokalizacyjne w planach miejscowych. Brak wyznaczenia danej strefy w Studium w żaden sposób nie świadczy o niezgodności z tym Studium planu, który takie strefy wprowadza. W odniesieniu do ustaleń dla kwartału 4 (kw.4) - jest on w całości zabudowany, a jedynie działka [...] jest wolna od zabudowy i tylko dla niej wyznaczono strefę uzupełnienia zabudowy. Dla pozostałych nieruchomości w kwartale 4 (kw.4) nie została dopuszczona nadbudowa, czy rozbudowa zarówno istniejących budynków frontowych jak i oficyn.
Kolejny zarzut dotyczy zakazu lokalizacji garaży podziemnych. Przede wszystkim z treści przytoczonego przez stronę skarżącą zapisu Studium ("Ustalanie w planie miejscowym przeznaczenia terenu pod tereny infrastruktury technicznej oraz tereny komunikacji (drogi lokalne, dojazdowe, wewnętrzne, trasy i przystanki komunikacji szynowej (w tym metro), miejsca postojowe i garaże podziemne) jest zgodne z każdą z wyznaczonych w studium funkcji zagospodarowania terenów, ustaloną dla obszarów w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych") nie wynika, że plany miejscowe muszą dopuszczać realizację garaży podziemnych w każdym miejscu. Oznacza jedynie, że lokalizacja wskazanych w tym przepisie obiektów na jakimkolwiek terenie nie będzie sprzeczna ze Studium. Jak przekonująco uzasadnił organ w odpowiedzi na skargę - zakaz garaży podziemnych wynika m. in. z zabytkowego charakteru obszaru, w którym zachodziła obawa naruszenia stosunków wodnych przy realizacji tego rodzaju inwestycji co groziło istniejącym obiektom zabytkowym. Stąd w projekcie planu wskazano konkretne obszary na których parkingi podziemne zostały dopuszczone (w terenach: MW/U.9.7, MW/U.10.6, U.7.1, KP.9.1). W toku uzyskanych uzgodnień teren pod parking podziemny został ograniczony do jednego obszaru. Organy uzgadniające uznały takie zapisy za właściwe. Na konieczność wykluczenia możliwości lokalizacji parkingu podziemnego w terenie U.4.1 zwracał uwagę w swoim uzgodnieniu z dnia 08.10.2021 r. Zarząd Dróg Miasta Krakowa.
Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w treści planu miejscowego zapisów decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla tego terenu w 2008 roku wyjaśnić należy, że nie ma podstaw prawnych do żądania, by w trakcie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do projektu planu przenosić zapisy wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy. Przeciwnie - w art. 65 ust. 1 u.p.z.p. wprost przewidziano procedurę wygaszenia takiej decyzji w przypadku odmiennych ustaleń planu miejscowego. Dopiero dysponowanie pozwoleniem na budowę (wydanym na podstawie decyzji WZ) przed uchwaleniem planu miejscowego umożliwia realizację inwestycji mimo odmiennych zapisów planu miejscowego (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Treść art. 65 ust. 2 u.p.z.p. jest wyrazem zasady ochrony praw nabytych przez inwestora na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast zasada ta nie odnosi się do decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 24 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Kr 240/19 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) stwierdzając: "Nie ma żadnych podstaw prawnych do formułowania pod adresem organu planistycznego wymogu, by zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego były tożsame z wydanymi dla danego terenu decyzjami o pozwoleniu na budowę albo o warunkach zabudowy – tym bardziej, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ust. 1 u.p.z.p.). Nie można wykluczyć sytuacji, gdy dla danego ternu zostanie wydanych kilka decyzji WZ przewidujących różne zagospodarowanie tego terenu".
W okolicznościach niniejszej sprawy pomiędzy wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy a uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego upłynęło piętnaście lat. Był to wystarczający okres aby ubiegać się o pozwolenie na budowę na podstawie decyzji WZ, co pozwoliłoby zrealizować zaplanowaną inwestycję niezależnie od treści uchwalonego planu miejscowego. Skoro skarżący nie podjął takich czynności nawet po uzyskaniu informacji, że jego uwagi do planu w zakresie inkorporowania zapisów decyzji WZ nie zostaną uwzględnione, to nie można mówić o nieproporcjonalnym ograniczeniu praw strony skarżącej w związku z uniemożliwieniem spółce realizacji przedsięwzięcia, którego koncepcję architektoniczną dołączono do skargi.
Całkowicie pozbawione podstaw są zarzuty kwestionujące prawidłowość prognozy skutków finansowych. Zgodnie z art. 17 pkt 5 u.p.z.p. prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 sporządza wójt, burmistrz, prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Zakres prognozy określa § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.
Jak wskazał WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 sierpnia 2023 r., sygn. II SA/Kr 644/23 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu jest analizą ekonomiczną i pełni funkcję informacyjną, nie będąc załącznikiem do projektu planu miejscowego wykładanym do publicznego wglądu i do dyskusji. Nie ma charakteru normatywnego, a przedkładana jest radzie gminy, która powinna mieć wiedzę co do finansowych skutków uchwalenia planu (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2022 r., sygn. II OSK 81/19, LEX nr 3318912). Z samej nazwy tego dokumentu wynika, że powinien on określać potencjalne wydatki i dochody z tytułu uchwalenia planu, które na tym etapie nie wymagają szczegółowego oszacowania. Podawane w prognozie szacunkowe dane w zakresie wydatków gminy nie mają żadnego wypływu na realizację w przyszłości żądań skarżących w przedmiocie odszkodowań za grunty przeznaczone na realizację inwestycji celu publicznego". Dalej w wyroku tym Sąd podkreślił, że prognoza ta nie jest załącznikiem do planu i z tej racji nie ma charakteru wiążącego (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. II OSK 2909/16).
Całkowicie podzielając powyższy pogląd trzeba stanowczo stwierdzić, że zasadność oraz możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń z tytułu utraty wartości nieruchomości na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w żaden sposób nie jest uzależniona od treści prognozy skutków finansowych. Nie jest prawdą, że prognoza uniemożliwia realizację uprawnienia odszkodowawczego wskazanego w art. 36 ust. 3 u.p.z.p. O żadnym "ukrytym wywłaszczeniu" w tej sytuacji nie może być mowy.
Zarzut dotyczący wadliwości uzgodnień konserwatora zabytków jest zbyt ogólnikowy. W ocenie Sądu Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał czynności wymaganych procedurą planistyczną w sposób prawidłowy, działając w granicach swoich ustawowych kompetencji.
Podsumowując: należy podkreślić, że wszystkie ograniczenia wprowadzone w stosunku do działki nr [...] położonej przy alei [...] na podstawie zaskarżonej uchwały miały umocowanie prawne. Przy uchwalaniu planu miejscowego nie naruszono przepisów proceduralnych, nie stwierdzono naruszenia władztwa planistycznego, czy też naruszenia zasady równości i proporcjonalności poprzez dowolne określenie parametrów zabudowy.
Wszystkie zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, dlatego też Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.