II SA/Kr 18/21

II SA/Kr 18/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz
Paweł Darmoń
Tadeusz Kiełkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2026/21 - Wyrok NSA z 2023-04-06
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania dodatkowych czynności lub robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej M. T. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, decyzją Nr [...], znak [...], z dnia 6 listopada 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 w zw. z art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) po rozpatrzeniu odwołania M. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach z dnia 31 lipca 2015 r., nr [...], znak: [...], którą stwierdzono brak podstaw do nałożenia na inwestora, tj. Gminę Wadowice, obowiązku wykonania dodatkowych czynności lub robót budowlanych mających w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót związanych z przebudową sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy ul. Mickiewicza 18 w miejscowości Wadowice – do stanu zgodnego z prawem – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją nr [...] z dnia 22 maja 2013 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wadowicach, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stwierdził brak podstaw do nałożenia na inwestora tj. Gminę Wadowice, obowiązku wykonania dodatkowych czynności lub robót budowlanych mających na celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót związanych z przebudową sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy ul. Mickiewicza 18 w miejscowości Wadowice – do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu organ podał, że roboty budowlane pomimo wykonania w trybie samowoli budowlanej wykonane zostały prawidłowo i nie ma konieczności nakładania na inwestora wykonania dodatkowych robót naprawczych. Ustalono, że roboty budowlane wykonane zostały w zakresie istniejącego pasa drogowego, co potwierdza prawidłowo przyjęty tryb postępowania w oparciu o art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego tj. "przebudowy" obiektu polegającej na robotach budowlanych: "w wyniku, których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie nie wymagającym zmiany granic pasa drogowego".
Na skutek odwołania M. T., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją Nr [...] z dnia 18 grudnia 2013 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że Gmina Wadowice zgłosiła do Starostwa Powiatowego w Wadowicach remont ul. Słowackiego w Wadowicach. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił jednak, że inwestor obok robót zadeklarowanych w zgłoszeniu dokonał zmian usytuowania elementów sygnalizacji świetlnej (pionowych sygnalizatorów wraz z fundamentami). Na powyższe roboty Gmina Wadowice nie posiada zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wobec tego organ I instancji uznał, że te konkretne roboty zostały wykonane w sposób samowolny. Na wykonanie przebudowy sygnalizacji świetlnej inwestor nie posiadał zgłoszenia. PINB w Wadowicach ustalił, iż roboty budowlane zostały wykonane w zakresie pasa drogowego, co potwierdza prawidłowy tryb postępowania, zgodnie z art. 3 pkt 7a i z art. 29 ust. 2 pkt 12 Prawa budowlanego. Również zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez drogę należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Wymagają one zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Tym samym skoro inwestor nie legitymuje się stosownym zgłoszeniem w tym zakresie, to należy wdrożyć tryb naprawczy określony w przepisach art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy co do zasady uznał za prawidłowy przyjęty przez PINB w Wadowicach tryb postępowania oparty o przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. W przedmiotowej sprawie samowolnie wykonane roboty budowlane zostały w ocenie PINB w Wadowicach wykonane prawidłowo. Do wniosków tych doprowadziła organ I instancji analiza oceny technicznej wykonania przebudowy sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ul. Mickiewicza, ul. Słowackiego i ul. Gimnazjalnej Wadowicach (autorstwa G. Ż. oraz Z. P.). Organ odwoławczy wskazał, iż wycofanie przez Z. P. oceny technicznej nie wywołuje automatycznie takiego skutku, gdyż zobowiązanym do złożenia oceny technicznej była Gmina Wadowice. Organ odwoławczy przyjął tak wyrażoną ocenę za prawidłową. Z oceny technicznej wynika, iż roboty budowlane wykonano w sposób prawidłowy, a przesunięcie słupa nie wpłynęło na jakość i poprawność działania całej instalacji. Nowa lokalizacja słupa nie stwarza zagrożenia w ruchu pieszych poruszających się po chodniku, zapewnia bezpieczne użytkowanie chodnika zarówno w czasie obecnym jak i po planowanym w przyszłości remoncie i przebudowie ul. Mickiewicza. Nowa lokalizacja słupa nie stanowi zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi użytkujących chodniki. Organ odwoławczy nie znalazł również naruszeń rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach oraz naruszeń załącznika nr 3 do powołanego rozporządzenia, który określa zasady umieszczania sygnalizatorów na drodze.
