II SA/KR 1786/01

II SA/Kr 1786/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-10-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Jan Zimmermann
Małgorzata Brachel - Ziaja /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
634  Sprawy kombatantów, świadczenia z tytułu pracy przymusowej
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel -Ziaja(spr) Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005r . sprawy ze skargi M. K. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia z dnia [...] 200Ir., Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich skargę oddala
Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] 2001 r. , Nr: [...] na podstawie art. 25 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz. U. z 1997 r. Nr 142 poz. 950 z pożn. zm./ oraz art. 138 par l pkt l w zw. z art. 127 par. 3 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek M. K. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2000 r. Nr: [...] o pozbawieniu go uprawnień kombatanckich.
Jak wynika z uzasadnienia, kwestionowana decyzja nie narusza prawa gdyż w toku postępowania weryfikacyjnego ustalono, iż uprawnienia kombatanckie zostały przyznane M. K. przez ZBoWiD w K., z tytułu utrwalania władzy ludowej. W takiej sytuacji podstawą prawną pozbawienia uprawnień jest przepis art. 25 ust. 2 pkt. 2 powołanej ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Zaś praca przymusowa wykonywana przez niego na rzecz ni Rzeszy, zgodnie z ustawą nie jest działalnością kombatancką i nie ma wypływu na posiadanie uprawnień kombatanckich.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący M. K. przedstawia losy wojenne swojej rodziny ; rodziców i rodzeństwa i losy powojenne dalszej rodziny i własne. Uważa , że był represjonowany , gdyż on i jego rodzina ponieśli straty nieodwracalne w czasie wojny. Nawiązując do losów dzidka - powstańca styczniowego i rodziny babki wywiezionej na Syberię po powstaniu styczniowym uważa, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że skarżący otrzymał uprawnienie kombatanckie za utrwalenie władzy ludowej w szeregach MO. Ponieważ MO nie była zmilitaryzowaną służbą państwową w związku z czym za żadną formę działalności w jej ramach uprawnienia obecnie nie przysługują.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01. 2004 r., zatem stosownie do treści art. 97 par l ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Właściwym przeto do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.
Skarga nie jest zasadna.
Kierownik Urzędu do, Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., prawidłowo ustalił w oparciu o znajdującą się w aktach dokumentację, że M. K. został przyjęty w poczet członków zwyczajnych ZBoWiD w dniu [...]1980 r. i uzyskał uprawnienie kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w szeregach MO, w okresie od dnia [...] 1946 r. do dnia [...] 1947 r. w charakterze uczestnika walki o utrwalanie władzy ludowej. W swoim życiorysie z dnia [...] 1979 r. skarżący podał tylko czas pełnienia służby w MO z zapewnieniem, że pełnił ją pilnie i solidnie, zaś w deklaracji członkowskiej podał, że praca w MO była ciężka gdyż był to okres wyborów "3 razy tak", ponadto często wyjeżdżało się w teren powiatu na zasadzki na przemytników i szmuglerów. Z zaświadczenia Komendy Wojewódzkiej MO we W. z dnia [...] 1979r. wydanego na prośbę zainteresowanego celem przedłożenia wZBoWiD wynika, że skarżący brał udział w walkach z bandami i reakcyjnym podziemiem.
W świetle przepisu art. l ust. l ustawy z dnia 14. 01. 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego zwanej dalej ustawą, kombatantami są osoby, które brały udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach narodowych, wchodząc w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej. Zaś w ust. 2 ustawy wyszczególniona jest działalność, którą uznaj e się za kombatancką, a w art. 2 i 3 działalność uznaną za równorzędną kombatanckiej.
Działalność skarżącego w szeregach MO we wskazanym okresie, nie mieści się w pojęciu działalności kombatanckiej w ujęciu powołanej ustawy. MO jak trafnie wskazano w uzasadnieniu decyzji i w odpowiedzi na skargę nie była zmilitaryzowaną służbą państwową.
Trafna jest też konstatacja organu , że praca przymusowa wykonywana przez skarżącego na terenie II Rzeszy, /w warsztatach ślusarsko - hydraulicznych, a później w gospodarstwie "bambra" na roli/ w myśl postanowień ustawy: nie jest działalnością kombatancką ani nie uznaje się jej za działalność równorzędną z działalnością kombatancką.
Skoro skarżący uzyskał na mocy dotychczasowych przepisów uprawnienie kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności o utrwalenie władzy ludowej, a brak jest podstaw do zachowania tych uprawnień z innych tytułów przewidzianych ustawą, to Kierownik Urzędu do Spraw Kombatanckich w wyniku postępowania weryfikacyjnego prawidłowo zastosował przepis art. 25 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 24. 01. 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.