Na skutek skargi M. T. Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 285/14, uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach z dnia 22 maja 2013 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał w szczególności, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej koniecznym było prawidłowe ustalenie położenia spornego słupa oświetleniowego, tj. czy znajduje się on w pasie drogowym, czy poza nim. Położenie to w aspekcie tego czy słup znajduje się w granicach działki stanowiącej pas drogi publicznej, czy też na działce nie stanowiącej takiej drogi miało decydujący wpływ na procedurę legalizacyjną w związku z wymogami bądź zgłoszenia, bądź uzyskania pozwolenia na budowę. Innymi słowy, przekroczenie granic pasa drogowego co do położenia spornego słupa prowadzić musi do przyjęcia, iż kwestionowane roboty nie stanowiły przebudowy, lecz co najmniej rozbudowę wymagającą pozwolenia na budowę. W tym zakresie za w pełni zasadne należało uznać zarzuty skargi co do braku ustalenia działki/działek, na których słup (konstrukcja) została usytuowana. Należało zatem wyjaśnić w pierwszej kolejności w sposób jednoznaczny, czy zrealizowany słup jest zlokalizowany na działce [...] czy [...], przy czym nie wystarcza wyłącznie zbadanie fundamentu, ale cały przebieg słupa i wysięgnika. Organy ograniczyły się jedynie do badania odległości słupa od ścian budynku zamieszkałego przez skarżącą w aspekcie technicznych zasad usytuowania takich instalacji oraz do gołosłownego i niepopartego żadnymi dowodami przyjęcia, iż skoro słup znajduje się na chodniku, to implikuje to w ocenie nadzoru budowlanego położenie w granicach pasa drogowego. Brak jednak w aktach sprawy co najmniej jednoznacznej inwentaryzacji geodezyjnej wskazującej położenie słupa w stosunku do granic działek oraz odpowiedniej mapy ewidencyjnej wskazującej precyzyjnie na położenie słupa, obejmujących położenie w stosunku do ewentualnego jeszcze podziału działki nr [...], skoro inwestor twierdzi, że część tej działki stanowi jego własność. W tych okolicznościach nie jest wystarczające powoływanie się na przedstawione przez inwestora tj. Gminę Wadowice pismo dotyczące położenia słupa w granicy pasa drogowego wyznaczonego planem miejscowym, czy też na przejęcie działki zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 29 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracją publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. Brak jest bowiem w tym względzie ostatecznej decyzji Wojewody Małopolskiego stwierdzającej nabycie z mocy prawa części działki nr [...] tj. precyzyjnego ustalenia w tej decyzji, czy ta część nieruchomości, na której posadowiony jest sporny słup oświetleniowy, podlegała przejęciu. Nie jest wystarczające w tym względzie samo wskazywanie na przekazanie przez Gminę Wadowice sprawy do Wojewody Małopolskiego na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczna w celu wydania decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Skarb Państwa części działki nr [...], ponieważ nie prowadzi to do precyzyjnego i dokładnego wyjaśnienia kwestii, czy słup znajduje się w granicach drogi, czy na prywatnej posesji, co jak wyżej wskazano implikuje tryb postępowania legalizacyjnego. W tym aspekcie organy naruszyły także art. 80 k.p.a., ponieważ przedwcześnie przyjęły, pomimo nieprawidłowych i niewystarczających ustaleń, iż sporny słup podlegał jedynie zgłoszeniu w trybie art. 29 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Okoliczność, iż słup został usytuowany na chodniku, nie przesądza, że znajduje się on w pasie drogowym. Koniecznym jest bowiem ustalenie, kiedy chodnik został wybudowany. Jeśli po 31 grudnia 1998 r., to wynikałoby, że jego usytuowanie nastąpiło poza pasem drogowym. Ponadto – zdaniem Sądu – doszło także do naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez stwierdzenie braku obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, pomimo braku ustalenia przez organy kwestii wpływu usytuowania spornego słupa na bezpieczeństwo osób i mienia. Jak wynika z akt sprawy słup znajduje się w bardzo bliskiej odległości do ścian budynku sąsiedniego tj. jak same organy wskazują wg szkicu, pomiarów i czynności kontrolnych zaledwie ok. 36 cm od budynku nr [...] przy ul. [...] Tak mała odległość winna zostać przeanalizowana nie tylko w oparciu o przepisy techniczne regulujące sytuowanie obiektów w aspekcie szerokości chodnika tj. u podstawy słupa, lecz także faktycznego funkcjonowania w przyszłości całej konstrukcji, stanowiącej budowlę charakteryzującą się podatnością, zwłaszcza górnej jej części, na wpływy wiatru, czy też drgania i inne oddziaływanie przejeżdżających samochodów ciężarowych, co może mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo mienia tj. możliwość uszkodzenia ścian budynku, ale także na zdrowie i życie osób w nim mieszkających. Samo zatem uwzględnienie przepisów technicznych dotyczących konstrukcji wsporczych i wykorzystywania istniejących budowli czy urządzeń, czy też co do możliwości ograniczania skrajni drogi, chodnika, a także szerokości chodnika i przejścia, nie są w tym względzie wystarczające, gdyż nie obejmują w pełni konieczności badania wymogów co do zachowania bezpieczeństwa osób i mienia.
W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji postanowieniem z dnia 31 października 2014 r., nr [...], znak: [...] nałożył na inwestora Gminę Wadowice obowiązek przedłożenia do dnia 28 lutego 2015 r. dokumentacji wskazanej w sentencji postanowienia. W dniu 27 lutego 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Gminy Wadowice z dnia 26 lutego 2015 r., za którym przesłano dokumentację stanowiącą odpowiedź na w/w postanowienie PINB. W dniu 22 kwietnia 2015 r. upoważnieni pracownicy PINB przeprowadzili oględziny "stanu technicznego budynku usytuowanego przy ul. [...] w Wadowicach", podczas których "(...) dokonano ponownie pomiaru usytuowania słupa sygnalizacji świetlnej. Przedmiotowy słup usytuowany jest w odległości 0,52 m od ściany budynku. Ponadto dokonano oględzin elewacji budynku oraz ścian wewnątrz budynku. Na całej elewacji budynku występują zarysowania oraz miejscowo ubytki piaskowca. Wewnątrz budynku w pomieszczeniu usytuowanym w narożu czyli w sąsiedztwie słupa stwierdzono zarysowanie na suficie (...). W pozostałych pomieszczeniach nie zauważono rys czy pęknięć". Z powyższych czynności sporządzono protokół, do którego w formie załączników dołączono sporządzony szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną w postaci 20 fotografii. Postanowieniem z dnia 5 maja 2015 r., nr [...], znak: [...], PINB nałożył na "inwestora Gminę Wadowice obowiązek uzupełnienia przedłożonej w dniu 27 lutego 2015 r. oceny technicznej dotyczącej robót budowlanych polegających na przebudowie sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy ul. Mickiewicza 18 w miejscowości Wadowice, o dokonanie analizy oddziaływania konstrukcji przedmiotowego słupa na budynek zlokalizowany przy ul. [...] w Wadowicach. (...)". W dniu 29 czerwca 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Gminy Wadowice z dnia 29 czerwca 2015 r., za którym przesłano "Ocenę techniczną oddziaływania robót montażu słupa sygnalizacji świetlnej na budynek przy ul. [...] w Wadowicach", wykonaną przez mgr. inż. P. S. posiadającego uprawnienia budowlane nr ew. [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wadowicach, decyzją nr [...] z dnia 31 lipca 2015 r., znak: [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), a także na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – stwierdził brak podstaw do nałożenia na inwestora tj. Gminę Wadowice, obowiązku wykonania dodatkowych czynności lub robót budowlanych mających na celu doprowadzenie samowolnie wykonanych robót związanych z przebudową sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy ul. [...] w miejscowości Wadowice – do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że roboty budowlane pomimo wykonania w trybie samowoli budowlanej wykonane zostały prawidłowo i nie ma konieczności nakładania na inwestora wykonania dodatkowych robót naprawczych. Ustalono, że roboty budowlane wykonane zostały w zakresie istniejącego pasa drogowego, przedmiotowy słup znajduje się w ciągu chodnika pieszego, a jego ramię usytuowane jest ponad jezdnią, co potwierdza prawidłowo przyjęty tryb postępowania. Organ I instancji podkreślił, że w postępowaniu naprawczym organ nadzoru budowlanego nie bada kwestii własności nieruchomości, na której wykonano samowolne roboty budowlane.
Na skutek odwołania M. T., po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 6 listopada 2020 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą materialnoprawną decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w brzemieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Dalej organ odwoławczy wskazał, że Gmina Wadowice legitymuje się zgłoszeniem złożonym w dniu [...] w Wadowicach obejmującym remont ul. [...] w W. obr. [...] Wadowice: [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] uzupełnionym zgłoszeniem z dnia 29 grudnia 2008 r. [...] obok robót budowlanych wskazanych w w/w zgłoszeniu Gmina Wadowice dokonała zmian usytuowania elementów sygnalizacji świetlnej, tj. pionowych sygnalizatorów wraz z fundamentami. Dotyczy to słupa sygnalizacji świetlnej w odległości 0,52 cm od ściany budynku posadowionego na działce nr [...] przy ul. [...] w miejscowości Wadowice i stopy fundamentowej usytuowanej w odległości 0,35 cm od elewacji w/w obiektu. W odniesieniu do robót budowlanych polegających na zmianie usytuowania elementów sygnalizacji świetlnej inwestor tj. Gmina Wadowice nie legitymowała się zgłoszeniem ani pozwoleniem na budowę. Zrealizowane przez Gminę Wadowice roboty budowlane polegające na zmianie usytuowania elementów sygnalizacji świetlnej należy zakwalifikować, jako przebudowę, zgodnie z definicją zawarta w art. 3 pkt 7a u.p.b. Z analizy art. 29 ust. 2 pkt 12 u.p.b. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.b. wynika, że roboty budowlane polegające na przebudowie dróg, torów i urządzeń kolejowych wymagają uprzedniego zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej (wedle brzmienia przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na czas wszczęcia postępowania). Dokonanie przez Gminę Wadowice przedmiotowej przebudowy sygnalizacji świetlnej bez uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej stanowi samowolę budowlaną, do której zastosowanie znajduje tryb postępowania i przepisy prawa materialnego objęte w art. 50-51 u.p.b. Tryb określony w art. 50-51 u.p.b. jest postępowaniem wieloetapowym; na obecnym etapie postępowania naprawczego organ zobligowany jest do zbadania, czy wykonane roboty wymagają przeprowadzenia czynności bądź dodatkowych robót w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Zadaniem organów nadzoru budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego (budowlanego), a nie cywilnego, regulującego kwestie odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną działaniami inwestora oraz ochrony własności. W tym ostatnim przypadku poszkodowani właściciele mogą dochodzić swych praw nie przed organami nadzoru budowlanego, lecz przed sądem powszechnym. Zasadniczym celem tego postępowania jest zbadanie przez organ nadzoru budowlanego czy prowadzone lub już wykonane, w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 u.p.b., roboty budowlane spełniają wymogi sformułowane w przepisach prawa oraz czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej oraz w sytuacji stwierdzenia uchybień w w/w zakresie zobligowanie inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do doprowadzenia w/w robót do stanu zgodnego z w/w wymogami.
Następnie organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji zobligowany do uzupełniania materiału dowodowego w związku z zapadłym w niniejszej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 285/14, postanowieniem z dnia 31 października 2014 r., nr [...], znak: [...], nałożył na Gminę Wadowice obowiązek przedłożenia do dnia 28 lutego 2015 r. dokumentacji wskazanej w sentencji postanowienia (k. 210 akt PINB). Wobec powyższego w dniu 27 lutego 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo inwestora, z którym przesłano "1. Inwentaryzację geodezyjną wskazującą położenie granic działek, słupa sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy ul. [...] w m. Wadowice., 2. Mapę ewidencyjną wskazująca (...) położenie słupa w stosunku do podziału działki [...] w Wadowicach (...), 3. Ocenę techniczną określająca zakres, sposób i poprawność wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy ul. [...] w miejscowości Wadowice, realizowanej w granicach pasa drogowego zgodnie z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego", jak również zajęto stanowisko w przedmiocie budowy chodnika przy ul. [...] w pasie, którego usytuowany jest przedmiotowy słup sygnalizacji świetlnej. Wobec postanowienia organu I instancji z dnia 5 maja 2015 r., nr [...], znak: [...], kolejno zmienionego postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r., nr [...], znak: [...], w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku w dniu 29 czerwca 2015 r. za pismem Gminy Wadowice z dnia 29 czerwca 2015 r. przedłożono żądaną ocenę techniczną dotycząca "robót budowlanych polegających na przebudowie sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy ulicy [...] w miejscowości Wadowice w aspekcie oddziaływania konstrukcji przedmiotowego słupa na budynek zlokalizowany przy ul. [...] w Wadowicach", opracowaną w czerwcu 2015 r. przez mgr inż. P. S. (k. 264 - 277 akt PINB). Ponadto zgodnie z postanowieniem MWINB z dnia 5 czerwca 2019 r., nr [...], znak: [...], na Dziennik Podawczy PINB wpłynęła za pismem Gminy Wadowice z dnia 25 lipca 2019 r. "Ocena techniczna dotycząca robót budowlanych polegających na przebudowie sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy [...] w miejscowości Wadowice w aspekcie oddziaływania konstrukcji przedmiotowego słupa na budynek zlokalizowany przy ulicy [...] w Wadowicach - aktualizacja oraz uzupełnienie na dzień 19.07.2019", opracowana 19 lipca 2019 r. przez mgr inż. P. S. (k. 343 - 369 akt PINB). Organ odwoławczy przytoczył obszerne fragmenty wspomnianej oceny technicznej, zwrócił uwagę na wyniki rozprawy przeprowadzonej w dniu 9 grudnia 2019 r. – i skonstatował, że wobec braku wskazania w/w opracowaniach dodatkowych czynności koniecznych do wykonania względem przedmiotowego słupa sygnalizacji świetlnej brak jest podstaw do nałożenia na inwestora przebudowy sygnalizacji świetlnej zlokalizowanej przy ul. [...] w miejscowości Wadowice, tj. Gminę Wadowice, dodatkowych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem, gdyż w ocenie całokształtu materiału dowodowego w sprawie, wykonane roboty budowlane pozostają zgodne z prawem.
Odnosząc się do uwag zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Wadowicach, zatwierdzonego Uchwałą Nr XV/124/2008 Rady Miejskiej w Wadowicach z dnia 14 marca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 269 poz. 1679 z dnia 29 kwietnia 2008 r.) przedmiotowe działki nr [...] znajdują się na trenie oznaczonym 1-/U17 – tj. tereny zabudowy usługowej oraz 1/KDZ – tereny dróg i ulic publicznych klasy Z. Co więcej, w toku prowadzonego postępowania ustalono, iż przedmiotowe roboty budowlane tj. przebudowa sygnalizacji świetlnej nastąpiła w obrębie pasa drogowego. Przedmiotowy słup znajduje się w ciągu chodnika pieszego, a jego ramię usytuowane jest ponad jezdnią. Nawiązując do zarzutu, iż przedmiotowe roboty budowlane stanowiły rozbudowę wymagającą pozwolenia na budowę, organ odwoławczy podkreślił, że na gruncie ustawy prawo budowlane brak jest legalnej definicji rozbudowy. Niemniej można ją odnaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie jako rozbudowę rozumie się zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Wobec powyższego, jak również szeroko wskazanego w uzasadnieniu niniejszej decyzji stanu faktycznego, brak jest w niniejszej sprawie przesłanek warunkujących uznanie przedmiotowych robót budowalnych jako rozbudowy obiektu, wobec której koniecznym było uprzednie uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, iż nie widzi podstaw by poddać w wątpliwość złożone w toku prowadzonego postępowania opinie. Organ odwoławczy zaznaczył, że uzupełniony materiał dowodowy na etapie postępowania odwoławczego nie wnosi nic nowego do postępowania, bowiem uzupełnienie miało na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości organu w przedmiotowym postępowaniu. A zatem organ odwoławczy odstąpił od wydania zawiadomienia w oparciu o art. 10 k.p.a.
Pismem z dnia 7 grudnia 2020 r. M. T. złożyła skargę na powyższą decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 7a) Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, iż wykonane roboty polegały na przebudowie sygnalizacji świetlnej i podlegały zgłoszeniu, podczas gdy – z uwagi na przekroczenie granic pasa drogowego – roboty te nie stanowiły przebudowy, lecz co najmniej rozbudowę wymagającą pozwolenia na budowę; 2) art. 48 ust. 1 prawa budowlanego poprzez zaniechanie jego zastosowania i prowadzenie postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2; 3) art. 153 ustawy o postępowaniu sądowym w administracji poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 285/14, co do konieczności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, takich jak to czy słup jest usytuowany w pasie drogowym czy też na prywatnej działce, przy uwzględnieniu treści prawomocnej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 10 stycznia 2020 r., [...], co do odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa części działki nr [...]; kiedy nastąpiła budowa chodnika, jakie jest ryzyko uszkodzenia ścian budynku przy ul. [...], w kontekście faktycznego funkcjonowania konstrukcji słupa; 4) art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego poprzez błędne jego zastosowanie i niezastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 (lub art. 48 ust 1 ) w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, pomimo, iż organ posiadał wiedzę, iż inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie działki [...]; 5) art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie całego materiału dowodnego (brak w uzasadnieniu decyzji informacji o treści decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 10 stycznia 2020 r, brak informacji o usytuowaniu słupa częściowo na działce należącej do osób prywatnych – a tym samym poza pasem drogowym), brak wnikliwego rozpatrzenia już zebranego w sprawie materiału, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że wykonane roboty budowlane nie przekroczyły pasa drogi w rozumieniu art. 4 prawa o drogach i braku ustalenia, że inwestor nie posiadał prawa do dysponowania działką 3740 na cele budowalne, a w konsekwencji błędne niezastosowanie art.51 ust. 1 pkt 1 lub art. 48 ust. 1 prawa budowlanego; 6) art. 7 i 77 , a także 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, gołosłowne przyjęcie, że działki [...] znajdują się na terenie min. KDZ w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bez wskazania, która działka, w jakiej części miałaby być w tym obszarze i na jakiej podstawie taki wniosek przyjęto, brak ustalenia kiedy chodnik został wybudowany – co znalazło się w wiążących wskazaniach wyroku WSA z dnia 7 maja 2014 r., pomimo iż w postępowaniu przed Wojewodą Małopolskim prowadzonym pod nr [...] poczyniono stosowne ustalenia; 7) art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wyjaśnienia, gdzie konkretnie zlokalizowany jest przedmiotowy słup – czy w całości na terenie działki [...] czy też – choćby teściowo na terenie działki nr [...] – pomimo, iż w aktach zalegają stosowne dokumenty; 8) art. 107 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji przede wszystkim w zakresie wyjaśnienia okoliczności, które miały być przedmiotem badania zgodnie ze wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2014 r., sygn.. akt II SA/ Kr 285/14. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach z dnia 31 lipca 2015 r. w całości i na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie; skarżąca wniosła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odniósł się również do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej. Na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił także decyzję organu I instancji.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przede wszystkim art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej pr. bud.), w brzmieniu – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Warunkiem zastosowania tego przepisu, czy też – szerzej rzecz ujmując – trybu naprawczego z art. 50-51 pr.bud. –jest w szczególności zidentyfikowanie innego niż określony w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 pr.bud. przypadku prowadzenia lub wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W okolicznościach niniejszej sprawy możliwość uznania, że taki przypadek zachodzi zależała od zakwalifikowania przedmiotowych robót dotyczących słupa sygnalizacji świetlnej jako przebudowy drogi w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 12 pr.bud. Zdaniem Sądu, przesłanki do takiej kwalifikacji istnieją, bowiem – choć w decyzji wciąż brak precyzyjnych ustaleń co do daty budowy chodnika będącego częścią drogi – materiał dowodowy wskazuje, że chodnik ten powstał wcześniej, tj. przed wykonaniem czy też zmianą lokalizacji spornego słupa. Innymi słowy, słup został posadowiony na istniejącym już wcześniej chodniku. Z tego względu, zdaniem Sądu, generalnie nie ma podstaw do zakwestionowania przyjętego przez organy trybu reakcji na samowolę budowlaną, tj. trybu postępowania naprawczego z art. 50-51 pr.bud.
Nawiązując w tym kontekście do uzasadnienia skargi oraz powołanej tam decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 10 stycznia 2020 r., znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności części działki nr [...] (odpowiadającej projektowanej działce nr [...]) – zauważyć warto, że w odnośnej decyzji wskazano: "Zarządca drogi do wniosku dołączył mapę z projektem podziału, działki nr [...], sporządzoną przez geodetę uprawnionego, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 18 maja 2011 r. pod nr [...], z której wynika, że w dniu jej sporządzenia na działce nr [...] znajdowała się droga, niemniej jednak brak jest potwierdzenia przez geodetę, czy ww. działka także w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę. Dla wykazania stanu nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. nie jest wystarczające opatrzenie mapy informacją, że została opracowana w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Nie jest to równoznaczne z tym, iż mapa obrazuje stan na dzień 31 grudnia 1998 r.". Wbrew supozycji skargi, Wojewoda Małopolski nie ustalił zatem, że na części działki nr [...] (odpowiadającej projektowanej działce nr [...]) nie ma obecnie drogi ani że nie było tam drogi w czasie wykonywania spornego słupa – Wojewoda Małopolski stwierdził jedynie, iż nie ma dowodu na istnienie tam drogi już w dniu 31 grudnia 1998 r. Wspomniana mapa z projektem podziału działki znajduje się również w aktach sprawy niniejszej.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały jednak błędnej wykładni przepisów kształtujących tryb postępowania naprawczego z art. 50-51 pr.bud. przez przyjęcie, że "zadaniem organów nadzoru budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego (budowlanego), a nie cywilnego". Jakkolwiek pogląd taki również był prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, obecnie dominuje stanowisko zgoła odmienne, które Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela. Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował i wyjaśnił to stanowisko w szczególności w wyroku z dnia 23 kwietnia 2020 r. (II OSK 714/19, CBOSA): "Nie ma podstaw prawnych, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego wyłączyć uprawnienia do badania czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaznaczyć należy, że z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2011 r., II OPS 2/10 (...) wynika wyłącznie to, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu naprawczym nie bada się kwestii posiadania przez inwestora tytułu prawnego do wykonania robót budowlanych. Założyć należy, że nie ma podstaw prawnych uzasadniających różnicowanie pozycji inwestora w ten sposób, że w przypadku wystąpienia ze zgłoszeniem lub wnioskiem o pozwolenie na budowę musi on wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w drodze stosownego oświadczenia, a w przypadku samowolnego wykonania robót budowlanych kwestia tytułu inwestora do nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane pozostawałaby poza kontrolą właściwych organów administracyjnych. Nie do zaakceptowania jest pogląd, że dopuszczalne byłoby zalegalizowanie robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich. Skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Różnica, jaka w tym zakresie występuje, polega na tym, że stosownie do przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 oraz art. 49b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości wskazujących na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych" (zob. też powołane w cytowanym wyroku orzecznictwo i piśmiennictwo).
Przyjęta przez organy błędna wykładnia prawa materialnego (art. 50-51 pr.bud.) skutkowała niezasadnym ograniczeniem postępowania dowodowego i niewyjaśnieniem istotnych okoliczności (art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), tj. kwestii posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uchybienie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby inwestor odnośnym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane się legitymował. Sporny słup znajduje się na części działki nr [...] (odpowiadającej projektowanej działce nr [...] – [...]). Inwestor twierdził, że nabył tę część działki w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną – jednak twierdzenie to nie zastało wykazane, przeciwnie, wspomnianą już wyżej decyzją z dnia 10 stycznia 2020 r., znak [...], Wojewoda Małopolski odmówił stwierdzenia "nabycia z mocy prawa 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa prawa własności części działki nr [...] (odpowiadającej projektowanej działce nr [...] o pow. 0.0013 ha) obr. Wadowice, jedn. ewid. Wadowice - miasto, zajętej według wnioskodawcy pod drogę krajową nr 96 (obecnie nr 52) relacji Bielsko-Biała - Kęty - Wadowice - Głogoczów, objętej księgami wieczystymi [...], [...], [...], [...] i [...], nie stanowiącej 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego".
Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, mimo uzupełnienia materiału dowodowego nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia wpływu spornego słupa na bezpieczeństwo osób i mienia. Jak zaakcentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 7 maja 2014 r., konieczne jest zbadanie uwarunkowań faktycznego funkcjonowania w przyszłości całej konstrukcji, stanowiącej budowlę charakteryzującą się podatnością, zwłaszcza górnej jej części, na wpływy wiatru, czy też drgania i inne oddziaływanie przejeżdżających samochodów ciężarowych, co może mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo mienia, tj. możliwość uszkodzenia ścian budynku, ale także na zdrowie i życie osób w nim mieszkających. Z zebranego materiału dowodowego wynika bezspornie, że przedmiotowy słup oddziałuje na budynek; "z racji, iż fundament znajduje się bardzo blisko fundamentów budynku, siły słupa przenoszą się poprzez grunt na konstrukcję fundamentu, a co za tym idzie na konstrukcję budynku". Podczas przeprowadzonych w 2015 roku oględzin wewnątrz budynku w pomieszczeniu usytuowanym w narożu, czyli w sąsiedztwie słupa stwierdzono zarysowanie na suficie. W pozostałych pomieszczeniach nie zauważono rys czy pęknięć. Podczas kolejnego przeglądu przy styku ściany ze stropem stwierdzono pęknięcie około 6 metrów. Już choćby te ustalenia wskazują na poważne wątpliwości co do konkluzji o braku zagrożenia dla osób i mienia – zwłaszcza w dłuższej perspektywie czasu. Zdaniem Sądu, niezbędna byłaby bliższa charakterystyka owego oddziaływania słupa na budynek (mowa o nim w opinii – k.347a.a.I inst.), bowiem z doświadczenia życiowego wynika, że jego skutki mogą być rozłożone w czasie i ujawnić się dopiero po latach. Zdaniem Sądu, przedłożone do akt ekspertyzy, które koncentrują się obecnych relacjach przyczynowo-skutkowych, nie dają podstawy do wykluczenia negatywnych zjawisk i wystąpienia szkód także w przyszłości. A bez takiego wykluczenia stwierdzenie braku zagrożenia dla osób i mienia jawi się jako co najmniej przedwczesne. W tym kontekście warto też zauważyć, że sporządzonej w sprawie ocenie technicznej nadano charakter terminowy; autor oceny nie brał udziału w rozprawie administracyjnej, wobec czego rozprawa ta utraciła potencjalnie istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy (przesłanką przeprowadzenia rozprawy jest w szczególności potrzeba wyjaśnienia sprawy z udziałem biegłych – art. 89 § 2 k.p.a.). Także w tym zakresie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne w zakresie, w jakim korelują one z niniejszym uzasadnieniem.
W ponownym postępowaniu w sprawie, przy ustalaniu zakresu postępowania wyjaśniającego oraz przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, organ obowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku, w szczególności co do wykładni art. 50-51 pr.bud. w zakresie znaczenia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Poza tym organ obowiązany będzie poczynić – o ile kwestia ta pozostanie istotna z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy – bardziej szczegółowe ustalenia co do charakteru i intensywności oddziaływania spornego słupa na budynek, z uwzględnieniem jego potencjalnych skutków w przyszłości.
Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku oparciu o art. 200 i 205 p.p.s.a.